V SA/Wa 1096/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Syndyka Masy upadłościowej M. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] lutego 2016r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Syndyk Masy upadłościowej M. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Rozwoju z [...] lutego 2016r. określającej wysokość kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu w wys. 645.466,94 zł. W uzasadnieniu wniosku jego autor podniósł, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne, z uwagi na brak wskazania w treści decyzji podstawy prawnej do jej wykonania w postępowaniu upadłościowym i sprzeczności z przepisami prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawi art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z konstrukcji ww. normy prawnej wynika, że warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie zwracał uwagę, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Okoliczności te powinny mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Podobnie w postanowieniu z 18 października 2011 r. sygn. akt II GSK 2060/11 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Z treści rozpoznawanego wniosku wynika, że w ocenie wnioskodawcy wykonanie obecnie zaskarżonej decyzji nie jest możliwe, gdyż brak jest wskazania w treści decyzji podstawy prawnej do jej wykonania w postępowaniu upadłościowym i tym samym jest ona niezgodna z przepisami prawa. Odnosząc się do powyższej argumentacji wskazać należy, że dla zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie bada zasadności skargi. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja określająca kwotę dofinansowania przypadającą do zwrotu będzie podlegać kontroli sądu, pod względem jej zgodności z prawem, dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy. Odniesienie się zatem do zarzutów stawianych zaskarżonej decyzji na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne. Podkreślić należy, że Syndyk nie przedstawił danych obrazujących sytuację materialną spółki, nie podał i nie udokumentował konkretnych informacji, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność wniosku. Nie podał przy tym konkretnych kwot przychodów, należności, ilości zatrudnionych pracowników, wielkości prowadzonej działalności gospodarczej. Sąd uznał, że wysokość dofinansowania przypadająca do zwrotu stanowi obiektywnie bardzo wysoką kwotę, jednak wobec braku szczegółowych informacji odnoszących się do sytuacji finansowej Spółki, Sąd nie mógł stwierdzić, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji powstanie szkoda której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Zauważyć przy tym należy, że wykonanie aktów prawnych pociągających za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w sytuacji materialnej zobowiązanego, związany z obowiązkiem uiszczenia należności pieniężnych, nie ma ze swej istoty charakteru nieodwracalnego. Konsekwencją bowiem ewentualnego wzruszenia decyzji przez Sąd, będzie zwrot zapłaconej kwoty. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.