V SA/Wa 1122/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2010 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. w W. na rozstrzygnięcie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia ... kwietnia 2010 r. nr ... w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu; postanawia: - pozostawić skargę bez rozpatrzenia. T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej: skarżącą) ... października 2009 r. złożyła do F. W., stanowiącej Regionalną Instytucję Finansującą właściwą dla miejsca lokalizacji projektu, wniosek o dofinansowanie realizacji projektu nr ... w ramach Działania 8.1 "Wspieranie działalności w dziedzinie gospodarki elektronicznej" Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007 – 2013 (zwanego dalej: "POIG"). Pismem z ... marca 2010 r. F. w W. poinformowała skarżącą, iż zgodnie z decyzją Instytucji Zarządzającej nie zostało przyznane jej dofinansowanie na realizację projektu: T. – platforma do bezpiecznych interakcji procesowych. Skarżąca ... marca 2010 r. złożyła protest od powyższej oceny projektu, po rozpatrzeniu którego F. w W. pismem z ... marca 2010 r. poinformowała skarżącą o negatywnym rozpatrzeniu protestu wskazując, iż projekt nie spełnił wszystkich kryteriów oceny merytorycznej. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, pełniący funkcję Instytucji Pośredniczącej, po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego w wyniku złożonego przez skarżącą odwołania z ... marca 2010 r. w sprawie oceny merytorycznej wniosku, rozstrzygnięciem z ... kwietnia 2010 r. nr ... stwierdził, iż protest został rozpatrzony w sposób właściwy. Pismem z ... maja 2010 r. skarżącą wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe rozstrzygnięcie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z ... kwietnia 2010 r. wskazując, iż Instytucje Wdrażające nieprawidłowo dokonały oceny jej wniosku, który winien był otrzymać dofinansowanie. Do skargi skarżąca nie załączyła wniosku o dofinansowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Na wstępie należy zauważyć, że ustawa z dnia 6 grudnia 2005 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712; zwanej dalej: z.p.p.r.), reguluje postępowanie sądowoadministracyjne, wywołane skargami dopuszczalnymi w sytuacjach przewidzianych w omawianej ustawie, pod wieloma względami odmiennie od ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Odpowiednie stosowanie przepisów polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. Ocena zakresu odpowiedniego stosowania przepisu powinna być oparta na odniesieniu się do systematyki i celów regulacji, w obrębie której ma być odpowiednio zastosowany przepis. Zgodnie z art. 30e z.p.p.r. – w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy p.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy. Taki sposób opisania wyłączeń stosowania przepisów p.p.s.a. nie oznacza jednak, że wszystkiej niewymienione w cytowanym przepisie jednostki redakcyjne p.p.s.a. znajdują zastosowanie w postępowaniach sądowoadministracyjnych, w sprawach do jakich odnosi się ustawy z.p.p.r. Mimo na pozór enumeratywnego wyliczenia niepodlegających zastosowaniu przepisów, ustawodawca wprowadza regulacje stanowiące przepisy szczególne, wyłączające w niektórych przypadkach stosowanie niewymienionych jednostek redakcyjnych p.p.s.a., względnie powodujące daleko idące modyfikacje (por. NSA w postanowieniu z 2 września 2009 r. w sprawie o sygn. II GSK 734/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Tak dzieje się w przypadku art. 49 p.p.s.a. dającego stronie możliwość uzupełnienia lub poprawienia pisma w razie niezachowania jego warunków formalnych, który nie ma zastosowania do skargi wnoszonej w trybie ustawy z.p.p.r. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z art. 30c ustawy z.p.p.r. – skarga, o której mowa w ust. 1 jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4, bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4. Skarga podlega opłacie sądowej. W myśl art. 30c ust. 4 ustawy z.p.p.r. – sąd rozstrzyga sprawę w zakresie, o którym mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia wniesienia skargi. Zgodnie natomiast z art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy z.p.p.r. – wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. Z powyższych uregulowań – które stanowią lex specialis w stosunku do p.p.s.a. – nie wynika, aby dopuszczalne było wezwanie przez Sąd strony skarżącej do usunięcia braków skargi. Wymóg złożenia kompletnej skargi wraz z dokumentacją ciąży wyłącznie na stronie skarżącej, gdyż to ona zobligowana została do dostarczenia takiego materiału, który umożliwi Sądowi merytoryczne rozpoznanie skargi w zakreślonym 30 – dniowym terminie, bez potrzeby jego uzupełniania przez Sąd. Należy zauważyć, że ustawodawcy poprzez modyfikacje sądowego postępowania administracyjnego (m.in. skrócenia terminu do złożenia skargi, wyeliminowania pośrednictwa organu przy jej wnoszeniu, wprowadzenia terminu do rozpatrzenia skargi) chodziło o uzyskanie efektu szybkości postępowania idącego dalej niż to umożliwia realizacja przepisów p.p.s.a. W związku z tym, przepis art. 30c ust. 5 z.p.p.r. przewidujący, że w razie wystąpienia braków skargi w nim wymienionych skargę pozostawia się bez rozpatrzenia, stosuje się bez potrzeby uzupełniania braków pisma, zgodnie z art. 49 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż skarżąca spółka poprzez brak załączenia do skargi wniosku o dofinansowanie realizacji projektu, wniosła skargę niekompletną, która nie wypełnia wszystkich wymogów formalnych, co skutkuje pozostawieniem jej bez rozpatrzenia zgodnie z art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy z.p.p.r., o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.