V SA/Wa 1148/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Danuta Dopierała (spr.), Protokolant - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w Ś. na decyzję Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia ... grudnia 2005 r. nr ... w przedmiocie informacji o wyniku oceny wniosku o dofinansowanie ze środków z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości na rzecz P. Sp. z o.o. w Ś. kwotę ... zł (... złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Wnioskiem z 25 lutego 2005 r. P. Sp. z. o.o. w Ś. (dalej: "Spółka"), wystąpiło o udzielenie pomocy finansowej (wsparcia) w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego Wzrost Konkurencyjności Przedsiębiorstw, lata 2004 – 2006 (dalej: "SPO-Wkp"); priorytet 2: bezpośrednie wsparcie przedsiębiorstw, działanie 3: wzrost konkurencyjności małych i średnich przedsiębiorstw poprzez inwestycje, tytułu projektu: ... Pismem z ... marca 2005 r. ... Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. (dalej: "...") poinformowała Spółkę, iż jej wniosek o dofinansowanie (nr ...) przeszedł pozytywnie etap oceny formalnej prowadzonej w Regionalnej Instytucji Finansującej (dalej: "RIF") i został przekazany do Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: "PARP") do oceny techniczno-ekonomicznej oraz merytorycznej. W piśmie tym stwierdzono również, że Spółka powinna zostać powiadomiona po upływie 97 dni od daty wpływu wniosku o decyzji przyznającej wnioskowaną pomoc finansową. Pismem z 10 października 2005 r. skierowanym do PARP, określonym jako "skarga na pracę PARP", Spółka wskazała, iż pomimo upływu ww. terminu nie otrzymała informacji z PARP o odrzuceniu lub pozytywnym rozpatrzeniu wniosku. Na stronie internetowej PARP ukazała się 27 lipca 2005 r. lista wniosków rekomendowanych przez Grupę Roboczą do dofinansowania, która nie zawierała wniosku Spółki. Wyjaśniła też, iż korzystając z infolinii PARP uzyskała informację, że wniosek o dofinansowanie "został odrzucony z powodu PKD" i przekazany ponownie do RIF, która odwołała się od decyzji PARP i zgłosiła wniosek do ponownego rozpatrzenia. Spółka zaznaczyła również, iż przystępując do pisania wniosku wystąpiła do RIF o zgodność PKD z kryteriami wnioskodawców i otrzymała w tym zakresie potwierdzenie pisemne – "działalność polegająca na produkcji przypraw w ramach PKD 1587Z może być objęta wsparciem w wyżej wymienionym programie - bez przypraw korzennych". Końcowo Spółka wezwała PARP do zrealizowania obowiązku udzielenia logicznej i rzetelnej informacji dotyczącej oceny wniosku. Pismem z ... października 2005 r., nr ... PARP poinformowała Spółkę, iż RIF uznała jego wniosek za poprawny formalnie i przekazała go do PARP, jednak członkowie Grupy Roboczej, którzy na podstawie dokumentów (w tym przypadku: zaświadczenie o nr REGON, odpis z KRS) sprawdzają czy przedsiębiorca kwalifikuje się do objęcia wsparciem, uznali, że wniosek jest niepoprawny formalnie, co było przyczyną odesłania go do RIF. PARP wyjaśniła również, iż zgodnie z § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z 27 sierpnia 2004 r. w sprawie udzielania przez PARP pomocy finansowej w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego - Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw (Dz. U. Nr 195, poz. 2010 ze zm.), dalej: "rozporządzenie z 27 sierpnia 2004 r.", wsparcie w zakresie inwestycji nie może być udzielone na działalność gospodarczą w zakresie produkcji, przetwarzania oraz wprowadzania do obrotu produktów wymienionych w załączniku I Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Na stronie PARP została zamieszczona lista zawierająca numery PKD działalności wykluczonej z ubiegania się o wsparcie w ramach SPO-Wkp Działanie 2.3. Działalność oznaczona nr PKD 15.87Z (produkcja przypraw) obejmuje podklasy: produkcja przypraw korzennych, sosów i podobnych dodatków do potraw: majonezu, mąki i mączki musztardowej, gotowej musztardy. Działalność polegająca na produkcji przypraw korzennych nie może być objęta wsparciem w ramach programu SPO-Wkp, lecz w ramach SPO-ROL. Skoro na podstawie wniosku, biznes-planu, zaświadczeń, nie było możliwe stwierdzenie, czy Przedsiębiorca nie prowadzi działalności związanej z produkcją przypraw korzennych, weryfikacja wniosku pod względem "kwalifikowalności" podmiotu do SPO-Wkp nie była możliwa. Wniosek nie mógł być też przedmiotem oceny techniczno-ekonomicznej i merytorycznej. Brak przedłożenia choćby oświadczenia przedsiębiorcy, że jego projekt nie dotyczy produkcji przypraw korzennych, wyklucza możliwość ubiegania się o wsparcie w ramach programu SPO-Wkp. PARP zwróciła również uwagę, iż w świetle § 13 ust. 2 rozporządzenia z 27 sierpnia 2004 r. RIF odrzuca wniosek zawierający uchybienia formalne i informuje o tym przedsiębiorcę. Wobec powyższego to na ... ciążyło poinformowanie Spółki o powodach odrzucenia wniosku, nawet w sytuacji, gdy do ich stwierdzenia doszło na etapie oceny dokonywanej przez Grupę Roboczą PARP. Pismem z ... listopada 2005 r. nr ... skierowanym do Spółki ... wyjaśniła, iż długi okres oczekiwania na decyzję w sprawie ww. wniosku był spowodowany wystąpieniem ... do PARP o poddanie wniosku ponownej ocenie w związku z wątpliwościami ... odnośnie kwalifikowalności wniosku. Poinformowała również, iż w wyniku ponownej oceny w PARP stwierdzono, iż na podstawie zaświadczeń oraz wniosku i biznes planu złożonego przez wnioskodawcę do RIF nie można stwierdzić, że Spółka nie prowadzi działalności związanej z produkcją przypraw korzennych, a zatem weryfikacja wniosku pod względem kwalifikowalności podmiotu do SPO-WKP działanie 2.3. jest niemożliwa. W związku z tym wniosek nie może być przedmiotem oceny techniczno-ekonomicznej i merytorycznej, nie spełnia bowiem kryteriów formalnych. Pismem z 14 listopada 2005 r., zatytułowanym "odwołanie od decyzji ... w sprawie oceny wniosku nr ..." Spółka zwróciła się o zmianę decyzji z ... listopada 2005 r. oraz skierowanie wniosku do oceny techniczno-ekonomicznej i merytorycznej zarzucając błędną interpretację wniosku poprzez uznanie, iż weryfikacja wniosku pod względem kwalifikowalności podmiotu do SPO-Wkp działanie 2.3, jest niemożliwa. Spółka zaznaczyła, iż w projekcie znajdują się dowody na to, że wnioskodawca nie zajmuje się produkcją przypraw korzennych. Dla przykładu w pkt 25 wniosku - Informacje na temat doświadczenia w zakresie korzystania z pomocy w ramach programów pomocowych, zawarta jest wyraźna i nie pozostawiająca najmniejszych wątpliwości informacja na temat realizowanych projektów objętych pomocą (PHARE 2002); z kolei w pkt B.2 Biznes planu – Charakterystyka działalności przedsiębiorstwa, zawarto opis przedmiotu działalności przedsiębiorstwa, w którym nie ma w ogóle mowy o produkcji przypraw, a jedynie mieszanek, środków i preparatów. Nadto Spółka zaznaczyła, iż zarówno z zaświadczenia o numerze identyfikacyjnym RRGON, jak i z odpisu z KRS wynika, ze podmiot ma zgłoszoną działalność m.in. zawartą w grupie PKD nr 15.87Z, nie oznacza to jednak, że przedmiotem działalności Spółki są wszystkie zawarte w tej grupie wyroby. Podkreśliła przy tym, że żadna inna grupa nie odpowiada specyfice produkcji przedsiębiorstwa. Nazwy mieszanek zawarte w projekcie są nazwami grup produktów a nie nazwami poszczególnych mieszanek funkcjonalno-przyprawowych. Nie ma związku między nazwami mieszanek a przedmiotem prowadzonej działalności. Ponadto, powołując treść § 7 pkt 3 Regulaminu Grupy Roboczej ds. Oceny Projektów Spółka zarzuciła niezachowanie procedury stosowanej w przypadku stwierdzenia uchybienia formalnego we wniosku podczas oceny techniczno-ekonomicznej lub oceny merytorycznej poprzez brak odnotowania faktu uchybienia formalnego na karcie indywidualnej oceny wniosku (karta nr 2) oraz wskazanie nieprawidłowego nr PKD (karta nr 1). Podniosła również okoliczność pominięcia procedury informowania wnioskodawcy wskazując, iż na skutek braku powiadomienia o fakcie odrzucenia wniosku, Spółka nie mogła skorzystać z majowego terminu składania wniosków. PARP uniemożliwiła wnioskodawcy podjęcie skutecznych działań, a nawet złożenia dodatkowych wyjaśnień. Pismem z ... grudnia 2005 r. nr ..., PARP podtrzymała stanowisko dotyczące negatywnej oceny formalnej wniosku. Wskazała ponownie, iż podstawą do oceny czy dana działalność kwalifikuje się do objęcia wsparciem są: lista zawierająca nr PKD działalności wykluczonej ze wsparcia zamieszczona na stronie internetowej PARP, opracowana przez Ministerstwo Gospodarki i Pracy w oparciu o postanowienia Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz dokumenty przedstawione przez wnioskodawcę (wniosek, zaświadczenie o numerze identyfikacyjnym REGON, odpis z KRS, biznes-plan). Dokumenty te nie pozwalają jednoznacznie stwierdzić, że działalność prowadzona przez Spółkę nie jest związana z produkcją przypraw korzennych, dlatego weryfikacja wniosku pod względem "kwalifikowalności" podmiotu do SPO-WKP działanie 2.3 nie jest możliwa. Z zaświadczenia o numerze identyfikacyjnym REGON wynika, iż przeważającą działalnością przedsiębiorstwa jest produkcja przypraw - oznaczona nr 15.87Z, który obejmuje też przyprawy korzenne. Działalność polegająca na produkcji przypraw korzennych nie podlega natomiast dofinansowaniu w ramach SPO-WKP, lecz w ramach SPO-ROL. PARP stwierdziła ponadto, iż "proces odwoławczy" został zakończony pismem z ... października 2005 r., które stanowi ostateczne rozstrzygnięcie sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. stanowisko PARP z 16 grudnia 2005 r. Spółka zarzuciła naruszenie: 1) wewnętrznych zasad postępowania określonych w "Zasadach odwoływania się od wyników oceny wniosków składanych w ramach działania 2.1 i 2.3 SPO-Wkp" (dalej: "Zasady"), 2) zasad postępowania określonych w § 13 -14 rozporządzenia z 27 sierpnia 2004 r., gdyż wniosek powinien podlegać ocenie formalnej przed RIF, a nie PARP, która dokonała jego powtórnej analizy formalnej, wkraczając tym samym w zakres kompetencji RIF, 3) przekroczenie dopuszczalnych granic uznaniowości w toku rozpoznawania wniosku, w rezultacie czego strona została pozbawiona możności skorzystania z pomocy w ramach SPO-WKP. Postanowieniem z 30 listopada 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 1335/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę P. Sp. z o.o. w Ś. na pismo Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z ... grudnia 2005 r. w przedmiocie stanowiska w sprawie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego – Wzrost Konkurencyjności Przedsiębiorstw, lata 2004 – 2006. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że przepisy rozporządzenia z 27 sierpnia 2004 r. w sprawie udzielania przez PARP pomocy finansowej nie przewidują jakiegokolwiek działania Grupy Roboczej ds. Oceny Projektów lub też PARP, które skierowane byłoby do przedsiębiorcy na etapie oceny formalnej wniosku. Przedsiębiorca jest informowany o uchybieniach formalnych wniosku przez RIF (§ 13 ust. 2 ww. rozporządzenia). W rozpoznawanej sprawie była nią ... S.A., która wyraziła jedynie opinię, iż wniosek strony o dofinansowanie "nie spełnia kryteriów formalnych". Takie rozwiązanie prawne pozwala stronie skarżącej skorzystać ponownie z uprawnienia złożenia nowego poprawnego pod względem formalnym wniosku o dofinansowanie w następnej turze. Pismo PARP z ... października 2005 r., jak również pismo z ... grudnia 2005 r. było w istocie informacją, która miała wyjaśnić dlaczego strona skarżąca nie otrzymała informacji z RIF o odrzuceniu wniosku, w sytuacji gdy na stronie internetowej PARP w dniu 27 lipca 2005 r. zabrakło wniosku Spółki, jako rekomendowanej do dofinansowania. Sąd zwrócił uwagę, iż samo użycie słów "odrzucenie wniosku", "rozpatrywanie odwołań", "proces odwoławczy" nie oznacza, iż w sprawie zapada decyzja w rozumieniu art. 107 k.p.a. Nawet użycie słowa "decyzja" nie przesądza o takim właśnie charakterze pisma. Przede wszystkim musi istnieć przepis prawa przyznający określonemu podmiotowi prawo do podejmowania decyzji administracyjnych rozumianych jako oparte na przepisach prawa administracyjnego władcze, jednostronne oświadczenie woli organu administracji publicznej, określające sytuację prawną konkretnie wskazanego adresata. Tymczasem żaden przepis ustawy o utworzeniu PARP nie przyznaje jej kompetencji do wydawania decyzji administracyjnych. Kompetencje takie nie wynikają również z przepisów o SPO-Wkp. Zdaniem WSA wskazane przez Przedsiębiorcę w skardze pismo informujące o przebiegu postępowania w związku z wnioskiem strony o dofinansowanie nie mieści się w kategorii przedmiotów zaskarżania określonych w art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Nie dotyczyło bowiem uprawnienia wynikającego z przepisu prawa, co jest jednym z warunków uznania określonego aktu lub czynności za podlegające zaskarżaniu do sądu administracyjnego w oparciu o art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skargą kasacyjną P. Sp. z o.o. zaskarżyło w całości powyższe postanowienie oraz wniosło o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca Spółka zarzuciła postanowieniu: 1. naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, w tym: 1) art. 1 ust. 2 w zw. z art. 2 i art. 4 ust. 1 i 1 a ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości poprzez ich błędną wykładnię, w rezultacie której Sąd nie uznał działań Agencji za akty lub czynności administracji publicznej podlegające kontroli sądów administracyjnych, samej zaś Agencji jako organu administracji publicznej, 2) § 13-14 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 27 sierpnia 2004 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego - Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw (Dz. U. Nr 195, poz. 2010 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię, w wyniku której Sąd pierwszej instancji doszedł do wniosku, iż w ramach procesu oceny wniosków o wsparcie w ramach SPO-WKP Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości nie zostało przyznane prawo podejmowania rozstrzygnięć o charakterze władczym, a zatem zaskarżone przez skarżącego pismo z dnia ... grudnia 2005 r. nie stanowi aktu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 3) nieuwzględnienie art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz. U. Nr 116, poz. 1206), stanowiącego podstawę do uznania, iż Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości działając w ramach przyznanych kompetencji wydaje akty o charakterze władczym, będące innymi aktami z zakresu administracji publicznej, podlegającymi kontroli sądów administracyjnych; 2. naruszenia prawa procesowego, w tym: 1) art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niewłaściwą interpretację i zastosowanie w sprawie i uznanie braku kognicji Sądu w sprawie, 2) art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez odmowę jego zastosowania w sprawie i przyjęcie skargi do rozpoznania, a w rezultacie stwierdzenie niewłaściwości Sądu. Postanowieniem z 13 listopada 2007 r., sygn. akt II GSK 206/07, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie z 30 listopada 2006 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądził koszty postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieprawidłowe stanowisko Sądu I instancji, że zaskarżone pismo PARP z dnia ... grudnia 2005 r. nie ma charakteru decyzji administracyjnej. Mając na względzie potrzebę jednolitości orzecznictwa, NSA - przy dokonywaniu wykładni przepisów art. 4 ust. 1 pkt 1, ust. 1a pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 10, art. 6b ust. 1 pkt 1, ust. 2, ust. 8 i 9, art. 6d ust. 1 ustawy o PARP oraz przepisów § 12 - 14 rozporządzenia z 27 sierpnia 2004 r. wydanego na podstawie art. 6b ust. 10 ustawy o PARP w brzmieniu obowiązującym w dacie rozpatrywania wniosku skarżącego z dnia 25 lutego 2005 r. - uwzględnił wykładnię art. 26 ust. 2 ustawy o NPR dokonaną w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 22 lutego 2007 r., sygn. akt II GPS 3/06. Następnie NSA zauważył, iż udzielenie przez PARP pomocy finansowej w drodze umowy, o której mowa w art. 6b ust. 8 i 9 ustawy o PARP, będącej umową o jakiej była mowa w art. 26 ust. 5 ustawy o NPR, następowało na rzecz wnioskodawców wybranych przez Ministra Gospodarki i Pracy, jako instytucję zarządzającą, po przeprowadzeniu postępowania kwalifikacyjnego określonego w przepisach § 13 i 14 rozporządzenia z 27 sierpnia 2004 r. Ten dokonany wybór, to przyznanie określonym przedsiębiorcom - wnioskodawcom dofinansowania w rozumieniu art. 26 ust. 2 ustawy o NPR. Postępowanie kwalifikacyjne miało dwie fazy. W pierwszej fazie wniosek podlegał wyłącznie ocenie formalnej i tylko wnioski prawidłowe pod względem formalnym przechodziły do drugiej fazy, w której poddawane były ocenie techniczno-ekonomicznej i merytorycznej oraz dokonywany był wybór wnioskodawców do zawarcia umowy o udzieleniu wsparcia. Pierwsza faza postępowania obejmująca ocenę formalną wniosku prowadzona była przez regionalną instytucję finansującą (RIF) w ramach udzielonego przez PARP na podstawie art. 6d ust. 1 ustawy o PARP zlecenia realizacji niektórych zadań związanych z udzielaniem pomocy finansowej. Wniosek zawierający uchybienia formalne, lub którego wady formalne nie zostały usunięte mimo wezwania, podlegał odrzuceniu przez RIF, co powodowało, że wniosek taki nie był przekazywany do drugiej fazy postępowania, tj. do oceny techniczno-ekonomicznej i merytorycznej oraz do wyboru wnioskodawców. Odrzucenie wniosku kończyło postępowanie w sprawie o udzielenie pomocy finansowej wywołane tym wnioskiem. Było zatem rozstrzygnięciem indywidualnym, władczym i jednostronnym, wydanym przez podmiot wykonujący zadania zlecone z zakresu administracji publicznej. Miało zatem charakter decyzji administracyjnej. Nadto NSA zauważył, iż z § 14 ust. 1 rozporządzenia z 27 sierpnia 2007 r. wynikało, że dokonana przez RIF pozytywna ocena formalna wniosku nie była wiążąca dla PARP, gdyż przepis ten stanowi, że Agencja dokonuje oceny techniczno-ekonomicznej i merytorycznej wniosków prawidłowych pod względem formalnym. Mogła zatem nie podzielić pozytywnej oceny RIF co do prawidłowości wniosku pod względem formalnym. Ponadto RIF działa w ramach udzielonego jej przez PARP zlecenia, o jakim mowa w art. 6d ust. 1 ustawy o PARP. W związku z powyższym należy przyjąć, że PARP jest w omawianym zakresie instytucją nadrzędną w stosunku do RIF. Z tych względów, zdaniem Sądu kasacyjnego, od odrzucenia wniosku przez RIF z powodu jego uchybień formalnych służyło odwołanie do PARP. Skoro odrzucenie wniosku przez RIF miało charakter decyzji administracyjnej, to taki też charakter miało stanowisko PARP o niezasadności odwołania i jego nieuwzględnieniu. W konsekwencji przysługiwała od niego skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W konkluzji NSA stwierdził, iż w rozpoznawanej sprawie za decyzję administracyjną wydaną w pierwszej instancji należy uznać pismo ... z ... listopada 2005 r., a w drugiej instancji pismo PARP z ... grudnia 2005 r. wydane na skutek odwołania skarżącej z 14 listopada 2005 r., podlegające zaskarżeniu do WSA na podstawie art. 3 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Pismem procesowym z 2 stycznia 2009 r. zatytułowanym "Uzupełnienie skargi z 7 marca 2006 r." Spółka wniosła o uwzględnienie w materiale dowodowym dokumentu "Opracowanie dotyczące rodzajów działalności gospodarczej wykluczonych z możliwości ubiegania się o dofinansowanie w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007 – 2013, wynikających z zakazu udzielania pomocy publicznej w określonych sektorach działalności gospodarczej w ramach zidentyfikowanego rodzaju pomocy publicznej". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekając ponownie w sprawie zważył, co następuje. W oparciu o treść art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola taka jest dokonywana w oparciu o stan faktyczny sprawy i przepisy prawne statuujące podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, istniejące w czasie podejmowania zaskarżonego aktu lub podejmowania zaskarżonej czynności (art. 133 p.p.s.a.). Należy też zaznaczyć, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Wskazać także trzeba, że stosownie do treści art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Badając zaskarżoną decyzję we wskazanym zakresie, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). Rozpoznając niniejszą sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny miał przy tym na względzie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w postanowieniu z 13 listopada 2007 r., sygn. akt II GSK 206/07 wydanym na skutek rozpoznania w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej P. Sp. z. o.o. w Ś., zgodnie z którym pismo PARP z ... grudnia 2005 r. należy uznać za decyzję administracyjną wydaną w drugiej instancji w następstwie złożenia przez skarżącą Spółkę odwołania od rozstrzygnięcia ... z ... listopada 2005 r. w przedmiocie odrzucenia wniosku. W tym miejscu zauważyć należy, iż Sąd nie znalazł podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. o co wnosił pełnomocnik organu na rozprawie przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 15 stycznia 2009 r. wskazując, iż zgodnie z § 3 rozporządzenia z 27 sierpnia 2004 r. wsparcie w ramach SPO-Wkp może być udzielane najpóźniej do dnia 31 grudnia 2008 r. Podkreślenia wymaga, iż bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu ww. przepisu zachodzi wówczas, gdy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja zaistnieje w szczególności wówczas, gdy zaskarżona decyzja zostanie pozbawiona bytu prawnego w nadzwyczajnym wewnętrznym postępowaniu kontrolnym (np. w wyniku stwierdzenia jej nieważności) lub w rezultacie skorzystania przez organ, którego decyzja została zaskarżona, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a. i uchylenia jej, czy też w przypadku wygaśnięcia decyzji obarczonej terminem ustawowym lub ustalonym w decyzji (v. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. T. Woś, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005). Żadna z powyższych okoliczności nie miała miejsca w rozpatrywanej sprawie. Natomiast ograniczenie czasowe możliwości udzielania wsparcia w ramach SPO-Wkp, jako nowa okoliczność prawna, winna być wzięta pod uwagę przez organ orzekający przy ponownym orzekaniu w niniejszej sprawie. Sąd zważył, iż wymogi stawiane prawidłowo wydanej decyzji administracyjnej określone zostały w art. 107 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej: "k.p.a.". W myśl postanowień tego przepisu prawidłowo wydana decyzja winna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie - czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Jeżeli od decyzji służy powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, to decyzja winna zawierać stosowne pouczenie. Pomiędzy poszczególnymi elementami decyzji winna istnieć wewnętrzna spójność, bowiem tylko wtedy można mówić o decyzji jako o akcie rozstrzygającym konkretną sprawę. Brak któregoś z elementów decyzji wskazanych w art. 107 § 1 k.p.a. nie musi oznaczać, że pismo przestaje być decyzją i staje się innego rodzaju formą działania administracji. O istocie aktu prawnego przesądza treść a nie forma. Decyzja z ... grudnia 2005 r., jakkolwiek nie posiada formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., zawiera niezbędne elementy: oznaczenie organu, od którego pochodzi, datę jego wydania, rozstrzygnięcie co do istoty sprawy i jest skierowana do konkretnego adresata. Zgodnie z brzmieniem art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Ustawodawca dopuszcza możliwość odstąpienia od uzasadnienia decyzji w sposób wskazany w § 3 jedynie w przypadku, gdy w całości uwzględnia ono żądanie strony (§ 4). Wskazanym wyżej wymogom, zdaniem składu orzekającego, nie czyni zadość ogólnikowe stwierdzenie stanowiące powtórzenie stanowiska zawartego w piśmie z 25 października 2005 r. oraz w decyzji organu pierwszej instancji, iż "treść wniosku, biznes planu i zaświadczeń stanowiących załączniki do wniosku, nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że działalność prowadzona przez Wnioskodawcę nie jest związana z produkcją przypraw korzennych", skoro ta właśnie kwestia, stanowiąca przedmiot sporu w niniejszej sprawie, winna zostać rzetelnie i wszechstronnie wyjaśniona przez organ orzekający. Podkreślić w tym miejscu należy, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) organ odwoławczy obowiązany jest ponownie, merytorycznie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji. Ma on obowiązek podjęcia wszystkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a więc także dopuszczenia nowych dowodów, jeżeli przyczyniają się do wyjaśnienia sprawy (art. 7, 75, 77 i 80 k.p.a.). Ma nadto obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony (w szczególności podniesione w odwołaniu) i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji (v. wyrok NSA z 14 sierpnia 1987 r., sygn. akt IV SA 385/87, wyrok NSA z 26 marca 1999 r., IV SA 271/97 – LEX nr 48169). W sprawie niniejszej obowiązków tych organ odwoławczy nie dopełnił pozostawiając całkowicie poza swoimi rozważaniami zarzuty podniesione przez Spółkę w odwołaniu z 14 listopada 2005 r. Po pierwsze organ nie ustosunkował się w żaden sposób do podniesionych przez Spółkę zarzutów dotyczących nieprawidłowej oceny wniosku w zakresie przedmiotu działalności wnioskodawcy oraz działalności, której dotyczy projekt objęty wnioskiem z perspektywy przesłanek zawartych w § 8 ust. 3 rozporządzenia z 27 sierpnia 2004 r. oraz listy, opracowanej przez Instytucję Zarządzającą programem SPO-Wkp działanie 2.3. w oparciu o postanowienia Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zawierającej numery PKD działalności wykluczonych z ubiegania się o dofinansowanie w ramach przedmiotowego programu. Podkreślenia wymaga - co jest w sprawie bezsporne - iż, w ramach SPO-Wkp działanie 2.3., wsparciem nie może zostać objęta działalność polegająca wyłącznie na produkcji przypraw korzennych, podczas gdy działalność oznaczona nr PKD 1587.Z obejmuje obok produkcji przypraw korzennych produkcję sosów i podobnych dodatków do potraw: majonezu, mąki i mączki musztardowej, gotowej musztardy. Aby zatem dokonać prawidłowej oceny wniosku skarżącej, nie wystarczyło oprzeć się na danych wynikających z KRS czy z zaświadczenia o numerze identyfikacyjnym REGON (w którym określono jedynie rodzaj działalności nr 15.87.Z - produkcja przypraw), lecz należało dokonać rzetelnej i wnikliwej oceny całej dokumentacji załączonej do wniosku, w szczególności tych fragmentów wniosku i biznes planu, które powołano w odwołaniu. Ustosunkowanie się do twierdzeń skarżącej jest istotne zwłaszcza wobec stanowiska PARP zawartego w piśmie z ... października 2005 r., zgodnie z którym "(...) brak przedłożenia dowodu, czy chociażby oświadczenia przedsiębiorcy, że jego projekt nie dotyczy przypraw korzennych, wyklucza go z możliwości ubiegania się o wsparcie w ramach programu". Oświadczenie takie zawarto właśnie w treści odwołania, nie zostało ono jednak poddane analizie i ocenie organu odwoławczego. Wnikliwe rozpatrzenie przedmiotowej sprawy i jednoznaczne wyjaśnienie kwestii kwalifikowalności wnioskodawcy do programu jest istotne również z tego względu, że organ pierwszej instancji prezentował w toku procedury kwalifikacyjnej stanowisko odmienne od PARP (pisma z ... marca i ... września 2005 r.) i pozytywnie oceniwszy wniosek pod względem formalnym przekazał go do PARP celem dalszej oceny techniczno-ekonomicznej oraz merytorycznej. Po drugie organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów odwołania dotyczących naruszenia postanowień regulaminu Grupy Roboczej ds. Oceny Projektów, w szczególności § 7 ust. 3 regulaminu, poprzez zaniechanie odnotowania przez członków oceniających uchybienia formalnego wniosku w karcie indywidualnej oceny wniosku o dofinansowanie. Kwestia ta, zdaniem Sądu, wymaga szczegółowego wyjaśnienia przez organ odwoławczy zważywszy, iż - jak wynika z załączonych do odwołania kart oceny techniczno-ekonomicznej – w istocie na jednej z kart w polu "Uwagi do oceny techniczno-ekonomicznej" wpisano nr PKD 15782 (nie dotyczący działalności Spółki), druga natomiast nie zawiera żadnych adnotacji odnośnie uchybienia formalnego. Na ww. kartach brak również daty ich wypełnienia. Powyższe uchybienia rodzą pytanie o rzetelność dokonanej oceny wniosku, a w konsekwencji o prawidłowość przeprowadzonego postępowania i wydanego rozstrzygnięcia. Podkreślić w tym miejscu należy, iż w aktach sprawy znajduje się "Arkusz ocen" wypełniony przez K. W. w dniu ... kwietnia 2005 r. dotyczący oceny techniczno-ekonomicznej projektu, w którym w polu "Uwagi" zapisano, iż "Projekt nie jest zgodny z celem merytorycznym działania, produkcja przypraw (PKD 1587Z) nie jest finansowana w ramach działania 2.3". Dokument ten, nie przekazany skarżącej przy piśmie z 5 października 2005 r., wymaga również oceny organu odwoławczego zarówno w kontekście procedury postępowania z wnioskiem na etapie oceny dokonywanej przez PARP, jak i kwalifikowalności wniosku do przedmiotowego programu. Zauważyć bowiem należy, że zapis w polu "Uwagi" jest co najmniej nieprecyzyjny z tego względu, że rodzaj działalności gospodarczej nr PKD 15.87.Z - produkcja przypraw może być objęty wsparciem z SPO-Wkp z wyjątkiem przypraw korzennych, do których uwaga ta w ogóle się nie odnosi. Rozpatrując sprawę ponownie organ winien mieć na względzie powyższe uwagi i w konsekwencji stanowisko swe wyrazić w następstwie wszechstronnego, rzetelnego wyjaśnienia sprawy, czemu winien dać wyraz w uzasadnieniu rozstrzygnięcia odpowiadającemu wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. Przed wydaniem decyzji, stosownie do art. 10 k.p.a., organ winien umożliwić stronie wypowiedzenie się co do zebranych materiałów i dowodów oraz zgłoszonych żądań. Decyzja wydana w następstwie ponownego rozpatrzenia sprawy winna spełniać wymogi określone w art. 107 § 1 k.p.a. W szczególności organ winien zwrócić uwagę na prawidłowe oznaczenie strony postępowania, którą - jak wynika z wniosku o dofinansowanie - jest osoba prawna: P. Sp. z. o.o., reprezentowane przez Prezesa Zarządu, a nie osoba wchodząca w skład organu uprawnionego do reprezentacji podmiotu. Osoby prawne powinny być oznaczone w decyzji pełną nazwą i siedzibą podaną stosownie do danych z rejestru, ewidencji, umowy powołującej dany podmiot do życia. Ponadto organ winien wskazać podstawę prawną rozstrzygnięcia, które z kolei winno znaleźć podstawy w treści art. 138 § 1 i 2 k.p.a. Zgodnie z ww. przepisem decyzja wydana przez organ odwoławczy może: - utrzymać w mocy decyzję organu pierwszej instancji - uchylić w całości albo w części decyzję pierwszej instancji i orzec co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję umorzyć postępowanie pierwszej instancji, - umorzyć postępowanie odwoławcze, - uchylić decyzję pierwszej instancji w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. W zamkniętym katalogu art. 138 k.p.a. nie mieści się rozstrzygnięcie zawarte w decyzji z 16 grudnia 2005 r. stwierdzające, iż "w odpowiedzi na Pańskie pismo z dnia 14 listopada 2005 r. (...) podtrzymujemy stanowisko dotyczące negatywnej oceny formalnej wniosku". Nie jest bowiem rozstrzygnięciem o jakim mowa w tym przepisie. Tym samym organ odwoławczy dopuścił się naruszenia art. 138 § 1 i 2 k.p.a. Decyzja winna zawierać również pouczenie o trybie i terminie wniesienia środka zaskarżenia. Dostrzegając potrzebę sanacji stwierdzonych uchybień, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 134 oraz art. 152 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.