V SA/Wa 1153/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz – Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Protokolant: st. sekr. sąd. - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi D.M. na postanowienie Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz odmowa wstrzymania czynności egzekucyjnych 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej na rzecz D.M. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi wniesionej przez D. M. (dalej jako Skarżący) jest postanowienie Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (zwany dalej Prezesem WAM) nr (...) z (...) marca 2012r. utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. nr (...) z (...) lutego 2012 r., odmawiające uwzględnienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz odmawiające wstrzymania czynności egzekucyjnych. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym: Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. wystosował do D. M. upomnienie nr (...) z dnia (...) grudnia 2011r. Upomnienie to zostało skutecznie doręczone w dniu (...) grudnia 2011 r. W związku z niedokonaniem przez Pana D. M. zapłaty kwoty wskazanej w tym upomnieniu, w dniu (...) stycznia 2012 r., Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. — działając jako wierzyciel wystawił w stosunku do D. M. tytuł wykonawczy nr (...). W dniu (...) stycznia 2012 r. Skarżącemu został doręczony odpis tytułu wykonawczego nr (...) z dnia (...) stycznia 2012 r. oraz odpis zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie u dłużnika zajętej wierzytelności będącego pracodawcą nr (...) z dnia (...) stycznia 2012 r. W dniu (...) stycznia 2012 r. do organu egzekucyjnego tj. Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w B. wpłynęło wraz z załącznikami pismo pełnomocnika D. M. z dnia (...) stycznia 2012 r. stanowiące zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr (...) z dnia (...) stycznia 2011 r. Zarzuty te obejmowały: nieistnienie obowiązku zapłaty kwoty określonej w tytule wykonawczym nr (...) z dnia (...) stycznia 2012 r., błędu co do osoby zobowiązanego oraz niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Postanowieniem nr (...) z dnia (...) lutego 2012 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w B. odmówił uwzględnienia zarzutów wniesionych wobec prowadzonej egzekucji administracyjnej obowiązku pieniężnego, zawartych w piśmie z dnia (...) stycznia 2012 r. Jednocześnie organ egzekucyjny odmówił wstrzymania czynności egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia zarzutów. W dniu (...) lutego 2012 r. pełnomocnik Skarżącego wniósł do Prezesa WAM zażalenie na wydane przez Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w B. postanowienie odmawiające uwzględnienia wniesionych zarzutów oraz odmawiające wstrzymania czynności egzekucyjnych. W zażaleniu pełnomocnik zobowiązanego podtrzymuje zarzuty wniesione pismem z dnia (...) stycznia 2012 r.: tj. nieistnienia obowiązku zapłaty kwoty określonej w tytule wykonawczym nr (...) z dnia (...) stycznia 2012 r., błędu co do osoby zobowiązanego oraz niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. W dniu (...) marca 20012 r., postanowieniem nr (...), Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w B. z dnia (...) lutego 2012 r. W uzasadnieniu wskazał, że podstawą do wystawienia, w stosunku do Skarżącego, tytułu wykonawczego z (...) stycznia 2012 r. był art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010r., Nr 206, poz. 1367 ze zm., zwanej dalej ustawą o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych). Organ odwoławczy wskazał ponadto, że Skarżący mimo niezamieszkiwania w przydzielonym lokalu nie przekazał mieszkania do dyspozycji Agencji, a w lokalu tym nadal zamieszkuje jego była żona. Prezes WAM nie zgodził się ze stanowiskiem Skarżącego, że utracił on prawo do zajmowania lokalu mieszkalnego i w tym zakresie odwołał się do treści art. 24 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, który stanowi, iż w przypadku przeniesienia żołnierza zawodowego do rezerwy kadrowej, dyspozycji lub wyznaczenia na stanowisko służbowe w innej miejscowości żołnierz ma prawo nadal zajmować kwaterę albo inny lokal mieszkalny na podstawie decyzji o przydziale kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, nie dłużej jednak niż do dnia: 1) w którym kolejna decyzja o przydziale kwatery albo innego lokalu mieszkalnego stała się ostateczna albo odmowy przyjęcia przydzielonej kolejnej kwatery albo innego lokalu mieszkalnego; 2) ostatniego w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym następuje wypłata świadczenia mieszkaniowego; 3) zwolnienia z czynnej służby wojskowej. Zdaniem organu II instancji z powyższego wynika, że Skarżący nadal jest uprawniony do zajmowania lokalu mieszkalnego, tj. "ma prawo zajmować kwaterę", a decyzja podjęta przez niego o opuszczeniu wskazanego wyżej lokalu nie wynikała z faktu objęcia nowego stanowiska służbowego, lecz z powodów rodzinnych. Dodatkowo Prezes WAM wskazał, że zgodnie z obowiązującym do 30 czerwca 2010 r. § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 13 czerwca 2005 r. w sprawie gospodarowania lokalami mieszkalnymi przez Wojskową Agencję Mieszkaniową (Dz. U., Nr 116, poz. 975 ze zm.) zwolnienie lokalu mieszkalnego, kwatery funkcyjnej i kwatery zastępczej następuje protokołem przyjęcia/zdania. Ponadto z ust. 8 § 18 wynika, że za datę zwolnienia lokalu mieszkalnego, kwatery funkcyjnej, kwatery zastępczej, kwatery internatowej i miejsca w internacie przyjmuje się dzień sporządzenia protokołu. Organ wskazał także, że podobnie - zgodnie z obowiązującym od 1 lipca 2010 r. § 20 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 czerwca 2010 r. w sprawie gospodarowania lokalami mieszkalnymi przez Wojskową Agencję Mieszkaniową (Dz. U. z 2010 r., Nr 116, poz. 777 ze zm.) - zwolnienie kwatery lub innego lokalu mieszkalnego następuje protokołem, sporządzonym przez przedstawiciela Agencji spełniającego warunki, o których mowa w § 8 ust. 2, w obecności osoby uprawnionej. Zdaniem Prezesa WAM powyższe stanowisko jest słuszne również w kontekście art. 32 ust. 3 ustawy zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, który stanowi, że przekazanie i przyjęcie lokalu mieszkalnego następuje protokołem sporządzonym przez przedstawiciela Agencji i osobę uprawnioną, w którym określa się stan techniczny lokalu mieszkalnego oraz znajdujących się w nim urządzeń technicznych. Protokół ten jest podstawą rozliczeń dokonywanych przy opróżnieniu lokalu mieszkalnego . Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że jednym z podstawowych obowiązków osoby uprawnionej do zajmowania lokalu mieszkalnego, w celu ostatecznego jego rozliczenia i zdania, jest jego zwolnienie i przekazanie do dyspozycji właściciela lub innego podmiotu uprawnionego obligacyjnie, tak aby mógł on nim swobodnie dysponować. Do czasu protokolarnego przekazania lokalu mieszkalnego w stanie wolnym do dyspozycji WAM Agencja nie ma możliwości swobodnego dysponowania lokalem, bowiem osoba (nawet nie posiadająca tytułu prawnego do lokalu w nim niezamieszkująca), która nie przekazała lokalu mieszkalnego do zasobu mieszkaniowego Agencji może nim nadal swobodnie dysponować. Wobec powyższego jest ona obowiązana wnosić opłaty związane z tym lokalem. D. M. złożył na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Dyrektora WAM z (...) lutego 2012r., a także zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm prawem przepisanych. Postanowieniu zarzucono: - obrazę przepisów prawa materialnego, przez ich błędną wykładnię art. 37 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych poprzez uznanie, iż osoba nie zajmująca lokalu i niezamieszkująca w nim w rozumieniu przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych jest osobą zobowiązaną do uiszczenia opłat za jego użytkowanie, a tym samym osobą zobowiązaną w rozumieniu przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i dopuszczalne jest prowadzenie przeciwko niej egzekucji administracyjnej. - obrazę przepisów prawa materialnego - art. 24 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego postanowienia, nadanym przez art. 1 pkt 25 ustawy z dnia 22 stycznia 2010r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektóry innych ustaw (Dz. U. Nr 28, poz. 143 ) w związku z art. 20 ustawy zmieniającej, poprzez jego zastosowanie, pomimo: 1. wygaśnięcia decyzji Dyrektora WAM nr (...), stanowiącej tytuł Skarżącego do spornego lokalu, a tym samym – utraty przez Skarżącego uprawnienia do lokalu przed dniem wejścia w życie art. 24 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą; 2) niezaistnienia przesłanek przewidzianych w art. 24 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych; - obrazę przepisów postępowania, mogącą mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez naruszenie przepisu art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, polegające na przyjęciu, iż "istnienie obowiązku", o którym mowa w tym przepisie, oznacza wyłącznie istnienie zobowiązania pieniężnego, nie zaistnienie obowiązku w odniesieniu do konkretnego zobowiązanego; - obrazę przepisów postępowania, mogącą mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez naruszenie przepisu art. 33 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, polegające na przyjęciu, iż egzekucja administracyjna może być prowadzona wówczas, gdy dotyczy ona obowiązku ogólnie mieszczącego się w kompetencji organu, nawet gdy w konkretnej sytuacji przedmiotem egzekucji są należności o charakterze odmiennym. W odpowiedzi na skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o jej oddalenie. Pismem procesowym z (...) czerwca 2012r. Skarżący podtrzymał skargę oraz załączył odpis nieprawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z (...) maja 2012r., sygn. akt V SA/Wa (...)/12 wydanego w analogicznej sprawie. Przybyły na rozprawę pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi oraz złożył wniosek o zawieszenie toczącego się postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sprawy ze skargi D. M. z (...) czerwca 2012 r., na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej nr (...) z (...) maja 2012 r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. z (...) marca 2012 r. nr (...) przyznającą prawo zamieszkiwania D. M. w lokalu mieszkalnym nr (...) położonym przy ul. T. w miejscowości O. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia (...) lutego 2013 r. zawiesił postępowanie sądowe, które następnie zostało podjęte z uwagi na uzyskanie przez wyrok WSA w W., zapadły w dniu (...) grudnia 2012r. w wyżej wspominanej sprawie (sygn. akt II SA/Wa (...)/12), waloru ostateczności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Orzeka także o wydaniu decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a. , sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś , Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w powyższym zakresie Sąd dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego oraz postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy wskazać, że w analogicznych sprawach, które toczyły się przez tut. Sądem ze skarg D. M., zapadły m.in. wyroki z dnia (...) maja 2012r. (sygn. akt V SA/Wa (...)/12) oraz z dnia (...) listopada 2012r. (sygn. akt (...)/12), a Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd prawny wyrażony w tych orzeczeniach (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Postępowanie toczy się na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej u.p.e.a.). Należy podkreślić, że podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowi twierdzenie organów obydwu instancji, że D. M. nadal przysługuje tytuł prawny do lokalu mieszkalnego (w szczególności chodzi o okres od dnia XXX 2011r. do dnia XXX 2011r., jaki został wskazany w tytule wykonawczym). Lokal ten został mu przydzielony na czas trwania służby na stanowisku motorzysta – drużyna transportowa w Jednostce Wojskowej Nr (...) w B. D. M. pełnił wówczas służbę terminową na podstawie kontraktu zawartego do dnia (...) sierpnia 2007 r. Od dnia (...) sierpnia 2007r. zainteresowany został ponownie powołany do pełnienia zawodowej służby wojskowej w związku z zawarciem umowy na pełnienie służby terminowej do dnia (...) sierpnia 2010 r. na stanowisku motorzysta – drużyna transportowa. Organ wydając zaskarżone postanowienie powołał się w tym względzie na treść art. 24 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych i stwierdził, że Skarżący nadal jest uprawniony do zajmowania lokalu mieszkalnego. Jednocześnie w aktach administracyjnych znajduje się decyzja Prezesa WAM z (...) grudnia 2011 r., w której organ ten wyraził stanowczy pogląd, iż D. M. od dnia (...) sierpnia 2007 r. nie ma tytułu prawnego do zajmowania ww. lokalu. Prezes WAM taki pogląd argumentował treścią art. 45 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r., Nr 90, poz. 593 ze zm.), zgodnie z którym żołnierza zawodowego zwalnia się z zajmowanego stanowiska służbowego gdy upłynął termin kadencji określony w decyzji o wyznaczeniu na stanowisko służbowe. Tym samym organ wskazał, iż decyzja Nr (...) z (...) sierpnia 2006r., o przyznaniu prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym wygasła z mocy prawa. Sąd dalej pragnie zauważyć, że posiadanie tytułu prawnego przez D. M. statuuje prawo Wojskowej Agencji Mieszkaniowej do egzekwowania opłat za lokal w trybie egzekucji administracyjnej. Zgodnie bowiem z art. 37 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych opłaty i opłaty pośrednie za używanie lokalu mieszkalnego zajmowanego przez żołnierza zawodowego, nieuiszczone w ustalonym terminie płatności, podlegają, wraz z odsetkami w wysokości ustawowej za zwłokę, przymusowemu ściągnięciu na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego zgodnie z przepisami cyt. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jednocześnie art. 1a ust. 1 pkt 6 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych zawiera definicję użytego w powyższym przepisie pojęcia "zajmowanie lokalu" - należy przez to rozumieć posiadanie tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego ustanowionego w drodze decyzji administracyjnej albo umowy najmu albo umowy użyczenia. Skoro zatem sam organ w decyzji z 1 grudnia 2011r. przesądza, że Skarżący nie ma tytułu prawnego do lokalu, to art. 37 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych nie może być podstawą do dochodzenia opłat za używanie lokalu w drodze egzekucji administracyjnej. Taką podstawą nie może być także art. 37 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, zgodnie z którym za uiszczanie opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich z tytułu zajmowania lokalu mieszkalnego odpowiadają solidarnie pełnoletnie osoby stale zamieszkujące w tym lokalu. W art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych zdefiniowano zamieszkiwanie jako przebywanie i korzystanie z lokalu mieszkalnego, a między stronami bezsporne jest, że Skarżący nie przebywa i nie korzysta z lokalu. Zdaniem Sądu wobec treści decyzji z (...) grudnia 2011 r. , wydanej w sprawie ustalenia prawa Skarżącego do zamieszkiwania w lokalu nr (...) przy ul. T. w O., przedmiotowe postanowienie nie może się ostać i nie ma znaczenia, czy Sąd podziela pogląd prawny wyrażony w tej decyzji, czy też uznaje za słuszny pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 listopada 2009 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 438/09, na który powołuje się organ w sprawie niniejszej. Nie do pogodzenia z zasadą zaufania wyrażoną w art. 8 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) jest bowiem taka sytuacja, w której ten sam organ w sprawie jednego stanu faktycznego i tożsamości stron wydaje dwa całkowicie odmienne rozstrzygnięcia. Dlatego też zarzut określony w art. 33 pkt 1 i 6 u.p.e.a. należy uznać za uzasadniony, bowiem brak jest podstaw prawnych do prowadzenia wobec Skarżącego egzekucji administracyjnej dotyczącej opłat za lokal, do którego nie ma tytułu prawnego, ani też w którym nie zamieszkuje. Na marginesie należy wskazać, że z powoływanego przez pełnomocnika Skarżącego ostatecznego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia (...) grudnia 2012r. (sygn. akt II SA/Wa (...)/12) - kończącym sprawę ze skargi D. M. z (...) czerwca 2012 r., na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej nr (...) z (...) maja 2012 r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. z (...) marca 2012 r. nr (...) przyznającą prawo zamieszkiwania D. M. w lokalu mieszkalnym nr (...) położonym przy ul. T. w miejscowości O. - wynika, że obydwie te decyzje zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. Jednocześnie od dnia (...) lutego 2010r. (kiedy to zostało wszczęte postępowanie zakończone przedmiotowymi decyzjami) do chwili wydawania postanowienia z dnia (...) lutego 2012r. oraz utrzymującego go w mocy postanowienia Prezesa WAM z dnia (...) marca 2012r. (objętym niniejszą skargą) nie zostało ostatecznie ustalone, czy Skarżącemu przysługuje prawo zamieszkiwania w tym lokalu. W tej sytuacji zachodzą podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia określone w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem postanowienie objęte skargą zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego oraz postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyższych powodów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c oraz art. 152 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a.