V SA/Wa 1163/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Arkadiusz Tomczak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. W. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia ... kwietnia 2017 r. Nr ... w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. T. W. (dalej: "Skarżący" lub "Strona") zawarł w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji opisanej w komparycji niniejszego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że nie posiada gotówki pozwalającej zwrócić kwotę 75.000 zł. Aby wykonać decyzję Skarżący będzie zmuszony sprzedać w trybie pilnym część nieruchomości, co wiązać się będzie z uzyskaniem znacząco niższej ceny od cen rynkowych. Skarżący oszacował, że poniesie w ten sposób stratę w wysokości około 25.000 zł. W sytuacji, gdy nie uda się sprzedać nieruchomości na wolnym rynku a organ I instancji wdroży egzekucję, utrata wartości nieruchomości przekroczy 35.000 zł w stosunku do wartości rynkowej, ponieważ cena uzyskana ze sprzedaży dodatkowo zostanie obciążona kosztami egzekucyjnymi. Skarżący przedstawił upomnienie z 26.04.2017 r. wystawione przez Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR). Do pisma z 14.06.2017 r. (k.18 akt sądowych) załączył zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z 26.05.2017 r., tytuł wykonawczy wystawiony 19.05.2017 r. oraz pismo Prezesa ARiMR skierowane do Strony w sprawie dokonywanych potrąceń na poczet ciążącego zobowiązania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie Sąd powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też nie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednakże wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na Stronie (por. np. postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; z dnia 31 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 1651/13 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie Skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został dostatecznie uzasadniony. Skarżący jedynie ogólnikowo stwierdził, że wykonanie decyzji oznacza sprzedaż posiadanych nieruchomości w cenie niższej od możliwej do uzyskania ceny rynkowej, a w przypadku sprzedaży nieruchomości w postępowaniu egzekucyjnym szkoda spowodowana sprzedażą będzie wyższa ze względu na koszty postępowania. W ocenie Sądu Skarżący podniesionych twierdzeń nie uprawdopodobnił. Podnoszony argument ma charakter hipotetycznych rozważań. Podkreślić należy, że sprzedaż nieruchomości w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym odbywa się w drodze licytacji, a nieruchomość zostaje sprzedana osobie, która zaoferuje najwyższą cenę. Nie można pomijać, że przed dokonaniem licytacji nieruchomości organ egzekucyjny przystąpi do opisu i oszacowania nieruchomości a Skarżący uważając, że wartość nieruchomości została zaniżona może podnieść stosowne zarzuty (zob. postanowienie NSA z 11 sierpnia 2016 r., sygn. akt II FZ 495/16, CBOSA). W rozpoznawanej sprawie Skarżący nie przedstawił informacji dotyczących jego sytuacji finansowej oraz majątkowej uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu nie uprawdopodabniają przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. upomnienie z 26.04.2017 r., zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z 26.05.2017 r., tytuł wykonawczy z 19.05.2017 r. Są to bowiem dokumenty potwierdzające, że organy podjęły czynności egzekucyjne, ale nie wynika z nich faktyczna sytuacja majątkowa i finansowa Strony. Skarżący nie wskazał powierzchni posiadanych nieruchomości, nie określił ich ceny rynkowej, nie oszacował jaka część nieruchomości mogłaby zostać sprzedana dla zaspokojenia wierzytelności w kwocie 75.000 zł. Tak sformułowany wniosek uniemożliwia Sądowi jego merytoryczną ocenę - nie ma bowiem żadnych możliwości oceny, czy Skarżący rzeczywiście nie dysponuje środkami na zaspokojenie roszczeń organów administracji, tym bardziej, że wszczęcie postępowania administracyjnego było wynikiem działań samej Strony, która sprzedała część posiadanych nieruchomości. Jest to istotna okoliczność w świetle badania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżący nie uwzględnił jej w złożonym wniosku. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku Skarżącego prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o ich rzeczywistej i aktualnej sytuacji finansowej, np. poprzez podanie wysokości środków pieniężnych zgromadzonych przez Skarżącego na rachunkach bankowych lub wymienienie ewentualnych wierzytelności lub zobowiązań. Wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie musi również uzasadniać trudna sytuacja materialna wnioskodawcy. Wprawdzie każde wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnych jest uciążliwe i stanowi uszczerbek w budżecie jej adresata, jednak nie oznacza to automatycznie, że zapłata należności, także w trybie egzekucyjnym, będzie za każdym razem powodować powstanie po stronie podmiotu wnoszącego skargę znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. WSA w Łodzi w postanowieniu z 7 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Łd 1066/16 zasadnie zwrócił uwagę, że przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w drodze wyłączenia spod egzekucji określonych składników majątku oraz środków na utrzymanie, gwarantują zobowiązanemu możliwość normalnej, codziennej egzystencji. Reasumując, w ocenie Sądu na podstawie materiałów znajdujących się w aktach sprawy nie można stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji grozi niebezpieczeństwem wystąpienia znacznej szkody lub może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.