V SA/Wa 117/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Barbara Mleczko–Jabłońska, Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), , Protokolant: specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2014 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej zmiany w planie dochodzenia do uznania za organizację producentów owoców i warzyw. 1. Uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2013 r.; 2. Zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz G. Sp. z o.o. kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej przez G. Sp. z o.o. w Z. w dniu 2 grudnia 2013 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ... października 2013 r. nr ... utrzymująca w mocy decyzję z dnia ... sierpnia 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego z dnia ... lipca 2012 r. zatwierdzającej zmiany w planie dochodzenia do uznania za organizację producentów owoców i warzyw. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 10 lipca 2012 r. wstępnie uznana G. Sp. z o.o. złożyła wniosek do Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego o zaakceptowanie zmian do zatwierdzonego planu dochodzenia do uznania za organizację producentów owoców i warzyw. Decyzją z dnia ... lipca 2012 r. nr ... Marszałek Województwa Zachodniopomorskiego zatwierdził wnioskowane przez G. Sp. z o.o. zmiany do planu dochodzenia do uznania. W dniu .. czerwca 2013 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wszczął z urzędu postępowanie, w wyniku którego w dniu ... sierpnia 2013 r. decyzją nr ... stwierdził nieważność ww. decyzji Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego. W dniu 26 sierpnia 2013 r. do Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi wpłynął wniosek G. Sp. z o.o. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją nr ... z dnia ... października Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż Marszałek Województwa Zachodniopomorskiego, wydając decyzję, nie wziął pod uwagę obowiązującego, w momencie jej wydania, stanu prawnego, wynikającego z wejścia w życie rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 302/2012 z dnia 4 kwietnia 2012 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw, czym naruszył postanowienia art. 39 ust. 2 rozporządzenia nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazał, iż zagadnienia dotyczące zasad przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej wstępie uznanym grupom producentów owoców i warzyw regulują przepisy prawa unijnego: - rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz. U. UE L 09 Z 11 sierpnia 2005 r., str. 1-25, z późn. zm.); - rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (Dz. U. UE L 299 Z 16 listopada 2007 r., str. 1, z późn. zm.) oraz - rozporządzenie Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz. U. UE L 157 z 15 czerwca 2011 r., str. 1) jak również przepisy krajowe, w tym: - ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885, z późn. zm.), oraz - ustawa z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku suszu paszowego oraz rynków lnu i konopi uprawianych na włókno (Dz. U. z 2011 r. Nr 145, poz. 868, późn. zm.), oraz wydane w oparciu o nią akty wykonawcze: - rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie warunków wstępnego uznawania grup producentów, owoców i warzyw, uznawania organizacji producentów owoców i warzyw oraz warunków i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania (Dz. U. z 2009 r, Nr 5, poz. 27); - rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 lipca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzeń do uznania (Dz. U. z 2013, poz. 872); - rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 stycznia 2006 r. w sprawie wysokości krajowych środków finansowanych przeznaczonych na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (Dz. U. Nr 16, poz. 122). Podniósł, iż zgodnie z obowiązującym od dnia 5 kwietnia 2012 r. brzmieniem art. 39 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia nr 543/2011 "Grupy producentów mogą uzyskać zezwolenie od właściwego organu państwa członkowskiego, w ciągu danego roku i w odniesieniu do tego roku, na zwiększenie całkowitej kwoty wydatków określonych w planie uznawania o maksymalnie 5 % kwoty początkowo zatwierdzonej lub zmniejszenie jej o maksymalny odsetek określony przez państwa członkowskie, w obu przypadkach pod warunkiem, że zachowano ogólne cele planu uznawania oraz pod warunkiem, że ogólna kwota wydatków Unii na poziomie danego państwa członkowskiego nie przekracza kwoty wkładu Unii przydzielonego danemu państwu członkowskiemu zgodnie z art. 47 ust. 4." Z powyższego wynika zdaniem organu, iż zwiększenie kwoty wydatków określonych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w ciągu danego roku i w odniesieniu do tego roku, jest możliwe o maksymalnie 5 % kwoty początkowo zatwierdzonej w tym planie. Jednocześnie zgoda na zwiększenie lub zmniejszenie kwoty wydatków określonej w planie dochodzenia do uznania, której może udzielić właściwy organ państw, dotyczy każdego roku kalendarzowego planu dochodzenia do uznania. Pozytywne zatwierdzenie decyzją Marszałka zwiększenia wydatków w planie dochodzenia do uznania maksymalnie o 5 %, było możliwe dopiero po ustaleniu przez Komisję Europejską współczynników przydziału, o których mowa w art. 47 ust. 4 rozporządzenia nr 543/2011 oraz określeniu możliwego wkładu UE na państwo członkowskie na pomoc grupom producentów w ciągu roku, w ramach rocznego budżetu Unii Europejskiej, przypadającego na wszystkie kraje członkowskie, w których obsługiwany jest mechanizm pomocy grupom producentów, wynoszącego 10 mln EUR, w sytuacji pojawienia się wolnych środków, tj. po ewentualnym wycofaniu przez część grup planów dochodzenia do uznania, stosownie do art. 1 pkt 3 lit. c oraz art. 2 ust. 3 lit. d rozporządzenia nr 302/2012. Współczynniki te określone zostały w2 dniu 28 sierpnia 2012 r. w rozporządzeniu wykonawczym Komisji nr 780/2012 ustalającym współczynniki przydziału na lata 2012 – 2017 dla wkładu Unii przeznaczonego na pomoc dla grup producentów w sektorze owoców i warzyw, o której mowa w art. 103a rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007, w odniesieniu do planów uznawania zgłoszonych do dnia 1 lipca 2012 r. (Dz.U. UE L 232, z 29 sierpnia 2012 r. str. 3). Zatem w dniu ... lipca 2012 r. w którym Marszałek Województwa Zachodniopomorskiego wydał decyzję zatwierdzającą zmianę do planu dochodzenia do uznania, nie było możliwości pozytywnego zatwierdzenia zwiększenia wydatków w ww. planie dochodzenia do uznania. Podkreślił, iż w ramach zmiany do planu, dokonano zwiększenia wydatków na 2013 r. w sytuacji braku wolnych środków finansowych z budżetu UE w ramach przyznanego Polsce limitu, stosownie do art. 47 ust. 4 rozporządzenia nr 543/2011, rażąco naruszając tym samym art. 39 ust. 2 akapit trzeci tego rozporządzenia. Decyzja ta zatem dotknięta jest wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stanowiąc podstawę uzasadniającą wydanie rozstrzygnięcia o stwierdzeniu jej nieważności. Odnosząc się do wniosku Strony o przeprowadzenie dowodu ze wskazanych dokumentów i faktur na okoliczność podjęcia przez Skarżących istotnych zobowiązań finansowych w odniesieniu do istotnych inwestycji. o których mowa w art. 103a ust 1 lit. B rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 przed dniem 5 kwietnia 2012 r., mając na uwadze treść art. 75 k.p.a. wyjaśnił, że art. 2 ust. 2 rozporządzenia 302/2012 stanowi, że art. 1 pkt 6 niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do art. 47 ust. 3 i 4 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011 nie ma zastosowania do planów uznawania, które zostały zaakceptowane przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, oraz w odniesieniu do których zainteresowane grupy producentów już podjęły zobowiązania finansowe lub zawarły prawnie wiążące umowy ze stronami trzecimi w odniesieniu do istotnych inwestycji, lub dany plan uznawania obejmuje jedynie pomoc określoną w art. 103a ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1234/2007. Oznacza to, że do naliczania pomocy inwestycyjnej do realizacji inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wersji zatwierdzonej przed datą wejścia w życie rozporządzenia nr 302/2012 nie stosuje się dodatkowych limitów do przyznawania pomocy w trzecim, czwartym i piątym roku realizacji planu dochodzenia do uznania. Przepis art. 1 pkt 6 stwierdza, że nowe brzmienie art. 47 ust. 3 i 4 rozporządzenia nr 543/2011, mówiące o dwojakim ograniczeniu wkładu Unii (po pierwsze inwestycyjnej na poziomie 70%, 50 % i 20 % wartości produkcji sprzedanej grupy, począwszy od 3-go roku realizacji jej planu dochodzenia do uznania), stosuje się wyłącznie do tzw. nowych grup producentów, powstałych w dniu 5 kwietnia 2012 i później. Pismem z dnia 2 grudnia 2012 r. G. Sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ... października 2013 r. Decyzji tej strona skarżąca zarzuciła: - naruszenie prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 39 ust. 2 i art. 47 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych warzyw, pkt 4 i pkt 17 preambuły, jak i art. 2 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 302/2012 z dnia 4 kwietnia 2012 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz do sektora przetworzonych warzyw poprzez dokonanie błędnej wykładni prowadzącej do wniosku, że niedopuszczalne było zatwierdzenie przez Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego zgłoszonych zmian do planu polegających na: 1) przesunięciu terminu zakupu środków transportu, także wyposażonych w urządzenia chłodnicze z II półrocza 2012 r. na II półrocze 2013 r. 2) zmianie zakresu inwestycji zaplanowanych i zatwierdzonych do realizacji w I półroczu 2012 r. nazwanych hasłowo jako zakup urządzeń do mycia, czyszczenia, sortowania, pakowania lub konfekcjonowania owoców i warzyw skutkującej również zmianą terminu ich realizacji z I półrocza 2012 r. na II półrocze 2012 r. oraz przeniesieniem części tych inwestycji opiewającej na kwotę ... zł do poniesienia w II półroczu 2013 r. zamiast jak to pierwotnie zaplanowano w I półroczu 2012 r. 3) przesunięciu terminu realizacji inwestycji dotyczącej remontu i modernizacji budynku z przeznaczeniem na magazyn opakowań z I półrocza 2012 r. na II półrocze 2013 r. 4) wprowadzeniu do planu inwestycji zakupu kombajnu do zbioru pora – wydatek w kwocie ... zł zaplanowany do poniesienia w I półroczu 2013 r. oraz w zakresie przepisów postępowania : art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77, art. 78 § 1, art. 80 i art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego wskazując, iż naruszenie tych przepisów przejawia się zarówno w ich niewłaściwym zastosowaniem jak też pominięciem niektórych z nich przez organ przy rozstrzyganiu sprawy. Konsekwencją takiego działania organu była odmowa przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów, mimo, że dowodzona nimi okoliczność miała istotne znaczenie dla właściwego rozstrzygnięcia sprawy. Nadto w wyniku tego naruszenia organ błędnie ustalił że istniała przesłanka do wydania zaskarżonej decyzji w postaci rażącego naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniesienie skargi i to niezależnie od jej treści skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim podkreślić należy, że postępowanie prowadzone na podstawie przepisu art. 156 kpa jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji. Z tego też powodu ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Należy również pamiętać o tym, że celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji w kontekście tego czy jest ona dotknięta jedną z kwalifikowanych wad wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Podkreślenia wymaga, że organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygnięcia jej co do meritum. W postępowaniu prowadzonym w omawianym trybie organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę jedynie w granicach określonych w art. 156 § 1 kpa to znaczy nie może rozpatrywać jej co do istoty tak jak w postępowaniu odwoławczym. Organ orzeka zatem wyłącznie kasacyjnie stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem a w przypadku braku przesłanek do wydania takiego orzeczenia odmawia stwierdzenia nieważności decyzji. Wśród przesłanek wymienionych w cytowanym wyżej art. 156 § 1 kpa jest m.in. i ta na którą powoływał się organ. Dotyczy ona wydania w postępowaniu zwykłym decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 ). Odnosząc się do przesłanki wskazanej w w/w przepisie przypomnieć należy, że w kwestii pojęcia "rażące naruszenie prawa" wielokrotnie wypowiadała się zarówno nauka prawa jak i judykatura. Analiza ich dorobku pozwala na stwierdzenie iż zachodzi ono wówczas, gdy treść rozstrzygnięcia pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owo rozstrzygnięcie nie może być akceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Rażące naruszenie prawa jest więc z reguły wyrazem ewidentnego oczywistego błędu w interpretacji prawa i ma miejsce wtedy gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznego rozstrzygnięcia organu administracji. O rażącym naruszeniu prawa można zatem mówić wtedy gdy spełnione zostaną trzy przesłanki: 1) naruszenie prawa ma charakter oczywisty; 2) charakter przepisu, który został naruszony, pozwala na uznanie oczywistości naruszenia; 3) przemawiają za tym racje ekonomiczne i gospodarcze, które wywołuje rozstrzygnięcie. Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy zgodnie z art. 39 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia wykonawczego Komisji nr 543/2011, w brzmieniu nadanym rozporządzeniem nr 302/2012, grupy producentów mogą uzyskać zezwolenie od właściwego organu państwa członkowskiego, w ciągu danego roku i w odniesieniu do tego roku, na zwiększenie całkowitej kwoty wydatków określonych w planie dochodzenia do uznania o maksymalnie 5 % kwoty początkowo zatwierdzonej lub zmniejszenie jej o maksymalny odsetek określony przez państwa członkowskie, w obu przypadkach pod warunkiem, że zachowano ogólne cele planu uznawania oraz pod warunkiem, że ogólna kwota wydatków Unii na poziomie danego państwa członkowskiego nie przekracza kwoty wkładu Unii przydzielonego danemu państwu członkowskiemu zgodnie z art. 47 ust. 4. Na podstawie art. 47 ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) nr 543/2011 w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji (UE) nr 302/2012 łączne wydatki na wkład unijny w pomoc określoną w art. 103a rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 nie przekracza 10 mln EUR na rok kalendarzowy. Komisja określiła wysokość wkładu Unii na lata 2012 – 2017, zgodnie z art. 47 ust. 4 w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) nr 780/2012 z dnia 28 sierpnia 2012 r. ustalającym współczynniki przydziału na lata 2012-2017 dla wkładu Unii przeznaczonego na pomoc dla grup producentów w sektorze owoców i warzyw, o której mowa w art. 103a rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007, w odniesieniu do planów uznawania zgłoszonych do dnia 1 lipca 2012 r. (Dz. Urz. UE L 232 z 29.08.2012). Rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 stycznia 2013 r. w sprawie maksymalnego odsetka, o jaki można zmniejszyć całkowitą kwotę wydatków w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw za organizację producentów owoców i warzyw (Dz. U. z 2013 r., poz. 149) określony został maksymalny odsetek o jaki można zmniejszyć wydatki w planie. Pkt 17 preambuły rozporządzenia Komisji (UE) nr 302/2012 stanowi iż, aby zagwarantować, że uzasadnione oczekiwania producentów zostaną uwzględnione, należy ustanowić, że niektórych zmian wprowadzonych przez niniejsze rozporządzenie nie stosuje się do planów uznawania zaakceptowania przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. Jednakże w celu kontroli wydatków budżetowych oraz zapewnienia równych warunków działania dla wszystkich podmiotów gospodarczych należy przewidzieć, że plany uznawania zaakceptowane przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia powinny być traktowane w taki sam sposób jak plany uznawania przyjęte po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do udziału wkładu unijnego w pomoc, o której mowa w art. 103a ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, w przypadku gdy zainteresowane grupy producentów nie podjęły jeszcze zobowiązań finansowych lub nie zawarły jeszcze prawnie wiążących umów ze stronami trzecimi w odniesieniu do istotnych inwestycji" Powołane przepisy nie zawierają takich regulacji, które wskazywałyby expressis verbis na przypadki powodujące nieważność decyzji z mocy prawa. Zdaniem sądu decyzja, której nieważność stwierdzono a mianowicie decyzja Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego z dnia ... lipca 2012 r. nr ... nie była dotknięta wadą przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W dniu ... lipca 2012 r. Marszałek Województwa Zachodniopomorskiego wydał decyzję zatwierdzającą zmianę do planu dochodzenia do uznania na podstawie wniosku z dnia 10 lipca 2012 r. w następujący sposób: - zakup środków transportu i środków transportu wyposażonych w urządzenia chłodnicze – przesunięcie terminu planowanego zakupu z II półrocza 2012 r. na II półrocze 2013 r., - zakup i montaż urządzeń do mycia, czyszczenia, sortowania i pakowania lub konfekcjonowania – rozłożenie kwoty w wysokości ... zł planowanego zakupu wyżej wymienionych urządzeń na dwie części, z których kwota ... zł wydatkowana będzie na II półroczu 2012 r., zaś pozostała część w wysokości ... zł w II półroczu 2013 r., remont inwestycji i modernizacji budynku z przeznaczeniem na magazyn opakowań – przesunięcie terminu realizacji inwestycji z I półrocza 2012 r. na II półrocze 2012 r., - zakup narzędzi i maszyn do zbioru owoców i warzyw – zakup kombajnu do zbioru pora planowany w I półroczu 2013 r. ze środków pochodzących z zatwierdzonej inwestycji nr 6 (zakup i montaż urządzeń do mycia, czyszczenia, sortowania i pakowania lub konfekcjonowania). Planowana kwota zakupu maszyny ... zł. Przede wszystkim przypomnieć należy, że jej wydanie zostało poprzedzone kontrolą administracyjną. Decyzja ta została wydana po rozpatrzeniu kolejnego wniosku w sprawie zaakceptowania zmian do zatwierdzonego planu dochodzenia do uznania wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw za organizację producentów owoców i warzyw opracowanego na lata 2009 – 2013 i na podstawie załączonych dokumentów. W decyzji tej powołana została podstawa prawna rozstrzygnięcia. Skoro w niniejszej sprawie zatwierdzone zmiany nie dotyczyły zmian ogólnych celów planu dochodzenia do uznania, a wydatki w decyzji, której stwierdzono nieważność dotyczyły terminów realizacji zarówno w odniesieniu do danego roku (I półrocze 2012 r. na II półrocze 2012 r.) jak i zmian w kolejnym roku (II półrocze 2012 r. na II półrocze 2013 r.) należy uznać, iż w niniejszej sprawie nie nastąpiło rażące naruszenie prawa w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Ponownie należy podkreślić, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz doktrynie przyjęto, iż rażące naruszenie prawa, będące przyczyną nieważności decyzji występuje wówczas, "gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszelkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek" (por. Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa1985 r., s. 237). Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (zob. wyrok NSA z dnia 31 października 1992 r., V SA 86/92, ONSA 1993, nr 1, poz. 23). O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i jego wpływ na sposób załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej (wyrok NSA z dnia 6 lutego 1995 r., II SA 1531/94, ONSA 1996, nr 1, poz. 37). W niniejszej sprawie skarżąca miała uzasadnione podstawy aby uznać, iż decyzja akceptująca wnioskowane zmiany jest decyzją prawidłową, wydał ją kompetentny organ po przeprowadzeniu stosownego postępowania. W ocenie sądu strona ma prawo zakładać i oczekiwać rzetelności i profesjonalizmu organów i zatrudnionych przez nie pracowników. W przeciwnym wypadku należałoby przyjąć założenie, że w każdej sytuacji i w każdym czasie powinna liczyć się ze zmianą podjętego rozstrzygnięcia. To jednak byłoby nie do pogodzenia z obowiązującą zasadą stabilności decyzji administracyjnej. Sąd stoi na stanowisku, że w przedmiotowej sprawie zasada o której wyżej mowa winna mieć priorytet przed uchybieniami stwierdzonymi w postępowaniu nieważnościowym. Zdaniem sądu w sprawie niniejszej ewentualne błędy czy niedopatrzenia organu, który weryfikował wniosek skarżącej nie mogą uzasadniać wzruszenia decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym i co zasadnie podkreśla skarżąca interpretacji przepisów i powodów co do stwierdzenia nieważności decyzji (brak środków finansowych, a przekroczenie 5 % limitu), jak również upatrywać jej nieważności zakładając jej hipotetyczne skutki. Organy administracji nie mogą bowiem przerzucać na strony skutków swoich działań bądź zaniechań (tak też w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 2593/13) Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ uwzględni powyższe. Podstawą wyroku jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.