V SA/Wa 119/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Protokolant st. specjalista - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi P. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2018 r. i zobowiązania P. do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz P. kwotę 18 776 zł (słownie: osiemnaście tysięcy siedemset siedemdziesiąt sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez P. W. (dalej: "Skarżący" lub "Powiat") jest decyzja Ministra Finansów z [...] listopada 2018 r. nr [...] , którą uchylono decyzję z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] , zobowiązującą P. W. do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2014 r. w wysokości 813 293 zł i zobowiązano P. W. do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2014 r. w wysokości 797 535 zł. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami w toku audytu przeprowadzonego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we [...] w zakresie gospodarowania środkami publicznymi obejmującymi część oświatową subwencji ogólnej, w tym wykonywania obowiązków związanych z gromadzeniem danych stanowiących podstawę jej naliczenia na rok 2014, przez [...] , Minister Finansów pismem z [...] czerwca 2018 r. nr [...] , zawiadomił P. W. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2014. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego, Minister Finansów decyzją z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] , zobowiązał P. W. do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2014 r. w wysokości 813 293 zł. Pismem z 2 października 2018 r. P. W. złożył, za pośrednictwem Ministra Finansów, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję. Skarga została wniesiona bez skorzystania przez Stronę z prawa do wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Uwzględniając zarzuty Strony wskazane w skardze odnośnie nieprawidłowości w wyliczeniu kwoty do zwrotu nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej za 2014 r. Minister Finansów dokonał analizy poczynionych w decyzji z [...] sierpnia 2018 r. wyliczeń i w związku z tym uchylił decyzję z [...] sierpnia 2018 r. i orzekł o zobowiązaniu P.W. do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2014 r. w wysokości 797 535 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przytoczył zastosowane przepisy i wskazał, że podziału części oświatowej subwencji ogólnej między poszczególne jednostki samorządu terytorialnego na rok 2014 dokonał Minister Edukacji Narodowej według algorytmu określonego w załączniku do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 18 grudnia 2013 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2014 (Dz.U. z 2013 r. poz. 1687), dysponując bazą danych o liczbie uczniów (wychowanków) wykazanych w systemie informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września i 10 października 2013 r. Mając na uwadze opisy poszczególnych wag, a w szczególności P24, P25, P28 i P44 organ wskazał, że zgodnie z ust. 8 załącznika do ww. rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 18 grudnia 2013 r. przy obliczaniu liczebności m.in. Sa, N1 i N44 liczbę uczniów szkół podstawowych dla dzieci i młodzieży oraz liczbę uczniów ogólnokształcących szkół muzycznych I stopnia, ustaloną na podstawie danych systemu informacji oświatowej dla bazowego roku szkolnego według stanu na dzień 30 września 2013 r., zwiększa się o 3,1%. Minister Finansów podał, że kwestie prowadzenia szkół specjalnych zorganizowanych w zakładach opieki zdrowotnej w okresie objętym przedmiotową sprawą do dnia 3 kwietnia 2013 r. regulowały przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 27 lutego 2003 r. w sprawie warunków i form realizowania specjalnych działań opiekuńczo-wychowawczych w szkołach specjalnych zorganizowanych w zakładach opieki zdrowotnej i jednostkach pomocy społecznej (Dz.U. Nr 51, poz. 446), a od dnia następnego - rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 8 marca 2013 r. w sprawie organizacji kształcenia oraz warunków i form realizowania specjalnych działań opiekuńczo-wychowawczych w przedszkolach i szkołach specjalnych, zorganizowanych w podmiotach leczniczych i jednostkach pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r. poz. 380). Następnie organ odwoławczy dokonał analizy sprawozdania z przeprowadzonego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we [...] audytu z [...] maja 2018 r., w oparciu o które ustalono, że w systemie informacji oświatowej, według stanu na dzień sprawozdawczy, tj. 30 września 2013 r. [...] : 10 w odniesieniu do Szkoły Podstawowej Specjalnej zawyżył liczbę wychowanków i uczniów w tabeli DO.1: - w wierszu 1 o 34 wychowanków (powinien wykazać 32 wychowanków zamiast 66), - w wierszu 2 o 32 uczniów (powinien wykazać 34 uczniów zamiast 66), powyższe spowodowało zawyżenie o: - 32,992 liczby uczniów ogółem, - 32 liczby uczniów przeliczanych wagą P24, - 34 liczby uczniów przeliczanych wagą P25, - 32,992 liczby uczniów przeliczanych wagą P44; 2) w odniesieniu do Gimnazjum Specjalnego zawyżył liczbę wychowanków i uczniów w tabeli DO.1: - w wierszu 1 o 3 wychowanków (powinien wykazać 27 wychowanków zamiast 30), - w wierszu 2 o 11 uczniów (powinien wykazać 19 uczniów zamiast 30); - powyższe spowodowało zawyżenie o: - 11 liczby uczniów ogółem, - 11 liczby uczniów przeliczanych wagą P24, - 3 liczby uczniów przeliczanych wagą P25, - 11 liczby uczniów przeliczanych wagą P28, - 11 liczby uczniów przeliczanych wagą P44, powyższe nieprawidłowości doprowadziły do łącznego zawyżenia liczby uczniów przeliczeniowych o 152,1053. Minister Finansów zaznaczył, że w wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego decyzją z [...] marca 2016 r. [...] , utrzymaną w mocy decyzją z [...] lutego 2017 r. nr [...] , zobowiązał P. W. do zwrotu nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej za 2014 w wysokości 337 977 zł. Nieprawidłowości wykazane ww. decyzji nie dotyczyły szkół wskazanych w niniejszym postępowaniu, jednakże przy kalkulacji zawyżenia części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2014 objętego decyzją z [...] marca 2016 r. uwzględniono obniżenie wskaźnika korygującego Di na skutek obniżenia się liczby uczniów szkół, w tym przeliczonych dodatkowo wagą P1. Aktualnie złożona jest skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie zobowiązania P.W. do zwrotu części oświatowej subwencji ogólnej za 2014 r. w wysokości 337 977 zł. Jak wskazał organ odwoławczy ostateczna kwota części oświatowej subwencji ogólnej w roku 2014 przypadająca na jednego ucznia przeliczeniowego w skali ogólnokrajowej (tzw. finansowy standard A) wyliczona została jednolicie dla wszystkich jednostek samorządu terytorialnego i wynosiła 5 243,3096 zł w stosunku rocznym. Natomiast dla poszczególnych jednostek samorządu terytorialnego określono indywidualny wskaźnik korygujący Di. Dla P.W. wskaźnik ten na rok 2014 wyniósł 0,9890252337. Jednak w toku prowadzonego postępowania wskaźnik ten uległ zmianie i wynosi 0,9903400624, na skutek zmniejszenia się liczby uczniów w P.W o 48,992 uczniów – po uwzględnieniu zwiększenia o 3,1 % oraz obniżenia się łącznej liczby uczniów szkół zlokalizowanych na terenach wiejskich lub w miastach do 5.000 mieszkańców w P.W o 5 uczniów. W ocenie organu II instancji, w decyzji z [...] sierpnia 2018 r. nie dokonano zmniejszenia wskaźnika Di, co doprowadziło do błędnego wyliczenia kwoty podlegającej zwrotowi. Zatem część oświatowa subwencji ogólnej wyliczona na rok 2014, o wysokości której P. W. został powiadomiony pismem z 13 lutego 2014 r. wynosiła 10 191 991,00 zł. Po ponownym przeliczeniu, tj. bez uwzględnienia 152,1053 liczby uczniów przeliczeniowych, część oświatowa subwencji ogólnej winna być zmniejszona o kwotę 797 535,00 zł, tj. o kwotę ustaloną w niniejszym postępowaniu i uznaną za kwotę nienależną. Kwota ta podlega zwrotowi do budżetu państwa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, P. W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to: 1) art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 10 § 1, art. 75 § 1, art. 77 oraz art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie wymaganych czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, poprzez odstąpienie w toku postępowania od zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego, w szczególności w postaci szkolnych dokumentów źródłowych na podstawie których możliwe było ustalenie prawidłowego stanu faktycznego, a tym samym oparcie całości postępowania wyłącznie na Sprawozdaniu z audytu znak [...] z [...] maja 2018 r. Izby Administracji Skarbowej, co doprowadziło do błędnych ustaleń i wyliczeń należnej Powiatowi subwencji, jak i części nienależnej podlegającej zwrotowi, stanowiącym jedynie opracowanie dokumentów źródłowych, przy jednoczesnym odstąpieniu od jakiejkolwiek weryfikacji prawidłowości ustaleń zawartych w tym audycie; konsekwencją powyższego było niezapewnienie Powiatowi czynnego udziału w postępowaniu z uwagi na niezgromadzenie w toku postępowania wyczerpującego materiału dowodowego dokumentującego i pozwalającego ustalić prawidłowy stan faktyczny, a tym samym uniemożliwiające Powiatowi wypowiedzenie się co do ustaleń kontrolującego, 2) art. 81 i art. 76 § 3 K.p.a. poprzez przyjęcie za udowodnione okoliczności faktyczne, ustaleń kontrolującego zawartych w audycie, pomimo iż Powiat, podobnie jak sam Minister, nie miał faktycznej możliwości wypowiedzenia się co do prawidłowości tych ustaleń z uwagi na niezałączeniu jako dowodów w prowadzonym postępowaniu szkolnej dokumentacji źródłowej; powyższe zaniechania w zakresie gromadzenia materiału dowodowego uniemożliwiły nadto przeprowadzenie przez Powiat dowodu przeciwko treści audytu; 3) art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., a poprzez to art. 11 K.p.a., z uwagi na brak uzasadnienia faktycznego decyzji w zakresie przyczyn z powodu których Minister odmówił wiarygodności i mocy dowodowej szkolnej dokumentacji źródłowej, niezałączonej do materiału dowodowego oraz całkowicie pominiętej w prowadzonym postępowaniu. W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał, że całokształt okoliczności i argumentów przedstawiony został już przez Powiat w treści pisma z 2 października 2018 r. stanowiącego skargę na pierwszą decyzję, tj. z [...] sierpnia 2018 r. Skarga z 2 października 2018 r. rozszerzała zarzuty skargi o naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: a) art. 28 ust. 6 ustawy z 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w zw. z przepisami § 1 - § 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 18 grudnia 2013 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2014 poprzez nieprawidłowe wyliczenie należnej i nienależnej Powiatowi części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2014, wskutek niezastosowania określonego ww. rozporządzeniem algorytmu podziału części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2014; b) art. 28 ust. 7 ustawy z 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, poprzez jego niezastosowanie, tj. skalkulowanie nienależnie pobranej części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2014 z uwzględnieniem liczby 467,821 uczniów statystycznych, tj. wartości wynikającej z Metryki subwencji 2014, zamiast liczby 423,83 uczniów statystycznych, tj. liczby uznanej przez Ministra za faktyczną liczbę uczniów statystycznych wg stanu na 30 września 2013 r., na których naliczona winna zostać subwencja; zgodnie z powołanym przepisem do podziału części oświatowej subwencji ogólnej przyjmuje się bowiem dane zgromadzone w bazie danych systemu z informacji oświatowej, o którym mowa w ustawie z 15 kwietnia 2011 r. o systemie informacji oświatowej; skoro zatem organ ustalił, że dane, o których mowa w art. 28 ust. 7 przywołanej ustawy w części dotyczącej liczby uczniów statystycznych (467,821) nie były prawidłowe i zgodne ze stanem faktycznym, to kalkulując kwotę nienależnie pobranej części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2014, w miejsce tych danych winien przyjąć ustaloną w toku postępowania wartość 423,83 uczniów statystycznych, czego nie uczynił, oraz zastosowany przedwcześnie c) art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, poprzez jego błędną wykładnię i wynikające z niej niewłaściwe zastosowanie, polegające na niewłaściwym - tj. sprzecznym z przepisami prawa ustaleniu kwoty części oświatowej subwencji ogólnej należnej P.W. na rok 2014, a tym samym nieprawidłowym ustaleniu i wyliczeniu kwoty nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2014 podlegającej zwrotowi do budżetu państwa. W odpowiedzi na skargę, Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 1530), w przypadku gdy ustalona dla jednostki samorządu terytorialnego część oświatowa subwencji ogólnej jest wyższa od należnej, minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze decyzji zobowiązuje do zwrotu nienależnej kwoty tej części subwencji, chyba że jednostka wcześniej dokonała zwrotu nienależnie otrzymanych kwot - w zakresie subwencji za lata poprzedzające rok budżetowy. Jak wynika z powyższego, wydanie przez Ministra decyzji zobowiązującej do zwrotu nienależnej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej, może nastąpić po zweryfikowaniu przez organ wysokości należnej subwencji i stwierdzeniu, że przysługuje w niższej wysokości niż kwota subwencji uprzednio ustalonej i wypłaconej. Przedmiotem postępowania w rozpoznawanej sprawie było zobowiązanie do zwrotu nienależnie otrzymanej przez P. W. kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2014. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 54 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] , Minister Finansów zobowiązał P. W. do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2014 r. w wysokości 813 293 zł. Działając na podstawie art. 52 § 3 p.p.s.a., pismem z dnia 2 października 2018 r., Strona wniosła skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] , Minister Finansów uchylił zaskarżoną decyzję i zobowiązał P. W. do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2014 r. w wysokości 797 535 zł. W odpowiedzi na skargę z dnia 2 października 2018 r. organ, pismem z dnia [...] listopada 2018 r. wniósł o umorzenie postępowania sądowego wskazując, że na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. uwzględnił skargę w całości. Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 1823/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, umorzył postepowanie sądowe i zasądził od Ministra Finansów na rzecz P.W. kwotę 18 933 zł tytułem zwrotu kosztów postepowania sądowego. Rozpatrując przedmiotową sprawę Sąd podkreśla, że warunkiem skorzystania z uprawnienia do autokontroli w trybie określonym w art. 54 § 3 p.p.s.a., jest uwzględnienie skargi w całości, a więc uznanie za uzasadnione zarówno zarzutów oraz wniosków skargi, jak i wskazanej w niej podstawy prawnej, co oznacza, iż organ może skorygować zaskarżone rozstrzygnięcie wyłącznie w kierunku wskazanym przez skarżącego. Przez uwzględnienie skargi w całości należy rozumieć doprowadzenie do stanu, w którym istota sprawy zostaje rozstrzygnięta ostatecznie, zgodnie z oczekiwaniem strony wynikającym z jej skargi skierowanej do sądu. Przy czym oczekiwania strony, co do załatwienia (zakończenia) sprawy należy odnosić do meritum sprawy, a nie do formalnej kwestii brzmienia rozstrzygnięcia. Jak wynika z akt sprawy tut. Sądu o sygn. akt V SA/Wa 1823/18, w skardze na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2018 r. o numerze wskazanym wyżej, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił m.in. naruszenie: a) art. 28 ust. 6 ustawy z 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w zw. z przepisami § 1 - § 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 18 grudnia 2013 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2014 poprzez nieprawidłowe wyliczenie należnej i nienależnej Powiatowi części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2014, wskutek niezastosowania określonego ww. rozporządzeniem algorytmu podziału części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2014; b) art. 28 ust. 7 ustawy z 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, poprzez jego niezastosowanie, tj. skalkulowanie nienależnie pobranej części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2014 z uwzględnieniem liczby 467,821 uczniów statystycznych, tj. wartości wynikającej z Metryki subwencji 2014, zamiast liczby 423,83 uczniów statystycznych, tj. liczby uznanej przez Ministra za faktyczną liczbę uczniów statystycznych wg stanu na 30 września 2013 r., na których naliczona winna zostać subwencja; zgodnie z powołanym przepisem do podziału części oświatowej subwencji ogólnej przyjmuje się bowiem dane zgromadzone w bazie danych systemu z informacji oświatowej, o którym mowa w ustawie z 15 kwietnia 2011 r. o systemie informacji oświatowej; skoro zatem organ ustalił, że dane, o których mowa w art. 28 ust. 7 przywołanej ustawy w części dotyczącej liczby uczniów statystycznych (467,821) nie były prawidłowe i zgodne ze stanem faktycznym, to kalkulując kwotę nienależnie pobranej części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2014, w miejsce tych danych winien przyjąć ustaloną w toku postępowania wartość 423,83 uczniów statystycznych, czego nie uczynił, c) art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, poprzez jego błędną wykładnię i wynikające z niej niewłaściwe zastosowanie, polegające na niewłaściwym, tj. sprzecznym z przepisami prawa ustaleniu kwoty części oświatowej subwencji ogólnej należnej P.W. na rok 2014, a tym samym nieprawidłowym ustaleniu i wyliczeniu kwoty nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2014 podlegającej zwrotowi do budżetu państwa, d) przepisów postepowania mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W ocenie Sądu, już tylko pobieżne porównanie rozstrzygnięcia zawartego w osnowie decyzji z wnioskami i zarzutami skargi pozwala stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie uwzględniła skargi w całości, a nadto nie czyni zadość wymaganiom wskazanym w art. 54 § 3 p.p.s.a. Wprawdzie zaskarżoną decyzją Minister Finansów uchylił w całości własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2018 r. (pkt 1 sentencji), to w punkcie 2 sentencji decyzji zobowiązał P. W. do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2014 r. w wysokości 797 535 zł. Z treści skargi wynika, że Skarżący zarzucił organowi m.in. sprzeczne z przepisami prawa ustalenie kwoty części oświatowej subwencji ogólnej należnej P.W. na rok 2014, a także nieprawidłowe ustalenie i wyliczenie kwoty nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2014 podlegającej zwrotowi do budżetu państwa, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W orzecznictwie sądowym prezentowany jest pogląd, podzielany przez skład orzekający w sprawie niniejszej, zgodnie z którym organ - podejmując rozstrzygnięcie w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. - jest związany treścią żądania skarżącego i nie ma możliwości wybiórczego uwzględnienia skargi (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2014 r. sygn. akt I OSK 1379/13). Oczekiwania strony co do załatwienia sprawy należy odnosić do meritum sprawy, a nie do formalnej kwestii brzmienia rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2019 r. sygn. akt I OSK 955/17). Dokonując kontroli legalności zastosowania instytucji autokontroli, o której mowa w art. 54 § 3 p.p.s.a., Sąd bada wyłącznie, czy zostały spełnione warunki określone tym przepisem, tj. czy doszło do uwzględnienia przez organ skargi w całości, a więc czy doszło do wydania rozstrzygnięcia czyniącego zadość woli strony skarżącej oraz czy organ stwierdził, że miało miejsce działanie bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Stwierdzając naruszenie prawa, organ jest zobowiązany wskazać na konkretne naruszenie, które miało miejsce w ramach zaskarżonego działania. Brak stwierdzenia tych przesłanek również powinien znaleźć odzwierciedlenie w rozstrzygnięciu decyzji. Nieodniesienie się przez organ do tej kwestii świadczy o tym, że nie rozważono tego zagadnienia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie uwzględniła skargi w całości i nie czyni zadość wymaganiom wskazanym w art. 54 § 3 p.p.s.a. Organ był uprawniony do zastosowania art. 54 § 3 p.p.s.a tylko wówczas, jeżeli zgadzał się w pełni ze stanowiskiem Skarżącego, a więc akceptował wskazane w skardze naruszenia, jak i zgłoszone żądania. Niedopuszczalne jest wybiórcze traktowanie skargi, tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. W zaskarżonej decyzji organ również nie wskazał, czy poddana kontroli decyzja wydana została bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Brak takiego zapisu skutkuje tym, że zaskarżona decyzja obarczona jest wadą, a Sąd rozstrzygając sprawę, zobowiązany jest do jej uchylenia. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym, powyższe uchybienie stanowi samodzielną podstawę do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego (por. wyroki NSA z dnia 22 maja 2014 r., sygn. I OSK 1379/13)., Powyższe naruszenia prawa obligowały Sąd d o wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p. p. s. a., orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy. | |