V SA/Wa 121/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 21 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. P. D. S. sp. z o.o. w S. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi sprawy ze skargi G. P. D. S. sp. z o.o. w S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... listopada 2016 r., nr ... w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych postanawia: - odmówić przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych skargi - G. sp. z o.o. w S. (dalej jako: "Skarżąca" lub "Strona"), zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na opisaną w komparycji niniejszego orzeczenia decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Zarządzeniem z 25 stycznia 2017 r. Przewodniczący Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał pełnomocnika Strony do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi przez złożenie dokumentu określającego umocowanie do udzielenia pełnomocnictwa, tj. odpisu pełnego z krajowego rejestru sądowego (dalej jako: "KRS") w oryginale lub uwierzytelnionej kopii. W wyniku niewykonania ww. zobowiązania, WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 30 marca 2017 r. odrzucił skargę Strony. Zdaniem Sądu, nadesłania przez Skarżącą niepoświadczonej kserokopii odpisu pełnego z KRS-u nie można było uznać za prawidłowe wykonanie zarządzenia wzywającego do uzupełnienia braku formalnego skargi. Strona wniosła zażalenie, kwestionując zasadność orzeczenia WSA w Warszawie. Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt II GZ 397/17, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ww. zażalenie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, iż Sąd I instancji prawidłowo wezwał pełnomocnika do uzupełnienia, w terminie 7 dni, braków formalnych skargi. Strona uzupełniła w wyznaczonym terminie braki formalne skargi składając nieuwierzytelnioną kserokopię odpisu pełnego z KRS-u. Zdaniem NSA, Sąd I instancji nie mógł więc uznać, że Strona prawidłowo wykonała zarządzenie i zasadnie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W związku z uprawomocnieniem się postanowienia WSA w Warszawie z dnia 30 marca 2017 r. odrzucającego skargę w niniejszej sprawie, pismem z dnia ... czerwca 2017 r., pełnomocnik Strony złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wniosku obszernie zaprezentowano stan sprawy, w szczególności przytoczono argumentację Strony zawartą w zażaleniu na postanowienie WSA w Warszawie odrzucające skargę. Autor wniosku wskazał ponadto, że 7-dniowy termin do jego złożenia rozpoczął bieg w dniu doręczenia pełnomocnikowi Skarżącej postanowienia NSA oraz że w jego ocenie zbędnym jest ponowne przesyłanie do Sądu odpisu pełnego z KRS-u, albowiem obowiązek ten został już wykonany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że Strona dochowała warunków formalnych wymaganych dla wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi. Mowa tutaj o terminie jego złożenia oraz równoczesnym dokonaniu czynności, której wcześniej nie zrealizowano. W tym przypadku chodziło o złożenie prawidłowo uwierzytelnionego odpisu pełnego z KRS-u, który Skarżąca przesłała do Sądu wraz z zażaleniem na postanowienie WSA w Warszawie odrzucające skargę. Odpis ten znajduje się w aktach sprawy (zob. k. 65-68 akt sądowych). Przechodząc do merytorycznej oceny wniosku, stwierdzić należy, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Istotą prowadzonego postępowania wpadkowego w tej sprawie jest ustalenie, czy Strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. W chwili obecnej, po orzeczeniu NSA z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt II GZ 397/17, przesądzonym jest, że Strona nie uzupełniła w terminie braków formalnych skargi w sposób prawidłowy. Skutkuje to uznaniem, że postanowienie WSA w Warszawie z dnia 30 marca 2017 r., którym odrzucono skargę, jest prawomocne. Zważyć należy, że wniosek o przywrócenie terminu nie jest kolejną próbą podważenia zasadności odrzucenia skargi, ale – zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. – próbą ekskulpowania się, a więc wykazania, że nieuzupełnienie braków formalnych skargi w terminie nastąpiło bez winy Strony. Tymczasem we wniosku, pomimo jego obszerności (6 stron A4), ani razu nie pojawia się zagadnienie braku winy, czy nawet słowo "wina". Pełnomocnik Skarżącej w istocie powtarza treść zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi, co powoduje, że wniosek jest w zasadzie oderwany od aktualnej sytuacji procesowej ustalanej już nie w świetle art. 58 § 1 pkt 3, ale przez pryzmat art. 86 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sąd postanawia o przywróceniu terminu, jednakże dopiero wtedy gdy strona co najmniej uprawdopodobni, że nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Tymczasem w niniejszej sprawie nawet nie podjęto próby wykazania braku winy w niedochowaniu ustawowego terminu do uzupełnienia braków skargi. Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że pełnomocnik procesowy nie wykazał, aby uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w niniejszej sprawie, było przez niego niezawinione. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.