V SA/Wa 123/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Protokolant specjalista - Anna Szaruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Syndyka masy upadłości G. Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w N. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Minister Finansów utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r. cofającą G. Sp. z o.o. w N. zezwolenie na prowadzenie salonu gier na automatach w W. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] Minister Finansów udzielił G. Sp. z o.o. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie urządzenia gier na automatach w W. przy ul [...]. W związku ze zgłaszanymi przez organy Służby Celnej nieprawidłowościami w zakresie przestrzegania przez Spółkę przepisów regulujących działalność, której dotyczyło udzielone zezwolenie, a które dotyczyły zalegania przez Spółkę z płatnością z tytułu podatku od gier na rzecz Izby Celnej w P. w wysokości 100.447 zł za październik 2012 r. Minister Finansów na podstawie art. 58 ustawy o grach hazardowych pismem z dnia 12 grudnia 2012 r. wezwał Spółkę do usunięcia przedmiotowej zaległości w terminie 7 dni. W związku z doręczeniem Spółce przedmiotowego pisma w dniu 18 grudnia 2012 r. termin do usunięcia nieprawidłowości minął 27 grudnia 2012 r. W terminie tym Spółka nie usunęła wskazanej nieprawidłowości, w związku z czym Minister wszczął postępowanie w przedmiocie cofnięcia Spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie urządzania gier na automatach w salonie gier na automatach w W. przy ul [...]. Pismem z dnia 25 stycznia 203 r. wystosowanym przez radcę prawnego, który powołał się na udzielone mu przez Spółkę pełnomocnictwo ( do pisma nie zostało ono załączone), zwrócił się on o umorzenie postępowania wobec jego bezprzedmiotowości a to z racji braku jakichkolwiek zaległości podatkowych związanych z prowadzeniem przedmiotowego salonu gier, niezależnie od tego, że w jego ocenie przepisy art. 58 i art. 59 ustawy o grach hazardowych, nie mają zastosowania do obowiązków podatkowych. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 59 pkt 1 w zw. z art. 58 oraz art. 75 ust. 1 pkt 2, art. 129 ust. 1 i art. 138 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. 201,poz. 1540 z późn. zm.) Minister Finansów cofnął G. Sp. z o.o. zezwolenie z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] na prowadzenie salonu gier na automatach w W. w związku z nieusunięciem w wyznaczonym terminie stanu faktycznego niezgodnego z przepisami regulującymi działalność dotyczącą urządzania gier na automatach w salonie gier na automatach. Odwołując się do treści art. 129 ust. 1 i art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych Minister wskazał, że działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach w salonach gier na automatach, jest prowadzona na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy, do czasu ich wygaśnięcia przez podmioty, którym ich udzielono na podstawie dotychczasowych przepisów, chyba, że ustawa stanowi inaczej a do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1 stosuje się odpowiednio art. 58 i 59 u.g.h. Od decyzji tej Spółka złożyła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie treści art. 120, 121, 122 Ordynacji podatkowej oraz w zw. z tymi przepisami art. 130 ordynacji poprzez nierozpoznanie jej wniosku o wyłączenie pracownika organu w osobie J. D., naruszenie art. 58 i 59 u.g.h. poprzez bezzasadne ich zastosowanie tym bardziej, że zaległość podatkowa została przez właściwy organ rozłożona Spółce na raty, zatem ani w toku postępowania, ani w dacie wydania decyzji nie obciążała ona Spółki, a nadto w związku z tą okolicznością naruszenie treści art. 57 ,67a § 1 punkt 1 oraz art. 49 § 1 Ordynacji, nadto art. 210 § 4 ordynacji poprzez brak wskazania w decyzji dlaczego organ nie uwzględnił przedstawionych mu przez stronę jej dowodów i twierdzeń. Postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2013 r. Minister Finansów odmówił wyłączenia pracownika J. D. od udziału w postępowaniu – o co wnioskowała strona zarzucając wspomnianemu pracownikowi brak bezstronności. Pismem z dnia 21 sierpnia 2013 r. Spółka rozszerzyła odwołanie zarzucając rażące naruszenie art. 130 Ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawną odmowę wyłączenia pracownika oraz wniosła o zawieszenie postępowania odwoławczego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie z wniosku strony o zwrot nadpłaty. Postanowieniem z dnia (...) października 2013 r. Minister Finansów odmówił zawieszenia postępowania odwoławczego a po rozpoznaniu zażalenia strony postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] utrzymał je w mocy. Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Minister Finansów utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojego stanowiska Minister ponownie przedstawił ustalony stan faktyczny sprawy i wskazał, że po powtórnym przeanalizowaniu sprawy uznał, że istnieją podstawy do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji jako prawidłowej. Minister przedstawił treść art. 3 u.g.h i wskazał, że urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach o niskich wygranych i gier na automatach w salonach gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. Następnie przytoczył zapisy treści art.. 129 ust. 1 i 138 ust. 2 u.g.h., nadto art. 24 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych obowiązującej do 31 grudnia 2009 r. , pod rządami której Spółka uzyskała pozwolenie na prowadzenie działalności w zakresie urządzania gier na automatach, zawierającego zapis o tym, że prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach wymagało uzyskania stosownego zezwolenia od Ministra Finansów. Minister wskazał również na art. 27a ustawy o grach i zakładach wzajemnych, który stanowił, że o zezwolenia, o których mowa w art. 24 ust. 1 i 1a tj. m.in. gier na automatach, mogły ubiegać się spółki, które udokumentowały: legalność źródeł pochodzenia kapitału, terminowe wywiązywanie się z obowiązków podatkowych wobec budżetu państwa oraz terminowe opłacanie składek na ubezpieczenie społeczne. Obowiązek niezalegania z zapłatą podatków stanowiących dochód budżetu państwa jest również jednym z warunków uzyskania przez podmiot koncesji lub zezwolenia na urządzanie gier hazardowych zgodnie z art. 34 pkt 2 u.g.h. Kwestie związane z wywiązywaniem się z opłacania podatków regulują przepisy art. 71 ust. 3. , art. 75 ust. 1 pkt 2 u.g.h., przy czym art. 71 ust. 3 wspomnianej ustawy stanowi, że obowiązek podatkowy w podatku od gier hazardowych powstaje z dniem rozpoczęcia wykonywania działalności. Minister zaznaczył przy tym, że zapisy ww. przepisów u.g.h., są tożsame z zapisami poprzednio obowiązującej ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Minister zauważył, że na podmiocie, który uzyskał koncesję lub zezwolenie na urządzanie gier hazardowych spoczywa obowiązek prowadzenia działalności zgodnie z przepisami prawa, uzyskaną koncesją lub zezwoleniem oraz zatwierdzonym regulaminem. Tym samym na Spółce z chwilą rozpoczęcia działalności ciążył obowiązek podatkowy i konieczność uiszczania podatku od gier w ściśle określonych terminach. Działalność w zakresie urządzania gier hazardowych jest szczególnym rodzajem działalności, która ze względu na swój charakter wymaga szczególnej kontroli i nadzoru, w tym w trakcie jej prowadzenia. Treść art. 58 u.g.h. pozwala Ministrowi Finansów na sprawowanie nadzoru nad podmiotami i w przypadku stwierdzenia, że jest ona prowadzona niezgodnie z udzieloną koncesją lub zezwoleniem albo z zatwierdzonym regulaminem na podjęcie odpowiednich działań i wyznaczenie terminu do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. W przypadku nieusunięcia stwierdzonych uchybień w wyznaczonym terminie Minister może cofnąć zezwolenie na prowadzenie podmiotowi działalności w całości lub części na podstawie art. 59 u.g.h w sytuacji gdy zaistnieje jedna z wymienionych w tym przepisie przesłanek. W ocenie Ministra wykładnia celowościowa ustawy o grach hazardowych ,w tym jej art. 34 jak również art. 27a dotychczas obowiązującej ustawy o grach i zakładach wzajemnych oraz zasada racjonalnego ustawodawcy przemawia za uznaniem, iż stawiane podmiotom ubiegającym się o koncesję lub zezwolenie wymagania powinny zapewnić, aby w zakresie powyższej działalności działały podmioty rzetelne i wiarygodne działające zgodnie z przepisami prawa, przy czym wymóg ten podmioty te powinny spełniać nie tylko przy ubieganiu się o udzielenie uprawnienia ale również w trakcie prowadzenia działalności. Wolą ustawodawcy prowadzenie działalności w zakresie gier hazardowych powiązane zostało z realizacją obowiązków publicznoprawnych, w tym uiszczaniem zobowiązań wynikających z obowiązków podatkowych powstałych w toku prowadzonej działalności co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym np. w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 11 kwietnia 2012 r. I SA/Po 49/12. Minister stwierdził, że Spółka prowadziła działalność niezgodnie z przepisami prawa a stan zaległości w podatku od gier utrzymywał się w dalszym ciągu i na dzień 31 grudnia 2013 r. wynosił 462.647,20 zł, które nie zostały uregulowane na koniec stycznia 2014 r. Powoduje to, że mając wiedzę o zaległościach podatkowych Spółki w 2012 r. Minister miał prawo zastosować treść art. 58 a w konsekwencji art. 59 pkt 1 u.g.h. Zaległości Spółki powstałe w wyniku prowadzonej działalności wobec budżetu państwa są bezsporne i bez znaczenia pozostaje fakt, że zaległości w podatku miały związek z salonem gier w S. a nie w W., ponieważ beneficjentem zezwoleń a zarazem podmiotem zobowiązanym do regulowania zobowiązań podatkowych była Spółka G. a nie poszczególne salony gier na automatach. Minister podkreślił, że zezwolenie na prowadzenie salonu gier w S. Spółka uzyskała decyzją Ministra z dnia [...] marca 2007 r., zaś na prowadzenie salonu gier w W. decyzją wydaną w dniu [...] listopada 2008 r. zatem przesłanką wydania drugiego zezwolenia była ocena wywiązywania się przez Spółkę z obowiązków publicznoprawnych, w tym w związku z prowadzeniem salonu w S. Minister wskazał, że bezspornie według informacji Izby Celnej w P. Spółka posiadała zaległości za październik 2012 r. w wysokości 100.447 zł a pismem z dnia 15 marca 2013 r. Dyrektor wspomnianej Izby poinformował, że Spółka nie złożyła wniosku o rozłożenie na raty zaległości powstałych w drugim półroczu 2012 r., zatem przed organami celnymi nie toczy się postępowanie. Jeśli chodzi natomiast o pokwitowania z dnia 7 i 18 stycznia 2013 r. pod tytułem "nazwa należności [...]" Izba Celna poinformowała, że są to pokwitowania kwot pobranych przez poborcę Izby w związku z postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym wobec Spółki na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 11 grudnia 2012 r. Tytuł ten został wystawiony w związku z zaległościami w podatku od gier za październik 2012 r., tym samym Minister nie podzielił twierdzeń strony, że za zgodą organu celnego Spółka reguluje zaległość za wspomniany okres rozliczeniowy w kwocie po 30000 zł. miesięcznie. Zdaniem Ministra nie można wbrew stanowisku Spółki uznać, że postępowanie egzekucyjne może być utożsamiane z prowadzeniem postępowania administracyjnego dotyczącego udzielenia ulgi w postaci rozłożenia należności na raty w oparciu o art. 67a Ordynacji podatkowej. Strona poza wspomnianymi pokwitowaniami nie poparła swojego stanowiska żadnym innym dowodem a złożenie wspomnianych pokwitowań, nie dowodzi wykonania przez nią obowiązku wynikającego z wezwania Ministra opartego na treści art. 58 u.g.h. Nie można zatem podzielić argumentu Spółki o naruszeniu przez organ art. 57, 67§ 1 pkt 1 i art. 49 u.g.h. Minister uznał, że nie naruszył również w decyzji pierwszoinstancyjnej treści art. 210 § 4 ordynacji poprzez zarzucany przez Spółkę brak odniesienia się do kwestii ratalnej spłaty zadłużenia w podatku od gier za październik 2012 r., ponieważ odniósł się do tej kwestii odsyłając do szerszej argumentacji w tej mierze, zawartej w postanowieniu z [...] kwietnia 2013 r. o odmowie zawieszenia postępowania, które zostało prawidłowo doręczone. Minister szczegółowo odniósł się również do zarzutów strony związanych z wnioskiem o wyłączenie pracownika jak również zawieszenia postępowania uznając je za nietrafne i wskazując w szczególności, że zawarty w odwołaniu wniosek o zawieszenie postępowania odwoławczego w związku z prowadzonym postępowaniem o zwrot nadpłaty, który nie został uwzględniony postanowieniem Ministra, był bezzasadny, jako, że nie stanowił on zagadnienia wstępnego dla przedmiotowego postępowania. Od decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. pełnomocnik strony złożył skargę wnosząc o jej uchylenie i uchylenie decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego zarzucając: - rażące naruszenie art. 59 pkt 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r., a to poprzez niewłaściwe zastosowanie, co ma postać bezzasadnego przyjęcia, iż rzekomo istniejące nieprawidłowości, dotyczące innego zezwolenia na prowadzenie innego Salonu Gier na Automatach w S., mogą skutkować cofnięciem takiego zezwolenia, które wykonywane jest bez wątpienia prawidłowo- czego organ nie kwestionuje, - naruszenie art. 58 u.g.h. poprzez nieprawidłowe zastosowanie, co ma postać przyjęcia, iż wezwanie do usunięcia rzekomych uchybień dotyczących innego zezwolenia – na prowadzenie Salonu Gier na Automatach w S. – może być traktowane jako wezwanie do usunięcia rzekomych uchybień przy wykonywaniu zezwolenia na prowadzenie salonu Gier na Automatach w W., w szczególności w sytuacji, gdy organ nie formułuje jakichkolwiek zarzutów co do sposobu prowadzenia Salonu Gier na Automatach w W., - nadto z ostrożności procesowej, także naruszenie art. 59 pkt 1 u.g.h. w zw. z art. 57, art. 67a § 1 pkt 1 oraz art. 49 § 1 Ordynacji podatkowej, a to poprzez niewłaściwe zastosowanie, co ma postać bezzasadnego przyjęcia, iż strona nie wykonała wezwania z dnia 12 grudnia 2012 r., chociaż w istocie strona podjęła wszelkie działania niezbędne do zadośćuczynienia temu wezwaniu, - dodatkowo także naruszenie art. 194 Ordynacji podatkowej poprzez faktyczne zanegowanie treści dokumentów urzędowych złożonych do akt sprawy(pokwitowań płatności należności podatkowych) mimo braku jakiegokolwiek dowodu przeciwnego podważającego ich treść, a w konsekwencji naruszenie art. 122 tej samej ustawy poprzez oczywiste niewyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla orzeczenia w sprawie, - poza powyższym, w związku z zasadą pierwszeństwa prawa Unii Europejskiej oraz zasadą bezpośredniego stosowania i bezpośredniej skuteczności prawa wspólnotowego, zarzucił także naruszenie art. 120 ustawy Ordynacji podatkowej (zasada legalizmu władzy publicznej), a to poprzez oparcie kwestionowanego orzeczenia na przepisie art. 59 punkt 1 u.g.h., chociaż przepisu tego nie poddano obligatoryjnej kontroli co do jego potencjalnie technicznego charakteru, mimo iż obowiązek takiego działania wyprowadzić należy z treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. ( syg. C-213/11 Fortuna i inni), albowiem każdy przepis u.g.h., którego zastosowanie prowadzić może do zmniejszenia ilości miejsc urządzania gier na automatach jako potencjalny przepis techniczny wymaga ustalenia, czy wywiera on istotny wpływ na sprzedaż lub właściwości produktu, jakim jest automat do gier. Ewentualnie stwierdzenie technicznego charakteru zastosowanego w sprawie przepisu u.g.h.. wobec braku realizacji obowiązku notyfikacyjnego, skutkować powinno – zgodnie z utrwalonym orzecznictwem ETS – odmową jego zastosowania w sprawie. Bezsporny w sprawie niniejszej brak przeprowadzenia kontroli tego rodzaju nakazuje uznać kwestionowane orzeczenie wydanym przedwcześnie, to jest bez weryfikacji, czy przepis stanowiący materialną podstawę wydania podważanego rozstrzygnięcia jest skuteczny w systemie prawa, a zatem – czy może być w sprawie zastosowany. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że wezwanie Ministra Finansów z dnia 12 grudnia 2012 r. wzywające Spółkę w trybie art. 58 u.g.h. do uregulowania w terminie 7 dni od jego doręczenia kwoty 100.447 zł z tytułu nieopłaconego podatku od gier za październik 2012 r., nie było związane z działalnością salonu gier w W., organ nie formułował pod adresem Spółki w związku z działalnością wspomnianego salonu żadnych zastrzeżeń, zatem nie mogło go dotyczyć. Minister Finansów postanowieniem z dnia (...) stycznia 2013 r. wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie salonu gier w S., zatem takie działanie w odniesieniu do tego salonu można uznać za umocowane w treści art. 58 i 59 pkt 1 u.g.h. W ocenie strony gramatyczna treść art. 58 i 59 u.g.h. wskazuje, że regulują one postępowanie dotyczące konkretnego zezwolenia czy koncesji w związku z nieprawidłowościami z nimi związanymi, a nie generalnie wszystkich koncesji, czy też zezwoleń wydanych określonemu podmiotowi. Świadczy o tym użyta we wspomnianych przepisach liczba pojedyncza koncesja, zezwolenie, a nie koncesje, zezwolenia. Wydanie decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia w zakresie Salonu Gier w W. musi być poczytana za szykanę wymierzoną w odniesieniu do Spółki. Na potwierdzenie zasadności swojego stanowiska, że cofnięcie zezwolenia w zw. z treścią art. 58 i 59 pkt 1nu.g.h., musi być związane z naruszeniami prawa związanymi z tym konkretnym zezwoleniem Spółka odwołała się do wyroku WSA w Gorzowie z 26 września 2013 r. ( sygn. II SA/Go 685/13). Niezależnie od tego Spółka podkreśliła, że Minister myli się twierdząc, że Spółka nie wykonała wezwania z 12 grudnia 2012 r., i że nie usunęła nieprawidłowości. Z przedstawionych przez nią pokwitowań wyraźnie wynika, że zaległość podatkowa została jej rozłożona na raty o czym świadczy ich treść zawierająca określenie wysokości kwot prolongacyjnych, które pobierane są jedynie w przypadku odroczenia płatności lub jej rozłożenia na raty – zgodnie z art. 57, 67a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, na co Spółka wyraźnie się powoływała. Spółka w całości uregulowała należność za październik 2012 r. zatem na datę wydania decyzji nie istniał stan nieprawidłowości, który uzasadniałby jej wydanie. Spółka podkreśliła również, że postanowieniem z dnia 11 lutego 2014 r. Sąd Rejonowy dla K. w K. ( sygn. VIII 212/13/S) ogłosił upadłość Spółki G. z możliwością zawarcia układu, zatem uwzględniając zapisy ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo Upadłościowe i Naprawcze na dzień wydania kwestionowanej decyzji, nie można mówić już o jakimkolwiek zaniechaniu w realizacji wezwania ponieważ wszelkie należności podatkowe obciążające Spółkę, mogą być realizowane wyłącznie w toku postępowania upadłościowego. Wydając kwestionowaną decyzję Minister nie dokonał prawidłowego, dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy istotnego w sprawie. Na koniec Spółka wskazała, że organ nie dokonał wyjaśnienia "technicznego" charakteru przepisu art. 59 u.g.h. który to charakter powinien zostać oceniony w sposób obiektywny a nie w odniesieniu do przedmiotowej sprawy. Pismem z dnia 2 lutego 2015 r. Spółka poinformowała, że postanowieniem z dnia 14 listopada 2014 r. Sąd Rejonowy dla K. w K. ( VIII GUp 5/14/S) zmienił sposób prowadzenia postępowania upadłościowego z możliwością zawarcia układu na postępowanie obejmujące likwidację majątku upadłego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje: skarga nie jest zasadna. W sprawie jest niesporne, że Spółka prowadziła działalność w zakresie urządzania gier na automatach w punktach gier na automatach tj. w Salonie Gier na Automatach w S. i w W. W odniesieniu do W. urządzanie gier odbywało się na podstawie decyzji z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...], mocą której Minister udzielił Spółce zezwolenia na okres 6 lat. W pkt 4 decyzji zobowiązującym Spółkę do złożenia zabezpieczenia finansowego w postaci hipoteki na nieruchomości zawarto również zapis, że Spółka obowiązana jest prowadzić działalność zgodnie z przepisami ustawy o grach i zakładach wzajemnych oraz wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych. Jest także niesporne, że w związku z informacjami pochodzącymi od Izby Celnej w P. o istnieniu zaległości w podatku od gier za miesiąc październik 2012 r. Minister Finansów w trybie art. 58 u.g.h., wezwał Spółkę do usunięcia nieprawidłowości w postaci zaległości podatkowej w terminie 7 dni i powiadomienia o tym fakcie organu, a po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu, wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia z dnia 19 listopada 2008 r. Zostało także ustalone, że Spółka dopiero w związku ze wszczęciem postępowania, złożyła pismo z wyjaśnieniami przyznając fakt istnienia zaległości i wskazując, że dotyczy ona Salonu Gier w S., a w dalszej kolejności przesłała 3 kserokopie pokwitowań z 7, 18 stycznia 2013 r. i z 11 lutego 2013 r. wydanych przez Izbę Celną w P. dotyczących należności "[...]" stwierdzając, iż pokwitowania dotyczą przedmiotowej zaległości podatkowej uiszczanej za zgodą Dyrektora Izby Celnej w P. w ratach. Spółka wskazała w związku z tym, iż na pokwitowaniach wyszczególniona jest kwota opłaty prolongacyjnej o jakiej jest mowa w treści art. 57 Ordynacji podatkowej, zatem zgodnie z art. 67a § 1 pkt 1 i 49§ 1 ordynacji Spółki nie obciąża żadna zaległość. Mając na względzie powyższe fakty Spółka zarzuciła w skardze brak dokładnego wyjaśnienia sprawy , brak odniesienia się do zarzutu dokonania wpłat ratalnych co doprowadziło do wydania błędnego rozstrzygnięcia na skutek naruszenia wskazywanych w skardze przepisów proceduralnych i przepisów prawa materialnego. Odnosząc się do tych zarzutów Sąd jest zdania, że Minister w sposób właściwy zebrał materiał dowodowy w sprawie i dokonał jego oceny. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na to, że Minister mając na uwadze twierdzenia strony o rozłożeniu przez Dyrektora Izby Celnej w P. przedmiotowego zadłużenia na raty podjął działania celem wyjaśnienia tej okoliczności kierując do wspomnianego Dyrektora pisma stosownej treści oraz przesyłając mu skany spornych pokwitowań. W odpowiedzi pismem z dnia 15 marca 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w P. jednoznacznie stwierdził, że Spółka nie zwracała się z wnioskiem o rozłożenie na raty należności z tytułu podatku od gier powstałych w II półroczu 2012 r., w związku z czym w tym zakresie przed organami celnymi nie toczy się żadne postępowanie, a następnie pismem z dnia 17 kwietnia 2013 r. odnosząc się wprost do treści owych pokwitowań z 7 i 18 stycznia 2013 r. oraz 11 lutego 2013 r. Dyrektor stwierdził, że są to pokwitowania wystawione przez poborcę podatkowego Izby w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym na podstawie tytułu wykonawczego nr "[...]" z dnia 11 grudnia 2012 r. dotyczącym należności z tytułu podatku od gier za październik 2012 r. W przedstawionych okolicznościach należy uznać, że wbrew twierdzeniom Spółki przedstawione pokwitowania, które zostały wystawione najpewniej na typowym druku (znajduje się tam również rubryka pod tytułem koszt upomnienia, która nie zawiera wpisów) należy przyjąć, że kwota wpisana w rubryce jako opłata prolongacyjna nie jest kwotą pobraną z tego tytułu. Należy stwierdzić, że poza przedstawionymi kserokopiami pokwitowań, Spółka nie wskazała na żadne dane dotyczące rzekomo wydanej na jej rzecz decyzji o rozłożeniu spornej należności na raty, nie przedłożyła również samej decyzji. Tym samym argument Spółki dotyczący naruszenia treści art. 57, w zw. z art. 67a§ 1 pkt 1 i art. 49 § 1 Ordynacji podatkowej należy uznać za bezzasadny. W ocenie Sądu niezasadny jest również zarzut dotyczący naruszenia treści art. 59 u.g.h. dotyczący tego, że w ocenie Spółki, Minister bezzasadnie przyjął, iż rzekomo istniejące nieprawidłowości, dotyczące innego zezwolenia na prowadzenie innego Salonu Gier na Automatach w S., mogą skutkować cofnięciem prawidłowo wykonywanego zezwolenia . Przede wszystkim należy podkreślić, o czym była mowa wyżej, że istniały nieprawidłowości, związane z faktem niezapłacenia podatku od gier i w żadnym razie nie były one rzekome, a jak wynika z informacji Izby Celnej w P. udzielonej przez wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej zaległości w podatku od gier dotyczyły również następnych miesięcy 2012 i 2013 r. Zauważyć należy, że jakkolwiek podatek od gier związany jest z funkcjonowaniem konkretnych salonów gier i zależy od osiąganych przez nie wyników, to obowiązek podatkowy jak słusznie zauważył Minister, obciąża podmiot będący podatnikiem w związku z prowadzoną przez ten podmiot działalnością w zakresie gier traktowaną jako całość. Tym samym wbrew twierdzeniom Spółki wezwanie Ministra z dnia 12 grudnia 2012 r. do usunięcia nieprawidłowości w postaci uiszczenia zaległości podatkowych w wyznaczonym terminie, w określonej kwocie, dotyczyło Spółki jako podatnika i skierowane było do niej w związku z prowadzoną działalnością, która znajdowała oparcie w zezwoleniach dotyczących prowadzenia gier na automatach w salonach gier, a nie w związku z wyodrębnionym, konkretnym zezwoleniem. W treści wezwania nie znajduje się żaden zapis odnoszący się do konkretnego salonu gier. Należy przypomnieć w tym miejscu, że zgodnie z art. 8 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.), chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie z art. 3 u.g.h. urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. W myśl art. 129 ust. 1. ustawy w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej, zaś zgodnie z art. 138 ust. 2 do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 58 i art. 59, z tym że organem właściwym jest organ właściwy do udzielenia zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy. Przypomnieć w związku z tym należy, że w dacie udzielenia Spółce zezwolenia zgodnie z art. 24 ust. 1. ustawy o grach i zakładach wzajemnych z 29 lipca 1992 r. zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych lub gier na automatach udziela minister właściwy do spraw finansów publicznych. Nadto w myśl art. 27a.powyższej ustawy o zezwolenia, o których mowa w art. 24 ust. 1 i 1a, mogą ubiegać się spółki, które udokumentują: legalność źródeł pochodzenia kapitału, terminowe wywiązywanie się z obowiązków podatkowych wobec budżetu państwa, terminowe opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne. W myśl art. 35. ust.1 ww. ustawy zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości, gry bingo pieniężne, zakładów wzajemnych, gier na automatach oraz gier na automatach o niskich wygranych obejmuje m.in. miejsce urządzania gier lub zakładów. Jak widać z treści przedstawionych przepisów wyraźnie wynika, że zezwolenia dotyczą urządzania i prowadzenia działalności, przy czym w ich treści musi zostać wskazane miejsce jej prowadzenia w postaci np. miejsca urządzania gier. Biorąc pod uwagę okoliczność, że podmiot prowadzący działalność w zakresie gier miał prawo ( o ile spełni warunki ) do rozszerzenia już prowadzonej działalności, mógł on uzyskać kolejne zezwolenie lub zezwolenia, które musiały mieć formę decyzji. Nie zmienia to postaci rzeczy, że zezwolenia te obejmowały prawo prowadzenia określonej nimi działalności np., gier na automatach w punktach gier na automatach usytuowanych w określonych miejscach pod konkretnymi adresami. Obowiązki dotyczące spełniania określonych wymogów celem rozpoczęcia działalności obciążają podmioty również na podstawie przepisów, które obowiązują od 1 stycznia 2010 r. czyli przepisów ustawy z 19 listopada 2009 r., które mają zastosowanie w sprawie. Konieczność spełnienia określonych wymogów wynika z treści art. 34 ustawy, który stanowi, że o koncesję lub zezwolenie mogą się ubiegać wyłącznie podmioty, które udokumentują: 1) legalność źródeł pochodzenia kapitału; 2) niezaleganie z zapłatą podatków stanowiących dochód budżetu państwa oraz z zapłatą należności celnych; 3) niezaleganie z zapłatą składek na ubezpieczenia społeczne oraz na ubezpieczenie zdrowotne. Na podstawie art. 71. ust. 1 ustawy podatnikiem podatku od gier jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która prowadzi działalność w zakresie gier hazardowych na podstawie udzielonej koncesji lub zezwolenia, podmioty urządzające gry objęte monopolem państwa oraz uczestnicy turnieju gry pokera, zaś zgodnie z art. 75. ust. 1 podatnicy, z wyłączeniem podatników w pokerze rozgrywanym w formie turnieju gry pokera, są obowiązani, bez wezwania, do składania właściwemu naczelnikowi urzędu celnego deklaracji podatkowych dla podatku od gier, według ustalonego wzoru oraz do obliczania oraz wpłacania podatku od gier na rachunek właściwej izby celnej - za okresy miesięczne, w terminie do 10 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego dotyczy rozliczenie. W treści wskazanych przepisów zawarto jak widać zobowiązanie podmiotu prowadzącego działalność w zakresie gier hazardowych do opłacania w ramach samoobliczenia i bez wezwania należnego podatku od gier w określonym terminie. Jest to obowiązek ciążący na każdym podatniku i jest on wynikiem prowadzonej działalności. Obowiązek dotyczący opłacania podatków a zatem niezalegania w ich opłacaniu, ciąży na podatniku prowadzącym działalność na podstawie udzielonego zezwolenia przez cały czas prowadzenia wspomnianej działalności . Nie można zgodzić się ze Spółką, że niezaleganie w podatkach jest istotne jedynie w chwili składania wniosku i ubiegania się o udzielenie koncesji lub zezwolenia, ponieważ wywiązywanie się z należności podatkowych stanowiących dochód budżetu państwa jest obowiązkiem podmiotu działającego na podstawie przepisów ustawy o grach hazardowych, tak jak poprzednio pod rządami starej ustawy. Należy zgodzić się z Ministrem, że działalność w zakresie urządzania gier hazardowych jest szczególną działalnością, która podlega ze względu na swój charakter wzmożonej kontroli i nadzorowi. Powoduje to, że działalność taka objęta jest szczególną kontrolą nie tylko w dacie ubiegania się o zezwolenie czy koncesję ale i w trakcie jej wykonywania , sama zaś działalność powinna być zgodna zarówno z udzielonym pozwoleniem, regulaminem jak i przepisami prawa co wprost wynika jak wskazano wcześniej - z art. 3 u.g.h. Zaleganie z płatnością podatku od gier jest uchybieniem, które w ocenie Sądu może być przedmiotem wezwania do jego usunięcia w trybie art. 58 u.g.h. niezależnie od tego, że organ ma instrumenty do wyegzekwowania zaległości przy pomocy postępowania egzekucyjnego. Należy zwrócić uwagę, że zadośćuczynienie wezwaniu spowodowałoby brak podstaw do wszczęcia egzekucji lub przerwanie jej prowadzenia, a Spółkę uchroniło przed konsekwencjami związanymi z jej prowadzeniem. Brak wykonania wezwania w zakresie podatku za październik 2012 r. spowodował zastosowanie treści art. 59 pkt 1u.g.h w związku z uznaniem, że nieusunięcie w wyznaczonym terminie stanu faktycznego niezgodnego z przepisami regulującymi działalność objętą zezwoleniem, skutkuje cofnięciem zezwolenia, przy czym w ocenie Sądu skoro płacenie podatków, jest związane z prowadzoną działalnością określoną zezwoleniem, lub jak w tym wypadku zezwoleniami, możliwe było cofnięcie obydwu zezwoleń, w tym przedmiotowego. Brak w związku z tym podstaw do uznania, że doszło do naruszenia wskazanych wyżej przepisów art. 58 i 59 pkt 1u.g.h., zwłaszcza, że niepłacenie podatków w sytuacji powtarzalności tego zaniechania może być również uznane za rażące naruszenie warunków zezwolenia (tak w wyroku WSA w Gliwicach III SA/Gl 770/13 z dnia 9 lipca 2013 r.). Zaznaczyć należy, że brak jest również podstaw do uznania, że art. 59 pkt 1 u.g,h., nie może stanowić materialnej podstawy zaskarżonego rozstrzygnięcia z racji jego techniczności i braku notyfikacji zgodnie z treścią art. 8 dyrektywy 98/34 WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998 r. zmienionej dyrektywą Rady 2006/96 WE z 20 listopada 2006 r. Zdaniem Spółki wniosek taki należy wyprowadzić z treści wyroku TSUE z 19 lipca 2012 r. w sprawie Fortuna i inni. Zdaniem Sądu zarzut ten nie jest zasadny. Przedmiotowy wyrok dotyczył pytań prejudycjalnych dotyczących tego, czy przepis art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34 powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który: - zakazuje zmiany zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie miejsca urządzania gry - zakazuje przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych; - zakazuje wydawania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, zatem pytania prejudycjalne dotyczyły przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych tj. art. 135 ust. 2, 138 ust. 1 oraz 129 ust. 2. W wyroku tym Trybunał uznał, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej Dyrektywy, w wypadku ustalenia, że przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego. Poza tym Trybunał wypowiedział się wprost na temat technicznego charakteru art. 14 ust. 1 u.g.h. Stosowany w sprawie art. 59 ust. 4 u.g.h. nie należy do przepisów, w przedmiocie których wypowiadał się Europejski Trybunał Sprawiedliwości. Regulacja ta, dotycząca cofnięcia koncesji lub zezwolenia w przypadku nieusunięcia w wyznaczonym terminie stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z przepisami regulującymi działalność objętą koncesją lub zezwoleniem, lub z warunkami określonymi w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie, nie należy do kategorii przepisów, które były przedmiotem wspomnianego wyroku, i które mogłyby bezpośrednio wpływać na obrót automatami do gier ( pkt 36 cyt. wyroku ETS). W ocenie Sądu art. 59 pkt 1 u.g.h. dotyczący cofnięcia koncesji lub zezwolenia w przypadku w nim wskazanym nie narusza art. 34 Traktatu, który statuuje zasadę swobody przepływu towarów, ani też art. 56 Traktatu. Przepis ten nie narusza także art. 49 Traktatu, zgodnie z którym ograniczenia swobody przedsiębiorczości jednego Państwa Członkowskiego na terytorium innego Państwa Członkowskiego są zakazane w ramach poniższych postanowień. Należy uznać, że treść całego przepisu art. 59 u.g.h., nie stanowi przepisu technicznego jako, że nie dotyczy on usługi świadczonej na odległość czego dotyczy m.in. załącznik V do powołanej wyżej dyrektywy, który wprost stwierdza, iż udostępnienie gier elektronicznych w salonie przy fizycznej obecności użytkownika nie jest taką usługą. Nie stanowi również specyfikacji technicznej w rozumieniu art. 1 pkt 3 powołanej wyżej dyrektywy. Zgodnie z tym przepisem "specyfikacja techniczna" oznacza specyfikację zawartą w dokumencie, który opisuje wymagane cechy produktu, takie jak: poziom jakości, wydajności, bezpieczeństwa lub wymiary, włącznie z wymaganiami mającymi zastosowanie do produktu w zakresie nazwy, pod jaką jest sprzedawany, terminologii, symboli, badań i metod badania, opakowania, oznakowania i etykietowania oraz procedur oceny zgodności. Jak wskazał Europejski Trybunał Sprawiedliwości w sprawie C-267/03 Lars Lindberg pojęcie specyfikacji technicznej zakłada, że krajowy przepis odnosi się zawsze do produktu lub jego opakowania, a zatem ustala jedną z wymaganych cech produktu. Zdaniem Trybunału nie stanowią specyfikacji technicznej przepisy krajowe ustanawiające warunki zakładania przedsiębiorstw jak na przykład przepisy poddające wykonywanie działalności zawodowej uprzedniemu uzyskaniu zezwolenia. Zauważyć należy, że Trybunał odnosił to do regulacji dotyczących przedsiębiorstw zajmujących się świadczeniem usług bazujących na automatach do gier. Art. 59 u.g.h., nie należy również do przepisów określających "inne wymagania" nie dotyczy warunków wykonywania działalności, określa natomiast warunki cofnięcia zezwolenia lub koncesji, przy czym przesłanki cofnięcia związane są z działaniem zależnym od samego podmiotu posiadającego określone uprawnienie. Należy zaznaczyć, że treść art. 59 u.g.h. stanowi powtórzenie treści art. 52 ust. 2 pkt 2 ustawy z 29 lipca 1992 r. i nie wprowadza żadnej nowej regulacji. Sąd pragnie podkreślić, że podziela stanowisko sądów administracyjnych, w tym wskazywanych w odpowiedzi na skargę w zakresie tego, że art. 59 u.g.h, nie jest przepisem technicznym. Na koniec należy wskazać, że brak jest podstaw do przyjęcia za zasadne argumentów skargi odnoszących się do faktu znaczenia postanowienia Sądu Rejonowego dla K. z dnia 11 lutego 2014 r. jako, że zaskarżona decyzja została prawidłowo wydana (...) lutego 2014 r. w odniesieniu do Spółki i doręczona jej pełnomocnikowi, przy czym należy zauważyć, że o treści przedmiotowego postanowienia Sądu, Minister nie posiadał wiedzy a samo postanowienie nie było w dacie jego wydawania jeszcze prawomocne. Nadto zaskarżona decyzja dotyczy cofnięcia zezwolenia i nie dotyczy wprost kwestii podatkowej. Mając powyższe okoliczności na względzie Sąd na podstawie art. 151 oddalił skargę.