V SA/Wa 123/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Protokolant - spec. Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi U. w P. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia (...) listopada 2016 r. nr (...) w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania ze środków unijnych; oddala skargę 1. W [...].07.2013 r. pomiędzy Narodowym Centrum Badań i Rozwoju, a Uniwersytetem [...] w P. dalej – U. została zawarta umowa o dofinansowanie Projektu pn. "[...]"" w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki (dalej: "PO KL") nr [...] (dalej: "Umowa"). Zgodnie z brzmieniem § 2 Umowy IP przyznała Beneficjentowi dofinansowanie na realizację Projektu w łącznej kwocie nieprzekraczającej 2 859 354,07 zł. W Umowie Beneficjent zobowiązał się do realizacji Projektu na podstawie złożonego wniosku, a w przypadku dokonania w nim zmian zgodnie z jego aktualną wersją (§ 3 ust. 1 Umowy). Ponadto w § 3 ust. 4 Umowy Beneficjent zobowiązał się do stosowania przy wydatkowaniu środków przyznanych w ramach Projektu aktualnie obowiązującej wersji Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki. Zgodnie z Podrozdziałem 3.1 pkt 1 lit. k Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki z dnia 15.12.2011 r., 14.8.2012 r., 1.7.2013 r. oraz z dnia 2.4.2014 r. "wszystkie wydatki w ramach PO KL są kwalifikowalne, o ile (...) są zgodne z przepisami prawa krajowego i wspólnotowego (...)." Na podstawie § 9 Umowy o dofinansowanie Projektu środki na rzecz Projektu wypłacane były w taki sposób, że pierwsza transza przekazana została w wysokości i terminie określonym w Harmonogramie płatności stanowiącym Załącznik nr 4 do Umowy, tj. w dniu [...] sierpnia 2013 r. w wysokości 80 000,00 zł. Kolejne zaś przekazywane były po weryfikacji i zaakceptowaniu wniosku o płatność, w którym wykazano wydatki kwalifikowalne rozliczające co najmniej 70% łącznej kwoty otrzymanych transz dofinansowania, z zastrzeżeniem, że nie stwierdzono okoliczności, o których mowa w § 25 ust. 1 Urnowy. Łącznie na rzecz Projektu wypłacono środki w wysokości 2 729 111,93 zł co udokumentowane zostało odpowiednio w Zestawieniach wypłat środków na rzecz Beneficjenta w części krajowej dofinansowania projektu oraz w Zestawieniach płatności na rzecz Beneficjenta (w zakresie środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Społecznego). W toku realizacji Projektu Beneficjent przedłożył łącznie dziewięć wniosków o płatność na łączną kwotę 2 542 885,96 zł, co przedstawia poniższa tabela: |Nr wniosku o płatność |Wartość wydatków uznanych za kwalifikowalne | |[...] |4 838,69 zł | |[...] |109 891,48 zł | |[...] |150 269,02 zł | |[...] |277 231,76 zł | |[...] |500 962,61 zł | |[...] |322 691,62 zł | |[...] |325 491,08 zł | |[...] |381 502,42 zł | |[...] |470 007,28 zł | |Suma |2 542 885,96 zł | We wniosku o dofinansowanie Projektu przewidziana została realizacja szeregu zadań, w tym również Zadanie nr 5 pn. "[...]" polegające, m.in. na sfinansowaniu stypendiów typu post-doc dla trwających 10 m-cy staży wyjazdowych dla młodych doktorów będących pracownikami naukowo-dydaktycznymi Wydziału Matematyki i Informatyki U. do zagranicznych renomowanych ośrodków badawczo-naukowych (dalej: "staże wyjazdowe post- doc"). W Szczegółowym Budżecie Projektu (stanowiącym element wniosku o dofinansowanie Projektu) przewidziane zostały, m.in. następujące kategorie kosztów: w pozycji 65 "Koszty podróży w związku z wyjazdowymi stypendiami post-doc"; w pozycji 66 "Stypendia post-doc wyjazdowe". W uzasadnieniu dla ww. pozycji kosztów określonych we wniosku o dofinansowanie Projektu Beneficjent wskazał, że "Stypendia mają służyć odbyciu długoterminowych 10-miesięcznych staży w czołowych światowych ośrodkach badawczych i wdrożeniowych. Przewiduje się realizację dwóch takich stypendiów w roku akademickim 2013/2014 i jednego w roku akademickim 2014/2015. Przewidywana wysokość stypendium to 10 000 zł (2 500 euro) miesięcznie. Ponadto przewiduje się zwrot kosztów podróży do 2500 zł". Zasady organizacji staży dla młodych doktorów zostały szczegółowo określone w przygotowanym przez U. "Regulaminie organizacji staży dla młodych doktorów w ramach projektu pt.: "[...]"" z dnia 29 listopada 2013 r. (dalej: "Regulamin"). W § 7 ust. 3 Regulaminu wskazano, że "Uczestnik zakwalifikowany na staż SW [staż wyjazdowy] post-doc otrzymuje stypendium w wysokości określonej w zadaniu 5 poz. 66 projektu wynoszącej 10 000 zł/m-c x10 miesięcy". Zgodnie natomiast z § 7 ust. 4 Regulaminu "Uczestnik zakwalifikowany na staż SW post - doc, w ramach projektu ma zapewnione koszty podróży w wysokości określonej w Zadaniu 5 poz. 65 projektu, wynoszącej 2 500 zł". W ramach realizacji ww. Zadania nr 5 w Projekcie wyłonieni zostali do odbycia staży wyjazdowych post-doc w trybie konkursowym, m.in. dwaj pracownicy naukowo-dydaktyczni Wydziału Matematyki i Informatyki U. – M.W. oraz M.R. Prawa i obowiązki ww. osób w związku z ich zakwalifikowaniem do uczestnictwa w stażu wyjazdowym post-doc określone zostały w Umowach uczestnictwa w Projekcie, tj. w Umowie z dnia [...].02.2014 r. o nr [...], zawartej pomiędzy U. a M.R. oraz w Umowie z dnia [...].08.2014 r. o nr [...], zawartej pomiędzy U., a M.W. 2. Na mocy zawartego w dniu 31 sierpnia 2011 r. Porozumienia w sprawie systemu realizacji Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki dla IV Priorytetu - Szkolnictwo wyższe i nauka, pomiędzy Ministrem Rozwoju Regionalnego (obecnie: Minister Rozwoju) pełniącym funkcję Instytucji Zarządzającej Programem Operacyjnym Kapitał Ludzki (dalej: "IZ POKL"), a Narodowym Centrum Badań i Rozwoju oraz Ministrem Nauki i Szkolnictwa Wyższego, funkcja Instytucji Pośredniczącej została powierzona Narodowemu Centrum Badań i Rozwoju. Jedno z zadań przekazanych IP w drodze ww. porozumienia stanowi prowadzenie kontroli prawidłowości realizacji projektów w miejscu ich realizacji lub w siedzibie beneficjentów. Mając na względzie wypełnienie tego obowiązku, IP w dniach od 23 do 27.03.2015 r. przeprowadziła planową kontrolę realizacji Projektu w zakresie celowości i zgodności z prawem gospodarowania środkami publicznymi oraz środkami pochodzącymi z Unii Europejskiej oraz wywiązywania się z warunków finansowania w ramach realizacji Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki. Czynności kontrolne zostały przeprowadzone przez Zespół Kontrolujący (dalej: "Zespół" lub "ZK") na podstawie Upoważnienia do przeprowadzenia kontroli nr 28/01/2015/POKL, wystawionego przez Dyrektora NCBR w dniu 16 marca 2015 r. doręczonego Beneficjentowi w dniu 23 marca 2015 r. W ww. upoważnieniu wskazano, że czynności kontrolne podejmowane podczas przedmiotowej kontroli dotyczyć będą następujących obszarów: prawidłowości rozliczeń finansowych; kwalifikowalności wydatków dotyczących personelu Projektu; prawidłowości rekrutacji uczestników projektu, prawidłowości przetwarzania danych osobowych; zgodności danych przekazywanych we wnioskach o płatność z dokumentacją dostępną w siedzibie Beneficjenta; poprawności udzielania zamówień publicznych oraz przepisów prawa unijnego; poprawności udokumentowania rozeznania rynku w przypadku wydatków, do których nie mają zastosowania regulacje ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych; prawidłowości realizacji działań informacyjno-promocyjnych; zapewnienia właściwej ścieżki audytu; prowadzenia i archiwizacji dokumentacji oraz przeprowadzenia wizyty monitoringowej. Biorąc pod uwagę przedmiot niniejszego postępowania administracyjnego, na potrzeby wydania rozstrzygnięcia w sprawie organ wziął pod uwagę ustalenia i rekomendacje powstałe w wyniku przeprowadzonej kontroli odnoszące się w szczególności do następujących obszarów kontroli "prawidłowość rozliczeń finansowych" oraz "Kwalifikowalność wydatków". 3. Biorąc pod uwagę wyniki przeprowadzonej kontroli Dyrektor Narodowego Centrum Badań i Rozwoju decyzją z dnia [...].05.2016 r. - nr [...] r. - działając w imieniu Instytucji Pośredniczącej dla Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, lata 2007 – 2013, Priorytet IV Szkolnictwo Wyższe i Nauka na podstawie art. 207 ust. 9 w zw. z art. 207 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013, poz. 885 ze zm., dalej: u.f.p.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej : "K.p.a") – określił U. kwotę przypadającą do zwrotu w wysokości: 39 037, 59 zł, na którą składa się: a) kwota 30 383, 69 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych, od dnia przekazania środków do dnia ich zwrotu. Powyższa kwota stanowi nieprawidłowość stwierdzoną w stosunku do wydatków ujętych w zatwierdzonych wnioskach o płatność nr [...], jak również [...] z tytułu naruszenia przepisów krajowych, tj. § 3 Rozporządzenia MNiSW, co oznacza naruszenie Podrozdziału 3.1 pkt 1 lit. k Wytycznych. To z kolei prowadzi do uznania, że naruszone w przedmiotowej sprawie zostało postanowienie § 3 ust. 4 Umowy o dofinansowanie Projektu. b) kwota 8 653,90 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia przekazania środków do dnia ich zwrotu. Powyższa kwota, będąca wydatkiem niekwalifikowalnym zgodnie z wynikami kontroli projektu, stanowi część wydatków dotyczących zagranicznego stypendium typu post-doc, ujętych we wniosku końcowym o płatność nr [...]. W motywach wskazano na podstawę tych roszczeń (dokonując w tym względzie ustaleń faktycznych), a także poczyniono adekwatne konstatacje natury prawnej. W szerszym zakresie powróci Sąd do tych kwestii w dalszej części uzasadnienia. 4. W efekcie wniesionego odwołania Minister Rozwoju i Finansów decyzją z dnia [...].11.2016 r. – stosownie do treści art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 207 ust. 1 pkt. 2 i ust. 12 w zw. z art. 9 u.f.p. – utrzymał w mocy zaskarżony akt administracyjny. Wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. 2005 r. nr 164, poz. 1365 z późn. zm.), dalej jako "u.p.s.w." "ustawę stosuje się do publicznych i niepublicznych szkół wyższych". U. w P. niewątpliwie jest publiczną wyższą uczelnią, co jest również wykazane w § 1 ust. 1 statutu U. zamieszczonego na stronie internetowej uczelni. Na mocy art. 42 ust. 1 u.p.s.w.: Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego, z zastrzeżeniem ust. 2, określa, w drodze rozporządzenia, 1. warunki kierowania osób za granicę w celach naukowych, dydaktycznych i szkoleniowych oraz szczególne ich uprawnienia, określając w szczególności: formy kształcenia, na które mogą być kierowane osoby, oraz warunki, jakie muszą spełniać, aby ubiegać się o skierowanie, formy pomocy materialnej dla osób skierowanych za granicę, w tym stypendia i zwrot kosztów przejazdów, okresy i zasady wypłacania świadczeń osobom skierowanym za granicę, warunki i tryb odwoływania osób skierowanych za granicę, uprawnienia osób kierowanych za granicę pozostających w zatrudnieniu - uwzględniając zapewnienie możliwie szerokiego dostępu do kształcenia i prowadzenia badań naukowych za granicą. 2. warunki i tryb kierowania przez uczelnię za granicę jej pracowników, doktorantów i studentów w celach, o których mowa w ust. 1, określa senat uczelni. W skład senatu U. wchodzą: rektor jako przewodniczący; prorektorzy w liczbie pięciu; kierownicy podstawowych jednostek organizacyjnych; przedstawiciele nauczycieli akademickich mających tytuł naukowy profesora lub stopień naukowy doktora habilitowanego (...); przedstawiciele nauczycieli akademickich niemających tytułu naukowego profesora lub stopnia naukowego doktora habilitowanego (...); przedstawiciele studentów i doktorantów (...); przedstawiciele pracowników Uniwersytetu niebędących nauczycielami akademickimi (§ 45 statutu U.). Do kompetencji senatu należą sprawy uregulowane w ustawie, w innych aktach normatywnych oraz w statucie (§ 46 statutu U.). Na podstawie § 3 Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 października 2006 r. w sprawie warunków kierowania osób za granicę w celach naukowych, dydaktycznych i szkoleniowych oraz szczególnych uprawnień tych osób (Dz. U. 2006 r., nr 190, poz. 1405, dalej jako: "Rozporządzenie MNiSW"): "osobom kierowanym za granicę w celu prowadzenia badań naukowych lub w celach szkoleniowych jednostka kierująca może przyznać miesięczne stypendium na pokrycie kosztów utrzymania i zakwaterowania na okres realizowania zadań w ramach celów, w jakich zostały skierowane za granicę, z zastrzeżeniem § 5, w wysokości: 1. nie niższej niż 30 % stawki dodatku zagranicznego bazowego, właściwego dla państwa, do którego osoba jest kierowana, ustalonej zgodnie z § 5 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie dodatku zagranicznego i świadczeń przysługujących członkom służby zagranicznej wykonującym obowiązki służbowe w placówce zagranicznej (Dz. U. Nr 239, poz. 2048, z 2004 r. Nr 50, poz. 480 oraz z 2005 r. Nr 122, poz. 1026); 2. nie wyższej niż kwota stanowiąca równowartość diety w pełnej wysokości z tytułu podróży służbowych poza granicami kraju, właściwej dla państwa, do którego osoba jest kierowana, określonej w załączniku do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1991, z 2003 r. Nr 199, poz. 1951, z 2004 r. Nr 271, poz. 2687 oraz z 2005 r. Nr 186, poz. 1555) - za każdy dzień, w którym będzie otrzymywane stypendium". Zgodnie z § 4 Rozporządzenia MNiSW: "osobom kierowanym za granicę w celu prowadzenia badań naukowych lub w celach szkoleniowych jednostka kierująca może przyznać świadczenia inne niż stypendium, o którym mowa w § 3, w szczególności: 1. zwrot kosztów podróży do miejsca prowadzenia badań naukowych lub odbywania szkolenia i z powrotem, a w przypadku gdy okres prowadzenia badań naukowych lub odbywania szkolenia trwa dłużej niż rok akademicki - zwrot kosztów podróży do miejsca prowadzenia badań naukowych lub odbywania szkolenia, raz w ciągu roku akademickiego; 2. zwrot kosztów zakupu polisy ubezpieczeniowej na wypadek choroby lub następstw nieszczęśliwych wypadków; 3. zwrot kosztów zakupu pomocy naukowych związanych z realizacją celów, w jakich osoby te zostały skierowane za granicę; 4. zwrot opłat wizowych lub opłat związanych z legalizacją pobytu za granicą". Organ zauważył, że Rozporządzenie MNiSW ze względu na swój charakter prawny zawiera przepisy powszechnie obowiązujące w normowanym zakresie, co oznacza, że zarówno określone warunki, jak i świadczenia przysługują delegowanym osobom. Jednakże senat uczelni jest uprawniony do określenia dla swoich pracowników, doktorantów i studentów warunków i trybu kierowania ich przez uczelnię za granicę. Uchwała w tym przedmiocie może mieć obowiązujący charakter tylko dla danej uczelni. Powyższa uchwała jest o tyle ważna, ponieważ Rozporządzenie MNiSW nie zawiera pełnego unormowania trybu kierowania za granicę pracowników, doktorantów lub studentów, zwłaszcza w zakresie wewnętrznym uczelni, a ponadto daje on możliwość przyznania świadczeń nieprzewidzianych w rozporządzeniu. Senat uczelni nie może jednak zmienić, także wobec własnych pracowników, doktorantów i studentów, unormowań zawartych w Rozporządzeniu MNiSW (H. Izdebski, J. Zielińska, "Prawo o szkolnictwie wyższym – komentarz", Warszawa 2015). Niemniej jednak w przypadku U., senat tej uczelni nie podjął takiej uchwały. Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. 2002 r., nr 236, poz. 1991, dalej jako: "Rozporządzenie MPiPS") w załączniku dotyczącym wysokości diety za dobę podróży oraz limitu na nocleg w hotelu określono stawki w przypadku podróży do: - Australii: 88 AUD kwota diety; - Wielkiej Brytanii: 35 GBP kwota diety. Zgodnie z dokumentem pn.: "Zasady udzielania urlopów związanych z wyjazdami zagranicznymi w U." wyjazdy do 1 miesiąca traktowane były jako podróże służbowe, natomiast wyjazdy powyżej 1 miesiąca traktowane były jako wyjazdy w ramach urlopów. W przypadku dwóch pracowników U., tj. M. R. oraz M. W., i jednocześnie uczestników staży wyjazdowych post-doc wyjazdy te odbywały się na warunkach urlopu bezpłatnego, o który wskazani powyżej pracownicy wystąpili do pracodawcy. W oparciu o te ustalenia, IP uznała za niekwalifikujące się do objęcia wsparciem wydatki stanowiące różnicę pomiędzy sumą kwot wypłaconych ww. uczestnikom staży wyjazdowych post-doc, a sumą kwot stanowiących równowartość diety w pełnej wysokości z tytułu podróży służbowych poza granicami kraju, składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe, gdzie podstawę wymiaru składek stanowi kwota wypłacanego świadczenia, składek na ubezpieczenie zdrowotne, składek na Fundusz Pracy oraz kosztów podróży. Organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie niekwestionowanym jest fakt, że ww. pracownicy U. uczestniczyli w stażach w ramach urlopu bezpłatnego, z tego względu przepisy rozporządzenia MPiPS nie mają zastosowania w tym stanie faktycznym. W niniejszej sprawie ma zastosowanie tylko Rozporządzenie MNiSW, a w szczególności § 3 mówiący o tym, że: "osobom kierowanym za granicę w celu prowadzenia badań naukowych lub w celach szkoleniowych jednostka kierująca może przyznać miesięczne stypendium na pokrycie kosztów utrzymania i zakwaterowania na okres realizowania zadań w ramach celów, w jakich zostały skierowane za granicę, z zastrzeżeniem § 5, w wysokości: (...) 2) nie wyższej niż kwota stanowiąca równowartość diety w pełnej wysokości z tytułu podróży służbowych poza granicami kraju, właściwej dla państwa, do którego osoba jest kierowana, określonej w załączniku do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 236. poz. 1991, z 2003 r. Nr 199, poz. 1951, z 2004 r. Nr 271, poz. 2687 oraz z 2005 r. Nr 186, poz. 1555) - za każdy dzień, w którym będzie otrzymywane stypendium". Organ I instancji w swojej decyzji bardzo szczegółowo przedstawił wyliczenia, na postawie których stwierdził, iż zastosowane przez Odwołującego kwoty przeznaczone na stypendium M. R. i M. W. w sposób istotny przekraczają stawki przewidziane w Rozporządzeniu MPiPS. Organ odwoławczy podzielił w pełni opinię organu I instancji, że Rozporządzenie MNiSW wskazuje, że świadczenie jakim jest "stypendium" ma pokryć koszty wyżywienia i zakwaterowania. Inne świadczenia, przykładowo wskazane w § 4 ww. rozporządzenia i których katalog nie został określony jako katalog zamknięty należy interpretować w ten sposób, że dopuszczalne jest przyznawanie przez Uczelnię jeszcze innych kategorii świadczeń niż wymienione w tym przepisie. Sformułowanie "inne świadczenia" nie oznacza jednak dopuszczalności przyznawania dodatkowych środków w ramach tego samego świadczenia - jakim jest "stypendium". Mając na uwadze powyższe, w opinii IZ PO KL bezspornym jest, że część wydatków w ramach projektu została poniesiona z naruszeniem przepisów powszechnie obowiązującego prawa w zakresie opisanym powyżej. Z uwagi na naruszenie przepisów prawa krajowego, nie został spełniony warunek kwalifikowalności zapisany w Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL stanowiący, iż "wszystkie wydatki w ramach PO KL są kwalifikowalne, o ile (...) są zgodne z odrębnymi przepisami prawa krajowego oraz wspólnotowego (...)". Organ odwoławczy podkreślił, że beneficjent decydując się na realizację projektu i podpisując umowę o dofinansowanie zobowiązuje się do realizacji projektu na podstawie wniosku o dofinansowanie, co jest potwierdzone w § 3 ust. 1 umowy o dofinansowanie. Natomiast przy wydatkowaniu środków przyznanych w ramach projektu beneficjent zobowiązuje się na podstawie § 3 ust. 4 umowy o dofinansowanie do stosowania aktualnie obowiązującej treści Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach PO KL. Powyższy dokument określa podstawowe warunki kwalifikowalności wydatków w ramach PO KL, jakim jest niewątpliwie zgodność z przepisami prawa krajowego i wspólnotowego (podrozdział 3.1 pkt k Wytycznych). Powyższe oznacza, że wydatki w budżecie projektu nie mogą przekraczać kwot określonych w przepisach powszechnie obowiązującego prawa tylko dlatego, że są finansowane ze środków PO KL. W związku z powyższym sam fakt, że stawki dla projektów finansowanych w projektach z PO KL ustalone zostały w Regulaminie organizacji staży dla młodych doktorów w ramach projektu pt.: "Zintegrowany program rozwoju U. w P. " [...]"", w opinii IZ PO KL nie stanowi wystarczającej przesłanki dla ich automatycznego stosowania w ramach PO KL, z uwagi, że stawki zaproponowane w regulaminie odbiegają znacząco od stawek określonych przepisami powszechnie obowiązującego prawa stosowanych poza projektami przez Odwołującego, co udowodnił w zaskarżonej decyzji organ I instancji. Organ zaznaczył, że IZ PO KL nie neguje prawa senatu uczelni do niezawisłego określenia dla swoich pracowników, doktorantów i studentów warunków i trybu kierowania ich przez uczelnię za granicę, jednakże, w przypadku gdy środki na ten cel są finansowane w ramach PO KL, konieczne jest zastosowanie się do zasad wynikających z Wytycznych. Ponadto, należy ponownie podkreślić, iż w przedmiotowej sprawie senat uczelni nie skorzystał z uprawnienia do określenia dla swoich pracowników, doktorantów i studentów warunków i trybu kierowania ich przez uczelnię za granicę. Organ odwoławczy podkreślił że beneficjent decydując się na realizację projektu i podpisując umowę o dofinansowanie zobowiązuje się do realizacji projektu na podstawie wniosku o dofinansowanie, co jest potwierdzone w § 3 ust. 1 umowy o dofinansowanie. Natomiast na podstawie § 3 ust. 4 ww. umowy beneficjent zobowiązał się, że przy wydatkowaniu środków przyznanych w ramach projektu stosować aktualnie obowiązującą treść Wytycznych. Niezastosowanie się do wymogów określonych w podrozdziale 3.1 Podstawowe zasady kwalifikowania wydatków pkt 1 cyt. "wszystkie wydatki w ramach PO KL są kwalifikowalne, o ile łącznie spełniają następujące warunki (...) są niezbędne dla realizacji projektu, a więc mają bezpośredni związek z celami projektu (lit. a); są racjonalne i efektywne, tj. nie są zawyżone w stosunku do cen i stawek rynkowych oraz spełniają wymogi efektywnego zarządzania finansami (relacja nakład/rezultat) (lit. b); są zgodne z przepisami prawa krajowego i wspólnotowego (lit. i)" – stanowi naruszenie procedur obowiązujących przy wykorzystaniu środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej, o których mowa w art. 184 u.f.p. Tym samym spełniona została dyspozycja normy z art. 207 u.f.p., zgodnie z którą "w przypadku, gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 od dnia doręczenia decyzji", określającej kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków. W takim przypadku, zgodnie z art. 207 ust. 9 u.f.p., organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej lub instytucji pośredniczącej wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki. Kwotę wydatków uznanych za niekwalifikowalne w ramach projektu należy uznać za nieprawidłowość w rozumieniu rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego Rozporządzenie (WE) nr 1260/1999. W ramach PO KL jako nieprawidłowość należy bowiem traktować wszelkie naruszenie przepisów prawa wspólnotowego lub prawa krajowego wynikające z działania lub zaniechania ze strony beneficjenta, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w ogólnym budżecie Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Beneficjent rozliczył niekwalifikowalny wydatek w ramach projektu współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego, co stanowi o szkodzie finansowej w ogólnym budżecie Unii Europejskiej. Niekwalifikowalność zaś wydatku wynika z działania beneficjenta, które spowodowało naruszenie procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p. Art. 184 ust. 1 u.f.p. stanowi, że wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych m.in. ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Jak wskazuje się w doktrynie i orzecznictwie sądowym, naruszenie procedur przy wykorzystaniu środków dotyczy przede wszystkim procedur wskazanych w umowie o dofinansowanie projektu (L. Lipiec - Warzecha, Komentarz do art. 207 u.f.p.), ale również procedur określonych w Wytycznych Instytucji Zarządzającej (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 29 stycznia 2013 r., sygn. akt III SA/Wr 336/12). Zapisy tych dokumentów stanowią bowiem szczególną regulację normującą, jak otrzymane środki mają być wydatkowane, aby uznać je za tzw. koszty kwalifikowalne realizowanego projektu. Tym samym, stanowiąc o sposobie wydatkowania środków pieniężnych, są rodzajem swoistej procedury wiążącej strony umowy w zakresie wykorzystania środków projektowych i bez wątpienia są tymi innymi procedurami obowiązującymi przy wykorzystaniu środków finansowych, o których jest mowa w art.184 ust.1 u.f.p. 5. W skardze – postulującej uchylenie decyzji Organów obu instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego – U. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: a) Przepisów prawa materialnego - § 3 Rozporządzenia MNiSW w zw. z art 42 ust. 1 u.p.s.w. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wskazany przepis ma zastosowanie do stypendiów wypłacanych przez Skarżącego w ramach realizacji projektu "Zintegrowany program rozwoju U. w P. "[...]"" b) W przypadku nie uwzględnienia zarzutu przedstawionego powyżej Skarżący podnosi zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego - § 3 rozporządzenia MNiSW – przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że pod pojęciem "diety (...) określonej w załączniku do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju" należy rozumieć jedynie dietę jako świadczenie przeznaczone na pokrycie kosztów wyżywienia i inne drobne wydatki bez limitu na nocleg, podczas, gdy przyznawane na podstawie § 3 stypendium ma służyć pokryciu nie tylko kosztów utrzymania ale także kosztów zakwaterowania; c) Przepisów prawa procesowego – art. 11, art. 15 i 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. przez wadliwe uzasadnienie decyzji Organu odwoławczego polegające na nie wskazaniu w uzasadnieniu faktycznym decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu faktycznym do wszystkich zarzutów podnoszonych przez Skarżącego, oraz poprzez nie wyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. W motywach wskazano, że zdaniem Skarżącego stypendia dla młodych doktorantów, poddane kontroli w ramach kontroli, nr [...], nie są stypendiami, o których mowa w § 3 Rozporządzenia MNiSW. Stypendia dla młodych doktorów, poddane kontroli, są stypendiami wynikającymi z Umowy o dofinansowanie projektu w ramach programu operacyjnego Kapitał Ludzki nr [...], zawartej w dniu [...].07.2013 r., szczegółowo określonymi we wniosku o dofinansowanie projektu (zatwierdzonym przez Instytucję Pośredniczącą stanowiącym integralną treść umowy o dofinansowanie) oraz Regulaminie organizacji staży dla młodych doktorów w ramach projektu pt.: "[...]"". Skarżący stoi na stanowisku, że stypendia dla młodych doktorantów wypłacane w ramach realizacji projektu "[...]"" wypłacane były w prawidłowej wysokości - zatwierdzonej przez Instytucję Pośredniczącą w Umowie o dofinansowanie projektu w ramach programu operacyjnego Kapitał Ludzki nr [...]. W konsekwencji, Skarżący uważa, że do stypendiów będących przedmiotem kontroli nie mają zastosowania postanowienia § 3 Rozporządzenia MNiSW. Z ostrożności procesowej, Skarżący podkreślił, że nawet w sytuacji, w której do wypłacanych przez Skarżącego w realizacji projektu stypendiów należałoby zastosować przepisy Rozporządzenia MNiSW to z uwzględnieniem stanowiska przedstawionego poniżej. Skoro ustawodawca w § 3 Rozporządzenia MNiSW mówiąc o stypendium mówi wprost o środkach na pokrycie kosztów zarówno utrzymania, jak i kosztów zakwaterowania, to przenosząc to na § 3 pkt. 2 Rozporządzenia, pod pojęciem "diety", o której mowa tym zapisie nie należy rozumieć jedynie samej diety, o której mowa w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju oraz w załączniku do niego, ale także kwotę limitu na noclegi. Kierując się zasadą racjonalnego ustawodawcy, gdyby Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, chciał ustalić wysokość stypendiów na poziomie jedynie wysokości diet, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej, czyli na poziomie pokrycia kosztów wyżywienia i innych drobnych wydatków, to nie wskazywałby, że stypendium to ma pokryć także koszty noclegów, ponieważ byłoby to nieracjonalne. Tak więc, skoro Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wskazuje, że stypendium ma pokrywać koszty utrzymania jak i koszty zakwaterowania, to ustalając maksymalną wysokość tego stypendium w oparciu o § 3 pkt. 2, należy mieć na względzie nie tylko wysokość "diety" wskazanej w załączniku do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej, ale także wskazaną w tym załączniku "kwotę limitu na noclegi". Potwierdzeniem takiego stanowiska jest także zapis § 9 MNiSW Rozporządzenia zgodnie z którym "Osoba pozostająca w zatrudnieniu może zostać skierowana za granicę, jeżeli uzyska zgodę pracodawcy oraz zostanie jej udzielony urlop szkoleniowy lub urlop bezpłatny". Skoro osobie kierowanej za granicę udziela się w tym czasie urlopu bezpłatnego, to przyznanie jej w tym czasie stypendium jedynie w wysokości samej "diety" bez możliwości pokrycia kosztów noclegów, doprowadziłoby do tego, że żaden z naukowców nie byłby zainteresowany wyjazdami na zagraniczne uczelnie, ponieważ nie tylko nie otrzymywali by w tym okresie wynagrodzenia (z uwagi na urlop bezpłatny), jak również z własnych środków musieli by pokrywać koszty noclegów. Co więcej, zdaniem Skarżącego, przyjęcie odmiennej interpretacji naruszałoby jedną z podstawowych zasad sprawiedliwości społecznej, ponieważ pracownicy naukowi i naukowo – dydaktyczni wyjeżdżający za granicę byliby traktowani znacznie gorzej niż pracownicy zatrudnieni w państwowych lub samorządowych jednostkach sfery budżetowej, którzy nie tylko otrzymywaliby za takie same wyjazdy diety oraz zwrot kosztów noclegów, ale także wynagrodzenie za pracę. V. Na uwagę zasługuje - zdaniem Skarżącego - także § 4 Rozporządzenia MNiSW zgodnie z którym "Osobom kierowanym za granicę w celu prowadzenia badań naukowych lub w celach szkoleniowych jednostka kierująca może przyznać świadczenia inne niż stypendium, o którym mowa w § 3, w szczególności (...)". Zgodnie z powszechnie przyjętymi zasadami prawodawstwa, poprzez użycie określenia "w szczególności", ustawodawca wprowadził w tym zakresie katalog otwarty świadczeń które mogą być przyznane pracownikowi. Tym samym Beneficjent mógł mianem "stypendium" objąć świadczenie wypłacane zgodnie z przywołanym przepisem. Dalej Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wymóg dotyczący uzasadnienia decyzji koresponduje z gwarantowaną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu, a także wyrażoną w art. 15 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, która gwarantuje dwukrotne, merytoryczne rozpatrzenie sprawy administracyjnej. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny "właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez stosowne organy, ale konieczne jest aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego, tak by dwukrotnie oceniono dowody, przeanalizowano wszystkie argumenty" (Wyrok NSA z dnia 17.05.2011 r., sygn. akt II OSK 672/10, LEX nr 1081834). W ocenie Skarżącego uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów wskazanych w art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ w istocie nie zawiera odniesienia się przez Organ II instancji do wszystkich twierdzeń i zarzutów podnoszonych przez Skarżącego w odwołaniu oraz we wcześniejszych pismach w odwołaniu powołanych. Brak odniesienia się Organu II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich twierdzeń i zarzutów strony, wskazuje na nierozpatrzenie przez Organ II instancji merytorycznie sprawy, co przeczy określonej w art. 15 k.p.a. zasadzie dwuinstancyjności, której wyrazem jest dwukrotne, merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny "organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji (wyrok NSA w Warszawie z dnia 20.12.1999 r., sygn. akt IV SA 274/97, LEX nr 482234). Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się do twierdzeń Skarżącego podnoszonych w odwołaniu, a zdaniem Skarżącego takie postępowanie przeczy wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasadzie przekonywania i uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji. Jak podnosi się bowiem w judykaturze "zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Obowiązkiem organu odwoławczego przy uzasadnianiu decyzji jest więc ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Niewykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonych decyzji" ( wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 29.07.2010 r., sygn. akt III SA/Wr 68/10, LEX nr 694486). 6. W odpowiedzi na Skargę – żądając jej oddalenia – podniesiono argumenty zbieżne z motywami rozstrzygnięć. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: I. Zgodnie z treścią art. 175 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483 ze zm.) sądy administracyjne - podobnie jak powszechne, wojskowe i Sąd Najwyższy - zostały powołane do sprawowania wymiaru sprawiedliwości. Z art. 184 tego aktu normatywnego wynika, że sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności publicznej obejmują również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej. Różnica pomiędzy sprawowaniem kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, a załatwieniem sprawy wynikającej z działalności administracji publicznej przez sądy powszechne jest dość oczywista. Te ostatnie bowiem przejmują sprawę wynikającą z działalności administracji publicznej do dalszego jej załatwienia; w przypadku zaś sądów administracyjnych - co do zasady - sprawa, której przedmiot jest związany z działalnością organów administracji publicznej, nie przestaje być sprawą, której załatwienie należy cały czas do kontrolowanego przez Sąd organu. Sąd administracyjny bowiem dokonuje - w ramach sprawowanych funkcji orzeczniczych - kontroli (oceny) tej działalności. Sąd ten na skutek zaskarżenia aktu (decyzji, postanowienia) lub czynności, a także bezczynności organu administracji publicznej nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia; ma jedynie skontrolować i ocenić działalność (a niekiedy bezczynność) tego organu. Nie może zatem - co do zasady - zastępować organu administracji publicznej i merytorycznie rozstrzygać sprawy. II. Określając zakres kognicji zauważyć należy, że sądy administracyjne, w tym wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie (akt ten cyt. jest dalej jako p.p.s.a.). Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią - bez wątpienia - sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Nie ulega wątpliwości, że podstawowym celem tejże kontroli jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień), a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności. Ta funkcja kontroli sądowej jest istotna zarówno z punktu widzenia podmiotu skarżącego, jak i całego aparatu administracyjnego państwa, który winien być zainteresowany w eliminowaniu z obrotu prawnego niezgodnych z prawem aktów i czynności swoich funkcjonariuszy. Prawidłowość podejmowanych działań, a tym samym legalność działania organów administracyjnych - w pierwszym rzędzie weryfikowana poprzez pryzmat podstawowych zasad postępowania administracyjnego - stanowi bowiem istotny element efektywności i ważną przesłankę istnienia społecznej akceptacji działania aparatu administracji rządowej, jak też samorządowej, przenoszony jest na ocenę funkcjonowania całego państwa ( vide P. Piszczek: Zasady ogólne Kodeksu postępowania administracyjnego w świetle orzecznictwa NSA, Episteme 2008, nr 79, s. 21-54). III. W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeksu postępowania administracyjnego - Dz. U z 2013 r., poz. 267 ze zm. (dalej k.p.a.) lub w innych przepisach (np. w art. 247 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa- Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - dalej o.p.). Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach. Za usprawniające tok postępowania administracyjnego należy uznać rozwiązanie przyjęte przez ustawodawcę w art. 145 § 3 p.p.s.a. polegające na tym, że w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2 tego przepisu, Sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza to postępowanie. Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływ na wynik sprawy. IV. Kolejną - istotną zmianą - służącą usprawnieniu postępowania administracyjnego jest przyznanie sądom administracyjnym uprawnienia do merytorycznego orzekania (art. 145a p.p.s.a.), które stanowi odstępstwo od funkcjonującego równolegle modelu kasacyjnego. Celem zmian jest przyznanie sądowi - w zakresie objętym art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz pkt 2 p.p.s.a. - uprawnienia zobowiązania organu w kwestii wydania decyzji lub postanowienia o wskazanym rozstrzygnięciu w określonym przez Sąd terminie. O ile okoliczności sprawy będą uzasadniały wydanie stosownego rozstrzygnięcia, Sąd nie tylko może uchylić zaskarżony akt administracyjny, ale wskazać - w wiążący sposób - tryb załatwienia sprawy, albo jej rozstrzygnięcie. Regulacja ta przyznaje więc Sądowi prawo do merytorycznego rozstrzygnięcia, które jest jednak wyłączone, gdy przepisy pozostawiają to uznaniu organu. V. Istotnym - z punktu widzenia zakresu przedmiotowego kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne I instancji - jest art. 134 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - wprowadzony został wyjątek od tej zasady dotyczący skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego. Przeprowadzona zmiana wynika z brzmienia dodanego art. 57a p.p.s.a., który wprost stanowi o związaniu sądu administracyjnego granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną w tego rodzaju sprawach. VI. Bez wątpienia – odnosząc się do zarzutu c) skargi – należy podzielić pogląd, że w niniejszej sprawie doszło do obrazy wskazanych przepisów, tj., art. 11, 15 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie Organu II instancji. Rzeczywiście – Organ II instancji nie dokonał ponownego rozpoznania sprawy wskazując zaledwie, że "Organ I instancji w swojej decyzji bardzo szczegółowo przedstawił wyliczenia, na podstawie których stwierdził, że zastosowanie przez Odwołującego kwoty przeznaczone na stypendium M. R. i M. W. w sposób istotny przekraczają stawki przewidziane w Rozporządzeniu MNiSW.". W dalszej części uzasadnienia próżno szukać konkretów – w zakresie weryfikacji tych wyliczeń, które Organ II instancji uznał za prawidłowe. Tak więc za zasadny należy uznać zarzut skargi wskazującej na fakt, iż "nie wskazano w uzasadnieniu faktycznym decyzji faktów, które Organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej." Zważyć jednak należy, że tych ustaleń faktycznych, poczynionych w sprawie przez Organ I instancji we wniesionej do Sądu skardze, Skarżący nie neguje, a zatem ów brak ponownych ustaleń faktycznych w decyzji Organ II instancji nie ma istotnego znaczenia w sprawie. Pamiętać bowiem należy, że nie każde uchybienie w zakresie obrazy prawa procesowego będzie rzutować na negatywną ocenę zaskarżonego do Sądu aktu, a tylko takie, które " mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy" – vide pkt III uzasadnienia Sądu (w zakresie przesłanek uwzględnienia skargi). Nie można też podzielić poglądu zawartego w zarzucie c), że Organ II instancji nie odniósł się "do wszystkich zarzutów podnoszonych przez Skarżącego". Również w uzasadnieniu skargi wskazano: "Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł, się do twierdzeń Skarżącego podnoszonych w odwołaniu, a (...) takie postępowanie przeczy wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasadzie przekonywania i uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji . W powyższym kontekście Sąd stwierdza, że ani w zarzucie Skargi, ani jej uzasadnieniu, nie wskazano, które twierdzenia Skarżącego zawarte w odwołaniu Organ II instancji pominął. W ocenie Sądu podniesiony przez Skarżącego argument jest gołosłowny, a zatem – w konsekwencji – nie naruszono także treści art. 11 k.p.a. VII. W ocenie Sądu także zarzuty z pktu a) i b) skargi nie zasługują na uwzględnienie. Skarżący podnosi, że stypendia dla młodych doktorantów, poddane weryfikacji kontroli projektu, nie są stypendiami, o których mowa w § 3 Rozporządzenia MNiSW, ale stypendiami wynikającymi z umowy o dofinansowanie projektu nr [...] zawartej w dniu [...] lipca 2013 r., szczegółowo określonymi we wniosku o dofinansowanie projektu. Z powyższym, zdaniem Sądu, nie sposób się zgodzić. Beneficjent decydując się na realizację projektu i zawierając umowę o dofinansowanie zobowiązał się do realizacji projektu zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie (§ 3 ust. 1 umowy o dofinansowanie). Natomiast przy wydatkowaniu środków przyznanych w ramach projektu beneficjent zobowiązał się, zgodnie z § 3 ust. 4 umowy o dofinasowanie, do stosowania aktualnie obowiązującej treści Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach POKL. Powyższy dokument określa podstawowe warunki kwalifikowalności wydatków w ramach POKL, jakim jest niewątpliwie zgodność z przepisami prawa krajowego i wspólnotowego (podrozdział 3.1 lit. k Wytycznych). Powyższe oznacza, że wydatki w budżecie projektu nie mogą przekraczać kwot określonych w przepisach powszechnie obowiązującego prawa tylko dlatego, że są finansowanie ze środków POKL. Sam fakt, że stawki dla projektów finansowanych w projektach z PO KL ustalone zostały przez U. w Regulaminie organizacji staży dla młodych doktorów w ramach projektu pt.: "[...]"[...]"", nie stanowi wystarczającej przesłanki dla ich automatycznego stosowania w ramach PO KL. Stawki zaproponowane w w/w Regulaminie odbiegają bowiem znacząco od stawek określonych przepisami powszechnie obowiązującego prawa stosowanych poza projektami przez Skarżącego, co zostało ustalone w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego. VIII. Zgodnie z art. 42 ust. 1 u.p.s.w. "Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego, z zastrzeżeniem ust. 2, określa, w drodze rozporządzenia, warunki kierowania osób za granicę w celach naukowych, dydaktycznych i szkoleniowych oraz szczególne ich uprawnienia, określając w szczególności: (...)". Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego na podstawie upoważnienia zawartego w art. 42 ust. 1 u.p.s.w. wydał Rozporządzenie MNiSW z 12 października 2006 r., które ze względu na swój charakter prawny zawiera przepisy powszechnie obowiązujące w normowanym zakresie. Senat uczelni jednakże, zgodnie z art. 42 ust. 2 u.p.s.w. jest uprawniony do określenia dla swoich pracowników, doktorantów i studentów warunków i trybu kierowania ich przez uczelnię za granicę. Uchwała w tym przedmiocie może mieć obowiązujący charakter tylko dla danej uczelni. Ustęp 2 jest o tyle ważny, że powołane wyżej Rozporządzenie MNiSW nie zawiera pełnego unormowania trybu kierowania za granicę pracowników, doktorantów lub studentów, zwłaszcza w zakresie wewnętrznym uczelni, a ponadto daje on możliwość przyznania świadczeń nieprzewidzianych w rozporządzeniu. Senat uczelni nie może jednak zmienić, także wobec własnych pracowników, doktorantów i studentów, unormowań zawartych w powołanym rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. W sprawie – co należy podkreślić – Senat niw wykazał żadnej aktywności. IX. Mając powyższe na uwadze należało przyjąć, co podkreślił już organ I i II instancji w swojej decyzji, że wyłącznie Senat U. mógłby zostać uznany za organ właściwy do uregulowania warunków odbywania staży za granicą w sposób bardziej szczegółowy (ale nie sprzeczny z Rozporządzeniem MNiSW) niż to zostało określone w rozporządzeniu MNiSW. Ww kompetencja została zastrzeżona w powołanym wyżej art. 42 ust. 2 u.p.s.w. wyłącznie dla senatu uczelni, nie zaś dla innego organu szkoły wyższej, w tym rektora. W niniejszej sprawie, Senat U. nie skorzystał jednak z tego prawa, w związku z powyższym, w ocenie Sądu, zastosowanie mają przepisy Rozporządzenia MNiSW. X. Mając na względzie treść art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.