V SA/Wa 1237/10

Referendarz sądowy Konrad Łukaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 21 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi A. F. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną p o s t a n a w i a : - zasądzić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adwokata K. P., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy), w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 240,00 zł (dwieście czterdzieści złotych) oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy). Postanowieniem z 16 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. F. na postanowienie Ministra Finansów, z uwagi na nieopłacenie wpisu sądowego od skargi. Na wniosek skarżącego referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał w postanowieniu z 1 lipca 2011 r. o sygn. akt V SA/Wa 1237/10 prawo pomocy w zakresie całkowitym, w tym poprzez ustanowienie adwokata. Postanowieniami z 8 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił dwa zażalenia strony skarżącej: na postanowienie z 30 grudnia 2010 r. o odrzuceniu zażalenia z 22 października 2010 r. oraz na postanowienie z 30 grudnia 2010 r. o odrzuceniu zażalenia z 27 października 2010 r. Wyznaczony w sprawie pełnomocnik złożył w dniu 27 września 2011 r. (data nadania korespondencji w urzędzie pocztowym) dwa pisma procesowe z 26 września 2011 r., w których wskazał, iż po zapoznaniu się z aktami sprawy nie stwierdza podstaw do wniesienia zażaleń do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jednocześnie poinformował, iż sporządził stosowne opinie prawne w tym przedmiocie, które zostały przekazane stronie skarżącej. W omawianych pismach zawarł wnioski o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, oświadczając jednocześnie, iż koszty te nie zostały opłacone w całości jak też w części. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), dalej: rozporządzenie. Zgodnie z § 19 pkt 1 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5. W niniejszej sprawie adwokat został ustanowiony po odrzuceniu skargi, zatem w postępowaniu w drugiej instancji, jednakże nie sporządził i nie wniósł skargi kasacyjnej, lecz brał udział w postępowaniu zażaleniowym, tj. zapoznał się z aktami sprawy i wniósł dwie opinie o braku podstaw do wniesienia zażalenia na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zasadnym jest zatem zasądzenie na jego rzecz kosztów należnych za udział w dwóch postępowaniach zażaleniowych. Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit d rozporządzenia, stawka minimalna za udział w postępowaniu zażaleniowym wynosi 120 zł. Jednocześnie stosownie do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty (...) sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Biorąc powyższe pod uwagę oraz wobec oświadczenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu, że koszty postępowania nie zostały pokryte – na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a. – orzeczono, jak w sentencji postanowienia.