V SA/Wa 125/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Marek Krawczak (spr.), Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Protokolant st. spec. - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2015 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie decyzji rozstrzygającej kwestię uznania gier urządzanych w ramach projektu "[...]" za gry hazardowe w rozumieniu ustawy o grach hazardowych oddala skargę G. Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej także: "Strona", "Spółka", "Skarżąca") w dniu [...] października 2013 r. zwróciła się do Ministra Finansów (dalej: "Minister", "organ") z wnioskiem o wydanie, na podstawie art. 2 ust. 6 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, z późn. zm; dalej: "u.g.h.") decyzji rozstrzygającej, czy gry urządzane w ramach projektu "[...]" są grami hazardowymi w rozumieniu przepisów ww. ustawy. Ponieważ do wniosku nie dołączono badania technicznego kiosku internetowego (automatu) wraz z zainstalowanym na nim oprogramowaniem "[...]", Minister wezwaniem z 3 stycznia 2014 r. nr [...] wezwał Stronę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, poprzez przedłożenie badania technicznego kiosku internetowego (automatu) wraz z zainstalowanym na nim oprogramowaniem "[...]", przeprowadzonego przez jednostkę badającą upoważnioną, do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Dwudziestego trzeciego stycznia 2014 r. do Ministra Finansów wpłynęła odpowiedź na ww. wezwanie, Do której nie dołączono jednak żądanych dokumentów W piśmie Strona wniosła o przedłużenie terminu do usunięcia wskazanego braku. Wobec nieuzupełnienia braków formalnych Minister Finansów [...] lutego 2014 r. wydał postanowienie nr [...] o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku Strony z 26 września 2013 r. Dwudziestego pierwszego lutego 2014 r. wpłynęło do Ministra Finansów zażalenie na przedmiotowe postanowienie nr [...]. Rozstrzygnięciu Strona. zarzuciła: – naruszenie art. 2 ust. 6 u.g.h. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie w przedmiotowej sprawie albowiem oprogramowanie [...] nie jest grą losową na automatach w rozumieniu niniejszej ustawy, – naruszenie art. 2 ust. 7 u.g.h. poprzez stwierdzenie, iż Strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie wniosku, albowiem nie dołączyła badania technicznego kiosku internetowego (automatu) wraz z zainstalowanym na nim oprogramowaniem "[....]" podczas gdy nie było konieczności załączenia przedmiotowego badania. W opinii Strony, błędne było stanowisko organu w zakresie wezwania do uzupełnienia braku formalnego wniosku w postaci badania technicznego automatu "dedykowanego kiosku internetowego" wraz z oprogramowaniem "[...]". Wykładnia art. 2 ust. 7 w zw. z art. 2 ust. 6 u.g.h. prowadzi do wniosku, iż wymóg określony w art. 2 ust. 7 ustawy, zobowiązujący wnioskodawcę do przedłożenia badania technicznego dotyczy jedynie automatów do gier podlegających przepisom ustawy o grach hazardowych. Ponadto w oparciu o opinię rzeczoznawcy Stowarzyszenia Rzeczoznawców Technicznych Urządzeń Rozrywkowych wskazano, iż oprogramowanie "[....]" jest oparte na logarytmach i nie zawiera elementów losowości, co wyklucza zakwalifikowanie go do grupy gier i urządzeń objętych ustawą o grach hazardowych, wobec czego brak było konieczności załączania do wniosku badania technicznego, o którym mowa w przepisie art. 2 ust. 7 u.g.h. Stąd wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy. Postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 168 § 2, art. 169 § 1, art. 239 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.; dalej: "O.p."), art. 2 ust. 6 i ust. 7 u.g.h. Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie z dnia [....] lutego 2014 r. W uzasadnieniu organ wskazał, ze zgodnie z treścią art. 2 ust. 7 u.g.h., do wniosku o wydanie decyzji, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w ust. 1-5 są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie, należy załączyć opis planowanego albo realizowanego przedsięwzięcia, zawierający w szczególności zasady jego urządzania, przewidywane nagrody, sposób wyłaniania zwycięzców oraz, w przypadku gry na automatach, badanie techniczne danego automatu, przeprowadzone przez jednostkę badającą upoważnioną do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Zaznaczono, ze w świetle art. 8 ustawy o grach hazardowych, do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie z art. 168 § 2 O.p. podanie powinno zawierać co najmniej treść żądania, wskazanie osoby, od której pochodzi, oraz jej adresu, a także czynić zadość wymogom ustalonym w przepisach szczególnych. W świetle powyższego przepisu wniosek strony oprócz wymagań określonych w art. 168 § 2 powołanej ustawy, musi czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych (w niniejszej sprawie wymaganiom określonym w art. 2 ust. 7 ustawy o grach hazardowych). Zgodnie z art. 169 § 1 O.p. jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Przenosząc powyższe rozważania na sprawę, Minister wskazał, że prezentowane przez Stronę stanowisko w kwestii konieczności załączenia do wniosku wyników badania technicznego automatu, prowadziłoby do nielogicznego wniosku, iż o tym, czy dana gra jest grą na automacie w rozumieniu ustawy przesądzałby sam fakt przedłożenia przez wnioskodawcę badania technicznego (co byłoby równoznaczne z tym, że mamy do czynienia z grą na automacie w rozumieniu ustawy - bo tylko wtedy wymagane jest przedłożenie badania technicznego), bądź nieprzedłożenia takiego badania (z uzasadnieniem, że nie jest to gra na automacie w rozumieniu ustawy). Powyższe czyniłoby więc zbędnym prowadzenie przez Ministra Finansów postępowania w tym przedmiocie. Zdaniem Ministra Finansów to właśnie badanie techniczne przeprowadzone przez uprawnioną do tego jednostkę, w zasadniczym stopniu pozwoli na rozstrzygnięcie przez Ministra Finansów, czy dana gra jest grą na automacie. W ocenie organu, takie badanie ma również charakter gwarancyjny dla strony, chroniący przed arbitralnym podejmowaniem decyzji przez organ bez uwzględnienia wiedzy specjalistycznej. Natomiast nieuzupełnienie przez Stronę wniosku o wyniki ww. badania uniemożliwia przeprowadzenie postępowania, co winno prowadzić do pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Zatem wydane w sprawie postanowienie było zdaniem organu prawidłowe. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. postanowienie Ministra Finansów, domagając się jego uchylenia w całości. W skardze zarzucono naruszenie: – art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. i U. z 2013 r. poz. 267; dalej: "k.p.a."), poprzez rozszerzenie wykładni skutkiem czego było zwiększenie zakresu kompetencji organu administracji publicznej; – art. 2 ust. 6 u.g.h. poprzez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowanie w przedmiotowej sprawie uznając, że kioski internetowe wraz z zainstalowanym na nich oprogramowaniem "[...]" stanowią grę na automatach, podczas gdy nie posiadają cechy, która mogłaby zakwalifikować je jako gry na automatach - losowości; – art. 2 ust. 7 u.g.h. poprzez jego niewłaściwą wykładnię i stwierdzenie, że skarżący zobowiązany był do przedłożenia badań technicznych kiosków internetowych wraz z zainstalowanym na nim oprogramowaniem "[...]", przeprowadzonych przez jednostkę będącą upoważnioną do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, podczas gdy literalna wykładnia art. 2 ust. 7 jednoznacznie wskazuje na brak obowiązku złożenia ww dokumentów. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wskazał, że z treści art. 2 ust. 7 u.g.h. można wywnioskować wyjątek dla obowiązku złożenia badań technicznych, dotyczący sytuacji, kiedy przedmiotowe urządzenia nie stanowią automatów do gry, gdyż brak im elementu losowości, co ma miejsce w niniejszej sprawie i co zostało potwierdzone opinią techniczną nr [...] sporządzoną przez rzeczoznawcę mgr inż. Z. S., będącego rzeczoznawcą Stowarzyszenia Rzeczoznawców Technicznych Urządzeń Rozrywkowych. Stąd błędnym działaniem Ministra było umorzenie postępowania wyłącznie z powodu braku nadesłania przez Skarżącą badań technicznych, co do których nie istniał w istocie obowiązek złożenia. Z tego powodu pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie postanowienia. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, p 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czynność bądź będzie akt z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższych rozstrzygnięć. Ponadto, co wymaga podkreślenia Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2012r. p 270 ze zm. - dalej "p.p.s.a."). Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie z dnia 3 lutego 2014 r. nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przedmiotem skargi jest postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] marca 2014 r., którym utrzymał on w mocy swoje poprzednie postanowienie z dnia [...] lutego 2014 r. pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek Skarżącej o wydanie na podstawie art. 2 ust 6 u.g.h. decyzji rozstrzygającej, czy gry urządzane w ramach projektu "[...]" są grami hazardowymi w rozumieniu przepisów ww. ustawy. Pozostawienie wniosku skarżącej bez rozpatrzenia nastąpiło na podstawie art. 169 § 1 i § 4 O.p. w związku z art. 8 u.g.h. Organ uznał bowiem, że Skarżąca mimo wyznaczenia jej 7 dniowego terminu na uzupełnienie złożonego wniosku wraz z odpowiednim pouczeniem nie usunęła wskazanych w wezwaniu braków, co nie pozwala na nadanie sprawie dalszego biegu. Treścią wniosku Skarżącej skierowanego do Ministra Finansów było wydanie przez ten organ decyzji na podstawie art. 2 ust 6 u.g.h. o charakterze gry urządzanej w ramach projektu "[...]", czy jest ona grą hazardową w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. W związku z faktem, że do wniosku nie dołączono badania technicznego kiosku internetowego (automatu) wraz z zainstalowanym na nim oprogramowaniem "[...]", Minister Finansów wezwał Stronę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, poprzez przedłożenie badania technicznego kiosku internetowego (automatu) wraz z zainstalowanym na nim oprogramowaniem, przeprowadzonego przez jednostkę badającą upoważnioną, do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Organ administracji wskazał, iż w myśl art. 2 ust 7 u.g.h. do wniosku strona winna dołączyć opis planowanego albo realizowanego przedsięwzięcia zawierający w szczególności zasady jego urządzania, przewidywane nagrody, sposób wyłaniania zwycięzców oraz badanie techniczne danego automatu, przeprowadzone przez jednostkę badającą uprawnioną do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Według oceny organu opis planowanego albo realizowanego przedsięwzięcia i badanie techniczne automatu są wymogami ustalonymi w przepisach szczególnych co do podania strony zgodnie z art.168 § 2 O.p. w związku z art. 8 ustawy o grach hazardowych. Wobec tego, że zdaniem organu, wniosek Strony zawierał braki w powyższym zakresie, Minister Finansów zgodnie z art. 169 § 1 O.p. w związku z art. 8 u.g.h. wezwał Skarżącą do ich usunięcia w terminie 7 dni z pouczeniem, że niespełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Zdaniem Skarżącej, dokonując literalnej wykładni art. 2 ust. 7 u.g.h. jednoznacznie można wskazać wyjątek w wymogu złożenia badań technicznych, przeprowadzonych przez jednostkę będącą upoważnioną do badań technicznych automatów i urządzeń do gier skierowany do gier na automatach. Skarżąca podniosła, że wskazane we wniosku urządzenia nie stanowią automatów do gry, gdyż brak im elementu losowości. Ustosunkowując się do argumentacji Strony odnośnie naruszenia prawa przez organ Sąd zauważa, iż na gruncie działalności gospodarczej w zakresie gier hazardowych należy wyróżnić dwa obszary, w których następuje interwencja państwa wyrażająca się w formie zakazów i nakazów. Przede wszystkim należy wskazać na akt prawny rangi kodeksowej, na ustawę Kodeks wykroczeń (Dz. U. 2013 poz. 482 ze zm.), który to akt prawny w art. 128 § 1 stanowi, iż "Kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej urządza grę hazardową albo użycza do niej środków lub pomieszczenia podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny". Natomiast w § 2 stanowi, iż "Pieniądze i inne przedmioty służące do gry podlegają przepadkowi, choćby nie stanowiły własności sprawcy". Podkreślono w literaturze, że ustawowy katalog gier hazardowych wyznaczający zakres hazardu reglamentowanego w ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych wydaje się bezwzględnie zamknięty. W zakresie hazardu niepoddanego reglamentacji działa norma sankcjonująca zawarta w art. 128 Kodeksu wykroczeń, przewidująca karę za organizowanie gier hazardowych w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, lecz nie jest ona sprzężona obecnie z żadną normą sankcjonowaną spoza Kodeksu wykroczeń, z której wynikałby zakaz prowadzenia działalności hazardowej w zakresie niepodlegającym ograniczeniom wynikającym z ustawy o grach hazardowych (L. Wilk, W sprawie zakazu hazardu niereglamentowanego, PiP 2013, z. 4). W obszarze hazardu reglamentowanego przez państwo regulacją prawną w założeniu ustawodawcy mającą kompleksowo regulować kwestie związane z uprawianiem hazardu dozwolonego przez prawo jest ustawa o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2009 r. Ustawa określa warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach (Art. 1 u.g.h.). Zgodnie zaś z art. 2 ust. 6 u.g.h. Minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzyga, w drodze decyzji, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w ust. 1-5 są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy. Do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 6, należy załączyć opis planowanego albo realizowanego przedsięwzięcia, zawierający w szczególności zasady jego urządzania, przewidywane nagrody, sposób wyłaniania zwycięzców oraz, w przypadku gry na automatach, badanie techniczne danego automatu, przeprowadzone przez jednostkę badającą upoważnioną do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może zażądać przedłożenia takich dokumentów przez stronę także w postępowaniu prowadzonym z urzędu (art. 2 ust. 7 u.g.h.). Skarżąca w złożonym wniosku z dnia 26 września 2013 r. o wydanie decyzji w trybie ww. art. 2 ust. 6 u.g.h. zadała pytanie czy gry urządzane w ramach projektu "[...]" są grami hazardowymi w rozumieniu przepisów ww. ustawy oraz stanęła na stanowisku, iż oprogramowanie "[...]" jest oparte na logarytmach i nie zawiera elementów losowości, co wyklucza zakwalifikowanie go do grupy gier i urządzeń objętych ustawą o grach hazardowych, w związku z tym w opinii Strony nie ma konieczności załączania do wniosku badania technicznego, o którym mowa w przepisie art. 2 ust. 7 u.g.h. Skarżąca załączyła również do wniosku opinię techniczną nr 076/13 sporządzoną przez rzeczoznawcę mgr inż. Z. S., będącego rzeczoznawcą Stowarzyszenia Rzeczoznawców Technicznych Urządzeń Rozrywkowych w zakresie automatów do gier, zaprzysiężonego jako stały biegły sądowy Sądu Okręgowego w L. popierającą jej stanowisko, iż oprogramowanie "G." jest oparte na logarytmach i nie zawiera elementów losowości. Zdaniem Sądu należy stwierdzić, iż Minister Finansów po analizie opisu gry oraz załączonej do wniosku opinii technicznej był uprawniony do uznania, iż opisane we wniosku gry dotyczą gry na automatach, a tym samym konieczne jest uzupełnienie wniosku o badania techniczne przeprowadzone przez jednostkę badającą upoważnioną do badań technicznych, o których mowa w przepisie art. 2 ust. 7 u.g.h. W tym miejscu należy jednakże wskazać, iż to wstępne stanowisko nie przesądza jednakże czy opisane we wniosku przedsięwzięcie jest grą na automacie w rozumieniu ustawy. Na tym etapie postępowania organ ani nie zajął stanowiska w tym przedmiocie, ani też nie mógł zająć takiego stanowiska gdyż Skarżąca nie przedłożyła badania techniczne przeprowadzonego przez jednostkę badającą upoważnioną do badań technicznych, o którym mowa w przepisie art. 2 ust. 7 u.g.h. Minister Finansów nie mógł zatem ani podzielić poglądu Skarżącej, iż planowane przedsięwzięcie nie podlega regulacjom u.g.h. tj. planowane gry są zręcznościowe (pozbawione elementu losowości), ani również nie mógł wydać decyzji, że planowane gry posiadają cechy gry na automacie w rozumieniu ustawy. Sąd zauważa, iż z opisu gier zawartych we wniosku i w prywatnej opinii sporządzonej przez rzeczoznawcę dla Skarżącej wynika, że: - zgodnie z definicjami zawartymi na s. 1 wniosku z dnia 26 września 2013 r. gra to aplikacja uruchamiana na platformie sprzętowej, turniej - składa się z serii wyraźnie rozróżnialnych "tur" np. 3 krotne pociągnięcie dźwigni rozpędzających bębny, ruch - dowolna interakcja użytkownika z grą (np. zatrzymanie pojedynczego bębna), P. - główna linia wybranych elementów w grze, pozioma lub łamana linia wskazująca elementy "złapane" przez gracza; - projekt "[...]" ma na celu utworzenie serwisu gier zręcznościowych, pozbawionych elementu losowości, "online" z możliwością wpłat/wypłat pieniężnych; - dedykowany kiosk internetowy obsługuje transakcje gotówkowe, wpłaty (bilon, banknoty) i wypłaty (tylko bilon); - specyfikacja urządzenia obejmuje m.in.: komputer klasy PC z systemem operacyjnym Linux, monitor dotykowy 19", głośniki stereo, obudowa zabezpieczona przed niepowołanym dostępem; - zadaniem grającego jest zatrzymanie kręcących się pięciu pierścieni z umieszczonymi znakami owoców i bonusów po 3 widoczne elementy na pierścieniu. Poszczególnym znakom owoców przypisane są wartości liczbowe; - gracz poprzez wpisowe, wrzucenie 1-2-3-4-5 monet, ma możliwość wyboru linii płacących P. przed rozpoczęciem rozgrywki tzn. wysokość wpisowego determinuje ilość dostępnych linii płacących. W realiach rozpatrywanej sprawy Sąd podkreśla również, że urządzanie gry może mieć miejsce w sieci Internet, gdy nie tylko sama gra będzie prowadzona w Internecie, lecz gdy również czynności organizatora gry podejmowane będą w Internecie, w sposób wyłączający bezpośredni kontakt pomiędzy uczestnikiem gry, a urządzającym ją. To urządzanie gry ma mieć miejsce w sieci Internet, a nie tylko sama gra ma wykorzystywać w sensie technicznym sieć Internet (zob. wyrok Sądu Okręgowego w S. – [...] Wydział Karny Odwoławczy z dnia [...] stycznia 2013 r., sygn. akt [...]). W przypadku gier komercyjnych, na taki właśnie element gry urządzanej w sieci Internet wskazał Europejski Trybunału Sprawiedliwości (ETS) w sprawie C-42/07 (B. i Liga (...) de Futbol vs. S. casa da M. de L.), gdzie m. in. podkreślono, iż brak bezpośredniego kontaktu pomiędzy konsumentami i operatorami w grach dostępnych przez Internet bardzo znacząco zwiększa ryzyko oszustw popełnianych przez operatorów przeciwko konsumentom w porównaniu do tradycyjnego rynku tych gier. W rezultacie grą urządzaną w sieci Internet jest gra, w której organizator za pośrednictwem Internetu podejmuje czynności zmierzające do jej przeprowadzenia, w tym tą drogą przyjmuje stawki i wypłaca wygrane. Nie będzie natomiast urządzaniem gry w sieci Internet organizowanie gry, w której grający ma bezpośredni kontakt z prowadzącym grę, w tym w miejscu prowadzenia gry następuje obstawienie określonych w grze stawek i wypłata określonych w grze wygranych, nawet jeśli pod względem wyłącznie technicznym sama gra polega na wykorzystaniu połączenie z siecią Internet. Sąd ponownie podkreśla, iż na tym etapie postępowania brak jest decyzji organu, że planowana gra posiada cechy gry na automacie w rozumieniu ustawy. Tym samym powyższy wyrok ETS jest jedynie ogólną wskazówką dla organów i sądów unijnych dotyczą problemu urządzania gry w sieci Internet (zarówno zręcznościowych jak i losowych). Należy jednak zauważyć, iż jak już wskazano powyżej z opisu projektu "[...]" wynika, iż gracze opłacają udział w grach, a wypłaty grającym wygranych uzyskanych na urządzeniach następują w miejscach publicznych. Organizator zaś planowanego przedsięwzięcia zabezpiecza obudowę kiosków przed niepowołanym dostępem, czyli przed nieuprawnioną ingerencją w sam przebieg gry w miejsu jej urządzania i w urządzenia, na którym odbywa się gra tj. w kiosku internetowym. Kwestia ta jest wręcz fundamentalna dla rozstrzygnięcia sprawy. Przypomnieć należy, iż z opisu gry zawartego we wniosku Skarżącej wynika, że rozpoczęcie gry wymagało wprowadzenia do urządzenia środka pieniężnego za pośrednictwem akceptora banknotów/wrzutnika monet, a potencjalny gracz będzie otrzymywał wypłatę (tylko bilon). W związku z planowanym prowadzeniem gry grający mogą zatem opłacać opłatę za grę, ale i otrzymywać wygrane w miejscach publicznych typu bary lub kawiarnie, a nie czynią tego każdorazowo w sieci Internet, to daje podstawy by traktować takie działania jako gry na automatach. Nie tylko prowadzenie, ale i urządzenie gier na tych urządzeniach, nie będzie odbywać się w sieci Internet, lecz będzie miało ono miejsce w kioskach internetowych umieszczanych w miejscach publicznych typu bary, kawiarnie, gdzie grający będą uczestniczyć w grze. Tym samym należy uznać, że cała gra będzie urządzana w ww. lokalach, a Internet w tym wypadku będzie jedynie technicznym środkiem wykorzystanym w samej grze. Ponieważ wymagane wyniki badań nie zostały dołączone do wniosku złożonego przez spółkę, a zgodnie z art. 168 § 2 O.p. podanie powinno także czynić zadość innym wymogom ustalonym w przepisach szczególnych (w rozpoznawanej sprawie jest to przepis art. 2 ust. 7 u.g.h.) Minister Finansów na podstawie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej wezwał stronę do usunięcia braków w terminie ustawowym - 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Termin 7-dniowy z tego przepisu jest terminem ustawowym przewidzianym na usunięcie braków formalnych podania/wniosku (a nie braków dowodowych). Jako taki nie podlega skróceniu czy przedłużeniu; można go tylko ewentualnie przywrócić. Organ rozpatrując wniosek skarżącej o wydanie decyzji na podstawie art. 2 ust. 6 u.g.h. jest związany merytorycznym zakresem problemu prawnego jaki strona przedstawiła we wniosku. W tej sprawie problem ten sprowadza się do ustalenia czy gry urządzone na przedmiotowych automatach są grami hazardowymi w rozumieniu ustawy. Ustalenia tego dokonuje się w oparciu o badania techniczne automatu, które Skarżąca obowiązana była załączyć do wniosku. W przewidzianym ustawą i zakreślonym przez organ terminie Spółka badania tego (usunięcia brak formalny wniosku) nie przedłożyła, co uzasadnia prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia Ministra Finansów podjętego na podstawie art. 169 § 4 O.p. Odnotowania wymaga, że braku tego Skarżąca nie uzupełniła też w terminie dłuższym od wskazanego przez organ administracji, stosownie do art. 169 § 1 O.p. Wszak pozostawienie wniosku bez rozpoznania nie zmykało/nie zamyka stronie prawa do ponownego ubiegania się o przedmiotową decyzję organu na podstawie art. 2 ust. 6 u.g.h. Z materiałów tej sprawy i kontekstu argumentacji, jaką Strona się w niej posługuje wynika, że w istocie nie chodzi jej o to, że nie zdążyła/nie mogła uzupełnić w terminie wniosku o badanie techniczne automatów, tylko o to, że kwestionuje samą zasadę żądania tych badań przez zanegowanie (z podanych wcześniej powodów) przepisów, które stanowią materialnoprawną przesłankę działania organu w tym zakresie. Wyżej wskazano jednak prawidłowość działania organu administracji publicznej, znajdującego oparcie w omówionych przepisach. W tych warunkach Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.