V SA/Wa 1278/08

Referendarz sądowy Konrad Łukaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi L. T. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne p o s t a n a w i a : - oddalić wniosek. Wyrokiem z 9 września 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę L. T. na decyzję działającego w imieniu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Prezesa tego Zakładu z [...] marca 2008 r. Na wniosek skarżącej przyznane zostało – postanowieniem z 21 listopada 2008 r. – prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu celem wniesienia skargi kasacyjnej. Pismem z 31 stycznia 2009 r. wyznaczony pełnomocnik – adwokat M. S. – poinformowała, że sporządziła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, którą przesłała stronie skarżącej oraz wniosła o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Rozpoznając wniosek należało zauważyć, co następuje: Stosownie do treści przepisu § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Wniosek wyznaczonego w niniejszej sprawie adwokata – zawarty w piśmie z 31 stycznia 2009 r. – takiego oświadczenia nie zawiera. W tym miejscu podnieść należy, iż oświadczenie o którym mowa winno być wyraźne. Za takim stanowiskiem przemawia nie tylko literalna wykładnia przywołanego przepisu ale również umieszczenie go w ramach aktu prawnego, w którego tytule wskazano, że normuje kwestie dotyczące kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Przyjąć zatem należy, iż ustawodawca wprowadzając omawiany zapis nałożył obowiązek nie tyle oświadczenia, czy koszty pomocy prawnej udzielonej z urzędu są "nieopłacone" (bo takie są ze swej natury, tj. nieopłacone w sądzie przed którym sprawa się toczy) lecz czy nie zostały one "zapłacone" – a co więcej – w całości lub w części. W tym stanie sprawy, wniosku ustanowionego pełnomocnika nie można było uwzględnić. Dodać należy, iż powyższe stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny wskazując, iż brak oświadczenia o jakim mowa § 20 ww. rozporządzenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia i nie stosuje się do niego trybu uzupełniania jego braków, opisanego w art. 49 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.); vide: wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006 r. sygn. akt II FSK 862/05, Lex nr 242945. Z wyłożonych względów, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.