V SA/Wa 1305/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Beata Krajewska po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - M. B. (dalej jako: "Skarżąca" lub "Strona") we wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W., opisaną w komparycji niniejszego postanowienia, zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Autor skargi wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji, którą nałożono na Stronę karę pieniężną w wysokości 12.000,00 zł pociągnie za sobą daleko idące negatywne konsekwencje. Spowoduje ona znaczny uszczerbek finansowy, co wpłynie na prowadzoną przez Skarżącą działalność gospodarczą. Podkreślił, że Strona nie będzie mogła prawidłowo inwestować w rozwój firmy z powodu braku odpowiednich środków, jak również czynić zadość innym zobowiązaniom finansowym względem państwa. Podniósł również, że w 2014 r. Skarżąca uzyskała dochód w wysokości 3.198,10 zł (PIT-36), natomiast w okresie od stycznia do września 2015 r. wydatki przewyższają przychód, bowiem wynoszą w sumie 15.049,71 zł., zaś przychód wynosi jedynie 8.276,42 zł. Do skargi załączono PIT-36 wraz z poświadczeniem jego złożenia w US ... oraz podsumowanie księgi przychodów i rozchodów za miesiące styczeń-wrzesień 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl postanowień art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie jednakże z § 3 tego przepisu, po przekazaniu sprawy sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty. Sąd jest mianowicie uprawniony do uwzględnienia wniosku w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki (art. 61 § 3). Wspomniane przesłanki są ocenne. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być wykazana przez stronę skarżącą, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pozostawione jest uznaniu sądu i może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej. Pozostawienie przez ustawodawcę zasadności wstrzymania aktu uznaniu sądu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie, zwłaszcza że na tym etapie postępowania sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W szczególności strona skarżąca powinna wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie NSA z 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 889/04, niepubl.). Skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (zob. postanowienie NSA z 17 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 595/10). W świetle powyższego należy zauważyć, że skoro zaskarżoną decyzją wymierzono Stronie karę pieniężną (w wysokości 12.000,00 zł), to z uwagi na treść art. 61 § 3 p.p.s.a. oczywistym jest, że rzeczowe uzasadnienie rozpoznawanego wniosku powinno precyzyjnie opisywać aktualną sytuację finansową i majątkową Skarżącej, tak by Sąd rozpoznający ten wniosek doszedł do przekonania, że uiszczenie spornej kary przed rozpoznaniem sprawy rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie Skarżąca na poparcie swojego wniosku przedstawiła "Zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2014" (PIT-36 k. 16-18 akt sądowych) oraz podsumowanie księgi przychodów i rozchodów za miesiące styczeń-wrzesień 2015 r. (k. 20 akt sądowych). Ze złożonego zeznania podatkowego PIT-36, wynika, że Skarżąca w roku 2014 osiągnęła dochód w wysokości 3.198,18 zł, jednakże nie podała przy tym żadnych informacji o wielkości swojego majątku, np. czy posiada jakieś nieruchomości, przedmioty wartościowe, oszczędności. Ponadto, Skarżąca nie przedłożyła żadnych wyciągów z rachunków bankowych, kont czy lokat bankowych, ani też deklaracji PIT za rok 2015 r., które obrazowałyby jej bieżącą sytuację finansową. Jednocześnie nadmienić należy, że z nadesłanego formularza PIT-36 wynika, że był do niego dołączony załącznik PIT/B (dot. informacji o wysokości dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej za rok 2014 rubryka S pkt 314), który to załącznik nie został złożony do Sądu (PIT/B to załącznik, w którym Skarżąca poinformowała urząd skarbowy o dochodach lub stratach z działalności gospodarczej w roku, za który złożyła zeznanie roczne tj. 2014). Również wykazane "koszty" rozumiane przez Sąd jako strata w podsumowaniu przychodów i rozchodów za okres styczeń – wrzesień 2015 r. w wysokości 15.049,71 zł nie stanowią o tym, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Strata jest wyłącznie wynikiem bilansowym i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Jej powstanie nie oznacza więc samo w sobie utraty płynności finansowej - tym bardziej, że Skarżąca nadal prowadzi swoją działalność. Sąd zwraca jednocześnie uwagę, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z dniem wydania przez Sąd orzeczenia uwzględniającego skargę albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 p.p.s.a.) W tym stanie rzeczy Sąd uznał zatem za zasadne odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji, orzekając - w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - jak w sentencji postanowienia.