V SA/Wa 1306/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Beata Blankiewicz-Wóltańska po rozpoznaniu w dniu 6 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi J. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za bezzasadne postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] maja 2017 r. w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za bezzasadne J.P. (dalej jako: Skarżący) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie, o którym mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5). Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jest formą tymczasowej ochrony sądowej będącej wyjątkiem od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a, stanowiącej, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jedynie wystąpienie szczególnych warunków, którymi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, może doprowadzić do tego, że w konkretnej sytuacji skarżący otrzyma tę wyjątkową ochronę przed konsekwencjami wynikającymi z kwestionowanych aktów lub czynności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że zakresem zastosowania wskazanej instytucji objęte są wyłącznie te akty i czynności, które mogą zostać wykonane, co donosi się do aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania się lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12, dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej CBOSA). Z powyższego stwierdzenia wynika zatem m.in., że nie można wstrzymać wykonania aktów lub czynności, które odmawiają przyznania danego prawa bądź uchylenia nałożonego na stronę zobowiązania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 399/13, CBOSA). Przedmiotem wniosku Skarżącego jest postanowienie wydane przez dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...], utrzymujące w mocy postanowienie wydane przez organ egzekucyjny – Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w W. uznające podniesione w toku postępowania egzekucyjnego zarzuty za bezzasadne. Zaskarżone postanowienie nie spełnia więc kryteriów aktów nadających się do wykonania. Rozstrzygnięcie przez organ egzekucyjny kwestii zasadności zarzutów podnoszonych w postępowaniu egzekucyjnym jest działaniem wyłącznie procesowym, nie zawierającym w istocie żadnej wartości materialnej, którą dałoby się wykonać w drodze dopuszczalnych środków egzekucyjnych. Z ww. postanowienia nie wynika wprost obowiązek uiszczenia należności pieniężnej, jak również nie obliguje ono adresata do określonego zachowania, nie może być ono także wykonane w trybie przymusowym poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Jest to zatem akt prawny nienoszący znamion wykonalności, niezależnie od tego, że jego wydanie nie zamyka możliwości wyegzekwowania od Skarżącego należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz na Fundusz Pracy, objętych tytułami wykonawczymi, na podstawie których prowadzone jest przedmiotowe postępowanie egzekucyjne. Z powyższego wynika zatem, że zaskarżone postanowienie należy do tej kategorii aktów administracyjnych, które nie posiadają przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jego wykonania. Mając powyższe na uwadze należało uznać wniosek Skarżącego za nieuzasadniony i na podstawie art. 61 § 1 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.