V SA/Wa 1317/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA - Irena Kudiura po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia ...stycznia 2007r. Nr ... w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu kary pieniężnej postanawia: - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Pismem z dnia ...kwietnia 2007r. skierowanym bezpośrednio do organu skarżący J. K. wniósł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego, który to wniosek przy piśmie z dnia ...kwietnia 2007r. został następnie przez organ przekazany do Sądu. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, czy złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący popiera przed sądem administracyjnym, pismem z dnia ...maja 2007r. skarżący nadesłał do Sądu pismo procesowe, z treści którego wynika, iż w/w wniosek popiera. W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, iż nie jest w stanie opłacić nałożonej kary pieniężnej ponieważ od ...05.2005r. nie prowadzi działalności gospodarczej, a od grudnia 2006r. nie pobiera zasiłku dla bezrobotnych, który był jedynym źródłem utrzymania rodziny. Dodatkowo wskazał, iż jego żona również jest osobą bezrobotną i od 2002r. pozbawioną prawa do zasiłku, w związku z czym wspólnie pozostają bez środków do życia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej zwana p.p.s.a. - "po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Mając zaś na uwadze przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. należy uznać, że chodzi w tym przypadku o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, nie publik.). Stwierdzić należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty. Jak wynika z treści przepisu, Sąd może wstrzymać wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W związku z tym po stronie skarżącego leży obowiązek wykazania przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji. W niniejszej sprawie strona skarżąca zdaniem Sądu wykazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody. Wynika to z faktu, iż od 2005r. skarżący zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej, co w konsekwencji stanowiło utratę podstawowego źródła utrzymania rodziny. Dodatkowo skarżący i jego żona są osobami bezrobotnymi pozbawionymi prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Konieczność wykonania zaskarżonej decyzji dotyczącej uiszczenia wysokiej (w warunkach skarżącego) kary pieniężnej, stanowi zdaniem Sądu okoliczność uzasadniającą przyjęcie, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, co wypełnia jedną z przesłanek określonych w art. 63 § 3 p.p.s.a. i przemawia za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd wyjaśnia ponadto, iż rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi ( post. NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.). Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61, to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, niepubl.). W oparciu o wyżej przedstawione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.