V SA/Wa 1324/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), Protokolant - st. ref. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2019 r. sprawy ze skargi J. K. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych oddala skargę. Przedmiotem wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi J. K. (dalej: Skarżący lub Wnioskodawca) jest rozstrzygnięcie - akt z zakresu administracji publicznej - zawarte w piśmie z [...] czerwca 2018 r., Nr [...], Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR lub Agencja) w przedmiocie braku możliwości przyznania pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Kontrolowane rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: Skarżący złożył 7 października 2011 r. w Małopolskim Oddziale Regionalnym ARiMR wniosek o przyznanie pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw". Wnioskodawca zwrócił się do organu o przyznanie pomocy finansowej na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, którego sposób użytkowania miał zostać zmieniony na budynek handlowo-usługowy. W trakcie procesu weryfikacji wniosku Skarżący został dwukrotnie wezwany do usunięcia braków formalnych. Po rozpatrzeniu wniosku, ARiMR odmówiła przyznania pomocy, o czym poinformowała Skarżącego pismem [...] z [...] maja 2012 r. Wnioskodawca wezwał Agencję do usunięcia naruszenia prawa, jednakże w wyniku postępowania odwoławczego organ stwierdził, że w trakcie rozpatrywania wniosku nie doszło do naruszenia prawa. W tej sytuacji Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 16 stycznia 2013 r. o sygn. akt V SA/Wa 2041/12 oddalił skargę na rozstrzygnięcie ARiMR. Skargę kasacyjną od wyroku złożył do Naczelnego Sądu Administracyjny Skarżący, domagając się uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 8 lipca 2014 r. o sygn. akt II GSK 736/13 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasądził od ARiMR na rzecz Skarżącego zwrot kosztów postępowania. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 lutego 2015 r. o sygn. akt V SA/Wa 3416/14 uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie oraz zasądził od ARiMR na rzecz Skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego. W wyniku ponownej analizy wniosku i po kilkukrotnym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, pismem [...] z [...] grudnia 2015 r. Agencja ponownie odmówiła przyznania wnioskowanej pomocy, wskazując na zasady przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw". Powołała się na rozporządzenie MRiRW z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 139, poz. 883, ze zm.) wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 29 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 18 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r. poz. 173, ze zm.). Wnioskodawca zaskarżył rozstrzygnięcie ARiMR do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z 12 kwietnia 2017 r. o sygn. akt V SA/Wa 763/16 WSA w Warszawie oddalił skargę. W uzasadnieniu wskazał, że upływ materialnego terminu wskazanego w § 10 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia MRiRW z dnia 17 lipca 2008 r. obligował organ do odmowy przyznania pomocy niezależnie od tego, czy Wnioskodawca spełnił inne warunki jej przyznania. Ponadto WSA w Warszawie - przywołując treść regulacji § 13 ust. 1 pkt 1 i 2, § 11 ust. 1 pkt 1 oraz § 18 ust. 3 - 5 rozporządzenia MRiRW z dnia 17 lipca 2008 r. - stwierdził, że dokonana przez ARiMR interpretacja przepisów z uwagi na treść definicji zawartych w art. 3 pkt 6, 7a i 8 ustawy Prawa budowlanego była błędna i brak było podstaw do odmówienia Skarżącemu pomocy. Wyrok został zaskarżony przez Wnioskodawcę skargą kasacyjną. Po jej rozpoznaniu, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 12 grudnia 2017 r. o sygn. akt II GSK 2755/17 uchylił zaskarżony wyrok WSA w Warszawie oraz rozstrzygnięcie Agencji. W uzasadnieniu wskazał, że § 10 ust. 2 rozporządzenia MRiRW z dnia 17 lipca 2008 r. nie ma zastosowania w sprawie, a ponadto, że zasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 21 ust. 1 i 2, art. 22 ust. 2 i 3 ustawy o wspieraniu rozwoju oraz § 13 ust. 1 i § 18 ust. 6 rozporządzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, zaskarżonym obecnie rozstrzygnięciem - aktem z zakresu administracji publicznej - zawartym w piśmie z [...] czerwca 2018 r. Nr [...] ARiMR poinformowała Wnioskodawcę o braku możliwości przyznania pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Agencja wskazała, że wypłata pomocy nie może zostać zrealizowana, albowiem w myśl art. 71 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005 "wydatki kwalifikują się do wkładu z EFFROW, jeżeli odpowiednia pomoc jest rzeczywiście wypłacana przez agencję płatniczą pomiędzy dniem 1 stycznia 2007 r. a dniem 31 grudnia 2015 r.". Tym samym ze względu na zakończenie okresu kwalifikowalności wydatków w ramach PROW 2007-2013, po dniu 31 grudnia 2015 r. nie można wypłacić wnioskowanej w ramach programu pomocy. Ponadto ARiMR wskazała, że wypłata pomocy nie może zostać zrealizowana również z uwagi na treść art. 11 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Przywołany przepis stanowi, że "pomoc jest przyznawana do wysokości limitu stanowiącego równowartość w złotych kwoty w euro określonej w programie na poszczególne działania". Agencja przytaczając powyższe przepisy stwierdziła, że pomoc finansowa ze środków PROW 2007-2013 może być wypłacana jedynie pod warunkiem dostępności środków. Wnioskodawca wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na to rozstrzygnięcie. Zaskarżonemu aktowi zarzucił: l. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 19 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 oraz § 19 ust. 12 rozporządzenia MRiRW z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 w zw. z art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej z dnia 30 marca 2010 r. w zw. z art. 6 ust. 1 Traktatu z dnia 26 października 2012 r. o Unii Europejskiej poprzez rozpatrzenie wniosku w sprawie przyznania pomocy po niemal 7 latach od dnia złożenia wniosku przez Skarżącego, a tym samym po upływie terminów przewidzianych w przywołanych przepisach oraz z naruszeniem prawa strony do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie, co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż wyłącznie z uwagi na upływ terminu z art. 71 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005, tj. 31 grudnia 2015 r., Agenacja odmówiła przyznania pomocy Wnioskodawcy; 2. naruszenie prawa materialnego, w tym: a. art. 71 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zw. z art. 39 ust. 1 lit. b Traktatu z dnia 26 października 2012 r. o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz w zw. z art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej z dnia 30 marca 2010 r. w zw. z art. 6 ust. 1 Traktatu z dnia 26 października 2012 r. o Unii Europejskiej, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że upływ terminu na wypłatę wkładu z EFRROW, o którym mowa w powołanym przepisie, uniemożliwia wypłatę środków na rzecz Skarżącego niezależnie od przyczyny, z jakiej nastąpił upływ tego terminu, podczas gdy w myśl prawidłowej wykładni przywołanego przepisu, uwzględniającej cele wspólnej polityki rolnej oraz prawo do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie, upływ terminu spowodowany błędnym działaniem organu administracji nie uniemożliwia wypłaty środków na rzecz Wnioskodawcy; b. art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 1 tejże ustawy, art. 39 ust. 1 lit. b Traktatu z dnia 26 października 2012 r. o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz w zw. z art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej z dnia 30 marca 2010 r. w zw. z art. 6 ust. 1 Traktatu z dnia 26 października 2012 r. o Unii Europejskiej poprzez jego błędna wykładnię polegającą na przyjęciu, że wyczerpanie limitu przyznawanej pomocy uniemożliwia wypłatę środków na rzecz Skarżącego niezależnie od przyczyny, z jakiej nastąpił upływ tego terminu, podczas gdy w myśl prawidłowej wykładni przywołanego przepisu, uwzględniającej cele wspólnej polityki rolnej, prawo do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie oraz zasadę praworządności, upływ terminu spowodowany błędnym działaniem organu administracji nie uniemożliwia wypłaty środków na rzecz wnioskodawcy; c. art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odmowę przyznania pomocy Wnioskodawcy w sytuacji, w której ten spełnił wszystkie warunki pozwalające na zakwalifikowanie jego wniosku do przyznania pomocy. Formułując w ten sposób zarzuty, Skarżący wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonego aktu; 2. ewentualnie stwierdzenie, że zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa; 3. zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych; W odpowiedzi na skargę ARiMR wniosła o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje jedynie w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - dalej p.p.s.a. Rozpoznając skargę we wskazanym zakresie Sąd stwierdził, że jest ona niezasadna. Kontrolowany akt nie został wydany z naruszeniem prawa uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonego rozstrzygnięcia ARiMR z obrotu prawnego. Zasady przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" reguluje rozporządzenie MRiRW z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomoc y finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2015 r. poz. 1885) – dalej: rozporządzenie wykonawcze. Zostało ono wydane w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 29 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 18 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007–2013 (Dz. U. z 2018 r. poz. 1936) – dalej: ustawa PROW 2007-2013. Sąd rozpoznający obecnie sprawę na podstawie art. 153 p.p.s.a. związany był przy tym oceną prawną wyrażoną w wyroku NSA z 12 grudnia 2017 r. o sygn. akt II GSK 2755/17, zgodnie z którym w realiach sprawy – wobec braku zawarcia ze Skarżącym stosownej umowy - nie ma zastosowania że § 10 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego. Rzecz jednak w tym, że zgodnie z art. 91 ust. 3 Konstytucji, jeżeli wynika to z ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polska umowy konstytuującej organizację międzynarodową, prawo przez nią stanowione jest stosowane bezpośrednio, mając pierwszeństwo w wypadku kolizji z ustawami. Biuro Wsparcia Inwestycyjnego Małopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR kontrolowanym obecnie rozstrzygnięciem zawartym w piśmie z [...] czerwca 2018 r., zasadnie poinformowało Skarżącego o odmowie, a właściwie braku możliwości przyznania pomocy z uwagi na zakończenie okresu kwalifikowalności wydatków w ramach PROW 2007-2013. Wynika ona właśnie z prawa unijnego, a mianowicie art. 71 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, ze zm.), ale również z prawa krajowego - art. 11 ust. 1 ustawy PROW. Zgodnie z art. 71 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r.: "Bez uszczerbku dla art. 39 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 wydatki kwalifikują się do wkładu z EFFROW, jeżeli odpowiednia pomoc jest rzeczywiście wypłacana przez agencję płatniczą pomiędzy dniem 1 stycznia 2007 r. a dniem 31 grudnia 2015 r. Operacje podlegające Współfinansowaniu nie powinny być zakończone przed datą rozpoczęcia kwalifikowalności." Za wydatki kwalifikowane do wkładu z EFRROW uznaje się zatem pomoc, która została rzeczywiście wypłacona przez agencję płatniczą w okresie od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2015 r. Jest to okres realizacji PROW 2007-2013. Natomiast po 31 grudnia 2015 r. nie mogą być wydatkowane z EFRROW żadne kwoty. Upływ terminu wskazanego w przywołanym przepisie rodzi ten skutek, że ustaje możliwość realizacji prawa do wnioskowanej płatności. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie również w art. 3 decyzji Komisji z dnia 7 września 2007 r. Nr CCl2007PL06RP0001, zatwierdzającej program rozwoju obszarów wiejskich w Rzeczypospolitej Polskiej w okresie programowania 2007-2013, zgodnie z którym wydatki rzeczywiście poniesione przez agencję płatniczą programu w okresie pomiędzy 1 stycznia 2007 r. a 31 grudnia 2015 r. są kwalifikowalne. Powołany art. 3 decyzji Komisji ustanawia zatem ostateczną granicę wydatkowania (i rozliczania) środków finansowych w ramach PROW 2007-2013. Oznacza to, że po 31 grudnia 2015 r. nie mogą być księgowane, jak również przedstawiane do wydatkowania z EFRROW żadne koszty. Rozporządzenie Rady (WE) Nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) pozostawiło regulację szczegółowych procedur dotyczących dofinansowania objętego tym programem (na lata 2007-2013) państwom członkowskim (art. 74). Na tej podstawie, została wydana polska ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Odnosi się ona wprost do zadań określonych w rozporządzeniu Rady (WE) 1698/2005. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy PROW 2007-2013 pomoc jest przyznawana do wysokości limitu stanowiącego równowartość w złotych kwoty w euro określonej w programie na poszczególne działania. Oznacza to, że pomoc finansowa ze środków unijnych m.in. na rzecz beneficjentów działań inwestycyjnych w ramach PROW 2007—2013 mogła być wypłacona do 31 grudnia 2015 r. pod warunkiem dostępności środków. Wobec przedstawionego stanu prawnego, niezależnie od zrozumienia dla formułowanych w skardze zarzutów, Sąd rozpoznający sprawę nie znajduje jurydycznej możliwości stwierdzenia braku legalności obecnie zaskarżonego aktu i jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Obiektywna długotrwałość postępowania, będąca konsekwencją działań Agencji i licznych - wskazanych we wcześniejszej części uzasadnienia - wyroków sądów badających legalność wcześniejszych rozstrzygnięć ARiMR, nie ma i nie może mieć wpływu na aktualny brak możliwości przyznania Skarżącemu wnioskowanej przez niego pomocy finansowej na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, którego sposób użytkowania miał zostać zmieniony na budynek handlowo-usługowy. Odnosząc się do zarzutu długotrwałości postępowania administracyjnego toczącego się we wszystkich instancjach, która wpłynęła na termin zakończenia tego postępowania zaskarżonym obecnie rozstrzygnięciem o odmowie przyznania pomocy Sąd wskazuje, co następuje: Zgodnie z § 19 ust. 12 rozporządzenia wykonawczego, ARiMR rozpatruje wniosek o przyznanie pomocy w terminie 5 miesięcy od dnia podania do publicznej wiadomości informacji o kolejności przysługiwania pomocy, niemniej jednak wskazany w tym przepisie termin do rozpoznania wniosków nie jest terminem zawitym. Jego upływ nie powoduje bezskuteczności czynności dokonanej po jego upływie. Warunkiem dalszego procedowania jest jednak – co oczywiste - dostępność środków i możliwość uzyskania ich kwalifikowalności i rozliczenia z KE. Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 19 ustawy o PROW rozpatrzenie wniosku w sprawie przyznania pomocy powinno nastąpić w terminie niezbędnym do należytego wyjaśnienia sprawy, w tym do przeprowadzenia kontroli określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1. Obiektywna długotrwałość postępowania sprawiła jednak, że wniosek Skarżącego – wcześniej rozpatrywany negatywnie – aktualnie nie może zostać uwzględniony z uwagi na upływ czasu. Wynika to wprost ze wskazanych przepisów unijnych, stosowanych zgodnie z wymogiem Konstytucji bezpośrednio. Wskazywane w zarzutach skargi: prawo do dobrej administracji (art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych UE w zw. z art. 6 ust. 1 Traktatu z dnia 26 października 2012 r. o Unii Europejskiej), wymóg praworządnego działania ARiMR (art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy PROW 2007-2013), wskazane jako cel wspólnej polityki rolnej zapewnienie odpowiedniego poziomu życia ludności wiejskiej, zwłaszcza przez podniesienie indywidualnego dochodu osób pracujących w rolnictwie (art. 39 ust. 1 lit. b Traktatu z dnia 26 października 2012 r. o funkcjonowaniu Unii Europejskiej) wbrew oczekiwaniu Skarżącego nie kreują obecnie roszczenia o przyznanie wnioskowanej pomocy. Tym samy Sąd nie może także stwierdzić zarzucanego w skardze naruszenia art. 22 ust. 3 PROW 2007-2013. Ze względu na zakończenie okresu kwalifikowalności wydatków w ramach PROW 2007-2013, przyznanie pomocy finansowej ze środków unijnych oraz jej wypłata nie mogła zostać zrealizowana po 31 grudnia 2015 r. W dacie wydania zaskarżonego aktu nie było jurydycznej możliwości przyznawania i wypłaty środków finansowych w ramach PROW 2007—2013. Dostępność środków finansowych jest elementem materialnego stosunku prawnego, którego brak jest okolicznością warunkująca niemożność przyznania pomocy. Skoro celem postępowania było ustalenie, czy Skarżący spełnia przesłanki do otrzymania pomocy finansowej w ramach tego programu, to zakończenie okresu kwalifikowalności wydatków w ramach PROW 2007 - 2013, stanowi o braku przedmiotu postępowania. Oznacza to, że Sąd nie może stwierdzić wadliwości kontrolowanego rozstrzygnięcia. Z tych przyczyn na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalono.