V SA/Wa 1338/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Protokolant - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2009 r. sprawy ze skargi D. S.A. na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu; postanawia: pozostawić skargę bez rozpatrzenia. Skarżąca spółka – D. S.A. w W. – 3 września 2009 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę wraz z wnioskiem o przywrócenia terminu do jej wniesienia na rozstrzygniecie Ministra Gospodarki z [...] czerwca 2009 r., informującym o pozytywnym wyniku procedury odwoławczej przeprowadzonej w postępowaniu dotyczącym wniosku Skarżącej o dofinansowanie projektu (Opracowanie i wdrożenie wzorów użytkowych do budowy innowacyjnych prefabrykatów budynków) realizowanego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, lata 2007-2013 i przekazał projektu do ponownej oceny do Instytucji Wdrażającej (Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości). Sąd postanowieniem z 15 września 2009 r. przywrócił termin do jej wniesienia. Skarżąca spółka wraz ze skargą i jej złącznikami złożyła również odpis skargi i załączników dla strony przeciwnej. Odpis skargi nie został podpisany, ani uwierzytelniony. Pełnomocnik Skarżącej spółki do protokołu rozprawy oświadczył, że art. 49 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), nie został ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wyłączony. Skarga złożona w sprawie jest kompletna, brak jedynie podpisu na jej odpisie. Wobec nie wyłączenia stosowania art. 49 p.p.s.a. pełnomocnik Skarżącej spółki powinien zostać wezwany do usunięcia tego braku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Na wstępie należy zauważyć, że ustawa z dnia 6 grudnia 2005 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712; zwanej dalej: "u.z.p.p.r."), reguluje postępowanie sądowo-administracyjne, wywołane skargami dopuszczalnymi w sytuacjach przewidzianych w omawianej ustawie, pod wieloma względami odmiennie od p.p.s.a. Wykładnia i stosowanie tych odmiennych regulacji napotyka na, pogłębione zastosowaniem specyficznej terminologii, trudności wynikające w pierwszym rzędzie przyjętej techniki legislacji polegającej na wprowadzeniu systemu odpowiedniego stosowania przepisów zarówno w obrębie omawianej ustawy, jak i w odniesieniu do przepisów p.p.s.a. (szerzej: M. Szubiakowski "Postępowanie w sprawie rozdziału środków w ramach polityki rozwoju oraz sądowa kontrola w tych sprawach" Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego, 2009 r., nr 4, str. 31 - 40). Odpowiednie stosowanie przepisów polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. Ocena zakresu odpowiedniego stosowania przepisu powinna być oparta na odniesieniu się do systematyki i celów regulacji, w obrębie której ma być odpowiednio zastosowany przepis. Zgodnie z art. 30e u.z.p.p.r. – w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy p.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy. Taki sposób opisania wyłączeń stosowania przepisów p.p.s.a. nie oznacza jednak, że wszystkiej niewymienione w cytowanym przepisie jednostki redakcyjne p.p.s.a. znajdują zastosowanie w postępowaniach sądowoadministracyjnych, w sprawach do jakich odnosi się u.z.p.p.r. Mimo na pozór enumeratywnego wyliczenia niepodlegających zastosowaniu przepisów, ustawodawca wprowadza regulacje stanowiące przepisy szczególne wyłączające w niektórych przypadkach stosowanie niewymienionych jednostek redakcyjnych p.p.s.a. względnie powodujące daleko idące modyfikacje (por. NSA w postanowieniu z 2 września 2009 r. w sprawie o sygn. II GSK 734/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Tak dzieje się w przypadku art. 49 p.p.s.a. dającego stronie możliwość uzupełnienia lub poprawienia pisma w razie niezachowania jego warunków formalnych, który nie ma zastosowania do skargi wnoszonej w trybie u.z.p.p.r. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z art. 30c u.z.p.p.r. – skarga, o której mowa w ust. 1 jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4, bezpośrednio właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4. Skarga podlega opłacie sądowej. W myśl art. 30c ust. 4 u.z.p.p.r. – sąd rozstrzyga sprawę w zakresie, o którym mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia wniesienia skargi. Zgodnie natomiast z art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. – wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. Z powyższych uregulowań – które stanowią lex specialis w stosunku do p.p.s.a. – nie wynika aby dopuszczalne było wezwanie przez Sąd strony skarżącej do usunięcia braków skargi. Wymóg złożenia kompletnej skargi wraz z dokumentacją ciąży wyłącznie na stronie skarżącej, gdyż to ona zobligowana została do dostarczenia takiego materiału, który umożliwi Sądowi merytoryczne rozpoznanie skargi w zakreślonym 30 – dniowym terminie, bez potrzeby jego uzupełniania przez Sąd. Należy zauważyć, że ustawodawcy poprzez modyfikacje sądowego postępowania administracyjnego (m.in. skrócenia terminu do złożenia skargi, wyeliminowania pośrednictwa organu przy jej wnoszeniu, wprowadzenie terminu do rozpatrzenia skargi) chodziło o uzyskanie efektu szybkości postępowania idącego dalej niż to umożliwia realizacja przepisów p.p.s.a. W związku z tym, przepis art. 30c ust. 5 u.z.p.p.r. przewidujący, że w razie wystąpienia braków skargi w nim wymienionych skargę pozostawia się bez rozpatrzenia, stosuje się bez potrzeby uzupełniania braków pisma, zgodnie z art. 49 p.p.s.a. Odnosząc się do oświadczenia pełnomocnika Skarżącej spółki, iż skarga była kompletna, a brak jedynie podpisu na jej odpisie, wskazać należy, że zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z tych wymagań – zgodnie z art. 47 §1 p.p.s.a. – jest dołączenie do skargi jej odpisów dla doręczenia ich stronom. Odpisami w rozumieniu §1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź wydruki poczty elektronicznej (§2). W rozpoznawanej sprawie Skarżąca spółka wraz ze skargą przedłożyła odpis skargi dla strony przeciwnej, który nie został podpisany, ani też uwierzytelniony. W związku z tym Sąd uznał, iż Skarżąca spółka wniosła skargę niekompletną, która nie wypełnia wszystkich wymogów formalnych, co skutkuje pozostawieniem jej bez rozpatrzenia zgodnie z art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r., o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.