V SA/Wa 1344/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kania Sędziowie: WSA Irena Jakubiec-Kudiura WSA Izabella Janson (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2017 r. sprawy ze skargi B. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą S. G. Z. B. G. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia (...) marca 2016 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia wysokości dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia (...) listopada 2015 r. nr (...) w zakresie ustalenia wysokości dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego za miesiące sierpień, wrzesień 2014 r.; 2. w pozostałej części oddala skargę; 3. zasądza od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz B.G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą S. G. Z. B. G. kwotę 1017 zł (tysiąc siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi B. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą S. (dalej: skarżący, strona) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej organ II instancji) organ odwoławczy z dnia [...] marca 2016 r. nr. [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej organ I instancji) z dnia [...] listopada 2015 r. nr. [...] ustalającą stronie wysokość dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego za miesiące lipiec, sierpień i wrzesień 2014 r. w kwocie 0,00 zł. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Skarżący ubiegał się o wypłatę dofinansowania za okresy sprawozdawcze: lipiec, sierpień i wrzesień 2014 r. do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego P. K., który został zatrudniony w dniu 1 lipca 2014 r. na podstawie umowy o pracę w wymiarze 1 etatu na czas nieokreślony. W dniu zawarcia umowy o pracę, P. K. posiadał orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane w dniu 28 czerwca 2011 r. na czas oznaczony do 30 czerwca 2014 r., a kolejna komisja lekarska wyznaczona przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przypadała na dzień 23 lipca 2014 r. W tym dniu wydano kolejne orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z terminem do 30 września 2021 r. Niezwłocznie po otrzymaniu decyzji pracownik dostarczył orzeczenie do zakładu pracy. Decyzją z dnia [...] listopada 2015 roku Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych ustalił stronie wysokość dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego za miesiąc lipiec, sierpień, wrzesień 2014 r. w kwocie 0,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż zgodnie z art. 2a ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych, osobę niepełnosprawną wlicza się do stanu zatrudniania osób niepełnosprawnych począwszy od dnia przedstawienia pracodawcy orzeczenia potwierdzającego niepełnosprawność. W związku z tym, jednym z warunków koniecznych do spełnienia efektu zachęty jest przedstawienie pracodawcy ważnego orzeczenia najpóźniej w dniu zawarcia umowy o pracę. Wyjaśnił, iż o zrekrutowaniu i dalszym zatrudnieniu pracownika niepełnosprawnego jako przesłance wyjściowej do ustalenia efektu zachęty można mówić jedynie w przypadku, gdy pracodawca wiedział, że zatrudnia osobę niepełnosprawną w rozumieniu ustawy o rehabilitacji. W świetle art. 1 tej ustawy pracodawca musi dysponować orzeczeniem potwierdzającym niepełnosprawność osoby zatrudnionej. W przeciwnym przypadku pracodawca nie mógł zostać przekonany do zatrudnienia tej osoby tym, że będzie mógł na nią uzyskać pomoc na zatrudnienie osób niepełnosprawnych. Zatem w przypadku, gdy zatrudniona osoba nie przedstawiła w dniu zatrudnienia ważnego orzeczenia potwierdzającego niepełnosprawność, nie może wykazać efektu zachęty. Skoro P. K. został zatrudniony dnia 1 lipca 2017 r., natomiast orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane w dniu 23 lipca 2014 r., oznacza to, że w momencie ubiegania się o pracę w/w pracownik posiadał orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia 28 czerwca 2011 r., które zostało wydane do dnia 30 czerwca 2014 r., a więc w dniu podjęcia zatrudnienia, orzeczenie to zakończyło swoją ważność. Kolejne orzeczenie zostało wydane w dniu 23 lipca 2014 r. W związku z tym, stwierdził, że pracownik nie został zatrudniony w warunkach efektu zachęty. Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Organ II instancji Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] marca 2016 roku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż w świetle obowiązujących przepisów prawa, strona nie spełniła warunków przewidzianych w art. 26b ust. 4 i 5 ustawy o rehabilitacji, a zatem miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia tego pracownika nie przysługuje. Organ wskazał, też na brak podstawy prawnej, aby pracownika zatrudnionego 1 lipca 2014 r., który nie posiadał w tym dniu ważnego orzeczenia o niepełnosprawności, można było wliczyć od tego dnia do stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych. Zgodnie bowiem z art. 2a ust. 1 ustawy o rehabilitacji, osobę niepełnosprawną wlicza się do stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych począwszy od dnia przedstawienia pracodawcy orzeczenia potwierdzającego niepełnosprawność. Oświadczenie skarżącego znajdujące się w aktach sprawy, że P.K. w chwili zatrudnienia był osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym nie mogło zostać uwzględnione, gdyż orzeczenie z dnia 28 czerwca 2011 r. wygasło na skutek upływu okresu na jaki zostało wydane. W świetle przepisów, pracownik został zatem zatrudniony jako osoba pełnosprawna, a orzeczenie o niepełnosprawności uzyskał dopiero w trakcie zatrudnienia. Nie było więc możliwe uznanie, że pracownik został zatrudniony w ramach efektu zachęty, a tym samym brak było podstaw do uzyskania dofinansowania do wynagrodzenia tego pracownika. Zauważył, że art. 2a ust. 2 i 3 ustawy o rehabilitacji mówi o przedstawieniu pracodawcy kolejnego orzeczenia. W rozpatrywanej spawie istotne znaczenie ma fakt, że w czasie rekrutowania do pracy, czyli przed podpisaniem umowy, między zainteresowanymi nie istniał stosunek pracy, dlatego też orzeczenie z dnia 23 lipca 2014 r. było formalnie pierwszym orzeczeniem przedłożonym pracodawcy. Podkreślił, że strona nie może skutecznie powoływać się na świadomość zatrudnienia osoby niepełnosprawnej bez posiadania w dniu podpisywania umowy o pracę ważnego orzeczenia o niepełnosprawności. Osobę niepełnosprawną bowiem wlicza się do stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych począwszy od dnia przedstawienia pracodawcy orzeczenia potwierdzającego niepełnosprawność. Oznacza to, że w dniu 1 lipca 2014 r. pracodawca formalnie nie mógł wliczyć P. K. do pracowników niepełnosprawnych. W ocenie Ministra niespełnienie warunku określonego w art. 2a ust. 1 ustawy o rehabilitacji uniemożliwia zastosowanie ust. 2 i ust. 3 tego artykułu przy ocenie występowania tzw. efektu zachęty. Nie można bowiem zastosować ust. 2 i ust. 3 w oderwaniu od ust. 1 tego artkułu. Skoro strona nie spełniła warunków przewidzianych w art. 26b ust. 4 i 5 ustawy o rehabilitacji, miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia tego pracownika nie przysługuje. Od powyższej decyzji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie jej do ponownego rozpoznania, oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 2a ust. 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych; 2. przepisu postępowania art. 77 § 1 kpa poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego zebranego w sprawie. W odpowiedzi na skargę Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2016, poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności tej działalności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego unormowania jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. nr 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Wskazane regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd ponadto stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a, lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach. Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga również to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, jednakże na podstawie art. 134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 26b ust. 4 ustawy o rehabilitacji, jeżeli zatrudnienie nowych pracowników niepełnosprawnych w danym miesiącu, u pracodawcy wykonującego działalność gospodarczą, nie powoduje u tego pracodawcy wzrostu netto zatrudnienia ogółem i wzrostu netto zatrudnienia pracowników niepełnosprawnych miesięczne dofinansowanie na nowo zatrudnionego pracownika niepełnosprawnego nie przysługuje, jeżeli jego zatrudnienie nastąpiło w wyniku rozwiązania umowy o pracę z innym pracownikiem. Wyjątkiem od powyższego jest sytuacja, w której umowa o pracę uległa rozwiązaniu. 1) z przyczyn określonych w art. 52 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 roku – Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94 ze zm.); 2) za wypowiedzeniem złożonym przez pracownika; 3) na mocy porozumienia stron; 4) wskutek przejścia pracownika na rentę z tytułu niezdolności do pracy; 5) z upływem czasu, na który została zawarta; 6) z dniem ukończenia pracy dla której wykonania była zawarta. Zgodnie z art. 26b ust. 6 ustawy o rehabilitacji wzrost netto zatrudnienia ogółem oraz wzrost netto zatrudnienia pracowników niepełnosprawnych ustala się w stosunku do odpowiednio przeciętnego zatrudnienia ogółem i przeciętnego zatrudnienia osób niepełnosprawnych w okresie poprzedzających 12 miesięcy. Zgodnie z art. 26b ust. 5 ustawy o rehabilitacji jeżeli nie są spełnione warunki, o których mowa powyżej, miesięczne dofinansowanie na nowo zatrudnionego pracownika niepełnosprawnego przysługuje w przypadku, gdy jego miejsce pracy powstało w wyniku : 1) wygaśnięcia umowy o pracę; 2) zmniejszenia wymiaru czasu pracy pracownika – na jego wniosek. W myśl art. 26b ust. 6 ustawy wzrost netto zatrudnienia ogółem oraz wzrost netto zatrudnienia pracowników niepełnosprawnych ustala się w stosunku do przeciętnego zatrudnienia ogółem i przeciętnego zatrudnienia osób niepełnosprawnych w okresie poprzedzającym 12 miesięcy. Dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego jest instrumentem zachęty do zatrudniania osób niepełnosprawnych. Efekt zachęty został zdefiniowanym w obowiązującym w czasie którego dotyczy dofinansowanie, rozporządzeniu Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 roku uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (Dz.U. UE L 214 z 9 sierpnia 2008 roku, str. 3). Zgodnie z art. 8 ust. 5 ww. rozporządzenia w odniesieniu do pomocy w formie subsydiów płacowych na zatrudnianie pracowników niepełnosprawnych warunki określone w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu uznaje się za spełnione jeżeli pomoc prowadzi do zwiększenia liczby netto pracowników niepełnosprawnych. Efekt zachęty polega więc na tym, że miesięczne dofinansowanie przysługuje na pracowników niepełnosprawnych, którzy po zatrudnieniu u pracodawcy prowadzącego działalność gospodarczą powodują wzrost netto zatrudnienia ogółem oraz wzrost netto zatrudnienia pracowników niepełnosprawnych. Zgodnie z art. 2a ustawy osobę niepełnosprawną wlicza się do stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych począwszy od dnia przedstawiania pracodawcy orzeczenia potwierdzającego niepełnosprawność (ust. 1). W przypadku przedstawienia pracodawcy kolejnego orzeczenia potwierdzającego niepełnosprawność, osobę niepełnosprawną wlicza się do stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych począwszy od dnia złożenia wniosku o wydanie orzeczenia, jeżeli z orzeczenia wynika, że w tym okresie osoba ta była niepełnosprawna, a wniosek o wydanie orzeczenia został złożony nie później niż w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin ważności poprzedniego orzeczenia potwierdzającego niepełnosprawność z zastrzeżeniem ust. 3 (ust. 2). Bez względu na datę złożenia wniosku o wydanie kolejnego orzeczenia potwierdzającego niepełnosprawność, osobę niepełnosprawną wlicza się do stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych również w okresie do 3 miesięcy poprzedzających dzień przedstawienia pracodawcy kolejnego orzeczenia, jeżeli z treści tego orzeczenia wynika, że w tym okresie osoba ta była niepełnosprawna (ust. 3). Ust. 1 artykułu wskazuje, iż warunkiem wliczenia osoby niepełnosprawnej do stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych jest przedstawienie orzeczenia potwierdzającego niepełnosprawność niezależnie od tego, jaka data powstania niepełnosprawności została wskazana w orzeczeniu potwierdzającym niepełnosprawność lub jej stopień. W przepisie tym została ustanowiona zasada, która ma zastosowanie do orzeczeń przestawionych pracodawcy po raz pierwszy, a także do orzeczeń kolejnych, chyba że co innego wynika z ust. 2 i 3. Ustęp 2 komentowanego artykułu dotyczy możliwości zaliczenia do stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych od innego dnia niż dzień przedłożenia kolejnego orzeczenia o niepełnosprawności (jak w ust. 1), tj. od dnia złożenia wniosku o wydanie kolejnego orzeczenia . Muszą być jedna w tej sytuacji kumulatywnie spełnione dwa warunki. Pierwszy z nich dotyczy daty złożenia przez pracownika wniosku o wydanie kolejnego orzeczenia – powinno to nastąpić najpóźniej w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin ważności poprzedniego orzeczenia potwierdzającego niepełnosprawność. Informacja o dacie złożenia przez pracownika wniosku o wydanie orzeczenia jest zawarta w treści tego orzeczenia, zaś w przypadku orzeczenia wydanego w II instancji bądź w wyroku datę złożenia wniosku może poświadczać kopia wniosku z pieczęcią organu I instancji stanowiącą potwierdzenie daty złożenia wniosku, a także wydane na wniosek osoby niepełnosprawnej zaświadczenie o dacie wpływu wniosku. Drugi warunek dotyczy treści kolejnego orzeczenia – musi z niego wynikać, że w tym okresie (miedzy złożeniem wniosku o następne orzeczenie a datą wydania tego orzeczenia) osoba była niepełnosprawna. Nieprzedłożenie orzeczenia o niepełnosprawności uniemożliwia zawarcie stosunku pracy z osobą niepełnosprawną, mimo iż osoba ta może być faktycznie niepełnosprawna (tak komentarz do art. 2 (a) ustawy M. Paluszkiewicz). Skoro P. K. został zatrudniony dnia 1 lipca 2014 roku, natomiast orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane w dniu 23 lipca 2014 roku oznacza to, że w momencie ubiegania się o pracę w/w. pracownik posiadał orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia 28 czerwca 2011 roku, które zostało wydane do dnia 30 czerwca 2014 roku, a więc w dniu podjęcia zatrudnienia orzeczenie to zakończyło swoją ważność. Kolejne orzeczenie zostało wydane w dniu 23 lipca 2014 roku. W związku z tym należy stwierdzić, że pracodawca formalnie nie mógł wliczyć pracownika do pracowników niepełnosprawnych za miesiąc lipiec 2014 roku. Z tych względów uznając stanowisko organu za zasadne w tej części, na zasadach przepisu art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 2 wyroku uznając, iż w niniejszej sprawie nie ma zastosowania przepis art. 2a ust. 2 ustawy, bowiem P. K. był nowo zatrudnionym pracownikiem. Odnosząc się zaś do określenia wysokości dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego za miesiące sierpień i wrzesień 2014 roku należy stwierdzić, iż stanowisko organu, w tym zakresie jest niezasadne. Zgodnie z przepisem art. 26a ustawy o rehabilitacji pracodawcy przysługuje ze środków Funduszu miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, o ile pracownik ten został ujęty w ewidencji zatrudnionych osób niepełnosprawnych, o której mowa art. 26b ust. 1. Miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, zwane dalej ,,miesięcznym dofinansowaniem", przysługuje w kwocie 1800 zł – w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do znacznego stopnia niepełnosprawności. Zgodnie z art. 2a osobę niepełnosprawną wlicza się do stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych począwszy od dnia przedstawienia pracodawcy orzeczenia potwierdzającego niepełnosprawność. Należy wskazać, iż art. 2a dodany do ustawy na skutek nowelizacji dokonanej ustawy z dnia 29 października 2010 roku o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz niektórych innych ustaw. Określa on sposób ustalenia terminu, od którego wlicza się pracownika do stanu zatrudnieniu osób niepełnosprawnych na podstawie orzeczeń potwierdzających niepełnosprawność przedstawionych pracodawcy począwszy od dni 1 stycznia 2011 roku. Do orzeczeń przedstawionych pracodawcy po dniu 31 grudnia 2010 roku ma zatem zastosowanie ogólna zasada wynikająca z art. 2a ust. 1, w myśl której niezależnie od określonej w orzeczeniu daty powstania niepełnosprawności lub jej stopnia osobę legitymującą się takim orzeczeniem wlicza się do stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych począwszy od dnia przedstawienia ważnego orzeczenia potwierdzającego tę niepełnosprawność. Wyjątkowo dopuszczalne jest wliczenie osób do stanu zatrudnienia w okresie przed przedstawieniem orzeczenia na podstawie analizy ex post. W niniejszej sprawie P. K. posiadał orzeczenie o stopniu niepełnosprawności stopnia znacznego z dnia 28 czerwca 2011 roku ważnego do dnia 30 czerwca 2014 roku, wskazujące, iż niepełnosprawność istnieje od maja 2011 roku a ustalony stopień niepełnosprawności dokumentuje się od 3 czerwca 2011 roku. Kolejne orzeczenie zostało wydane w dniu 23 lipca 2014 roku i potwierdzało, że stan niepełnosprawności w stopniu znacznym, istnieje od 28 roku życia, stopień niepełnosprawności datuje się od 3 czerwca 2011 roku, a orzeczenie wydano do 30 września 2021 roku. Nie można zatem jak stwierdził to organ uznać, że w dniu 1 lipca 2014 roku pracownik był osobą sprawną, skoro jego niepełnosprawność istnieje od 28 roku życia, stopień niepełnosprawności datuje się od 3 czerwca 2011 roku i zgodnie z treścią orzeczenia z dnia 23 lipca 2014 roku, orzeczenie to ważne jest do 30 września 2021 roku. Zdaniem Sądu istnieją zatem podstawy do uznania wysokości miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego za miesiące sierpień i wrzesień, po dniu złożenia nowemu pracodawcy orzeczenia potwierdzającego niepełnosprawność. Inne rozumienie przepisu powodowałoby w sytuacji, w której zawarto umowę na czas nieokreślony w dniu 1 lipca 2014 roku, (jeden dzień po terminie ważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 28 czerwca 2011 roku, a nie jak wskazał to organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, umowy z dnia 1 lipca 2015 roku), że pracodawca nie otrzymałby dofinansowania do takiego pracownika, nawet w okresie obejmującym zaliczenie go do stopnia niepełnosprawności znacznego do 30 września 2021 roku jak w niniejszej sprawie. Wobec powyższego nieuzasadnionym zdaniem Sądu było nie uwzględnienie złożonego przez pracownika orzeczenia o niepełnosprawności do okresu sierpień, wrzesień 2014 rok ustalającego wysokość dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego. Biorąc powyższe pod uwagę w toku ponownego rozpoznania sprawy w tej części organ uwzględni dokonanie wykładni art. 2e ust. 1 ustawy o rehabilitacji, dokona następnie analizy w kontekście prawidłowego zastosowania przepisu, mając na względzie bezsporność ustalonego stanu sprawy. Mając powyższe na względzie uznając, że zostały naruszone przepisy prawa materialnego art. 2a ustawy a konsekwencją czego naruszono przepisy art. 77 § 1 i 80 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik rozstrzygnięcia Sąd na podstawie art. 145 ust. 1 § 1 pkt 1 lit a i c ppsa, orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach sąd orzekł na podstawie art. 200 ppsa