V SA/Wa 1348/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant specjalista - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2018 r. sprawy ze skargi [...] na rozstrzygnięcie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia 19 stycznia 2018 r. nr DRK.511.5.2017.11.MWO(114/2018) w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu; 1. stwierdza że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości do ponownego rozpatrzenia protestu; 2. zasądza od Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości na rzecz [...] kwotę 680 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi złożonej przez Instytut [...] Spółka z o.o. z siedzibą w P. (dalej: "Skarżąca", "Spółka", "Wnioskodawca" lub "Strona") jest informacja Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej jako "PARP", "Instytucja Pośrednicząca", "IP", "Organ") z dnia [...] stycznia 2018 r., wydana w przedmiocie rozstrzygnięcia protestu, wydanego po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego w sprawie oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie nr [...], złożonego w ramach Działania 2.2 PO WER Wsparcie na rzecz zarządzania strategicznego przedsiębiorstw oraz budowy przewagi konkurencyjnej na tynku, typ projektu 2. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Skarżąca spółka złożyła w dniu [...] października 2017 r. wniosek o dofinansowanie nr [...], w ramach konkursu nr POWR.02.02.00-IP.09-00-009/17 Program Operacyjny Wiedza Edukacja Rozwój 2014 – 2020 Działanie 2.2 Wsparcie na rzecz zarządzania strategicznego przedsiębiorstw oraz budowy przewagi konkurencyjnej na rynku, typ projektu 2. Pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. Skarżąca została poinformowana, iż wniosek nie został rekomendowany do dofinansowania. W wyniku oceny merytorycznej projekt został pozytywnie oceniony, jednak liczba uzyskanych punktów (75,5 punktu) nie była wystarczająca, ażeby uzyskać dofinansowanie. W dniu [...] stycznia 2018 r. do PARP wpłynął protest od oceny merytorycznej z dnia [...] grudnia 2017 r. W ramach protestu Wnioskodawca odwołał się od przeprowadzonej oceny w następujących punktach karty oceny merytorycznej: 1) Ocena projektu wg. kryterium 3.2 "Adekwatność doboru grupy docelowej do właściwego celu: szczegółowego PO WER oraz jakości diagnozy specyfiki tej grupy /.../"; 2) Ocena projektu wg. kryterium 4.1 "Spójność zadań przewidzianych do realizacji w ramach projektu oraz trafność doboru i opisu tych zadań /.../"; 3) Ocena projektu wg. kryterium 4.3 "Zaangażowanie potencjału wnioskodawcy i partnerów/.../"; 4) Ocena projektu wg. kryterium 4.5 "Adekwatność sposobu zarządzania projektem do zakresu zadań w projekcie", 5) Ocena projektu wg. kryterium V. "Prawidłowość sporządzenia budżetu projektu". Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości w piśmie z dnia [...] stycznia 2018 r., poinformowała Skarżącą o rozstrzygnięciu protestu stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w części prawidłowo. W wyniku ponownej oceny projekt uzyskał 76 punktów. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia PARP odniosła się do zarzutów w zakresie negowanych kryteriów: Skarżąca wniosła na w/w rozstrzygnięcie PARP skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Spółka wniosła o stwierdzenie, iż ocena projektu, zawarta w informacji z dnia [...] stycznia 2018 r., została przeprowadzona przez PARP w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Instytucję Pośredniczącą oraz o zasądzenie od organu administracji na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Przedmiotowemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie prawa materialnego tj. art. 37 ust. 1 i 2 w zw. z art. 53 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej na lata 2014-2020, poprzez brak rzetelnej i obiektywnej oceny projektu, niezgodnej z zasadami zawartymi w "Wytycznych w zakresie trybów wyboru projektów na lata 2014-2020" (rozdział 4 punkt 1. b Kryterium rzetelności) polegającej na błędnym i bezzasadnym nieprzyznaniu właściwej liczby punktów. Zarzucono również naruszenie przepisów postępowania administracyjnego poprzez naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwą i nierzetelną ocenę projektu, podczas gdy prawidłowo dokonana ocena projektu powinna skutkować przyznaniem w ramach poszczególnych kryteriów, następującej ilości punktów: A. Ocena projektu wg. kryterium 3.2. "Adekwatność doboru grupy docelowej do właściwego celu szczegółowego PO WER oraz jakości diagnozy specyfiki tej grupy /.../" -15 pkt; B. Ocena projektu wg. kryterium 4.1. "Spójność zadań przewidzianych do realizacji w ramach projektu oraz trafność doboru i opisu tych zadań /.../" - 20 pkt; C. Ocena projektu wg. kryterium 4.3. "Zaangażowanie potencjału wnioskodawcy i partnerów - 15 pkt; D. Ocena projektu wg. kryterium 4.5. "Adekwatność sposobu zarządzania projektem do zakresu zadań w projekcie" - 5 pkt; E. Ocena projektu wg. kryterium V. "Prawidłowość sporządzenia budżetu projektu - 20 pkt. W odpowiedzi na skargę PARP wniosła o oddalenie skargi. Rozpoznając sprawę po raz pierwszy tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt VSA/Wa 265/18 skargę oddalił, a w uzasadnieniu tegoż wyroku wskazał m.in, iż art. 50 ustawy wdrożeniowej wyraźnie wskazuje, że do postępowań w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a., a tym samym zarzuty skargi, odnoszące się do naruszenia art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 k.p.a. nie mogły stanowić podstawy do uwzględnienia skargi. Przechodząc do kolejnych zarzutów - naruszenia art. 37 ust. 1 i 2 w zw. z art. 53 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej - Sąd uznał, iż przy ocenie projektu nie doszło do naruszenia art. 37 ustawy wdrożeniowej poprzez brak zapewnienia przejrzystości i rzetelności stosowanych reguł. (ustawa wdrożeniowa nie definiuje żadnego z tych pojęć ). Zasady przejrzystości i rzetelności zostały zdefiniowane w Rozdziale 4 - Ogólne warunki wyboru projektów, pkt 1 lit. a i b Wytycznych w zakresie trybów wyboru projektów na lata 2014 - 2020, za pomocą których na podstawie art. 5 ustawy wdrożeniowej minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego określa ujednolicone warunki i procedury wdrażania funduszy strukturalnych. Zgodnie z Wytycznymi, przejrzystość rozumiana jest jako zapewnienie dostępu do informacji związanych z przebiegiem wyboru projektów. Zasada ta jest realizowana co najmniej poprzez udzielanie na wniosek wnioskodawcy informacji o postępowaniu, jakie toczy się w odniesieniu do jego projektu, a także poprzez bieżące zamieszczanie na stronie internetowej instytucji organizującej konkurs informacji o etapie, na którym znajduje się dany konkurs lub innych informacji związanych z jego przebiegiem. Zgodnie z Wytycznymi, rzetelność rozumiana jest jako obowiązek zgodnej z ustanowionymi regułami oceny każdego projektu. Zasada ta jest realizowana co najmniej poprzez pisemne uzasadnienie wyniku oceny spełniania każdego z kryteriów, które zostało ocenione negatywnie oraz w przypadku kryterium punktowego nie przyznano maksymalnej możliwej do uzyskania liczby punktów. Każde uzasadnienie zawiera przynajmniej wskazanie wszystkich okoliczności, które przesądziły o negatywnym wyniku oceny spełniania danego kryterium lub wskazanie okoliczności uniemożliwiających przyznanie maksymalnej możliwej do uzyskania liczby punktów lub wskazanie okoliczności, które zdecydowały o negatywnej ocenie merytorycznej. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę po raz pierwszy podkreślił , że ocena projektu jest dokonywana tylko i wyłącznie na podstawie treści wniosku, jak i załączników do niego dołączonych, przy czym treść wniosku nie podlega zmianom ani modyfikacjom, chyba że organ wezwie Wnioskodawcę do dokonania uzupełnienia braków formalnych. Sąd dokonując oceny dokumentów przedłożonych przez Skarżącą:, stwierdził, iż należy zgodzić się z organem, iż ogólne i nieprecyzyjne zapisy zawarte we wniosku uniemożliwiły przeprowadzenie dokładnej oceny projektu. Wiele braków w zapisach wniosku uniemożliwiło szczegółową jego weryfikację, również w odniesieniu do zweryfikowania budżetu projektu pod kątem poprawności i racjonalności wydatków założonych na działania szkoleniowe w budżecie. Dokonując oceny rozstrzygnięcia protestu pod kątem wskazanym w przepisach prawa, stwierdzono, iż organ odniósł się do wszystkich zarzutów, szczegółowo je opisując i odpowiadając na nie. Nieprecyzyjne i ogólne zapisy spowodowały, iż oceniający mieli wątpliwości w ocenie wniosku, co spowodowało jego niższą niż oczekiwana przez Skarżącą ocenę, i co za tym idzie punktację. Podkreślono, że Sąd nie jest uprawniony do dokonywania oceny merytorycznej wniosku, albowiem uprawnienia do tego posiadają eksperci, powoływani do oceny projektów w danym konkursie. Sąd nie dysponuje specjalistyczną wiedzą niezbędną do rzetelnej i szczegółowej oceny projektów w ich warstwie merytorycznej. Uprawnieniem Sądu jest dokonanie oceny, czy organy prawidłowo dokonały oceny protestu w świetle art. 58 ustawy wdrożeniowej i przepisów właściwych dla danego konkursu, zawartych w Regulaminie konkursu. Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd uznał, iż PARP w szczegółowy sposób odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w proteście. Nadto - odnosząc się do stwierdzenia Skarżącej, iż w kartach oceny odejmuje się wielokrotnie punkty za to samo, co nie powinno mieć miejsca - wskazuje, że nie ma możliwości odniesienia się do tego zarzutu, gdyż Wnioskodawca nie wskazał precyzyjnie, które zapisy kart oceny merytorycznej wskazują na wielokrotne odjecie punktów z tej samej przyczyny, ( w ocenie Sądu działał prawidłowo.) W wyniku ponownej oceny Skarżąca uzyskała jeden punkt więcej u Oceniającego 1, co dało łącznie 76 punktów. Mimo uznania częściowej zasadności protestu (w odniesieniu do oceny merytorycznej w ramach kryterium 4.3.) wniosek nie zmienił swojej pozycji na liście rankingowej i został oceniony negatywnie. W ocenie Sądu z przedstawionej dokumentacji projektu, która podlegała ocenie IP, na podstawie przytoczonych powyżej zapisów Regulaminu konkursu, organ wywiódł prawidłową ocenę, której nie można zarzucić dowolności i braku zasadności. Jednostka prawidłowo wskazała też, że ocena treści wniosku o dofinansowanie w kontekście spełniania określonych kryteriów odbywa się wyłącznie na podstawie jego treści (oraz załączników). Późniejsze dodatkowe informacje, w szczególności przekazywane w proteście, nie mogą być brane pod uwagę na etapie rozpatrywania protestu. Należy też zauważyć, że z Regulaminu konkursu i załączników do niego wynika, jakie kryteria będą oceniane, czemu mają one służyć i w związku z tym, co należy zamieścić we wniosku, aby dane kryterium mogło zostać pozytywnie dla wnioskodawcy ocenione. Ustawodawca w art. 41 ust. 2 ustawy wdrożeniowej postanowił, że regulamin konkursu zawiera wzór wniosku o dofinansowanie projektu. Wniosek o dofinansowanie stanowi jeden z podstawowych dokumentów dotyczących procedury dofinansowywania unijnego i nie można uznać go w okolicznościach faktycznych sprawy za dokument niemający wiążącego charakteru . Sąd podkreśla, że Strona skarżąca przystępując do konkursu winna znać jego zasady, gdyż są one publikowane i dostępne dla wszystkich w jednakowy sposób. Każdy uczestnik konkursu wyraża akceptację dla zasad konkursu i w dalszych swych działaniach w postępowaniu konkursowym, chcąc uzyskać pomoc musi się do tych zasad precyzyjnie stosować. Obowiązek starannego przygotowania dokumentacji aplikacyjnej, zgodnie z wymogami konkursu, ciąży zawsze na wnioskodawcy. Brak podanej informacji lub też podanie informacji w sposób niejednoznaczny winien zostać oceniony negatywnie. Zatem organ w żaden sposób nie naruszył art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, który stanowi, że właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Postanowienia Regulaminu konkursu obowiązują w równym stopniu wszystkich beneficjentów. Nie można więc zasadnie twierdzić, aby zastosowanie wspomnianych postanowień Regulaminu konkursu względem Strony skarżącej, do czego obowiązany był organ, naruszyło powołany przepis . Kontrolując legalność oceny projektu dokonanej przez Instytucję Pośredniczącą jak również legalność działań podejmowanych w toku procedury odwoławczej, które znalazły ostateczny wynik w zaskarżonym rozstrzygnięciu Sąd stwierdził ,że odpowiada ono prawu. Odnosząc się do poprawności oceny projektu wskazano, że w tym zakresie możliwości sądu administracyjnego są ograniczone do zbadania, czy ocena została sformułowana w postępowaniu wolnym od naruszeń prawa, w szczególności odpowiadającym zasadom wynikającym z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. W ocenie Sądu takich błędów IP nie popełniła. Przeprowadzona ocena nie jest obarczona ewidentnymi błędami logicznymi, zawiera spójne i logiczne wyjaśnienie stanowiska oceniającego, argumenty na jego poparcie. Analizując treść wniosku, pisma informującego o negatywnej ocenie merytorycznej, protestu oraz pisma zawierającego odpowiedź na protest, stwierdzono, iż oceniający w sposób trafny wskazali na powody negatywnej oceny merytorycznej wniosku. W następstwie rozpoznania skargi kasacyjnej od wyżej opisanego orzeczenia wniesionej przez spółkę Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 lipca 2018 r. sygn. akt I GSK 2324/18 uchylił je i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania tutejszemu Sądowi orzekając jednocześnie o kosztach postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu własnego wyroku NSA podniósł m.in. ,że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie , zasadny okazał się bowiem zarzut błędnej wykładni art.54 ust.2 pkt 5 z. r. p., sformułowany w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej. NSA podnosi, że w treści zarzutu kasacyjnego skarżąca wskazuje na wadliwe zastosowanie tego przepisu w sprawie. Niemniej jednak prezentowana w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentacja pozwala przyjąć, że zasadniczo skarżąca kasacyjnie zarzuca Sądowi I instancji przede wszystkim błąd w interpretacji tego przepisu. Podnosi bowiem ,że protest powinien zawierać zarzuty w zakresie przeprowadzonej oceny i jego uzasadnienie, co – w odczuciu skarżącej kasacyjnie – nie oznacza wskazania w sposób precyzyjny zapisów z kart oceny merytorycznej. Zdaniem skarżącej kasacyjnie przepis art.54 ust. 2 pkt 5 z. r. p. nie określa sposobu sformułowania zarzutów procesowych i ich uzasadnienia, ani też nie określa poziomu szczegółowości tego uzasadnienia. W konsekwencji uważa ona, że przepis ten należy rozumieć jako wskazanie w uzasadnieniu protestu naruszenia prawa procesowego bez jednakże wskazywania konkretnych kart oceny ekspertów. Natomiast organ , co następnie zaaprobował Sąd I instancji, przyjmuje, że nie ma możliwości merytorycznej oceny zarzutu procesowego, jeśli w proteście wnioskodawca nie wskazał precyzyjnie, które zapisy kart oceny merytorycznej wskazują na wielokrotne odjęcie punktów z tej przyczyny. Wobec tak zarysowanego sporu Naczelny Sąd Administracyjny zauważą ,że stosownie do art. 54 ust. 2 pkt 5 z .r. p. protest jest wnoszony w formie pisemnej i zawiera wskazanie zarzutów o charakterze proceduralnym w zakresie przeprowadzonej oceny, jeżeli zdaniem wnioskodawcy naruszenia takie miałyby miejsce, wraz z uzasadnieniem. Na gruncie tego przepisu judykatura prezentuje pogląd, że to wnioskodawca wskazuje zarzuty i podaje ich uzasadnienie, co oznacza, że to on wyznacza granice rozpoznania tego środka. Złożenie protestu uprawnia zatem do kontroli oceny projektu w zakresie w nim wskazanym. Organ rozpatrujący jest związany jego zakresem i ustawa z. r. p. nie upoważnia go do dokonywania analizy przeprowadzonej oceny w całokształcie sprawy, czy wniosku. Organ rozpoznający protest nie może wyjść poza treść środka zaskarżenia. Nie oznacza to jednakże, że zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że wnioskodawca obligowany jest do wskazania konkretnych kart oceny wniosku o dofinansowanie. Podnieść bowiem trzeba ,że karty oceny merytorycznej wniosku zawierają ocenę poszczególnych kryteriów, a więc odnoszą się do kwestii o charakterze materialnym. Kwestionowaniu oceny w tym zakresie służy pkt 4 ust.2 art.54 z. r. p., wprowadzający wymóg protestu w postaci wskazania kryteriów wyboru projektu, z których oceną nie zgadza się wnioskodawca, wraz z ich uzasadnieniem. Natomiast sporny w sprawie wymóg protestu jest uregulowany w pkt 5 ust.2art.54 z. r. p. i obejmuje on z woli ustawodawcy dwa odrębne elementy. Po pierwsze jest to wymóg wskazania zarzutów o charakterze proceduralnym w zakresie przeprowadzonej oceny, obejmujących przepisy procesowe naruszone przy rozpoznawaniu wniosku o dofinansowanie, z czym wiąże się wskazanie na czym ich naruszenie polega i jaką ma postać. Po drugie jest to wymóg umotywowania tego zarzutu. Ustawodawca nie wprowadza jednakże żadnych szczególnych wymagań co do treści i sposobu sporządzenia uzasadnienia, lecz jedynie ogólnikowo stwierdza, iż zarzut protestu musi zawierać uzasadnienie. Dla uznania zarzutu procesowego za spełniającego wymagania analizowanego przepisu- i poddającego się merytorycznej ocenie – wystarczające jest zatem wskazanie w sposób opisowy, w czym wnioskodawca upatruje naruszenia przepisów prawa procesowego. Nie jest natomiast konieczne- jak przyjął organ – wskazanie konkretnej karty oceny merytorycznej wniosku. Istotne jest natomiast to, by opis zarzucanego naruszenia procesowego , a wskazanego w karcie oceny wniosku, był na tyle precyzyjny i dokładny, że na jego podstawie możliwe byłoby zidentyfikowanie naruszenia postępowania konkursowego. W tym zakresie rolą wnioskodawcy jest opisanie naruszenia prawa, do jakiego doszło przy rozpoznawaniu wniosku o dofinansowanie, w taki sposób, aby nie budziła wątpliwości intencja wnioskodawcy zakwestionowania konkretnych zapisów karty oceny merytorycznej wniosku. W literaturze podnosi się niekiedy, że niepodniesienie zarzutu proceduralnego nie zwalnia właściwej instytucji od obowiązku ustalenia prawidłowości postępowania konkursowego a wręcz stwierdza się ,że niedopuszczalne jest ograniczenie rozpoznania protestu wyłącznie do zarzutów w nim wskazanych. Skuteczny zarzut naruszenia prawa procesowego, mający istotny wpływ na wynik oceny projektu, skutkuje bowiem przekazaniem sprawy właściwej instytucji do ponownego rozpatrzenia. Istotą protestu jest umożliwienie ponownego sprawdzenia wniosku ( projektu) w zakresie spełnienia kryteriów wyboru projektów. Jeśli uchybienia popełnione w procedurze konkursowej uniemożliwiają dokonanie takiej oceny, nie możne być mowy o związaniu instytucji odwoławczej zarzutami protestu . W konsekwencji przyjęcia w sprawie przez organ i zaakceptowania przez Sąd I instancji odmiennej wykładni art.54ust. 2 pkt 5 z. r. p. przedwczesna jest ocena pozostałych zarzutów kasacyjnych. Zarzuty te ,jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej – sprowadzają się do kwestii wielokrotnego pomniejszenia punktów za to samo naruszenie. Są one zatem pochodną błędnej wykładni art.54 ust.2 pkt 5 z. r. p. NSA podnosi ,że zarówno zakres rozpoznania skargi przez Sąd I instancji, a ściślej wymóg wyjścia poza sformułowane w tej skardze zarzuty i argumenty, jak i ocena prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia w kontekście naruszenia zasad oceny wniosków o dofinansowanie, determinowane są przez normę materialnoprawną. To na gruncie tej normy należy ustalić zakres postępowania dowodowego i wyjaśniającego, a następnie dokonywać subsumpcji okoliczności faktycznych w świetle tej i pozostałych norm, w tym oceniać zachowanie przez organ zasad oceny wniosków o dofinansowanie oraz zakresu rozpoznania przez Sąd I instancji zaskarżonej czynności i jej zgodności z przepisami prawa. Błędne zastosowanie objętych tymi zarzutami przepisów prawa pozostaje bowiem zawsze w związku z ustaleniami faktycznymi. Zakwestionowanie przyjętej w tej sprawie przez organy i Sąd I instancji wykładni art.54 ust.2 pkt 5 z. r. p., skutkujące w efekcie wadliwym przyjęcie zakresu rozpoznania zarzutów protestu, a więc i granic rozpoznania sprawy tak przez organ , jak i Sąd I instancji, nie pozostaje bez wpływu na przyszłą ocenę zastosowania tych przepisów w sprawie. W ocenie NSA zarzut kasacyjny naruszenia art. 37 ust. 1 z.r. p. poprzez jego błędną wykładnię – sformułowany łącznie z zarzutem niewłaściwego jego zastosowania-nie został skutecznie podniesiony. Z kolei zarzut kasacyjny naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a. nie jest zasadny. Sąd zauważył co następuje : W pierwszej kolejności podnieść należy , iż dla postępowania w sprawie niniejszej decydujące znaczenia mają poglądy wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt I GSK234/18. Jest tak dlatego , ponieważ stosownie do art. 190 p. p .s. a. Sąd któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, przy czym nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z treści uzasadnienia ww. wyroku wynika m.in. , że NSA nie podziela wykładni przepisu art. 54 ust. 2 pkt 5 z.r. p. wyrażonej przez organ, który wydał zaskarżoną decyzję oraz Sąd I instancji w kontekście odwołania się w proteście , czy też braku takiego odwołania do treści kart oceny wniosku o dofinansowanie. NSA wskazuje wprawdzie, że organ rozpatrujący protest jest związany jego zakresem, co oznacza że ów organ nie może wyjść poza treść tego środka zaskarżenia, jednakże podnosi jednocześnie ,że wnioskodawca formułując i uzasadniając poszczególne zarzuty nie musi odwoływać się do konkretnych kart oceny wniosku o dofinansowanie. W tym miejscu przypomnieć należy ,że stosownie do art.54 ust. 2 pkt 5 z. r. p. protest jest wnoszony w formie pisemnej i zawiera wskazanie zarzutów o charakterze proceduralnym w zakresie przeprowadzonej oceny, jeżeli zdaniem wnioskodawcy naruszenia takie miały miejsce wraz z uzasadnieniem. Zdaniem NSA w związku z treścią cytowanego przepisu wystarczające jest wskazanie w sposób opisowy w czym wnioskodawca upatruje naruszenia przepisów prawa procesowego bez konieczności wskazania konkretnej karty oceny wniosku jak przyjął to organ, a w ślad za nim Sąd I instancji. Jeśli tak , to niewątpliwie wadliwą była teza organu rozpatrującego protest o braku wskazania w nim konkretnych kart oceny merytorycznej wniosku w związku z treścią których skarżąca sformułowała zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, oraz ich uzasadnienie. To zdaniem Sądu I instancji skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia i ponownego rozpatrzenia protestu przez PARP. Ocena protestu powinna być bowiem dokonana- jak twierdzi NSA- przy uwzględnieniu wyrażonego w proteście opisowego sposobu tego w czym wnioskodawca upatruje naruszenia przepisów prawa procesowego, oraz oceny tego naruszenia skonfrontowanego z treścią kart oceny wniosku. Innymi słowy ponowna ocena protestu musi mieć miejsce z pominięciem argumentu o braku powołania się przez skarżącą( formułującą określone zarzuty) na konkretne karty oceny merytorycznej wniosku. W takiej ocenie Sąd I instancji na obecnym etapie postępowania nie może zastąpić PARP-u. Pierwotną oceną protestu, kontrolowaną następnie przez Sąd jest bowiem ocena właściwego organu ( w przedmiotowej sprawie jest nim PARP). NSA expresis verbis wskazuje bowiem , iż kwestionuje przyjętą w niniejszej sprawie przez organy i Sąd I instancji wykładnię art. 54 ust. 2 pkt 5 z. r. p. skutkującą w efekcie wadliwym przyjęciem zakresu rozpoznania zarzutów protestu, a więc i granic rozpoznawania sprawy tak przez organ, jak i Sąd I instancji. NSA podnosi nadto ,że skuteczny zarzut naruszenia prawa procesowego mający istotny wpływ na wynik oceny projektu ( a takim był zarzut naruszenia art.54 ust.2 pkt 5 z. r. p. ) skutkuje przekazaniem sprawy właściwej instytucji do ponownego rozpoznania , co też Sąd I instancji uczynił na podstawie art. 61 ust.8 pkt 1 lit. a z.r. p.