V SA/Wa 135/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska-Szary, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2010 r. sprawy ze skargi D. S.A. w W. na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu; postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. nakazać Skarbowi Państwa - Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wypłacić na rzecz - D. S.A. w W. – kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu wpisu sądowego uiszczonego w dniu [...] września 2009 r. i wpisanego do rejestru opłat sądowych pod poz. [...] w dniu [...] września 2009 r. Spółka akcyjna – D. z siedzibą w W., złożyła w dniu 3 września 2009 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia na informację Ministra Gospodarki z [...] czerwca 2009 r. o pozytywnym wyniku procedury odwoławczej przeprowadzonej w postępowaniu dotyczącym wniosku skarżącej o dofinansowanie projektu nr [...] realizowanego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, lata 2007 - 2013 i przekazaniu projektu do ponownej oceny do Instytucji Wdrażającej, tj. Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości. Sąd postanowieniem z dnia 15 września 2009 r. przywrócił termin do jej wniesienia. Skarżąca spółka wraz ze skargą i jej załącznikami złożyła również odpis skargi i załączników dla strony przeciwnej. Odpis skargi nie został podpisany ani uwierzytelniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga została złożona w trybie szczególnym przewidzianym w art. 30c ust. 2 ustawy z dnia 6 października 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712) dalej: "u.z.p.p.r.", która reguluje postępowanie sądowoadministracyjne pod wieloma względami odmiennie niż ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.); dalej: "p.p.s.a.". W ocenie Sądu z regulacji zawartych w art. 30c u.z.p.p.r. - które stanowią lex specialis w stosunku do p.p.s.a. - nie wynika aby dopuszczalne było wezwanie przez Sąd strony skarżącej do usunięcia braków skargi. Wymóg złożenia kompletnej skargi wraz z dokumentacją ciąży wyłącznie na stronie skarżącej, gdyż to ona zobligowana została do dostarczenia takiego materiału, który umożliwi Sądowi merytoryczne rozpoznanie skargi w terminie 30 dni, bez potrzeby jego uzupełniania przez Sąd. W związku z powyższym Sąd uznał, iż skarżąca wniosła skargę niekompletną, która nie spełnia wszystkich wymogów formalnych, co wywołało skutek w postaci pozostawienia jej bez rozpatrzenia zgodnie z art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r., bez potrzeby uzupełniania braków pisma zgodnie z art. 49 p.p.s.a. W następstwie wniesionej przez D. S.A. skargi kasacyjnej od postanowienia WSA w Warszawie z 6 października 2009 r., Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 25 listopada 2009 r. sygn. akt II GSK 916/09 uchylił zaskarżone postanowienie. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd wskazał, iż z uwagi na fakt, że przepisy ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju mają charakter szczególny nie można ich interpretować rozszerzająco. Sąd wyjaśnił, iż skarga kompletna została zdefiniowana w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. Powyższe prowadzi do wniosku, że skarga niekompletna w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. oznacza braki w zakresie kompletności dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 zd. 1 u.z.p.p.r. Innymi słowy kompletność skargi, o której stanowi art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. odnosi się do kompletności dokumentacji w sprawie, która to dokumentacja szczegółowo została przez ustawodawcę określona w art. 30c ust. 2 tej ustawy. Braki w zakresie kompletności dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 zd. 1 u.z.p.p.r. nie obejmują braków w zakresie wymogów formalnych skargi w rozumieniu art. 46 i 47 p.p.s.a. NSA zaznaczył, iż skarga z art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r. jako pismo procesowe w rozumieniu art. 45 p.p.s.a. musi spełniać wymagania z art. 46 i art. 57 § 1 p.p.s.a. Ponadto powinny być do niej dołączone odpisy o jakich mowa w art. 47 § 1 p.p.s.a. jednakże braki w tym względzie nie czynią skargi niekompletnej w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. Konkludując Sąd odwoławczy stwierdził, że błędny jest pogląd Sądu I instancji, iż skarżąca wniosła skargę niekompletną w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r., gdyż kontrola wymogów formalnych skargi z art. 47 p.p.s.a. powinna nastąpić przy zastosowaniu art. 49 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając ponownie sprawę ze skargi D. S.A. w W. zważył, co następuje: Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nakłada na Instytucję Zarządzającą obowiązek określenia systemu realizacji programu operacyjnego, a w jego ramach - określenie środków odwoławczych od negatywnych ocen projektów (art. 26 ust. 2 pkt 8 i art. 30 b ust. 1). W systemie dotyczącym Działania 4.2 przewidziano, że wyniki oceny projektu ponownie przeprowadzonej w efekcie uwzględnienia odwołania są wiążące i nie przysługuje od nich dodatkowo żaden środek odwoławczy na poziomie instytucjonalnym tego Programu Operacyjnego (§ 18 pkt 1 a załącznika 4.4. Procedura odwoławcza w ramach PO IG do Szczegółowego opisu priorytetów programu Innowacyjna Gospodarka 2007-2013). Procedura odwoławcza na poziomie tego Programu, w odniesieniu do danego projektu oraz procedura jego wyboru kończą się wraz z wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie odwołania - ewentualnie w wyniku ponownej oceny projektu (§ 18 pkt 1 b). Z tej regulacji proceduralnej wynika, że ponowna ocena projektu przez Instytucję Wdrażającą, dokonana po przekazaniu jej projektu przez Instytucję Pośredniczącą w wyniku pozytywnego rozpatrzenia odwołania, jest ostateczna. Wobec tego zaskarżeniu do sądu podlega, w myśl art. 30c u.z.p.p.r. ten właśnie końcowy, negatywny dla strony, wynik procedury odwoławczej. Trzeba podkreślić, że ustawa dopuszcza skargę na negatywny wynik procedury odwoławczej, co oznacza, że skarga nie przysługuje od pozytywnego dla strony, "kasacyjnego" rozstrzygnięcia organu odwoławczego, polegającego na skierowaniu projektu do ponownej oceny instytucji odpowiedzialnej za ocenę projektów (por. postanowienie NSA z 10 listopada 2009 r. sygn. akt II GSK 888/09). Wobec przyjęcia takich właśnie rozwiązań procesowych należało uznać, iż nie jest dopuszczalna skarga na rozstrzygnięcie Instytucji Pośredniczącej – Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2009 r., uwzględniające odwołanie i przekazujące projekt do ponownej oceny. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej powinno być bowiem stanowisko Instytucji Wdrażającej - PARP, zawierające rozstrzygnięcie po dokonaniu ponownej oceny projektu, od której to oceny nie przysługuje już, w myśl obowiązującej w tych sprawach procedury, żaden środek odwoławczy. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2009 r. O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a powołanej ustawy.