V SA/Wa 1366/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Anna Wesołowska, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, , Protokolant ref. staż. - Julia Murawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2015 r. sprawy ze skargi Gminy G. na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu części dofinansowania ze środków unijnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Zarządu Województwa [...] na rzecz Gminy G. kwotę 11 092 (jedenaście tysięcy dziewięćdziesiąt dwa) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną przez Gminę G., dalej: "Skarżąca", "Beneficjent" lub "Strona", decyzją z dnia (...) stycznia 2015 r. Nr (...) Zarząd Województwa Mazowieckiego, dalej: "Zarząd Województwa", "organ II instancji", uchylił decyzję Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych, dalej "MJWPU", "organ I instancji" z dnia (...)października 2014 r. nr (...) w części dotyczącej naruszenia art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2009 r. Prawo zamówień publicznych (dalej Pzp) i w tej części umorzył postępowanie, w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję MJWPU. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Gmina G. w dniu 2 września 2011 r. zawarła z Województwem Mazowieckim - Instytucją Wdrażającą (IW) umowę o dofinansowanie nr (...). Beneficjentowi przyznano środki z EFRR w wysokości 8.457.220,23 zł. Dofinansowaniem objęto m.in. postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego w trybie przetargu nieograniczonego na roboty budowlane pn. "Przebudowa dróg gminnych i powiatowych usprawniających komunikację pomiędzy gminą G., powiat C. i gminą C., powiat P.", realizowanego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego 2007-2013 (dalej RPO WM). W wyniku postępowania w dniu 8 lutego 2012 r. zawarto umowę na kwotę 9 718 21036 zł. W dniach 26 maja - 2 czerwca 2014 r. MJWPU przeprowadziła kontrolę planową na zakończenie realizacji projektu, podczas której stwierdzono i opisano w informacji pokontrolnej naruszenie przepisów: art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r. poz. 907 ze zm.), zwanej dalej "Pzp", poprzez żądanie załączenia do oferty wykazu dotyczącego podwykonawców, z podaniem nazwy i danych oraz wartości podwykonywanych robót jako % całkowitych kosztów projektu, art. 7 ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 4 Pzp, poprzez żądanie dysponowania na etapie składania ofert potencjałem technicznym tj. urządzeniami i sprzętem oraz art. 29 ust. 2 Pzp, poprzez opis przedmiotu zamówienia z użyciem znaków towarowych. Naruszenia wiązały się z nałożeniem korekty finansowej w wysokości 5%, ustalonej na podstawie tabeli 4 załącznika pn. "Wskaźniki procentowe dla obliczenia wartości korekty finansowej za naruszenia przy udzielaniu zamówień publicznych współfinansowanych ze środków funduszy UE" do opracowanych przez Ministerstwo Rozwoju Regionalnego zaleceń dotyczących Wymierzania korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE z dnia 14 listopada 2012 r. Brak uregulowania należności kwoty uznanej za niekwalifikowalną, w terminie wynikającym z zaleceń pokontrolnych, skutkował wszczęciem postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem w dniu 31 października 2014 r. przez MJWPU decyzji wzywającej do zwrotu części dofinansowania z EFRR w wysokości 389.60,45 zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych. W przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym organ I instancji odstąpił od uznania za "nieprawidłowość" żądania od wykonawców dysponowania sprzętem na etapie składania ofert, a więc odstąpił od zarzutu naruszenia art. 7 ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 4 Pzp, uznając, że nie doszło do utrudnienia uczciwej konkurencji. Naruszenie art. 25 ust. 1 Pzp w ocenie organu I instancji polegało na żądaniu od oferentów wykazania w zał. 11 do SIWZ nadmiernych informacji dotyczących podwykonawców, a naruszenie art. 29 ust. 2 i 3 Pzp polegało na opisaniu przedmiotu zamówienia w sposób, który mógłby utrudniać uczciwą konkurencję w związku z posłużeniem się znakiem towarowym "S." w kosztorysie ofertowym. W związku z naruszeniem art. 25 ust. 1 Pzp Beneficjentowi wymierzono korektę w wysokości 5%. Ponieważ korekty w ramach danego postępowania nie sumują się, organ I instancji za nieprawidłowe posłużenie się znakiem towarowym nie naliczył korekty metodą kosztorysową, polegającą na wyłączeniu z dofinansowania wartości elementu opisanego za pomocą znaku towarowego, wyjaśniając, że nie jest to korzystne dla Skarżącej. W odwołaniu od przedmiotowej decyzji, Beneficjent zarzucił organowi I instancji naruszenie: 1. prawa procesowego, tj. art. 7 Kpa w zw. z art. 77 § 1 Kpa, poprzez wydanie decyzji bez pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także nie uwzględnienie interesu społecznego oraz nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego; 2. prawa materialnego, tj. art. 25 ust. 1 i art. 29 ust. 2 Pzp, art. 207 ust. 1 pkt 2, ust. 9 i 11 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (dalej "uofp") oraz art. 2 pkt 7 i art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące EFRR, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (dalej rozporządzenie 1083/2006). Po rozpatrzeniu odwołania i dokonaniu analizy stanu faktycznego Instytucja Zarządzająca - Zarząd Województwa Mazowieckiego uznał część zarzutów za zasadne. Odnosząc się w zaskarżonej decyzji do stwierdzenia naruszenia przez Beneficjenta art. 25 ust. 1 Pzp, poprzez żądanie od wykonawców wykazu podwykonawców z podaniem nazwy i danych podwykonawcy oraz wartości podwykonywanych robot jako % całkowitych kosztów projektu, organ odwoławczy wskazał, że art. 36 ust. 4 Pzp, obowiązujący w dacie wszczęcia postępowania stanowił, że zamawiający żąda wskazania w ofercie, jaka część zamówienia będzie powierzona podwykonawcom. Z przepisu tego nie wynika uprawnienie Zamawiającego do żądania wskazania konkretnych podmiotów, które w charakterze podwykonawców będą realizować zamówienie. Uprawienie takie nie wynika również z przepisów rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 2009 r. w sprawie rodzajów dokumentów, jakich może żądać zamawiający od wykonawcy oraz form, w jakich te dokumenty mogą być składane, aktualnych na dzień wszczęcia postępowania o udzielenie zamówienia. Organ odwoławczy stwierdził więc, że żądanie, aby w ofercie wykonawcy podali nazwy i dane dotyczące podwykonawców, którzy będą brać udział w realizacji zamówienia było niezgodne z obowiązującym w czasie prowadzenia postępowania przepisami. Jedyną informacją, jakiej Zamawiający mógł żądać na etapie składania ofert było wskazanie, jaka część zamówienia zostanie powierzona podwykonawcom. Żądanie od wykonawców dokumentów dotyczących podwykonawców z podaniem nazwy i danych podwykonawcy, było żądaniem naruszającym art. 25 ust. 1 Pzp, co skutkowało korektą finansową 5 %. Organ odwoławczy podzielił ocenę organu I instancji, że wzór załącznika, jaki zamawiający zamieścił w SIWZ do wypełnienia przez wykonawców chcących powierzyć część zadań podwykonawcy, mógł mieć efekt zniechęcający i wpłynąć na mniejszą ilość ofert. Podania nazw podwykonawców Zamawiający mógł żądać na etapie zawierania umowy w sprawie zamówienia, więc po zakończeniu postępowania o udzielenie zamówienia publicznego. Nieprawidłowości w zakresie oświadczeń i dokumentów wymaganych od wykonawców przypisano w tabeli 4 poz. 20 wskaźnik korekty 5%. Jednocześnie w dokumencie MRR (obecnie MIR) "Wymierzanie korekt..." wskazano, że obniżenie zalecanej stawki wskaźnika jest dopuszczalne jedynie w odniesieniu do tych kategorii nieprawidłowości, w przypadku których nie wskazano wprost poziomów korekt, które mogą zostać zastosowane w zależności od wagi nieprawidłowości. Dlatego też korektę w wysokości 5% utrzymano w mocy. Odnosząc się do ustaleń organu I instancji, iż Strona naruszyła art. 29 ust. 2 i 3 w ustawy Pzp, poprzez opisanie przedmiotu zamówienia w sposób, który mógłby utrudniać uczciwą konkurencję w związku z posłużeniem się znakiem towarowym stwierdził, że okoliczności sprawy uzasadniają posłużenie się nazwą "S." w kosztorysie ofertowym. Zamawiający użył nazwy spoiwa hydraulicznego uznając, że było to rozwiązanie najbardziej optymalne ze względu na lepszą wydajność, większe właściwości osuszające i odporność na warunki atmosferyczne oraz ze względu na typ podłoża, gdzie materiał miał być użyty. Było to więc uzasadnione specyfiką przedmiotu zamówienia. Odwołujący wskazał także, że opisanie przedmiotowego elementu bez wskazania znaku towarowego byłoby niezmiernie trudnie, czego nie ma podstaw kwestionować. Organ I instancji nie podważał też dopuszczenia przez Zamawiającego rozwiązań równoważnych, choć zwrócił uwagę na brak parametrów funkcjonalnych, co mogło utrudnić złożenia oferty równoważnej. Niemniej jednak przytoczone powyżej okoliczności stanowią przesłanki wymienione w art. 29 ust. 3 Pzp, przy spełnieniu których dopuszcza się użycie znaku towarowego w opisie przedmiotu zamówienia. W związku z opisanym powyżej stanowiskiem organ II instancji uchyla w tej części decyzję MJWPU i stwierdza, że nie doszło do nieprawidłowości wynikającej z naruszenia art. 29 Pzp. Gmina G. zaskarżyła decyzję Zarządu Województwa Mazowieckiego z dnia (...)stycznia 2015 r. w części utrzymującej decyzję Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych nr (...) z dnia (...) października 2014 r. zarzucając jej: 1) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, poprzez częściowe utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji pomimo istnienia przesłanek do jej uchylenia w całości, 2) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 Kpa, poprzez niedokonanie należytej oceny dowodów, brak wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy oraz nieuwzględnienie faktu, że do dnia wydania decyzji Mazowiecka Jednostka Wdrażania Programów Unijnych zalega z przekazaniem Gminie G. kwoty 489 411,42 zł wydatków kwalifikowanych, stąd bezpodstawnym jest żądanie, aby Beneficjent zwrócił kwotę 389 160,45 zł wraz z odsetkami, 3) naruszenie art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 roku Prawo zamówień publicznych poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że ustanowienie w SIWZ fakultatywnego załącznika jakim był wykaz podwykonawców wymuszał od potencjalnych oferentów zawieranie stosunków cywilno-prawnych z podwykonawcami przed wyborem wykonawcy oraz mógł mieć efekt zniechęcający i wpłynąć na mniejszą ilość ofert, 4) obrazę art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez: – pominięcie w trakcie działań kontrolnych obowiązków wynikających z poz. 9.3 pkt 2 Wytycznych Instytucji Zarządzającej w zakresie zasad przeprowadzania kontroli w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego 2007 - 2013, – wymierzenie maksymalnego wymiaru korekty finansowej, pomimo że istniały podstawy do jej obniżenia w oparciu o dokumentem pn. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE", – wydanie rozstrzygnięcia bez uwzględnienia zasad dotyczących obowiązywania przepisów w czasie, 5) naruszenie art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006r., ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. U. UE. L. Nr 210, poz. 25 ze zm.), poprzez nieuzasadnione uznanie, że żądanie wykazu podwykonawców w prowadzonym przez Skarżącą postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego jest naruszeniem, które powodowało lub mogłyby spowodować szkodę w budżecie ogólnym UE w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania przed sądem administracyjnym. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa Mazowieckiego wniósł o jej oddalenie podtrzymując motywy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst. jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze wskazany na wstępie rozważań zakres kognicji, Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Przypomnieć należy, że przedmiotem postępowania jest ocena zasadności nałożenia na Skarżącą obowiązku zwrotu części dofinansowania w związku ze stwierdzonymi przez organy administracji wadami postępowania przetargowego o udzielenie zamówienia publicznego na roboty budowlane pn. "Przebudowa dróg gminnych i powiatowych usprawniających komunikację pomiędzy gminą G., powiat C. i gminą C.(...), powiat p.", realizowanego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego 2007-2013 (dalej RPO WM). Działanie instytucji zarządzającej w razie zaistnienia jednej z określonych w art. 207 ust. 1 uofp przesłanek zwrotu środków przeznaczonych na realizację programu podzielić można na dwa etapy. Z treści art. 207 ust. 8 uofp wynika, że przyznaje się odpowiedniej instytucji (np. zarządzającej) uprawnienie do żądania zwrotu środków lub do wyrażenia zgody przez beneficjenta na pomniejszenie kolejnych płatności, wyznaczając mu 14-dniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwania. W razie niezwrócenia dofinansowania, zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w powiązaniu z art. 207 ust. 9 uofp, do odzyskiwania kwot podlegających zwrotowi stosuje się tryb administracyjnoprawny, którego efektem jest wydanie decyzji administracyjnej. Ustalenie i nałożenie korekty finansowej oraz zobowiązanie do zwrotu środków to dwie odrębne od siebie instytucje, choć ściśle ze sobą powiązane, bowiem korekta przekłada się na zwrot środków finansowych, o którym mowa w art. 207 uofp. Wynika to z podstawy faktycznej korekty, która stanowi okoliczności faktyczne zwrotu. W konsekwencji ustalenie i nałożenie korekty finansowej przez instytucję zarządzającą (pośredniczącą, wdrażającą) jest jedynie etapem dochodzenia zwrotu kwoty ustalonej korektą, poprzedzającym postępowanie administracyjne w konkretnej sprawie, wszczęte na podstawie art. 207 ust. 9 uofp. W postępowaniu administracyjnym o zwrot należności nieprawidłowo pobranych ustalenia dotyczące korekty stanowią element stanu faktycznego tej sprawy, a sama korekta podlega kontroli sądu rozpatrującego skargę na decyzję zobowiązującą do zwrotu, w ramach oceny ustaleń faktycznych będących podstawą rozstrzygnięcia o zwrocie. Przechodząc do oceny zarzutów, za uzasadnione uznać należy wątpliwości Skarżącej, czy organy wymierzyły korektę finansową, w związku ze stwierdzonym naruszeniem art. 25 ust. 1 Uzp w oparciu o dokument pn. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE", dalej również "Wytyczne" wraz z załącznikiem pn. "Wskaźniki procentowe do obliczenia wartości korekty finansowej za naruszenia przy udzielaniu zamówień publicznych, współfinansowanych ze środków funduszy UE" (Taryfikator) w wersji według stanu prawnego obowiązującego na dzień 31 października 2012 roku, czy podstawę wymiaru korekty stanowił ten sam dokument, ale w wersji według stanu prawnego obowiązującego na dzień 16 maja 2014 roku. Oceniając zaskarżoną decyzję wskazać należy, że wynika z niej, iż do wymiaru korekty organ zastosował dokument: "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" oraz zastosował wskaźnik korekty określony w tabeli 4 poz. 20 "Taryfikatora", a więc dokumenty obowiązujące według stanu na 31 październik 2012 rok. Uzasadniając odmowę miarkowania korekty, organ posłużył się natomiast dokumentem "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" oraz "Taryfikatorem" w wersji, obowiązującej według stanu na maj 2014 rok. W związku z powstałymi wątpliwościami Skarżąca podniosła zarzut, iż organ wymierzył korektę finansową w maksymalnej wysokości, pomimo że istniały podstawy do jej obniżenia. Słusznie Strona wnioskowała, że konsekwencją wymierzenia korekty w oparciu o dokument w wersji obowiązującej na dzień 31 października 2012 roku, powinno być przyjęcie, że przedstawione w załączonych do "Wytycznych" tabelach wskaźniki procentowe korekt stanowią zalecane stawki maksymalne, które mogą ulec obniżeniu, o ile zaistnieją okoliczności za tym przemawiające. W konsekwencji, w ocenie Strony, organ obowiązany był ocenić, czy istniała możliwość miarkowania wysokości korekt finansowych. Analizując treść zaskarżonej decyzji przez pryzmat podniesionych przez Skarżącą zarzutów wraz z ich uzasadnieniem stwierdzić należy, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji w istocie jest na tyle nieprecyzyjne, że może powodować wątpliwości Strony, na podstawie którego dokumentu zastosowano wobec niej korektę finansową oraz wymierzono wysokość tej korekty. Wprawdzie organ w odpowiedzi na skargę odniósł się do opisanych zarzutów, ale według Sądu, nie może to zmienić oceny, że zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 1 i § 3 Kpa. Działaniu organów należy zarzuci również obrazę art. 11 Kpa, zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Z powołaną zasadą koreluje obowiązek określony w powołanym art. 107 § 3 Kpa, a odnoszący się do wymagań stawianych uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu administracji. Stosownie do tegoż przepisu, uzasadnienie faktyczne postanowienia powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej postanowienia, z przytoczeniem przepisów prawa. Innymi słowy, prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd. Treść uzasadnienia winna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Uzasadnienie aktu wydawanego przez organ odwoławczy winno nadto zawierać szczegółowe ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w treści środka odwoławczego. Powyższe uwagi mają swoje potwierdzenie w ugruntowanych poglądach judykatury (por. np. wyroki WSA: w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 sierpnia 2014 r., II SA/Go 441/14; w Olsztynie z dnia 6 maja 2014 r., II SA/Ol 257/14; w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2014 r., VIII SA/Wa 839/13 i inne; dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Motywy decyzji winny wyjaśnić tok rozumowania organu prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. W kontekście powyższych uwag, zdaniem Sądu, organ administracji naruszył przepis art. 11 i art. 107 § 3 Kpa, bowiem w motywach swoich rozstrzygnięć nie wyjaśnił zasadności zastosowania w sprawie Wytycznych i Taryfikatora, nie wskazał precyzyjnie, która wersja dokumentów stanowiła podstawę orzekania, a także nie uzasadnił zastosowania zapisów tych dokumentów, w zakresie wysokości wymiaru korekty finansowej. Nie wykonanie wskazanych obowiązków stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Ponownie prowadząc postępowanie organ administracji zobowiązany jest uzupełnić argumentację przedstawioną w motywach swojego rozstrzygnięcia w taki sposób, by decyzja spełniała wymagania określone w art. 11 i art. 107 § 3 Kpa. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2.