V SA/Wa 137/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Protokolant st. specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi R. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości odsetek od nierozliczonej w terminie części zaliczki na dofinansowanie realizacji projektu oddala skargę. Przedmiotem skargi R. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako: "skarżąca", "spółka" lub "strona") jest decyzja Ministra Rozwoju i Finansów (dalej jako: "Minister", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z [...] grudnia 2016 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Ministra Energii (dalej również jako: "organ I instancji") z [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości odsetek od nierozliczonej w terminie części zaliczki na dofinansowanie realizacji projektu. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. [...] czerwca 2014 r. skarżąca zawarła z Ministrem Gospodarki (ówcześnie pełniącym funkcję Instytucji Pośredniczącej) umowę o dofinansowanie nr [...] (dalej jako: "umowa o dofinansowanie"), zgodnie z którą stronie przekazano środki z Funduszu Spójności na realizację projektu pt. "[...]" (dalej jako: "Projekt") w ramach działania 9.4 Wytwarzanie energii ze źródeł odnawialnych priorytetu IX Infrastruktura energetyczna przyjazna środowisku i efektywność energetyczna Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko, 2007-2013 (dalej jako: "PO IiŚ"). Przedmiotową umowę aneksowano [...] lutego, [...] czerwca, [...] września i [...] grudnia 2015 r. Zgodnie z § 8 ust. 3a ww. umowy skarżąca zobowiązana była do rozliczenia udzielonego jej dofinansowania w formie zaliczki w terminie 6 miesięcy od dnia jej otrzymania. W przypadku braku rozliczenia zaliczki w tym terminie, strona zobowiązana była do zapłaty odsetek na zasadach określonych w art. 189 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013, poz. 885 ze zm., dalej jako: "u.f.p."). [...] czerwca 2015 r. Instytucja Pośrednicząca wypłaciła spółce na podstawie wniosku o płatność nr [...] zaliczkę w wysokości 4.090.500 zł. [...] listopada 2015 r. skarżąca na podstawie wniosku o płatność nr [...] rozliczyła ww. zaliczkę do kwoty 909.769,50 zł. Pozostała do rozliczenia kwota zaliczki wynosząca 3.180.730,50 zł rozliczona została natomiast [...] stycznia 2016 r. na podstawie wniosku o płatność nr [...]. W związku z rozliczeniem zaliczki po upływie terminu przewidzianego w § 8 ust. 3a umowy o dofinansowanie organ I instancji, który z dniem 1 grudnia 2015 r. przejął rolę Instytucji Pośredniczącej w PO IiŚ, pismem z [...] kwietnia 2016 r. wezwał spółkę do zapłaty kwoty 152.675 zł z tytułu odsetek od rozliczonej z opóźnieniem części zaliczki lub do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnej płatności. W odpowiedzi pismem z [...] kwietnia 2016 r. skarżąca poinformowała, że nie wyraża zgody na potrącenie ostatniej transzy płatności o kwotę 152.675 zł. Pismem z [...] maja 2016 r. strona wniosła zaś o umorzenie ww. kwoty odsetek ze względu na wystąpienie, przed zakończeniem realizacji projektu, nieprzewidzianych i niezależnych od niej okoliczności wpływających na konieczność wydłużenia okresu realizacji prac, a tym samym przesunięcie terminu złożenia wniosku o płatność nr [...] rozliczającego pozostałą część udzielonej zaliczki. W związku z nieuiszczeniem żądanych odsetek, pismem z [...] czerwca 2016 r. zawiadomiono spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie określenia kwoty środków, od których nalicza się odsetki oraz terminu, od którego nalicza się odsetki, a także sposobu ich zapłaty. Ponadto postanowieniem z [...] czerwca 2016 r. organ I instancji odmówił wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia kwoty odsetek w wysokości 152.675 zł. Z uwagi na brak uiszczenia odsetek od nierozliczonych w terminie środków dofinansowania przekazanego w formie zaliczki decyzją z [...] września 2016 r. organ I instancji w pkt 1 określił kwotę środków, od których nalicza się odsetki jak dla zaległości podatkowych w wysokości 3.180.730,50 zł wraz z terminem, od którego nalicza się odsetki, tj. dniem [...] czerwca 2015 r. (dzień przekazania środków na podstawie wniosku o płatność nr [...]) oraz terminem, do którego nalicza się odsetki, tj. dniem [...] stycznia 2016 r. (dzień złożenia wniosku o płatność nr [...]), a w pkt 2 zobowiązał skarżącą do zapłaty wyliczonej na podstawie pkt 1 kwoty odsetek w wysokości 152.675 zł w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie tej decyzji. W uzasadnieniu organ I instancji przypomniał, że [...] czerwca 2015 r. na podstawie wniosku o płatność nr [...], wypłacono stronie zaliczkę w wysokości 4.090.500 zł, której termin na rozliczenie, zgodnie z § 8 ust. 3a umowy o dofinansowanie kończył się 25 grudnia 2015 r. Skarżący do [...] listopada 2015 r., rozliczył jedynie część uprzednio otrzymanej zaliczki w kwocie 909.769,50 zł, zaś pozostała część w wysokości 3.180.730,50 zł została rozliczona [...] stycznia 2016 r., a więc po upływie 6-miesięcznego terminu na jej rozliczenie. W ocenie organu I instancji w sprawie wystąpiła zatem okoliczność wymieniona w art. 189 ust. 3 u.f.p., zgodnie z którym w przypadku niezłożenia wniosku o płatność na kwotę lub w terminie, o których mowa w umowie o dofinansowanie, nalicza się odsetki jak dla zaległości podatkowych, liczone od dnia przekazania środków do dnia złożenia wniosku o płatność. Pismem z [...] września 2016 r. strona wniosła odwołanie od ww. decyzji organu I instancji. Wyjaśniła, że brak możliwości rozliczenia zaliczki w terminie wynikającym z umowy o dofinansowanie wynikał z przeciągającego się terminu wypłaty przez bank transzy kredytu niezbędnej do realizacji przez spółkę zapłaty za ostatnią fakturę wystawioną przez Generalnego Wykonawcę prac. Dodała również, że opiekun projektu wskazał termin przedłożenia wniosku jako [...] stycznia 2016 r. Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2016 r. organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Ministra Energii z [...] września 2016 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy uznał za wiarygodne wyjaśnienia strony, że opóźnienie w rozliczeniu zaliczki było następstwem zwłoki ze strony banku w wypłacie transzy kredytu niezbędnej jej do opłacenia ostatniej faktury warunkującej rozliczenie zaliczki. Podkreślił jednocześnie, iż powyższe nie zwalnia jednak spółki z obowiązku zapłaty odsetek. Wyjaśnił, że obowiązek zapłaty odsetek od nierozliczonej w terminie zaliczki ma charakter obiektywny - jest on niezależny od tego, czy zwłoka w rozliczeniu nastąpiła z winy beneficjenta, czy też pod wpływem okoliczności, za które odpowiedzialności nie może on ponosić. Wskazał również, że za podstawę do uchylenia bądź zmiany decyzji organu I instancji nie można uznać twierdzenia strony jakoby została ona wprowadzona w błąd przez pracownika Instytucji Pośredniczącej, który poinformował ją o dopuszczalności przedłużenia terminu rozliczenia zaliczki do [...] stycznia 2016 r. Wyjaśnił, że w treści wiadomości e-mail wysłanej do strony przez pracownika Ministerstwa Energii pada sformułowanie o "terminowym złożeniu do dnia [...] stycznia 2016 r. wniosku o płatność końcową", które zostało zinterpretowane przez skarżącą jako zgoda na późniejsze rozliczenie zaliczki, zważywszy, że rozliczenie zaliczki w niniejszej sprawie miało nastąpić właśnie we wniosku o płatność końcową. Dodał, że z wyjaśnień uzyskanych od pracownika Ministerstwa Energii mającego wiedzę o okolicznościach powstania tej wiadomości (notatka służbowa z dnia [...] października 2016 r.) wynika, że użycie powyższego sformułowania było najprawdopodobniej skutkiem zasugerowania się przez autora pisma ogólną zasadą dotyczącą terminu składania przez beneficjentów wniosków o płatność końcową, przy jednoczesnym niewzięciu pod uwagę, że w niniejszej sprawie wniosek o płatność końcową rozliczał wspomnianą zaliczkę, wobec czego terminem jego złożenia był umowny termin rozliczenia zaliczki, a nie standardowy termin 30 dni od dnia zakończenia realizacji projektu. Podkreślił dodatkowo, że strona rozliczając zaliczkę obowiązana była kierować się jednoznacznymi postanowieniami umowy o dofinansowanie, a nie interpretować w korzystny dla siebie sposób wysłane jej pocztą elektroniczną przypomnienie o zbliżającym się terminie złożenia wniosku o płatność końcową. Pismem z [...] stycznia 2017 r. strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję organu II instancji wnosząc o jej uchylenie w całości oraz rozważenie uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I Instancji. Organowi odwoławczemu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, ze zm., dalej jako: "k.p.a."), polegające na niewystarczającym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, poprzez niewyjaśnienie rzeczywistego wpływu informacji udzielonych stronie przez pracowników Ministerstwa Energii, w tym P. A. B. - z urzędu obsługującego organ I instancji, na podejmowane przez spółkę czynności związane z wykonywaniem umowy, a których to udzielenie skarżącej w sposób niewątpliwy i decydujący przyczyniło się do opóźnienia w rozliczeniu przez stronę zaliczki, a tym samym miało istotny wpływ na sprawy, a także 2) naruszenie art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a., polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania decyzji organu I instancji w mocy, w tym w szczególności w odniesieniu do przyjętego przez organ II instancji stanowiska zaprezentowanego w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z którym organ II instancji nie przypisuje jakiegokolwiek znaczenia kontaktom pomiędzy spółką i osobami działającymi w jej imieniu a pracownikami urzędu obsługującego organ I instancji, podczas, gdy z art. 8 oraz art. 9 k.p.a. wynika szczególny obowiązek organów administracji publicznej do prowadzenia postępowania w sposób wyjątkowo dbały i należyty, budzący zaufanie, tj. w taki sposób, który pozwala stronie postępowania na powzięcie uzasadnionego przekonania, że zastosowanie się do informacji udzielanych przez organ prowadzący postępowanie, nie wywoła negatywnych skutków w sferze jej praw i obowiązków, a także 3) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 189 ust. 3a u.f.p. w zw. z art. 65 § 2, art. 56 oraz art. 5 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 308, ze zm., dalej jako: "k.c.") poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy organ I instancji z udziałem pracowników Ministerstwa Energii wprowadził skarżącą w prowadzonej korespondencji oraz w bieżących konsultacjach w błąd, a następnie utrzymywał stronę w błędnym przekonaniu o możliwości rozliczenia zaliczki wraz z rozliczeniem końcowym umowy o dofinansowanie, co uniemożliwiło spółce złożenie wniosku o zmianę umowy o dofinansowanie w zakresie terminu rozliczenia zaliczki w stosownym terminie, a w konsekwencji spowodowało nałożenie na stronę obowiązku zwrotu odsetek w kwocie 152.675 zł. W odpowiedzi na skargę Minister podtrzymał stanowisko prezentowane w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Na wstępie wskazać należy, że w sprawie niespornym jest, iż strona nie rozliczyła w całości wypłaconej jej [...] czerwca 2015 r. zaliczki w wysokości 4.090.500 zł w terminie wynikającym z § 8 ust. 3a umowy o dofinansowanie. Kwota 3.180.730,50 zł rozliczona została bowiem dopiero [...] stycznia 2016 r. na podstawie wniosku o płatność nr [...], a zatem po upływie sześciu miesięcy od dnia otrzymania zaliczki. Organ nie kwestionuje również prawdziwości twierdzeń strony o opieszałości banku w wypłacie transzy kredytu niezbędnej spółce do opłacenia ostatniej faktury warunkującej rozliczenie zaliczki. Strona nie zgadza się natomiast z decyzją organu II instancji i zobowiązaniem jej do zapłaty odsetek wynikających z nieterminowego rozliczenia ww. zaliczki z uwagi na istotną, w jej ocenie, okoliczność wprowadzenia jej w błąd przez pracownika organu, co skutkować miało rozliczeniem zaliczki w terminie późniejszym niż wynikającym z postanowień umowy o dofinansowanie. Minister nie zgadza się ze stanowiskiem strony, wskazując jednocześnie, iż strona w zakresie rozliczenia zaliczki zobowiązana była zastosować się do treści wiążącej ją umowy o dofinansowanie. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie rację przyznać należało organowi odwoławczemu. Wyjaśnienia wymaga, iż zgodnie z art. 189 ust. 3 u.f.p. w przypadku niezłożenia wniosku o płatność na kwotę lub w terminie, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie ust. 4, od środków pozostałych do rozliczenia, przekazanych w ramach zaliczki, nalicza się odsetki jak dla zaległości podatkowych, liczone od dnia przekazania środków do dnia złożenia wniosku o płatność. Natomiast rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 18 grudnia 2009 r. w sprawie warunków i trybu udzielania i rozliczania zaliczek oraz zakresu i terminów składania wniosków o płatność w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich (Dz. U. z 2016 r., poz. 1161, dalej jako: "rozporządzenie") w § 5 ust. 1 stanowi, że rozliczenie zaliczki polega na wykazaniu przez beneficjenta wydatków kwalifikowalnych we wnioskach o płatność złożonych do właściwej instytucji, w terminach i na warunkach określonych w umowie o dofinansowanie oraz zgodnie z systemem realizacji danego programu operacyjnego, lub na zwrocie zaliczki. Zgodnie z umową o dofinansowanie, do której odwołuje się § 5 ust. 1 rozporządzenia skarżąca zobowiązana była do rozliczenia udzielonego jej dofinansowania w formie zaliczki w terminie 6 miesięcy od dnia jej otrzymania. W przypadku braku rozliczenia w terminie strona zobowiązana była natomiast do zapłaty odsetek, na zasadach określonych w art. 189 u.f.p (§ 8 ust. 3a umowy o dofinansowanie). Nie ulega wątpliwości, iż zgodnie z art. 60 pkt 6 u.f.p. odsetki od nierozliczonej w terminie zaliczki stanowią środki publiczne stanowiące niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym. Natomiast zgodnie z art. 67 u.f.p. do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy k.p.a. i odpowiednio przepisy działu III ordynacji podatkowej, dotyczący zobowiązań podatkowych. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 ordynaci podatkowej zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Art. 189 ust. 3 u.f.p. określa kiedy powstaje obowiązek zapłaty odsetek od środków przekazanych w formie zaliczki. Zobowiązanie to powstaje zatem z momentem zaistnienia okoliczności tam przewidzianych, a więc w przypadku niezłożenia wniosku o płatność na kwotę lub w terminie, o których mowa w rozporządzeniu. Tym samym obowiązek zapłaty odsetek powstaje z mocy prawa. Zgodnie z art. 189 ust. 3a u.f.p., w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 3, instytucja, która podpisała umowę z beneficjentem, wzywa go do zapłaty odsetek lub wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Z art. 189 ust. 3b u.f.p., wynika zaś, że po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 3a, organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej, instytucji pośredniczącej albo instytucji wdrażającej w rozumieniu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju albo ustawy o zasadach realizacji programów wydaje decyzję o zapłacie odsetek określającą kwotę środków, od których nalicza się odsetki oraz termin, od którego nalicza się odsetki, a także sposób ich zapłaty. W treści skargi strona podnosi, że nadal możliwa jest zmiana umowy, aby "uniknąć negatywnych konsekwencji prawnych dla Beneficjenta", co wynika z faktu, że umowa ta wygasa dopiero po wykonaniu wszelkich zobowiązań z niej wynikających (§ 19 ust. 7), a tym samym nie wcześniej niż z upływem okresu trwałości projektu (§ 16 ust. 1), który jeszcze nie upłynął. Podkreślić w tym miejscu należy, że umowa zawarta między stronami o dofinansowanie projektu łączy w sobie elementy o charakterze cywilnoprawnym jak również elementy publicznoprawne. Zobowiązanie do zapłaty odsetek jest natomiast świadczeniem publicznoprawnym opierającym się na prawie publicznym i nie może być modyfikowane na gruncie prawa cywilnego. Z tego też względu obowiązek zwrotu odsetek jako nieopodatkowanej należności budżetowej o charakterze publicznoprawnym (art. 60 pkt 6 u.f.p.) nakładany jest w drodze wydania decyzji administracyjnej przez podmiot sprawujący funkcję Instytucji Pośredniczącej (na podstawie cytowanego wyżej art. 189 ust. 3b u.f.p.). Decyzja taka kontrolowana jest natomiast przez sąd administracyjny zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Nie może być zatem w tym zakresie mowy o kognicji sądu powszechnego, który byłby właściwy, zgodnie z postanowieniami umowy o dofinansowanie, jedynie w zakresie rozstrzygania sporów, które mogłyby powstać pomiędzy spółką a Instytucją Pośredniczącą na tle wątpliwości związanych z interpretacją przedmiotowej umowy (por. § 21 ust. 8 i 9 umowy o dofinansowanie). Niezasadnie zatem strona zarzuca organowi odwoławczemu naruszenie art. 5, art. 56 i art. 65 § 2 k.c., które w niniejszej sprawie nie mają zastosowania. Podkreślenia wymaga, iż wbrew stanowisku strony, dokonanie obecnie zmiany umowy, w przewidzianej w niej formie aneksu (§ 21 ust. 7 umowy), poprzez wydłużenie terminu rozliczenia zaliczki nie może skutkować zniweczeniem skutku w postaci już powstałego zobowiązania do zapłaty odsetek od kwoty nierozliczonej w terminie zaliczki. W sytuacji, gdy strony nie podpisały w ww. zakresie aneksu przed upływem terminu do rozliczenia zaliczki, niedopuszczalna jest obecnie modyfikacja z mocą wsteczną skutków zdarzeń, z którymi ustawa o finansach publicznych wiąże powstanie zobowiązania do zwrotu środków publicznych stanowiących niepodatkowe należności budżetowe, w postaci odsetek. Sugerowana przez stronę zmiana umowy o dofinansowanie byłaby możliwa jedynie w sytuacji, gdyby skutek w postaci powstania zobowiązania do zapłaty odsetek jeszcze nie nastąpił, a więc przed upływem terminu do rozliczenia zaliczki (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 1298/15, dostępny w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić należy również, iż mające zastosowanie w sprawie przepisy zarówno ustawy o finansach publicznych jak również działu III ordynacji podatkowej nie przewidują możliwości zmiany czy modyfikacji już powstałego obowiązku zwrotu odsetek z tytułu nieterminowego rozliczenia zaliczki. W treści skargi skarżąca zarzuciła Ministrowi ponadto naruszenie szeregu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego podnosząc, iż organ II instancji nie wyjaśnił dostatecznie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, w szczególności w zakresie wpływu informacji udzielanych stronie przez pracowników organu na podejmowane przez nią czynności związane z wykonywaniem umowy, co doprowadzić miało do opóźnienia w rozliczeniu przez stronę zaliczki. W ocenie Sądu powyższe zarzuty uznać należało za nietrafne. Organ odwoławczy prawidłowo wyjaśnił, w oparciu o zebrane w sprawie dowody, powody określenia stronie wysokości należnych odsetek od nierozliczonej w terminie części zaliczki na dofinansowanie realizacji projektu, odnosząc się przy tym do zarzutów i twierdzeń podnoszonych przez stronę. W kontrolowanej sprawie podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organy zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Wyciągnięte w sprawie wnioski są logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione. Poszczególne dowody poddano szczegółowej analizie i ocenie, dowody zostały także ocenione we wzajemnej łączności. Postępowanie zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do tych organów, które udzielały stronie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Organ dokonał również oceny argumentów przedstawianych przez stronę, umożliwił jej zapoznanie się z aktami sprawy oraz ustosunkowanie się do zebranego w sprawie materiału dowodowego, z czego strona skorzystała przesyłając swoje stanowisko zawarte w piśmie z [...] listopada 2016 r. Wyjaśnił też zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy. Rozstrzygnięcie zapadło ponadto w oparciu o przepisy obowiązującego prawa, które organy zastosowany w prawidłowy sposób. Należy w szczególności zauważyć, iż przed wydaniem zaskarżonej decyzji, w związku z treścią odwołania, organ II instancji uzupełnił materiał dowodowy o dokumenty dotyczące kontaktów strony z opiekunem projektu, w celu ustalenia, czy strona uzyskała faktycznie zgodę na przedłużenie terminu rozliczenia zaliczki do dnia [...] stycznia 2016 r. Istotnym jest, że pomimo podjętych przez organ działań w aktach sprawy brak jest dokumentów świadczących o dokonaniu zmiany umowy o dofinansowanie w zakresie przesunięcia terminu rozliczenia zaliczki otrzymanej przez stronę [...] czerwca 2015 r., czy choćby próby podjęcia negocjacji w tej sprawie pomiędzy skarżącą a Instytucją Pośredniczącą. Brak jest również jakiegokolwiek dowodu, który potwierdziłby stanowisko strony zawarte w treści skargi (s. 6), że na zasadzie § 21 ust. 8 umowy o dofinansowanie (w ramach tzw. konsultacji) ustalono, że zaliczka będzie rozliczona wraz z wnioskiem końcowym. W znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy wiadomości e-mail z [...] października 2016 r. K. S., działająca w imieniu skarżącej, wskazała wprost, iż spółka nie posiada formalnych dokumentów dot. wyrażenia zgody przez opiekuna projektu na przedłużenie terminu do rozliczenia zaliczki do [...] stycznia 2016 r. – tylko treść maila z [...] stycznia 2016 r. od A. B. "uprzejmie proszę o terminowe złożenie do dnia 31/01/2016 r. wniosku o płatność końcową". Na uwagę zasługuje fakt, iż w treści ww. wiadomości wskazano również, że "ze względu na występujące problemy, w listopadzie 2015 roku zwróciliśmy się z prośbą do Ministerstwa o wydłużenie okresu realizacji projektu. W piśmie niniejszym informowaliśmy o powstałych problemach z bankiem finansującym i brakiem możliwości rozliczenia zaliczki w terminie. Po złożeniu przedmiotowego pisma, otrzymaliśmy aneks do umowy o dofinansowanie". Faktem jest, że [...] grudnia 2015 r. strony podpisały aneks do umowy o dofinansowanie, jednakże powyższy aneks dotyczył wyłącznie zmiany § 7 ust. 2 umowy i wydłużenia okresu kwalifikowania wydatków do 31 grudnia 2015 r. W aktach administracyjnych brak jest natomiast jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego, że strona uzyskała pisemną zgodę do tego, aby w późniejszym niż określonym w umowie o dofinansowanie terminie rozliczyć zaliczkę otrzymaną [...] czerwca 2015 r. Ponadto podkreślenia wymaga, że skarżąca miała świadomość, iż ww. aneks dotyczył jedynie wydłużenia okresu kwalifikowania wydatków, o którym mowa w § 7 ust. 2 umowy o dofinansowanie, nie zaś wydłużenia terminu na rozliczenie zaliczki, o którym mowa w § 8 ust. 3a ww. umowy. Powyższe potwierdziła m.in. w treści skargi (s. 7) gdzie stwierdziła, że "Beneficjent, gdyby nie został wprowadzony przez organ I instancji w błąd, złożyłby stosowny wniosek o przesunięcie terminu rozliczenia zaliczki, a mając na uwadze, że okoliczności uzasadniające zmianę tego terminu były obiektywnie uzasadnione (...) i niezależne od Beneficjenta, zapewne uzyskałby ze strony organu I instancji stosowną zgodę". W ocenie Sądu powyższe jednoznacznie świadczy o tym, iż strona miała świadomość, iż w celu wydłużenia terminu na rozliczenie zaliczki niezbędna jest odrębna zmiana umowy, jednakże, jak sama wskazała, nie wnioskowała o taką zmianę do organu. Wspomnieć również wypada, iż z § 21 ust. 7 umowy o dofinansowanie wprost wynika, że co do zasady wszelkie jej zmiany wymagają formy pisemnej pod rygorem nieważności i są wprowadzane w formie aneksu. Strona miała tego świadomość nie tylko w chwili podpisania umowy o dofinansowanie, ale i później, co potwierdza czterokrotna jej zmiana w ww. formie (aneksy z [...] lutego, [...] czerwca, [...] września i [...] grudnia 2015 r.). Zarówno pod umową o dofinansowanie jak i pod wszystkimi jej aneksami podpisy złożyli: J. G. (prezes zarządu skarżącej) oraz A. M. (Dyrektor Departamentu Funduszy Europejskich w Ministerstwie Gospodarki) załączając każdorazowo stosowne pełnomocnictwo do działania w imieniu Instytucji Pośredniczącej. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, fakt powoływania się przez skarżącą na kontakty i wymianę korespondencji z opiekunem projektu (A. B.) nie może być uznany za podstawę do przyjęcia, iż strony dokonały zmiany umowy o dofinansowanie w zakresie wydłużenia terminu na rozliczenie przedmiotowej zaliczki. Świadczy o tym zarówno treść zebranego w sprawie przez organ II instancji materiału dowodowego (brak dowodów wskazujących na wolę stron dokonania zmiany umowy w powyższym zakresie przed upływem terminu do rozliczenia zaliczki), jak i fakt, iż opiekun projektu nie była umocowana do działania w imieniu Instytucji Pośredniczącej w zakresie dokonania ewentualnych zmian w umowie o dofinansowanie. W ocenie Sądu, pomimo twierdzeń strony, nie zaistniała tym samym konieczność przeprowadzenia dodatkowych dowodów w zakresie ustalenia, czy pracownik organu wprowadził stronę w błąd. Jak już wcześniej wspomniano organ uzupełnił w tym zakresie materiał dowodowy wskazując, iż brak jest podstaw do uznania racji strony. Sam fakt kontaktowania się spółki z opiekunem projektu i wymiana pomiędzy tymi podmiotami korespondencji, biorąc pod uwagę jednoznaczną treść umowy, a także okoliczność, że obowiązek zapłaty odsetek powstał z mocy prawa i organ zobligowany był do wydania przedmiotowej decyzji zgodnie z treścią art. 189 ust. 3b u.f.p., nie miał wpływu na prawidłowość podjętego przez organ rozstrzygnięcia. W zgodzie zatem z treścią art., 78 § 1 k.p.a. organ II instancji słusznie uznał, iż powyższe okoliczności, jako nie mające znaczenia dla sprawy, nie wymagały dodatkowych dowodów, w tym np. w postaci przesłuchania strony. Tym samym, w ocenie Sądu, organ II instancji nie dopuścił się zatem naruszenia wskazywanych w skardze przepisów postępowania, tj. art. 7, 8, 9, 11, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Na marginesie wspomnieć jedynie wypada, że w treści cytowanej wyżej wiadomości e-mail z [...] października 2016 r. strona podała, iż "ostateczna zgoda na zmianę warunków umowy kredytowej wydano [...] grudnia, natomiast wypłata transzy dopiero [...] grudnia". W oparciu o powyższe należy stwierdzić, iż strona miała zatem możliwość rozliczenia zaliczki już od [...] grudnia 2015 r., co niewątpliwie wpłynęłoby na wysokość określonego zobowiązania z tytułu zapłaty należnych odsetek. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.