V SA/Wa 1378/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi W. G. - Firma Handlowa [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego i kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oddala skargę Przedmiotem skargi W. G. – Firmy Handlowej [...] (dalej skarżący) z dnia 6 maja 2013 r. jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] uchylająca decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w W. (dalej Naczelnik UC) z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w zakresie określenia kwoty odsetek i w tym zakresie umarzająca postępowanie oraz utrzymująca decyzję organu I instancji w pozostałym zakresie dotyczącym określenia klasyfikacji taryfowej towaru oraz retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego i określenia kwoty podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości względem towarów objętych dokumentem SAD nr [...] z [...] października 2006 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Zgłoszeniem celnym z dnia 31 października 2006 r. nr [...] W. G. – Firma Handlowa [...] (zwany dalej: skarżącym) zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym towar w postaci dekoracji bożonarodzeniowych. Towar zaklasyfikowany został do kodu 9505 10 90 00 Zintegrowanej Taryfy Wspólnot Europejskich (TARIC) z konwencyjną stawką celną w wysokości 2,7% i stawką podatku VAT w wysokości 22 %. Decyzją z 26 stycznia 2009 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. zmienił klasyfikację taryfową importowanych towarów, określił kwotę długu celnego oraz wysokość podatku od towarów i usług. Zdaniem organu I instancji towary ze zgłoszenia celnego należy zaklasyfikować do kodu 6702 90 00 00 TARIC. Konwencyjna stawka celna dla tych towarów to 4,7 %. W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z [...] marca 2010 r. Dyrektor Izby Celnej w W. uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie określenia kwoty odsetek i w tym zakresie umorzył postępowanie, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że pozycja 6702 określa sporny towar w sposób bardziej szczegółowy niż zadeklarowana w zgłoszeniu celnym pozycja 9505. Stąd żądanie strony zaklasyfikowania spornych kwiatów sztucznych do pozycji 9505 było niezasadne, niezależnie od tego, czy katalog towarów wymienionych w Notach Wyjaśniających do taryfy celnej, do pozycji 9505 jest zamknięty, czy też nie. W ocenie Dyrektora Izby Celnej w W., prawidłowość dokonanej przez organ celny taryfikacji sztucznych kwiatów do pozycji 6702 potwierdzają również Wiążące Informacje Taryfowe wskazane w uzasadnieniu decyzji, oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 3001/08, w którym stwierdzono, że taryfikacja sztucznych kwiatów lub ich części do pozycji 6702 jest prawidłowa, ponieważ opis towaru odpowiada definicji tej pozycji. Pismem z 19 kwietnia 2010 r. skarżący wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] marca 2010 r. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, a ponadto o uchylenie decyzji organu I instancji w części dotyczącej orzeczenia o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty cła oraz określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Wyrokiem z 27 października 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 1144/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję z [...] marca 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną skarżącego, wyrokiem z 8 maja 2012 r., I GSK 339/11 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przystępując do rozpatrywania wniosku strony o zakwalifikowanie określonego towaru do danego kodu WTC, stanowiącej załącznik I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1789/2003, organ celny powinien w pierwszej kolejności, stosownie do punktu 1 ORINS, ustalić, czy analizowany towar zgodny jest z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów określonego kodu. Gdy procedura przewidziana w punkcie 1 nie doprowadzi do ustalenia właściwego kodu, organ celny powinien stosować reguły 2 i 3. Z omawianych względów przedwczesne było ze strony organu celnego danie pierwszeństwa kodowi CN 6702 90 00 z powołaniem się na okoliczność, iż analizowany towar jest sztucznym kwiatem, o którym mowa w tym kodzie, skoro nie zbadano, zgodnie z wnioskiem strony, czy towar ten ma charakter artykułu bożonarodzeniowego, dla którego przewidziano odrębny kod CN 9505 10 90. Dodatkowo NSA zauważył, iż gdyby przyjąć za słuszne stanowisko organu i Sądu I instancji, mogłoby się okazać, mając na uwadze mało precyzyjne brzmienie pozycji i sekcji odnoszących się do artykułów świątecznych i bożonarodzeniowych, że trudno byłoby znaleźć dla kodu CN 9505 10 90 odpowiednie towary. Marginalizacja znaczenia wspomnianego kodu nie znajduje prawnego uzasadnienia, a tym samym, brak jest podstaw, aby dla celów stosowania WTC podległość artykułów świątecznych i bożonarodzeniowych oceniać z pominięciem kodu CN 9505, w tym kodu CN 9505 10 90. W tym kontekście podniesiony zarzut naruszenia prawa materialnego, to jest art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 poprzez błędną interpretację zapisu pozycji CN 6702 oraz pozycji CN 9505 w odniesieniu do omawianego towaru, polegającą na uznaniu, że skoro pozycja CN 9505 nie wymienia wprost sztucznych kwiatów, to nie można ich ujmować w tej pozycji, w sytuacji, gdy pozycja ta obejmuje artykuły świąteczne niezależnie od materiału, z którego zostały wykonane, jest zasadny. Innymi słowy rozstrzygnięcie o zakwalifikowaniu spornego towaru do jednego z wymienionych kodów WTC powinno być poprzedzone dokonaniem ustaleń faktycznych pozwalających ocenić czy towar ma charakter artykułu bożonarodzeniowego, czego w sprawie nie uczyniono. Wyrokiem z dnia 12 lipca 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 1542/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] marca 2010 r. Wskazał, iż w przedmiotowej zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż organ nie prowadził postępowania wyjaśniającego, na okoliczność czy sporny towar ma charakter artykułu bożonarodzeniowego "z pozostałych materiałów", w rozumieniu kodu CN 9505 10 90, czy też nie. Brak jest ustaleń faktycznych, co do charakteru towaru ocenianego pod kątem kryteriów zawartych w "Notach wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich", a więc czy jest to produkt, który ma mieć wartość dekoracyjną i czy został wyłącznie zaprojektowany, wyprodukowany i jest rozpoznawalny jako artykuł świąteczny, a ponadto czy produkt ten jest używany w okresie Bożego Narodzenia. Organ wyłączył możliwość objęcia omawianego towaru kwalifikacją kodu CN 9505 10 90 z uwagi na przeszkodę, jaką stanowi kod CN 6702 90 00, który dotyczy sztucznych kwiatów, nie zaś z powodu ustalenia, że sporny towar nie ma charakteru artykułu bożonarodzeniowego. Innymi słowy, brak uwzględnienia wniosku skarżącego był spowodowany przypisaniu spornemu towarowi cech charakterystycznych dla kodu CN 6702 90 00, nie zaś z uwagi na niespełnienie przez ten towar przesłanek uznania go za artykuł bożonarodzeniowy, w rozumieniu kodu CN 9505 10 90. Tym samym organ przedwcześnie wyłączył możliwość przyjęcia, że towar, klasyfikowany na ogół do innych pozycji, z uwagi na szczególne cechy wiążące go ze Świętami Bożego Narodzenia, może być klasyfikowany do kodu CN 9505 10 90. Nie można bowiem podzielić poglądu organu, że skoro towar jest sztucznym kwiatem, co miałoby, zdaniem organu, przesądzać zastosowanie kodu CN 6702 90 00, to nie ma potrzeby ustalenia, czy sporny towar ma charakter artykułu bożonarodzeniowego, w rozumieniu kodu CN 9505 10 90. Mogłoby to prowadzić do swoiście rozumianej hierarchizacji określonych kodów WTC, dając pierwszeństwo ich stosowania przed innymi, na co brak jest podstaw prawnych w świetle ORINS. Wskazać należy, że ani brzmienie samej pozycji CN 9505, ani uwagi do sekcji lub działu względnie noty wyjaśniające nie zawierają zamkniętego katalogu towarów klasyfikowanych do tego kodu. Wymieniane są jedynie pewne cechy i przykłady towarów, z których niektóre pozbawione cech wiążących je z okresem świątecznym klasyfikowane są do innych pozycji. Brzmienie 1 reguły ORINS prowadzi do wniosku, iż każda pozycja kodu WTC jest równoprawna, a jej zastosowanie, co do zasady, zależy jedynie od tego, czy oceniany towar podpada pod dany kod. I tak, w świetle punktu 1 ogólnych reguł, dla celów prawnych klasyfikacji towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów. Gdy procedura ustalenia kodu, o której mowa w regule 1, nie doprowadzi do ustalenia prawidłowego kodu, stosuje się reguły ORINS przewidziane w punktach 2-3. W związku z powyższym, przystępując do rozpatrywania wniosku o zakwalifikowanie określonego towaru do danego kodu WTC, stanowiącej załącznik I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1789/2003, organ celny powinien w pierwszej kolejności, stosownie do punktu 1 ORINS, ustalić, czy analizowany towar zgodny jest z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów określonego kodu. Gdy procedura przewidziana w punkcie 1 nie doprowadzi do ustalenia właściwego kodu, organ celny powinien stosować reguły 2 i 3. Z omawianych względów przedwczesne było ze strony organu celnego danie pierwszeństwa kodowi CN 6702 90 00 z powołaniem się na okoliczność, iż analizowany towar jest sztucznym kwiatem, o którym mowa w tym kodzie, skoro nie zbadano, zgodnie z wnioskiem strony, czy towar ten ma charakter artykułu bożonarodzeniowego, dla którego przewidziano odrębny kod CN 9505 10 90. Ponadto gdyby przyjąć za słuszne stanowisko organu, mogłoby się okazać, mając na uwadze mało precyzyjne brzmienie pozycji i sekcji odnoszących się do artykułów świątecznych i bożonarodzeniowych, że trudno byłoby znaleźć dla kodu CN 9505 10 90 odpowiednie towary. Marginalizacja znaczenia wspomnianego kodu nie znajduje prawnego uzasadnienia, a tym samym, brak jest podstaw, aby dla celów stosowania WTC podległość artykułów świątecznych i bożonarodzeniowych oceniać z pominięciem kodu CN 9505, w tym kodu CN 9505 10 90. W tym kontekście podniesiony zarzut naruszenia prawa materialnego, to jest art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 poprzez błędną interpretację zapisu pozycji CN 6702 oraz pozycji CN 9505 w odniesieniu do omawianego towaru, polegającą na uznaniu, że skoro pozycja CN 9505 nie wymienia wprost sztucznych kwiatów, to nie można ich ujmować w tej pozycji, w sytuacji, gdy pozycja ta obejmuje artykuły świąteczne niezależnie od materiału, z którego zostały wykonane, jest zasadny. Rozstrzygnięcie o zakwalifikowaniu spornego towaru do jednego z wymienionych kodów WTC powinno być poprzedzone dokonaniem ustaleń faktycznych pozwalających ocenić czy towar ma charakter artykułu bożonarodzeniowego, czego w sprawie nie uczyniono. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w W. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] stycznia 2009 r. odnośnie określenia kwoty odsetek i w tym zakresie umorzył postępowanie, w pozostałym zakresie utrzymał ją w mocy. Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż podstawą do orzekania w niniejszej sprawie stanowiło rozporządzenia Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. WE L nr 286 z 28.10.2005 r.). Zauważył, iż klasyfikacja towarów w Taryfie Celnej podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz Ogólnym regułom zapewniającym jednolita interpretację, co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogły być brane pod uwagę. Zgodnie z postanowieniami reguły i Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej [zwanej dalej "ORINS"] "tytuły sekcji działów i poddziałów maja znaczenie wyłącznie orientacyjnie; dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalić zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z następującymi regułami", przy czym wiążący jest tu, wynikający z art. 67 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, stan towaru w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego. Natomiast reguła 6 ORINS stanowi: " Klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycję na tym samym poziomie mogą być porównywalne. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej". Organ odwoławczy wyjaśnił, iż Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej stosuje się w kolejności numerycznej od 1 do 6. Podniósł, iż strona wnosząc o zataryfikowanie spornych towarów do pozycji 9505, powołała się w odwołaniu na regułę 3 ORINS. Wskazał, iż zastosowana w zaskarżonej decyzji klasyfikacja spornych towarówko pozycji 6702 jest prawidłowa, zgodna z regułą 1ORINS. W tej samej sytuacji nie ma podstaw prawnych do zastosowania pozycji 9505 z zastosowaniem reguły 3c) ORINS. Podkreślił, iż prawidłowość zastosowanej klasyfikacji dla spornych towarów do pozycji 6702 potwierdza rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) Nr 554/2012 z dnia 19 czerwca 2012 r. (Dz. U. WE L Nr 166 z dnia 27,06.2012 r.), zgodnie z którym, stroik składający się ze sztucznych kwiatów, liści i owoców wykonanych z materiału włókienniczego, tworzywa sztucznego i metalowego drutu, należy klasyfikować do kodu CN 6702 90 00, z zastosowaniem reguły 1 i 6 ORINS oraz Noty Wyjaśniające (zał. do M.P. nr 86 z 4 grudnia 2006 r. z późn. zm., tom III, str.27), zgodnie z którymi pozycja 6702 obejmuje: 1. sztuczne kwiaty, liście i owoce w postaci przypominającej produkty naturalne, wykonane poprzez połączenie różnych części (za pomocą łączenia, klejenia, wkładania jednych w drugie lub w podobny sposób). Kategoria ta obejmuje zwykłe wyroby wykonane na wzór kwiatów, liści lub owoców itp. W taki sposób, jak sztuczne kwiaty itp.; 2. części sztucznych kwiatów, liści lub owoców (np. słupki, pręciki, płatki, kielichy kwiatowe, liście i łodygi); 3. wyroby wykonane ze sztucznych kwiatów, liści lub owoców (np. bukiety, girlandy, wieńce, rośliny) i inne artykuły przeznaczone do wykorzystania jako ozdoby lub dekoracje, wykonane przez połączenie sztucznych kwiatów, liści lub owoców. Niniejsza pozycja obejmuje sztuczne kwiaty, liście lub owoce przymocowane szpilką lub innym drobnym elementem mocującym. Wyroby objęte niniejszą pozycją wykorzystywane są głównie do dekoracji (np. w domach lub kościołach) albo jako dekoracje do kapeluszy, odzieży itp. Z zastrzeżeniem niżej wymienionych wyjątków towary te mogą być wykonane z materiałów włókienniczych, filcu, papieru, tworzywa sztucznego, gumy, skóry wyprawionej, folii metalowej, piór, muszli lub innych materiałów pochodzenia zwierzęcego (np. sztuczne liście wykonane z materiałów wytwarzanych z ssaków morskich, specjalnie preparowane i barwione, składające się z miękkich pozostałości ciał polipów meduz lub mszywiołów itd.). Wszystkie artykuły klasyfikowane są do niniejszej pozycji niezależnie od ich stopnia wykończenia pod warunkiem, że spełniają one warunki zamieszczone w poprzednich punktach. Odnosząc się do kwestii odsetek od nieuiszczonego cła orzeczonych w zaskarżonej decyzji, wyjaśnił powołując przepisy art. 63 ust. 3 i art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne, iż organ celny II instancji na obecnym etapie postępowania nie bada zasadności poboru odsetek od nieuiszczonego cła, gdyż nie jest to elementem decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, a zatem Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. w zaskarżonej decyzji nieprawidłowo określił kwotę odsetek od długu celnego, co stanowiło podstawę do uchylenia orzeczenia w tym zakresie. Odnośnie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przedmiotowej sprawie, organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z postanowieniami art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku z tym, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania – art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Bieg terminu przedawnienia, po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następnego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności – art. 70 § 7 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W przedmiotowej sprawie jak wskazał zgłoszenie spornych towarów do procedury dopuszczenia do obrotu nastąpiło 31 października 2006 r. w związku z tym, zgodnie z postanowieniami art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przedawniało się z upływem 2011 r. Na skutek wniesienia w dniu 19 kwietnia 2010 r., przez stronę skargi do WSA na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2010 r., z mocy prawa – art. 70 § 6 pkt 2 nastąpiło zawieszenie biegu terminu zobowiązania podatkowego. Odpis prawomocnego wyroku WSA z dnia 12 lipca 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 1542/12 wpłynął do Izby Celnej w W. w dniu 3 października 2012 r. W związku z tym, bieg terminu przedawnienia biegnie dalej od dnia 4 października 2012 r. Odnośnie określenia w zaskarżonej decyzji z [...] stycznia 2009 r. wysokości podatku VAT od przedmiotowych towarów, organ odwoławczy stwierdził, że został on określony prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jak również o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przypisanych. Zaskarżonym decyzjom zarzucił: 1) rażące naruszenie norm postępowania, w szczególności art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie wybiórczych ustaleń i nie wzięcie pod uwagę materiału dowodowego przedstawionego przez stronę oraz naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów; 2) rażące naruszenie przepisów Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej poprzez błędne zastosowanie wobec importowanego towaru kodu CN 6702 90 00 00; 3) rażące naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej i wskazania co do dalszego postępowania wyrażonej w wyroku WSA o sygn. V SA/Wa 1542/12 z 12 lipca 2012 r. zgodnie z którym organ winien przeprowadzić postępowanie dodatkowe dowodowe w zakresie ustalenia, czy sporny towar ma charakter artykułu bożonarodzeniowego w rozumieniu kodu 9505 CN; 4) rażące naruszenie art. 170 p.p.s.a. poprzez nie wzięcie pod uwagę argumentacji zawartej w wyrokach NSA o sygn.: I GSK 533/09, 539/09, 471/09, 538/09, 542/09, 543/09, 541/09, 467/09, 466/09, 532/09 i 529/09; 5) rażące naruszenie art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy. Dodatkowo pełnomocnik skarżącej wniósł o zwrócenie się przez Sąd do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z zapytaniem o ważność aktu prawnego powołanego przez organ celny w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w postaci rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) Nr 554/2012 z dnia 19 czerwca 2012 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej (Dz. U. WE L Nr 166 z dnia 27 czerwca 2012 r.). Wskazał, iż decyzja Trybunału w tej kwestii jest niezbędna, albowiem organ celny powołuje się na istnienie tego rozporządzenia jako ostatecznie przesądzającego brak charakteru świątecznego przedmiotowych artykułów. W motywach skargi jej autor wskazał, że kardynalnym kryterium klasyfikacyjnym powinien być niezmiennie fakt, że takie artykuły są tradycyjnie używane przy dekoracjach bożonarodzeniowych. Skarżąca wskazała, że organ subiektywnie zauważył, bez poparcia przykładem praktycznym, iż sporne kwiaty mogą służyć dekoracjom w innych okresach. Zdaniem skarżącej, aby dany towar zaklasyfikować do pozycji 9505 nie musi on posiadać konkretnych odcisków, ornamentów, symboli lub napisów, aby zgodnie z treścią Not wyjaśniających do CN, być kojarzonym z konkretnym świętem. Skarżąca stwierdziła również, że w żadnej mierze ani z uwag do działu 95 Nomenklatury Scalonej ani z komentarza do Not wyjaśniających do CN nie wynika, że produkt, aby uzyskać status artykułu świątecznego musi być rozpoznawalny jako świąteczny na terenie całej Unii Europejskiej. Takie rozumienie “artykułu świątecznego" prowadzi do sytuacji, gdy jedynie bardzo nieliczne wyroby spełniałyby te kryteria. Dodatkowo stwierdziła, że w realiach przedmiotowej sprawy towar sam w sobie jest symbolem świąt Bożego Narodzenia i może być wykorzystywany do dekoracji bożonarodzeniowych w swojej macierzystej formie. Towar, zgodnie ze swoim dekoracyjnym świątecznym przeznaczeniem, wykorzystywany jest wyłącznie w okresie polskich świąt Bożego Narodzenia. A to w przypadku strony - będącej równocześnie dystrybutorem i hurtownią tego typu towarów - oznacza, że import i wprowadzanie do obrotu towaru następuje jedynie w okresie 2-4 miesięcy poprzedzających sezonowa, świąteczną sprzedaż detaliczną. Przedmiotowy towar zamawiany jest specjalnie na ten czas, stąd jego zaprojektowanie oraz wytworzenie następuje wyłącznie w celu nadania mu charakteru świątecznego. Skarżąca stanęła na stanowisku, że sporny towar posiada wszelkie cechy artykułu świątecznego, dla którego ustawodawca przewidział kod CN 9505, gdyż: 1) posiada wartość dekoracyjną i został wyłącznie zaprojektowany i wyprodukowany jako artykuł świąteczny (do użytku dekoracyjnego w święta), 2) może być używany w swojej formie, jak również w połączeniu z innymi symbolami kojarzącymi się ze świętami, 3) sam w sobie (jako imitacja kwiatu) jest symbolem określonego święta (Bożego Narodzenia) i jest obiektywnie rozpoznawalny jako artykuł świąteczny w tym okresie. Jego obiektywne i tradycyjne używanie (dekoracja) przypada wyłącznie na okres tego święta, 4) nie jest zasadniczo dostępny w sprzedaży przez cały rok kalendarzowy - poza ww. okresem świątecznym nie sprzedaje się tego artykułu, albowiem artykuł ten nie służy (ani nie został zaprojektowany i przeznaczony) do dekoracji w żadnym innym okresie, niż święta bożonarodzeniowe, 5) największy popyt na przedmiotowy towar przypada w okresie 2-4 miesięcy poprzedzających sezonową, świąteczną, sprzedaż detaliczną (w handlu hurtowym, służącym zaopatrzeniu sklepów detalicznych itp.) oraz na miesiąc grudzień (handel detaliczny). Ponadto podkreśliła, że organ celny nie zbadał, czy przedmiotowe produkty były wyłącznie zaprojektowane, wyprodukowane i rozpoznawalne jako artykuły świąteczne. Wyjaśniła, iż ustalenie w sprawie, czy dany produkt używany jest w czasie święta jest niewątpliwie okolicznością faktyczną, która mogła być ustalona m.in. w drodze opinii biegłego – czego się domagała. Zdaniem pełnomocnika, nie można uznać, że "stan towaru nie jest sporny", bowiem jest on sporny, zaś spór dotyczy cechy taryfowej towaru, jaką jest "świąteczność" w rozumieniu not wyjaśniających do pozycji 9505. Podtrzymując prezentowane w toku postępowania administracyjnego stanowisko, iż sporny towar należy klasyfikować do pozycji 9505 TARIC, pełnomocnik stwierdził, iż organ powinien dopuścić dowód z opinii biegłego na okoliczność faktyczną (cechę taryfową towaru), której ustalenie ma wpływ na zastosowanie prawa (klasyfikacji taryfowej). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby wniósł o jej oddalenie, prezentując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl natomiast art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Rozpoznając niniejsza sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny związany jest zatem wykładnią prawa zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 maja 2012 r., sygn. akt I GSK 339/11, jak i prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 lipca 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 1542/12 oraz zaleceniami sformułowanymi w ich uzasadnieniach. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 i 135 p.p.s.a., zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych (wyrok NSA z 20 września 2006r., sygn. akt II OSK 1117/05, wyrok WSA w Białymstoku z 23 czerwca 2010r., sygn. akt I SA/Bk 159/10) podlegają zawężeniu do granic w jakich rozpoznawał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 tej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę, nie może stosować postanowień art. 134 § 1 i 135 bez uwzględnienia brzmienia przepisów dotyczących prawomocności, rozpoznania skargi kasacyjnej przez NSA w jej granicach oraz związania wykładnią prawa dokonaną przez NSA (art. 168 § 3, art. 183 § 1, art. 190 p.p.s.a). Dlatego też, obecnie rozpoznając sprawę Sąd nie może brać pod uwagę zarzutów, które nie zostały podniesione w skardze kasacyjnej oraz zarzutów, które nie znalazły aprobaty w wyroku sądu administracyjnego II instancji. Wykonując powyższe zalecenia, Dyrektor Izby ustalił, że przedmiotem importu były sztuczne kwiaty określone jako: łodygi, główki i gałązki poinsettii, srebrny eukaliptus, brokatowa paproć, jagody na piku, srebrne i złote liście philo oraz stroiki ze sztucznych kwiatów. Przechodząc do analizy sprawy trzeba wskazać, że sformułowane przez stronę zarzuty skargi pozwalają na przyjęcie założenia, iż w pierwszej kolejności spór w sprawie sprowadza się do stwierdzenia, czy organy celne orzekały w dostatecznie ustalonym stanie faktycznym. Zdaniem Dyrektora Izby stan faktyczny towarów objętych zgłoszeniem celnym nie budził wątpliwości i nie był sporny, natomiast w ocenie strony skarżącej przeciwnie, stan towarów był i nadal jest sporny, zaś spór ten obecnie dotyczy cechy taryfowej towarów, jaką jest ich "świąteczność". W ocenie Sądu rację w tym sporze przyznać należy organom celnym. Wskazać trzeba, iż przez ustalony stan faktyczny towaru należy rozumieć jego cechy fizyczne, które można zbadać w sposób empiryczny, za pomocą zmysłów (wzrok, dotyk) i które to decydują o jego identyfikacji pod określoną, przyjętą nazwą. Z kolei dana rzecz (przedmiot, towar, artykuł) aby mogła zostać nazwana w określony sposób, musi posiadać cechy właściwe dla niej, to jest takie, które kwalifikują ją do zbioru rzeczy tak nazwanych, zakładając oczywiście, że dana rzecz została już słownikowo zdefiniowana. Dokonując zatem klasyfikacji taryfowej zgłoszonych towarów organy celne były zobowiązane ustalić kod taryfy celnej właściwy dla towaru w postaci sztucznych kwiatów, liści oraz stroików na świeczkę wykonanych z: magnolii, peonii, róż i poinsenttii. Klasyfikacji taryfowej towarów dokonuje się na podstawie Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS), uwag do sekcji i działów do Taryfy, które decydują o tym jak należy klasyfikować poszczególne towary, ustaleń dotyczących praktyki klasyfikacyjnej takich towarów w krajach Unii Europejskiej oraz dostępnych danych dotyczących danego produktu. Istotny jest tutaj, iż dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji i podpozycji, z wyłączeniem wszelkich innych, które ewentualnie mogłyby być brane pod uwagę. Zdaniem organu przy klasyfikowaniu importowanych towarów zastosowanie winna znaleźć reguła 1 ORINS, zaś w ocenie strony skarżącej należy posłużyć się regułą 3 c) ORINS. W konsekwencji Dyrektor Izby stoi na stanowisku, iż właściwym kodem taryfowym jest poz. 6702 taryfy celnej, która obejmuje; "kwiaty sztuczne, liście i owoce oraz ich części, artykuły wykonane ze sztucznych kwiatów, liści, lub owoców", natomiast zdaniem skarżącej towar należałoby zataryfikować do kodu 9505 10 90 00, przeznaczonego dla artykułów bożonarodzeniowych (wykonanych z innych materiałów niż szkło) z poz. 9505, która obejmuje: "artykuły świąteczne, karnawałowe lub inne rozrywkowe, włączając akcesoria do sztuk magicznych lub żartów". Reguła 1 ORINS wprowadza zasadę, iż dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalić zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów i dopiero wówczas, gdy jest to niemożliwe, należy, przy zachowaniu kolejności – o ile jest to możliwe, korzystać z następnych reguł od 2. do 6., a następnie z Not Wyjaśniających. Oznacza to, że opis pozycji i uwagi do sekcji lub działów posiadają pierwszeństwo przy klasyfikacji towaru, inaczej mówiąc dopiero w sytuacji, kiedy nie jest możliwe sklasyfikowanie towaru według wskazanych kryteriów, mogą mieć zastosowanie pozostałe reguły interpretacyjne. Zgodnie z brzmieniem pozycji 6702, pozycja ta obejmuje – Kwiaty sztuczne, liście i owoce oraz ich części; artykuły wykonane ze sztucznych kwiatów, liści lub owoców. W myśl komentarza do działu 67, zawartego w "Notach wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów" stanowiących załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M.P., Nr 86, poz. 880), pozycja 6702 obejmuje: 1) Kwiaty sztuczne, liście i owoce w postaci przypominającej produkty naturalne, wykonane przez połączenie różnych części (przez połączenie, sklejenie, wkładanie jednych w drugie lub w podobny sposób). Kategoria ta obejmuje również sztuczne kwiaty itp. 2) Części kwiatów sztucznych, liści lub owoców (na przykład słupki, pręciki, zalążnie, płatki, kielichy kwiatowe, liście i łodygi). 3) Artykuły wykonane z kwiatów sztucznych, liści lub owoców (na przykład bukiety, girlandy, wieńce, rośliny) i pozostałe artykuły przeznaczone do stosowania jako ozdoby lub dekoracje, wykonane przez połączenie kwiatów sztucznych, liści lub owoców. Niniejsza pozycja obejmuje sztuczne kwiaty, liście i ich części oraz artykuły wykonane z nich. Artykuły objęte pozycją 6702 wykorzystywane są głównie do dekoracji (na przykład w domach lub kościołach) lub jako dekoracje kapeluszy, strojów itp. Z zastrzeżeniem wyjątków wymienionych poniżej, towary te mogą być z materiałów włókienniczych, filcu, papieru, tworzyw sztucznych, gumy, skóry wyprawionej, folii metalowej, piór, muszli lub innych materiałów pochodzenia zwierzęcego (np. sztuczne liście z ssaków morskich, specjalnie preparowanych i barwionych, składających się z miękkich pozostałości ciał meduz lub mszywiołów) itp. Wszystkie artykuły klasyfikowane są do niniejszej pozycji niezależnie od stopnia ich wykończenia, pod warunkiem, że spełniają one wymogi zawarte w poprzednich punktach. Niniejsza pozycja nie obejmuje: a) Naturalnych kwiatów i liści objętych pozycją 0603 lub 0604 (np. barwionych, srebrzonych lub złoconych). b) Motywów kwiatowych z koronki, haftu lub innych tekstyliów, które chociaż mogą być wykorzystane jako ozdoby odzieży, to są wykonane jako sztuczne kwiaty (np. przez połączenie różnych części (płatków, pręcików, łodyg itp.), przez połączenie drutem, tekstyliami, papierem, gumą itp. lub przez sklejenie lub w podobny sposób) (sekcja XI). c) Nakryć głowy ze sztucznych kwiatów lub liści (dział 65). d) Artykułów ze szkła. e) Sztucznych kwiatów, liści lub owoców, z ceramiki, kamienia, metalu, drewna itp., otrzymanych w jednym kawałku przez formowanie, kucie, rzeźbienie, tłoczenie lub w innym procesie, lub składających się z części połączonych ze sobą w inny sposób niż przez wiązanie, klejenie, wkładanie jednej w drugą lub w inny podobny sposób. f) Drutu zwyczajnie pociętego do długości i pokrytego tekstyliami, papierem itp. przeznaczonego do wyrobu łodyg sztucznych kwiatów itp. (sekcja XV). g) Artykułów łatwo rozpoznawalnych jako zabawki lub artykuły karnawałowe (dział 95). Biorąc pod uwagę brzmienie tej pozycji oraz wyżej przedstawioną treść komentarza, Sąd uznał, że organy celne zasadnie zaklasyfikowały przedmiotowy towar do pozycji 6702, ponieważ jego opis odpowiada definicji tej pozycji. Odnosząc się natomiast do wskazanej przez skarżącą poz. 9505, Sąd zauważa, iż zgodnie z komentarzem do działu 95, zawartym w "Notach wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów", pozycja 9505 obejmuje artykuły świąteczne, karnawałowe lub inne rozrywkowe, które ze względu na ich przeznaczenie są zazwyczaj wykonane z materiałów nietrwałych. Obejmują one: 1) Świąteczne dekoracje używane do dekorowania sal, stołów itp. (takie jak girlandy, lampiony itp.); artykuły dekoracyjne na choinki (lameta, kolorowe bombki, zwierzęta i inne figurki itp.); dekoracje ciast, które są tradycyjnie związane z poszczególnymi świętami (np. zwierzęta, flagi). 2) Artykuły tradycyjnie używane w Święta Bożego Narodzenia, np. sztuczne choinki, szopki bożonarodzeniowe, postacie związane z Bożym Narodzeniem oraz zwierzęta, anioły, strzelające zabawki bożonarodzeniowe z niespodzianką, skarpety bożonarodzeniowe, imitacje polan palonych w kominku na Boże Narodzenie, Święte Mikołaje. 3) Artykuły maskaradowe, np. maski, sztuczne uszy i nosy, peruki, sztuczne brody i wąsy (niebędące artykułami codziennego użytku – pozycja 6704) oraz kapelusze papierowe. Jednakże pozycja niniejsza nie obejmuje kostiumów maskaradowych z materiałów włókienniczych, objętych działem 61 lub 62. 4) Rzucane kulki z papieru lub bawełniano – wełniane, papierowe serpentyny (taśmy karnawałowe), tekturowe trąbki, "wydmuchiwane trąbki", konfetti, parasolki karnawałowe itp. Pozycja 9505 nie obejmuje artykułów, które zawierają wzór świąteczny, dekorację, symbole lub motywy i posiadają funkcję użytkową np. zastawę stołową, naczynia kuchenne, artykuły toaletowe, dywany i inne włókiennicze pokrycia podłogowe, odzież, bieliznę pościelową, bieliznę do celów toaletowych lub kuchennych. Ponadto w myśl komentarza do poz. 9505, zawartego w "Notach wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. UE C 133 z dnia 30 maja 2008 r.) produkty, aby były klasyfikowane jako artykuły świąteczne, muszą mieć wartość dekoracyjną (wzór i zdobienia) i być wyłącznie zaprojektowane, wyprodukowane i rozpoznawalne jako artykuły świąteczne. Produkty te są używane w określonym dniu lub okresie w ciągu roku. Produkty te, zgodnie ze swoją budową i wzorem (odciski, ornamenty, symbole lub napisy), przeznaczone są do użytku podczas określonego święta. "Święto" jest konkretnym dniem lub okresem w ciągu roku, z którym w obrębie danej społeczności związane są charakterystyczne symbole i zwyczaje. Niektóre z takich świąt miały początek w starożytności w związku z rytualnym przestrzeganiem określonych wydarzeń religijnych; inne są uzgodnionym szeroko świętowaniem i są ważne w życiu państwowym. Przykładami takich świąt są: Boże Narodzenie, Wielkanoc, halloween, dzień św. Walentego, urodziny i ślub. Następujące produkty są również uważane za artykuły świąteczne: figurki dekorowane świątecznymi strojami przedstawiające sezonowe motywy lub biorące udział w sezonowych sferach działalności; sztuczne dynie na halloween; artykuły tradycyjnie używane przy uroczystościach wielkanocnych (np. sztuczne jajka wielkanocne nieprzeznaczone do pakowania), żółte wielkanocne kurczaki i wielkanocne króliczki; zadrukowane dekoracje papierowe, które są związane ze szczególnym świętem, układane wokół ciast; artykuły ceramiczne posiadające świąteczne wzory i funkcje dekoracyjne. Artykuły pełniące funkcje użytkowe są wykluczone, nawet jeżeli posiadają wzór lub zdobienie właściwe dla określonego święta. Zgodnie z tym co zostało wskazane wyżej stan towaru, wbrew twierdzeniom strony, nie był sporny, natomiast kwestią sporną była jego klasyfikacja taryfowa. Oznacza to, że spór dotyczył wykładni i zastosowania prawa w ustalonym stanie faktycznym, a nie ustalenia tego stanu. Kwestia tzw. "świąteczności" danego artykułu nie mieści się – zdaniem Sądu – w zakresie stanu faktycznego towaru lecz jest związana z dokonaniem oceny w oparciu o ustalony stan faktyczny, czy towar posiadając określone cechy fizyczne (faktyczne) może zostać uznany w procesie stosowania i wykładni prawa za należący do pozycji taryfy celnej, która obejmuje "artykuły świąteczne". Nie można bowiem zapominać o tym, iż kwestia "świąteczności" ustalana jest na potrzeby klasyfikacji taryfowej, co należy odróżnić od potocznego przyjmowania świątecznego charakteru określonych rzeczy czy zjawisk. Analogiczne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do wyroku z dnia 14 czerwca 2012 r. o sygn. akt I GSK 1185/11, gdzie zwrócono uwagę, iż dokonanie taryfikacji do kodu CN 6702, a nie – jak deklarowała skarżąca – do kodu CN 9505 jest aktem stosowania prawa, a nie aktem jego wykładni. Takie sformułowania normatywne jak: "artykuły świąteczne", "artykuły tradycyjnie używane", czy też "wyłącznie zaprojektowane, wyprodukowane i rozpoznawalne jako ..." zaliczyć należy do zwrotów nieostrych. Ratio umieszczenia takiego zwrotu w treści przepisu stanowi to, aby miał on zakres możliwy do wypełnienia tylko ad casum. Subsumcja należy do sfery stosowania prawa, ukonkretnienia znaczenia przepisu przez uwzględnienie stanu faktycznego, nie zaś odczytywanie znaczenia tekstu in abstracto (orzeczenia NSA dostępne są na stronie internetowej pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać nadto trzeba, iż przeznaczenie towaru ma wpływ na klasyfikację taryfową tylko wtedy, gdy stanowi tak Taryfa celna. Skoro więc zastosowana dla spornych towarów pozycja 6702 obejmuje z brzmienia kwiaty sztuczne, liście, owoce i ich części oraz artykuły z nich wykonane, nie dzieląc ich na gatunki, sposób wykorzystania, ani porę roku czy święta w czasie których bywają wykorzystywane czy z jakimi są lub mogą być kojarzone – to przyjąć należy, że obejmuje wszystkie wymienione w niej towary – niezależnie od gatunku, przeznaczenia czy sposobu wykorzystania, z wyłączeniem jedynie towarów określonych w uwadze 3 do działu 67. Analiza akt sprawy prowadzi do przyjęcia, iż Dyrektor Izby wykluczył klasyfikację towarów jako artykułów bożonarodzeniowych, co nastąpiło w oparciu o ustalony stan faktyczny sprawy, zaś zaskarżona decyzja w tym zakresie została należycie uzasadniona. Wskazać należy, iż rozważania organu obejmują analizę cech fizycznych towaru w kontekście podnoszonych przez stronę cech "świątecznych". W szczególności zwrócić uwagę należy, iż Dyrektor Izby wyjaśnił, że importowane towary mają postać sztucznych łodyg, główek i gałązek poinsenttii, srebrnych eukaliptusów brokatowych liści paproci, jagód na piku, złotych i srebrnych liści philo oraz stroiki ze sztucznych kwiatów róży i poinsenttii stanowią jedynie ich odwzorowanie bez nadania im dodatkowych cech czy elementów, np. w postaci napisów, symboli, zdobień, czy ornamentów, które to cechy świadczyłyby o tym, że mogą być używane tylko w okresie świąt Bożego Narodzenia. Uznając powyższe twierdzenie za słuszne, raz jeszcze podkreślić należy, iż w myśl komentarza do poz. 9505, zawartego w "Notach wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich" produkty, aby były klasyfikowane jako artykuły świąteczne, muszą mieć wartość dekoracyjną (wzór i zdobienia) i być wyłącznie zaprojektowane, wyprodukowane i rozpoznawalne jako artykuły świąteczne. Tej cechy sprowadzone towary nie mają. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że taryfikacja spornego towaru do pozycji 6702 jest zgodna z jej brzmieniem. Pamiętać oczywiście należy, iż w razie stwierdzenia, że towar odpowiada także brzmieniu innej pozycji konieczne byłoby zastosowanie dalszych reguł ORINS, a to reguły 3 (a), (b), (c) – przewidzianych na wypadek pozornej możliwości zakwalifikowania do dwu lub więcej pozycji. Jednakże w stanie faktycznym niniejszej sprawy, zaakceptować należało stanowisko organów celnych, co do braku podstaw taryfikowania towaru do zadeklarowanego w zgłoszeniu celnym kodu 9505. W tym miejscu zwrócić również uwagę należy na kwestię jednolitego stosowania prawa wspólnotowego na obszarze celnym Wspólnoty, która została przesądzona w ww. wyroku NSA z 30 maja 2012 r. Zatem obecne kwestionowanie przesądzonej już kwestii nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Z tych także względów nie można było uznać za zasadne zarzutu rażącego naruszenia przepisów Rozporządzenia Rady (EWG) 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. W związku z powyższym, Sąd za chybione uznał zarzuty skargi o rażącym naruszeniu przepisów Wspólnej Taryfy Celnej poprzez błędne zastosowanie wobec towaru kodu 6702 90 00 00 i niezastosowania dla przedmiotowego towaru kodu CN 9505. Podkreślić należy, iż Dyrektor Izby w sposób wyczerpujący wyjaśnił dlaczego powoływana przez skarżącą dla przedmiotowych towarów pozycja 9505 nie jest w tej sprawie dopuszczalna. W sposób nie budzący wątpliwości wyraził swoje stanowisko w zakresie powoływanej pozycji i wskazał, iż sporne towary nie są artykułami świątecznymi (bożonarodzeniowymi) w rozumieniu pozycji 9505. W ocenie Sądu, nie znajdują również uzasadnienia sformułowane przez stronę zarzuty natury procesowej. Skarżąca wywodzi, że organy celne dokonały swojej oceny na podstawie wybiórczych ustaleń i nie wzięły pod uwagę całości materiału dowodowego. Analiza tych zarzutów w konfrontacji z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie oraz uzasadnieniem wydanych w sprawie decyzji nie daje podstaw do ich uwzględnienia. Przede wszystkim podkreślić należy, iż skarżąca nie kwestionowała ustalonego stanu towaru (jego cech, parametrów technicznych) zarówno w toku postępowania przed organami administracyjnymi, jak i na etapie chociażby skargi, zaś zasadniczy spór wynikał z kwestii interpretacji przepisów, a nie pominięcia dowodów. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja wypełnia przesłanki art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, jak również nie doszło w sprawie do naruszenia zasady ochrony słusznego interesu strony, czy też zasady zaufania obywateli do organów Państwa. Wydając rozstrzygnięcia, organy działały na podstawie przepisów prawa, prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów celnych i podjęły niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. W ocenie Sądu, wnioski organu odwoławczego wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykraczają poza swobodną ocenę dowodów, a więc nie stanowią naruszenia prawa. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji należy również stwierdzić, że ocena dowodów dokonana przez orzekające w sprawie organy celne nie przekroczyła granic zakreślonych w art. 191 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem, organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ administracji państwowej w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Granice swobodnej oceny dowodów nie zostały przez organ orzekający przekroczone i dlatego Sąd nie miał podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie pomijając żadnego z jego elementów. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo uzasadnił, dlaczego dowody i okoliczności podnoszone przez skarżącą nie dają podstaw do przyjęcia, że sporny towar powinien być zaklasyfikowany do kodu TARIC wskazanego w zgłoszeniu celnym. Okoliczność, że organy celne dokonały na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaleń odmiennych od tych, które prezentuje strona skarżąca nie świadczy jeszcze o dowolnej ocenie dowodów. To samo dotyczy zarzutu naruszenie art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej. Podkreślić należy, iż użyte w art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej słowo "może" oznacza pozostawienie organowi swobody w korzystaniu z tego środka dowodowego. Granice korzystania z tej swobody są wyznaczone przez zasadę prawdy obiektywnej, bo w niej wypływa obowiązek organu podjęcia wszelkich czynności mających na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Organ obowiązany jest wykorzystać ten środek dowodowy w sprawach o zawiłym stanie faktycznym, który można wyjaśnić dopiero wtedy, gdy dysponuje się specjalnymi wiadomościami, a także wtedy gdy nakładają taki obowiązek przepisy szczególne. Organ administracyjny ocenia żądanie strony powołania biegłego na podstawie art. 188 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie chyba, że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Rację należy przyznać Dyrektorowi Izby, zarówno wtedy gdy wskazuje, iż zlecenie przeprowadzenia takiego dowodu należy do sfery uznaniowej organu administracyjnego, jak również i wtedy gdy podkreśla to, że spór w sprawie sprowadza się do kwestii zastosowania prawa lub jego wykładni, co wyklucza możliwość przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Podkreślić również należy, iż w niniejszej sprawie organy miały możliwość ustalenia stanu towaru na podstawie akt zgromadzonych w trakcie przeprowadzonej kontroli, a także dokumentów i wyjaśnień przedłożonych przez skarżącą w toku postępowania. Powołanie biegłego występuje w sytuacjach, gdy stan towaru jest skomplikowany np. ze względu na jego budowę lub zasady działania. Trudno jest natomiast uznać stan faktyczny w niniejszej sprawie za skomplikowany, zwłaszcza po uzupełnieniu akt sprawy o dodatkowe materiały nadesłane przez pełnomocnika skarżącej przy piśmie z 27 listopada 2012 r. Sąd zauważa nadto, iż stosowanie prawa należy do organu orzekającego w sprawie, a nie do biegłego, który miałby złożyć opinię co do prawa obowiązującego i jego stosowania. Powyższe kwestie powodują, iż zarzut naruszenia art. 197 § 1 O.p. należało również uznać za niezasadny. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 170 p.p.s.a. poprzez powoływanie się na stanowisko wyrażone we wskazanych wyrokach NSA podnieść trzeba, iż okoliczność ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia zapadłego w sprawie, bowiem Dyrektor Izby nie był związany oceną prawna dokonaną w tych wyrokach NSA, wydanych w innych sprawach. Skoro zatem, ustalenia dokonane w innych sprawach nie stanowiły podstawy wydania zaskarżonej decyzji, to organ nie mógł naruszyć art. 170 p.p.s.a. Sąd podkreśla, że organ był związany oceną prawną zawartą w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 maja 2012r., sygn. akt I GSK 339/11 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 lipca 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 1542/12 i do tej oceny się zastosował. Wydając zaskarżoną decyzję w całości również wykonał zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca mimo powoływania się na naruszenie przez organ art. 153 p.p.s.a. w żaden sposób nie wskazał na czym to naruszenie miałoby polegać. Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę z kolei z urzędu nie dopatrzył się naruszenia tego przepisu. Sąd nie dopatrzył się ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Na zakończenie Sąd wskazuje na niezasadność wniosku skarżącej dotyczącego wystąpienia z pytaniami prejudycjalnymi do TSUE oraz ewentualnego zawieszenia postępowania sądowego. W przedmiotowej sprawie Sąd samodzielnie mógł rozstrzygnąć spór pomiędzy skarżącą i Dyrektorem Izby Celnej, czemu dał wyraz w uzasadnieniu wyroku. Z tych wszystkich względów skargę należało oddalić jako niezasadną, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, na podstawie art. 151 p.p.s.a.