V SA/Wa 1378/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 17 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi [...] na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. E. M. (dalej jako: "skarżąca"), pismem z 21 lipca 2018 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na opisane w komparycji postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. W treści skargi zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania "zaskarżonej decyzji". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania aktu lub czynności określony został w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a") i ma on charakter zamknięty. Zgodnie z tym przepisem, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z treści powołanego przepisu wynika, że konieczną przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania tych okoliczności spoczywa na stronie skarżącej. Przy czym podkreślić trzeba, że orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma charakter fakultatywny, o czym świadczy użyty w powyższym przepisie zwrot "sąd może". Oznacza to, że Sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet, jeżeli stwierdzi, iż w danej sprawie występują przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaznaczyć przy tym należy, że na tym etapie postępowania Sąd nie dokonuje oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest postanowienie Prezesa ARiMR z (...) czerwca 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego ARiMR z (...) maja 2018 r. nr (...) o sprostowaniu z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej. Mając na uwadze treść wniosku o wstrzymanie wykonania oraz przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie uznano, iż przedmiotowy wniosek dotyczy zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia. W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony został pogląd, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wobec tego nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a więc nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc wykonanie aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania oraz aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (postanowienie WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2996/13 i z dnia 8 listopada 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 87/16,dostępne w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wyżej wskazano w rozpoznawanej sprawie wniosek dotyczy wstrzymania wykonania postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej, które to postanowienie samo w sobie nie nakłada na skarżącą żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy. Zaskarżone postanowienie nie wymaga ponadto żadnej czynności strony, tj. nie przyznaje stronie, co do zasady, żadnych uprawnień, ani nie nakłada na stronę żadnych obowiązków. W świetle powyższego stwierdzić należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest bezzasadny i brak jest podstaw do jego uwzględnienia. Na marginesie zauważyć jedynie wypada, że formułując wniosek o wstrzymanie wykonania profesjonalny pełnomocnik wskazał, iż wnosi o "wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (...) albowiem zachodzi obawa niepowetowanej szkody i trudnych do odwrócenia skutków w postaci egzekucji należnych kwot". Podkreślenia zatem wymaga, że w sytuacji, gdyby przedmiotem wniosku strony była decyzja z (...) czerwca 2017 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności finansowych z tytułu ułatwiania startu młodym rolnikom, taki wniosek również podlegałby oddaleniu. Jak słusznie zauważył bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów administracyjnych, które zostały wydane w granicach danej sprawy rozumianej w kontekście art. 134 § 1 p.p.s.a. jako sprawa w znaczeniu materialnym. (postanowienie NSA z 12 czerwca 2012 r., sygn. akt II FZ 441/12, dostępne w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Niniejsza sprawa dotyczy kwestii sprostowania oczywistej omyłki wspomnianej wyżej decyzji, nie zaś merytorycznego rozstrzygnięcia zasadności ustalenia stronie do zwrotu kwoty dofinasowania z tytułu nienależnie pobranych płatności. Nie ulega wątpliwości, że wskazane sprawy są ze sobą w związku chronologicznym i podmiotowym, jednakże ze względu na wyżej podkreśloną odrębność zakresów przedmiotowych nie można uznać, że tworzą one tą samą sprawę w znaczeniu materialnym. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.