V SA/Wa 1379/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA - Beata Krajewska po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi A.W. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata i radcy prawnego. Pismem z 2 maja 2012 r. A. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] (sprostowane postanowieniem z [...] kwietnia 2012 r. nr [...]). Postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. W. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], albowiem skarga jest niedopuszczalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz. U. z 2012 r., poz. 270] zwanej dalej p.p.s.a prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi, gdy dla każdego prawnika z góry, bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona (por. postanowienia SN z 18 stycznia 1966 r., I CZ 124/65 i z 8 października 1984 r., II CZ 112/84 ). Będą to zatem tego rodzaju sytuacje, w których przepisy obowiązującego prawa niepodlegające różnej wykładni w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz , Warszawa 2004, s. 321; por. też orzeczenie SN z 19 marca 1947 r., C.III. 149/47, OSN 1948, nr 1, poz. 12 i postanowienie SN z 8 września 1970 r., II CZ 115/70, OSNCP 1971, nr 6, poz. 104). W przedmiotowej sprawie A. W. złożył skargę na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] (sprostowane postanowieniem z [...] kwietnia 2012 r. nr [...]) odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Wojewody D. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...]. Przedmiotem skargi jest zatem postanowienie, wydane na podstawie art. 159 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, po.z 1071 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie k.p.a., o odmowie wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu cudzoziemca, na które zażalenie nie przysługuje. Kognicji sądów administracyjnych z kolei podlegają tylko te postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym, na które przysługuje zażalenie (art. 3 § 2 pkt.3 p.p.s.a.). Tymczasem zaskarżone postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia. Mając powyższe na uwadze skarga A. W. jest oczywiście bezzasadna i wniosek o przyznanie prawa pomocy w takim wypadku nie podlega merytorycznej ocenie. W tej sytuacji na podstawie art. 247 ww. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.