V SA/Wa 1384/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz (spr.), Protokolant ref. staż. - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2012 r. sprawy ze skargi W. B. na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia... lutego 2012 r. nr ... w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych. oddala skargę Przedmiotem skargi z dnia 8 maja 2012 r. wniesionej przez W.B., dalej "skarżący" jest rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2012 r. znak [...] w sprawie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw". Zaskarżone pismo zostało wydane w następującym stanie faktycznym Dnia 7 października 2011r. skarżący złożył w [...] Oddziale Regionalnym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosek o przyznanie pomocy w ramach działania 312 "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich 2007-2013. Pismem z dnia 8 grudnia 2011 r., organ wezwał skarżącego do złożenia uzupełnień i wyjaśnień, w tym związanych ze zmianą adresu zameldowania. Skarżący w dniu 30 grudnia 2011 r., złożył pismo przewodnie oraz uzupełniającą dokumentację. Pismem z dnia 23 lutego 2012 r. znak [...] poinformowano skarżącego o odmowie przyznania pomocy finansowej. Odmowa nastąpiła na podstawie art. 22 ust.3 ustawy z dnia 7 marca 2007 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze. zm.) oraz § 18 ust. 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007- 2013 (Dz. U. Nr 139, poz. 883, z późn. zm.) dalej: rozporządzenie. W uzasadnieniu pisma wskazano, że skarżący nie spełnił warunków określonych w § 4 pkt 1 lit. g rozporządzenia. Z przepisu tego wynika, że o pomoc w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" PROW 2007-2013 może ubiegać się osoba fizyczna, która w przypadku podmiotów podejmujących lub wykonujących działalność gospodarczą obejmującą świadczenie usług dla gospodarstw rolnych lub leśnictwa, ma miejsce zamieszkania na obszarach wiejskich, to jest miejscowości należącej do gminy: - wiejskiej, lub - miejsko-wiejskiej, z wyłączeniem miast liczących powyżej 20 tys. mieszkańców, lub - miejskiej, z wyłączeniem miejscowości liczących powyżej 5 tys. mieszkańców. Organ zwrócił uwagę, że miejsce zamieszkania nie jest tożsame z miejscem (adresem) zameldowania. Dla przyjęcia zamieszkania danej osoby w określonej miejscowości, konieczne jest ustalenie występowania łącznie dwóch przesłanek, a mianowicie przebywanie i zamiar stałego pobytu. Powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym ten sąd stwierdził, że: "Oba te elementy muszą występować łącznie. Zatem przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestawać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, ponieważ sam zamiar stałego pobytu w danej miejscowości nie stanowi o zamieszkaniu, lecz musi być połączony z przebywaniem w danej miejscowości i to takim przebywaniem, które ma cechy założenia tam ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów." Organ stwierdził, że analizując wniosek, dokumenty i wyjaśnienia dostarczone przez wnioskodawcę uznał, że W.B. dokonując zameldowania na pobyt stały w miejscowości B. gm. G. w dniu [...].10.2011r., tj. w dniu złożenia wniosku sztucznie stworzył warunki wymagane do otrzymania pomocy w ramach działania 312 PROW 2007-2013. Wszystkie przeanalizowane przez Agencję fakty świadczą o tym, że wnioskodawca, pomimo zmiany meldunku, na dzień złożenia wniosku w dalszym ciągu przebywa i zamieszkuje w W. i to tam znajduje się jego ośrodek osobistych i majątkowych interesów. Zgodnie z zapisami art. 4 ust. 8 Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich: "Nie naruszając przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia". Skarżący pismem z dnia [...] marca 2012 r. (data osobistego złożenia do kancelarii OR) wezwał Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa do usunięcia naruszenia prawa. Prezes ARiMR pismem z dnia z dnia [...] maja 2012r. nr [...] poinformował skarżącego o negatywnym wyniku rozpatrzenia wezwania do usunięcia prawa stwierdzając, iż nie doszło do naruszenia prawa przez Agencję w przedmiotowej sprawie. W skardze z dnia 8 maja 2012 r. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] lutego 2012 r. skarżący wniósł o przekazanie wniosku do dalszej obsługi przez organ oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów: - § 18 pkt. 6 w związku z § 4 pkt. 1 lit. g Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 (Dz. U. Nr 139, poz. 883, z późn. zm.), poprzez błędne zakwalifikowanie miejsca zamieszkania skarżącego, a w konsekwencji powyższego również: - naruszenie art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego, zwanego dalej "k.p.a.", poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela, - naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i wynikającego z niej wymogu jednolitości (spójności) poglądów wyrażonych w decyzjach i innych prawotwórczych stanowiskach (odmowa przyznania pomocy), - naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i oparcie się przy wydaniu odmowy na materiale dowodowym nie mającym związku ze sprawą oraz nie rozpatrzeniu materiału dowodowego mającego na nią wpływ. W uzasadnieniu skargi podkreślił, iż jak wyjaśnił w swoim piśmie z 30.12.2011r. od ponad 7 lat wraz ze swoją żoną E.B. – B., jest posiadaczem gospodarstwa rolnego usytuowanego w miejscowościach: W. i B., gmina G. I., powiat b., województwo [...], o powierzchni ponad 316 ha. Jest również właścicielem stada bydła i producentem bydła mięsnego. Żaden z zarzutów sformułowanych przez organ nie dowodzi, że skarżący stworzył sztuczne warunki wymagane do otrzymania pomocy, jak również nie dowodzi, że przebywa i zamieszkuje w W. i właśnie tu znajduje się jego ośrodek osobistych i majątkowych interesów. Adres do korespondencji podany dla celów kontaktowych jest aktualny ( [...]) i jest to adres jego żony E.B., która posiadając stosowne pełnomocnictwo zajmuje się obsługą jego korespondencji. Podany we wniosku numer faksu jest faksem Kancelarii Podatkowo Księgowej B., której jest udziałowcem. Numer ten podaje w kontaktach z ARiMR od 2005 r. tj. od czasu prowadzenia przez niego gospodarstwa rolnego. We wniosku nie wskazywał pełnomocnika ani osoby uprawnionej do kontaktów w sprawach dotyczących złożonego wniosku, robi to osobiście. Ponadto potwierdza, że jest wspólnikiem dwóch spółek cywilnych: Kancelaria Podatkowo-Księgowa B. oraz BB., adresem głównego miejsca wykonywania działalności spółek jest ul. W., [...] zaś adresem do doręczeń - ul. J. W.. Ponadto skarżący jest zatrudniony od 1 stycznia 2005 r. na umowę o pracę na etat w Kancelarii Radcy Prawnego. Umowę o pracę wykonuje w nielimitowanym czasie pracy na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Jeśli zaś chodzi o złożone zaświadczenie o podleganiu ubezpieczeniu społecznemu z dnia 13 października 2011 r. wydane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych skierowane do skarżącego na adres w W. to wniosek o zaświadczenie był składany w dniu, kiedy skarżący był jeszcze zameldowany w W. Ustosunkowując się do kolejnego zarzutu organu stwierdził, iż zaświadczenie o wpisie do ewidencji gospodarczej z dnia [...].10.2011r. świadczy, że w tym dniu skarżący zamieszkiwał w W. i tam prowadził działalność. Wpis ten został przez niego zaktualizowany. W. B. podkreślił, że począwszy od 7 października 2011 r. przebywa na stałe w sensie fizycznym (rzeczywistym) i prawnym (zameldowanie, urząd skarbowy, banki) w swoim "s." pod adresem: BI., Miejsce to jest "ośrodkiem jego osobistych i majątkowych interesów". Osobistych, ze względu na własny dom mieszkalny, w którym mieszka, majątkowych, w związku z prowadzoną przez niego rolniczą działalności gospodarczą (hodowla bydła) oraz z planowaną działalnością w zakresie usług rolniczych. Jego wola i zamiar stałego pobytu w tym miejscu wiążą się z prowadzonym przez niego remontem budynku mieszkalnego świadczącym o długiej perspektywie przebywania w tym miejscu. `Dodatkowo skarżący podkreślił, że wszelkie zobowiązania podatkowe: PIT i VAT są realizowane w Urzędzie Skarbowym w B. ze względu na adres zamieszkania, a nie zameldowania. Wreszcie w dniu 29 lutego 2012 r. Biuro Powiatowe ARiMR w W. wystosowało na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. "Zawiadomienie w sprawie przekazania wniosku zgodnie z właściwością", dotyczące wniosku skarżącego o przyznanie płatności za rok 2011, złożonego przez niego do Biura Powiatowego ARiMR właściwego ze względu na jego miejsce zamieszkania w chwili składania tego wniosku tj. w maju 2011 r. wskazując, że "miejscem zamieszkania W.B. jest powiat b.". Do skargi W.B. dołączył szereg dokumentów, w tym paszporty bydła i faktury obrazujące ponoszone nakłady na nieruchomość w G. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.); dalej: "p.p.s.a.", Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i to na dzień wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. W powyższym kontekście stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Rozpoznawana sprawa dotyczy wniosku skarżącego o przyznanie pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" rozpatrywanego przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na podstawie ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, zwanej dalej ustawą oraz przepisów wykonawczych do ustawy. Stosownie do art. 22 ust. 2 ww. ustawy do postępowań w sprawach przyznania pomocy na podstawie umowy prowadzonych przez podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Przepisy art. 21 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio. Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 3 ustawy, w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę w formie pisemnej o odmowie przyznania pomocy, z podaniem przyczyn odmowy. Zgodnie z art. 10 ustawy pomoc jest przyznawana na wniosek osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, wydanego w trybie art. 22 ust. 3 ustawy stanowi § 4 pkt 1 lit. g rozporządzenia z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Zgodnie z treścią § 4 pkt 1 lit. g rozporządzenia o pomoc w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" PROW 2007-2013 może ubiegać się osoba fizyczna, która w przypadku podmiotów podejmujących lub wykonujących działalność gospodarczą obejmującą świadczenie usług dla gospodarstw rolnych lub leśnictwa, ma miejsce zamieszkania na obszarach wiejskich, to jest miejscowości należącej do gminy: - wiejskiej lub - miejsko-wiejskiej, z wyłączeniem miast liczących powyżej 20 tys. mieszkańców, lub - miejskiej, z wyłączeniem miejscowości liczących powyżej 5 tys. mieszkańców. Miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest, zgodnie z art. 25 k.c., miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Na prawną konstrukcję miejsca zamieszkania składają się dwa elementy: przebywanie w sensie fizycznym w określonej miejscowości (corpus) oraz wola, zamiar stałego pobytu (animus). Oba te elementy muszą występować łącznie. Animus musi być wystarczająco uzewnętrzniony w postaci określonych zachowań psychofizycznych oraz czynności prawnych (administracyjnych, pracowniczych, cywilnoprawnych, rodzinnoprawnych). Zamiar stałego pobytu musi być określony na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestawać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby. O powzięciu zamiaru stałego pobytu świadczą okoliczności, na podstawie których uzasadnione jest ustalenie, że w danej miejscowości koncentruje się w danym czasie centrum życiowe osoby fizycznej, przejawiającej tam aktywność rodzinną i zawodową (v.: K. Piasecki: komentarz Zakamycze 2003, Komentarz do art. 25 kodeksu cywilnego, (w:) K. Piasecki, Kodeks cywilny. Księga pierwsza. Część ogólna. Komentarz, Zakamycze, 2003.). W ocenie sądu organ orzekający w sprawie - na podstawie analizy wniosku, dokumentów i wyjaśnień zasadnie przyjął, iż miejscem zamieszkania wnioskodawcy nie jest miejscowość – G. – w której zameldował się na pobyt stały w dniu złożenia wniosku. Okoliczności, które przemawiały za takim stanowiskiem były następujące: - jako adres do korespondencji wnioskodawca wskazał ul. J. W., - podany we wniosku w danych do kontaktu numer faksu, rozpoczyna się numerem kierunkowym W., nie wskazano jednak pełnomocnika, ani osoby, która byłaby uprawniona do kontaktu w sprawach dotyczących złożonego wniosku. Ponadto numer faksu jest zgodny z numerem podanym na stronie internetowej kancelarii podatkowo-księgowej, która jest prowadzona m.in. przez wnioskodawcę w W. - pismo [...] z dnia [...].12.2011 r. skierowane na adres w W. zostało odebrane osobiście przez wnioskodawcę, - korespondencja wysyłana przez wnioskodawcę do ARiMR po złożeniu wniosku, zgodnie z pieczęcią pocztową, wysyłana była z W. (19.10.2011r.), P. k. W.(02.11.2011 r.) oraz z W. (07.11.2011 r.). - zgodnie z złożonymi w ramach uzupełnień wyjaśnieniami oraz danymi zawartymi w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP, wnioskodawca jest wspólnikiem dwóch spółek cywilnych: Kancelaria Podatkowo-Księgowa B. oraz BB. Adres głównego miejsca wykonywania działalności spółek to ul. W., [...] a adres do doręczeń to ul. J. [...], - z zaświadczenia z dnia 13.10.2011 r. wydanego przez ZUS wynika, że Wnioskodawca zatrudniony jest od 01.01.2005r. na umowę o pracę na etat w Kancelarii Radcy Prawnego J.S. Zgodnie z informacjami zawartymi w ww. zaświadczeniu Kancelaria znajduje się w W. przy ul. A., - w odniesieniu do kwestii przyczyn zmiany meldunku, wnioskodawca wskazał adres zamieszkania i zameldowania B., ponieważ kupił tam gospodarstwo rolne z siedliskiem i planuje tam inwestycje związane z działalnością usługową na rzecz gospodarstw rolnych oraz zakup bydła, co będzie wymagało jego obecności. Wnioskodawca wskazał, iż w okresie przygotowywania dokumentów w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" był w trakcie przeprowadzki z W. do B. a od [...].10.2012r. formalnie i praktycznie mieszka już w B., - złożone zaświadczenie o podleganiu ubezpieczeniu z dnia [...].10.2011 r. wydane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych skierowane jest do wnioskodawcy na adres w W. Po wezwaniu skarżącego przez Agencję pismem z dnia [...].12. 2011r. do wyjaśnienia czy faktycznie dokonał zmiany miejsca zamieszkania i przeprowadził się do B. oraz wyjaśnienia okoliczności, które wskazują, że w dalszym ciągu zamieszkuje w W. (dane kontaktowe, numer faksu, odbieranie korespondencji) W. B. wskazał, że w B. kupił gospodarstwo z siedliskiem i planuje tam kolejne inwestycje związane z działalnością usługową na rzecz gospodarstw rolnych oraz zakup bydła, co będzie wymagało jego obecności. Ponadto wskazał, iż w okresie przygotowywania dokumentów w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" był w trakcie przeprowadzki z W. do B. a od 07.10.2012 r. formalnie i praktycznie mieszka już w B.. Natomiast w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...].03.2012r. skarżący nie podał żadnych dalszych okoliczności, które mogłyby wskazywać, że faktycznie zamieszkuje B., a nie w W. Reasumując: zdaniem Sądu organ na podstawie ww. okoliczności i oświadczeń Skarżącego prawidłowo przyjął, że brak jest elementów (corpus i animus) świadczących, że miejscem zamieszkania W.B. jest G. i że tam znajduje się jego ośrodek spraw życiowych. W tym miejscu – odnosząc się do zarzutów skargi – należy również przypomnieć, że ze względu na treść art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich nie mogą być zasadne zarzuty naruszenia art. 7, 8 i 77 § 1 k.p.a., gdyż powołany przepis wyłącza stosowanie przepisów k.p.a. przez podmioty prowadzące postępowanie w sprawach przyznawania pomocy. Ponadto ze względu na treść ostatniego zdania art. 22 ust. 2 - art. 21 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio, co oznacza, że w tych postępowaniach stosuje się zasady odmienne od zasad ogólnych znajdujących zastosowanie w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów k.p.a. W wymienionych sprawach organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Porównanie przytoczonej regulacji z zasadami ogólnymi wymienionymi w k.p.a. wskazuje, że ustawodawca w omawianej kategorii spraw odstąpił od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. Zgodnie z tą zasadą organy administracji publicznej, w toku postępowania podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Konsekwencją odejścia od zasady prawdy obiektywnej jest również rezygnacja z zasady postępowania dowodowego, wyrażonej w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którą organ administracji publicznej ma obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o obowiązek ten został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Przy czym chodzi tu przede wszystkim o dowody wskazane we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i ewentualnie innych uczestników postępowania. Organy administracji publicznej nie mają natomiast obowiązku działania z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ponadto w ustawie o wspieraniu, ograniczono stosowanie zasady informowania stron i innych uczestników postępowania przez organ administracji publicznej (art. 9 k.p.a.) oraz zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, która jest zawarta w art. 10 k.p.a. . Zgodnie z art. 21 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy organ administracji ma obowiązek: zapewnić stronom, ale na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania oraz udzielić stronom, również na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania. Należy również zauważyć, że omawiana ustawa w art. 21 ust. 3 nałożyła na strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz obciążyła obowiązkiem udowodnienia faktu osobę, która wywodzi z niego skutki prawne. Oznacza to, że w postępowaniu w sprawie przyznania pomocy to wnioskujący o płatność, a nie organ administracji publicznej, ma obowiązek przedstawić wszystkie dowody niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Organ – wbrew twierdzeniom skargi – rozpatrzył materiał dowodowy, który był w jego posiadaniu i wyciągnął z niego prawidłowe i logicznie umotywowane wnioski. Nie mógł natomiast rozpatrywać dowodów, które zostały dołączone przez skarżącego dopiero do skargi, nie miał też obowiązku zbierania dowodów z urzędu. Na marginesie tylko można stwierdzić, ze fakt posiadania bydła w gospodarstwie rolnym oraz remontowania domu w B. i dopełnienia formalności związanych ze zmianą klasyfikacji gruntu, na której posadowiony jest budynek nie świadczy o zamieszkiwaniu tam wnioskodawcy w rozumieniu art. 25 k.c. Wraz z bogaceniem się społeczeństwa coraz powszechniejsza jest tendencja posiadania tzw. drugich domów, zwłaszcza w miejscowościach letniskowych, czy atrakcyjnych turystycznie. W przypadku skarżącego fakt remontowania domu ma zapewne jeszcze i to uzasadnienie, iż skarżący musi zatrzymywać się tam w celach doglądania prowadzonych w miejscowości B. i okolicach interesów. Nie jest wreszcie zasadny zarzut skargi dotyczący braku spójności poglądów wyrażanych w decyzjach i innych prawotwórczych stanowiskach w odniesieniu do tego samego adresata, co skarżący uzasadnia przekazaniem przez organ Agencji jego wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich i ONW – organowi właściwemu ze względu na adres jego zamieszkania w B. ( powiat b.). Argument ten został podniesiony dopiero w skardze, więc organ nie mógł się do niego ustosunkować w rozstrzygnięciu. Należy jednak podzielić pogląd zawarty w odpowiedzi na skargę, że przekazanie wniosku do rozpatrzenia innemu organowi – w żaden sposób nie potwierdza miejsca zamieszkania strony. Dodać można, że organ przekazując wniosek we wstępnej fazie postępowania administracyjnego o przyznanie płatności bezpośrednich nie prowadzi własnego szczegółowego postępowania co do miejsca zamieszania strony, a kieruje się tym co wskazuje sama strona we wniosku, lub pismach. Tą samą argumentację można wysunąć odnośnie zmiany przez skarżącego miejsca płacenia podatków – PIT i VAT. Organ prawidłowo przyjął zatem, iż wnioskodawca nie wykazał, że spełnia kryterium dostępu do pomocy określone w § 4 pkt 1 lit. g rozporządzenia z dnia 17 lipca 2008 r., nie zostały ponadto naruszone wskazane w skardze przepisy postępowania. Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji