V SA/Wa 1390/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Sędzia WSA - Marek Krawczak, Protokolant spec. - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2016 r. sprawy ze skargi Gminy B. na rozstrzygnięcie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia (...) marca 2015 r. nr (...) w przedmiocie odrzucenia wniosku o dofinansowanie; 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie; 2. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz Gminy B. kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej przez Gminę ... do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest rozstrzygnięcie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego zawarte w piśmie z dnia ... marca 2015 r. znak ... o odrzuceniu z powodu błędu formalnego wniosku Gminy o dofinansowanie zadania pn. ,,... złożonego w ramach Programu Dziedzictwo Kulturowe Priorytet I ,,Ochrona zabytków’’. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zapadło w wyniku złożenia przez Gminę ... (dalej: Skarżąca, Gmina) wskazanego powyżej wniosku o dofinansowanie. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dalej: Minister, Organ, MKiDN) w rozstrzygnięciu wskazał, że podczas analizy dokumentów stwierdzono błąd formalny polegający na przeznaczeniu ponad 10% wydatków na koszty nieujęte w wykazie kosztów kwalifikowanych. Skarżąca złożyła w dniu 7 kwietnia 2015r. (data wpływu do Organu) wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które nie zostało uwzględnione. Wobec powyższego, Gmina złożyła skargę do WSA, w której rozstrzygnięciu zarzuciła: - naruszenie prawa w szczególności ust. 15 część V Programu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pn. Dziedzictwo Kulturowe – Priorytet I Ochrona Zabytków w zw. z art. 77 pkt 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (dalej: ustawa o ochronie) polegające na tym, iż w piśmie z dnia 12 marca 2015 r. informującym o odrzuceniu wniosku Gminy ... o udzielenie dofinansowania Organ wskazał błąd formalny polegający na rzekomym przeznaczeniu ponad 10% wydatków na koszty nieujęte w wykazie kosztów kwalifikowanych, podczas gdy do takiego przekroczenia nie doszło. W szczególności wydatki poniesione przez Gminę na remont Dworku wraz z otoczeniem, polegające na przeprowadzeniu prac konserwatorskich m. in. zabytkowego ogrodzenia ogrodu okalającego dworek, znajdujących się w tym ogrodzie rzeźb i studni, powinny być uznane za wydatki kwalifikowane, bowiem decyzje o wpisaniu do rejestru zabytków obejmowały nie tylko sam Dworek ,,... i ogród (jak błędnie przyjął Minister w zaskarżonym piśmie), lecz rozciągały ochronę konserwatorską na znajdujące się w tym ogrodzie rzeźby i studnię oraz okalający ów ogród ogrodzenie. Okoliczność ta, zdaniem Skarżącej została w sposób jednoznaczny wyjaśniona dokumentem urzędowym, złożonym przez Gminę w trakcie procedury oceny wniosku, tj. zaświadczeniem wydanym przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 26 listopada 2014 r. Treść tego zaświadczenia nie została przez organ wzięta pod uwagę. - naruszenie art. 76 § 1 k.p.a. w zw. z art. 217 § 1 k.p.a. polegające na odmowie przy dokonywaniu oceny formalnej wniosku Gminy o dofinansowanie, uwzględnienia treści dokumentu urzędowego tj. zaświadczenia z dnia 26 listopada 2014 r. znak ... wydanego przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, którym jednoznacznie wskazano, iż ochroną konserwatorską na mocy wpisu do rejestru zabytków objęte są także znajdujące się przy Dworku ,,... rzeźby, studnia oraz ogrodzenie stanowiące element założenia ogrodowego. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o uchylenie przedmiotowego aktu. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej odrzucenie gdyż pismo z dnia 12 marca 2015 r. nie spełnia warunku określonego w art. 3 ust. 2 pkt 4 p.p.s.a. ponieważ nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa. Postanowieniem z dnia 10 września 2015 r. WSA w Warszawie odrzucił skargę uznając, iż jest ona niedopuszczalna. W wyniku skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił powyższe postanowienie WSA (Sygn. akt: II GSK 3439/15) wskazując w uzasadnieniu, że skarga na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie z dnia 12 marca 2015 r. jest dopuszczalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Realizując powyższe uprawnienia Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie Sąd przypomina, że zgodnie z przepisem art. 73 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. 2014 r. poz. 1446 z późn. zm.) m.in. jednostka samorządu terytorialnego będąca właścicielem bądź posiadaczem zabytku wpisanego do rejestru zabytków może ubiegać się o udzielenie dotacji celowej z budżetu państwa na dofinansowanie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy tym zabytku. Zgodnie z przepisem art. 74 ustawy dotacja może zostać udzielona przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na dofinansowanie wskazanych wyżej prac przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków i może ona obejmować nakłady konieczne przy zabytku określone w art. 77 w/w ustawy. Szczegółowe zasady zostały określone w regulaminie Programu MKiDN Dziedzictwo kulturowe Priorytetu 1 Ochrona zabytków oraz Wytycznych do oceny wniosków. Zgodnie z zawartą tam definicją błąd formalny są to wady wniosku wynikające z niedostosowania zadania do wymagań związanych z zakresem danego programu, które uniemożliwiają udzielenie dofinansowania dla zadania w ramach danego Programu i których wnioskodawca nie może poprawić po terminie zamknięcia naboru. Tu, zgodnie z § 7 uprawnienie do dokonywania uzupełnień i korekt wniosku było możliwe do dnia 31.10. 2014 r. Według § 8 ust. 9 Wytycznych błędem formalnym jest przeznaczenie ponad 10% wydatków na koszty nieujęte w wykazie kosztów kwalifikowanych, przy czym wykaz ten obejmuje koszty ponoszone w ramach wnioskowanego dofinansowania. WSA wskazuje, że zgodnie z decyzją Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr ... z dnia ...07. 2002r. do rejestru zabytków Województwa Mazowieckiego wpisano pod numerem ... ogród przy zabytkowym dworku ,,... zwanym też ,,... – wpisanym do Rejestru Zabytków decyzją nr ... z ....12.1974 r. w granicach wg załączonego planu stanowiącego integralną część niniejszej decyzji ... Zgodnie z zaświadczeniem z dnia 26 listopada 2014 r., będącym dokumentem urzędowym, Maz. Woj. Konserwator Zabytków zaświadcza, że ,,Zespół ogrodowy Dworu ..., zlokalizowany przy ul. ..., gm. ..., pow. ... jest wpisany do rejestru zabytków nieruchomych decyzją Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dn. ... lipca 2002 r., pod nr rej. ... Ochroną konserwatorską na mocy przedmiotowego wpisu objęte są: rzeźby, studnia oraz ogrodzenie jako integralne elementy założenia ogrodowego’’. Zostało to wyjaśnione w trakcie procedury oceny wniosku, gdyż Skarżąca niniejsze zaświadczenie złożyła Organowi. Okoliczność, że zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy wyłączono stosowanie k.p.a., nie oznacza, iż dopuszczalne jest kwestionowanie wartości i charakteru prawnego dokumentu urzędowego, którym jest wymienione wyżej zaświadczenie. Wobec powyższego, niezasadne jest uznanie, ze koszty remontu rzeźb ogrodowych, studni i ogrodzenia są niekwalifikowalne. Wszystkie te bowiem rzeczy są integralną częścią Dworku i są wpisane do stosownego rejestru. A to oznacza, że wskazane przez Skarżącą koszty ich remontu nie można uznać za niekwalifikowalne. Tym samym argument będący podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia iż przeznaczono ponad 10 % wydatków na koszty nieujęte w wykazie kosztów kwalifikowalnych, a to jest błędem formalnym, nie zasługuje na akceptację. Ze wskazanych wyżej powodów na podstawie przepisu art. 146 § 1 p.p.s.a. uznając, iż nastąpiło naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i naruszenie przepisów postepowania, które miało wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach rozstrzygnięto na zasadzie przepisu art. 200 p.p.s.a.