V SA/Wa 1396/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi M. Z. na postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowa wznowienia postępowania: oddala skargę. Przedmiotem skargi M. Z. (dalej jako: Wnioskodawca, Skarżący) jest postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju (dalej jako: Minister, Organ) znak: ... z dnia ... czerwca 2019 r., odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Ministra Rozwoju z dnia ... sierpnia 2016 r. nr ..., utrzymującą w mocy decyzję Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: "PARP") nr ... z dnia ... stycznia 2016 r. w przedmiocie zwrotu części środków przekazanych Z. Spółka z o.o. w upadłości likwidacyjnej, na podstawie umowy o dofinansowanie zawartej w dniu ... maja 2010 r. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Dnia ... stycznia 2016 r. PARP wydała decyzję znak... w przedmiocie zwrotu części środków przekazanych Z. Spółka z o.o. w upadłości likwidacyjnej, na podstawie umowy o dofinansowanie zawartej w dniu ... maja 2010 r. nr ..., której przedmiotem było dofinansowanie Projektu pn. "...", realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka. Dnia ... maja 2018 r. PARP wydała decyzję nr ... w przedmiocie zwrotu pozostałych środków przekazanych Z. Spółka z o.o. w upadłości likwidacyjnej, w związku z rozwiązaniem umowy o dofinansowanie zawartej w dniu ... maja 2010 r. Od obu decyzji organu I instancji wniesiono odwołania, a następnie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Postępowania administracyjne prowadzone przez organ II instancji oraz sądowoadministracyjne przed WSA zostały zakończone. Prawomocnym wyrokiem z dnia 10 października 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 2794/16 została oddalona skarga na decyzję Ministra Rozwoju z dnia ...sierpnia 2016 r. nr ...; ..., utrzymującą w mocy decyzję PARP nr ... z dnia ... stycznia 2016r. W dniu 31 grudnia 2018 r. do Ministra Inwestycji i Rozwoju wpłynął przekazany przez PARP wniosek M. Z. z dnia 17 września 2018 r., uzupełniony pismem z dnia 17 grudnia 2018 r., o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wydaniem przez Ministra Rozwoju w dniu ... sierpnia 2016 r. decyzji administracyjnej, znak: ... Treść wniosku wskazywała, że żądanie M. Z.może również dotyczyć wznowienia postępowania zakończonego wydaniem przez Ministra Inwestycji i Rozwoju decyzji z dnia ... sierpnia 2018 r., znak: ... Ponadto w dniu 27 grudnia 2018 r. oraz w dniu 5 stycznia 2019 r. wpłynęły do Ministra Inwestycji i Rozwoju kolejne pisma M. Z. dotyczące wznowienia postępowania administracyjnego. Mając na względzie nieprecyzyjną treść otrzymanych pism, Minister wezwał Wnioskodawcę do złożenia wyjaśnień pismem z dnia 25 stycznia 2019 r. w celu uzyskania wyjaśnień odnosnie weryfikacji przesłanek umożliwiających wznowienie postępowania. W dniu 2 kwietnia 2019 r. do Ministra Inwestycji i Rozwoju wpłynęła odpowiedź Skarżącego na wezwanie z dnia 25 stycznia 2019 r. Minister ponownie wezwał do złożenia kolejnych wyjaśnień pismem z dnia 26 kwietnia 2019 r. W dniu 13 maja 2019 r. M. Z. poinformował, że nie jest w stanie udzielić w terminie wyjaśnień i zawnioskował o wydłużenie terminu na ich udzielenie. W wyjaśnieniach z dnia 26 kwietnia 2019 r. Wnioskodawca oświadczył, że wniosek o wznowienie postępowania złożył w imieniu Beneficjenta - spółki Z. sp. z o.o., obecnie natomiast reprezentuje T. Ltd - następcę zlikwidowanej Z. sp. z o.o. Zaskarżonym postanowieniem Minister Inwestycji i Rozwoju odmówił wznowienia na wniosek M. Z postępowania w sprawie, w której organ ten utrzymał w mocy w drugiej instancji decyzję zobowiązującą Z. Spółka z o.o. w upadłości likwidacyjnej (dalej jako Beneficjent, Spółka), do zwrotu środków pochodzących z umowy zawartej w dniu ...maja 2010 r. nr ... Przyczyną rozstrzygnięcia było ustalenie na podstawie Krajowego Rejestru Sądowego, że ww. Spółka została wykreślona z rejestru przedsiębiorców w dniu 7 lutego 2019 r. i wykreślenie to stało się prawomocne w dniu 28 lutego 2019 r. Organ stwierdził, że z dniem 7 lutego 2019 r. przestał istnieć beneficjent, który jest podmiotem uprawnionym do występowania w charakterze strony w niniejszym postępowaniu. Tym samym z dniem 7 lutego 2019 r. nastąpiła utrata legitymacji procesowej przez spółkę Z. sp. z o.o. Legitymacja w tym zakresie nie przysługuje natomiast ani byłemu Zarządowi byłej Spółki oraz innym podmiotom związanym z byłym Zarządem byłej Spółki, które nie dysponują interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a. Oznacza to, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania nie może zostać wszczęte z uwagi na wykreślenie Spółki z rejestru przedsiębiorców. M. Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju znak: ... z dnia ... czerwca 2019 r., odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Ministra Rozwoju z dnia ... sierpnia 2016 r. , zarzucając postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. Naruszenie to polegało na nieuwzględnieniu wniosku dowodowego o przesłuchanie świadków, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wniosku M. Z. powołał się na umowę z dnia ... lipca 2015 r., zgodnie z którą Spółka T. Ltd przejęła prawa wynikające ze zrealizowanej umowy o dofinansowanie nr ..., "a zatem prawo do reprezentacji i obrony interesów wynikających z tej umowy w postępowaniach administracyjnych". Zarzucił też, że "pominięcie dowodu z przelania wierzytelności z umowy o dofinansowanie na inny podmiot stanowi istotną wadę przeprowadzonego postępowania, albowiem nie można przyjąć, że podmiot uprawniony do reprezentacji został wykreślony z rejestru, skoro w myśl umowy cesji podmiotem tym jest spółka Taskscape Ltd - będąca podmiotem aktywnym i zdolnym do wykonywania prawa z cesji umowy o dofinansowanie, tym bardziej iż podmiot ten dysponuje nowymi istotnymi dowodami w zakończonych postępowaniach, jakie ujawniają się w toku postępowania prokuratorskiego". Skarżący dołączył do skargi kopię umowy sukcesji syngularnej zawartej w dniu ... lipca 2015 r. między Z. Sp. z o.o. z siedzibą w S. a T. Ltd z siedzibą w L. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podnosząc argumenty wyrażane wcześniej w swoim rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Na wstępie wskazać należy, że granicę sądowoadministracyjnej kontroli decyzji administracyjnej (postanowienia) wyznacza wyłącznie kryterium legalności rozumiane jako zgodność z powszechnie obowiązującym prawem, o czym stanowi art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) i tylko naruszenie tego prawa w procesie wydawania zaskarżonej decyzji (postanowienia) uzasadnia jej uchylenie, czyli wycofanie z obrotu prawnego. Uchylenie decyzji administracyjnej (postanowienia), względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a). W tym miejscu wskazać również należy, że zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku skarg na tego rodzaju postanowienia, skierowanie ich do rozpoznania w przywołanym trybie nie zostało uzależnione od stosownego wniosku strony w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe, na tej właśnie podstawie, sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym. Przechodząc do merytorycznego rozpatrzenia sprawy należy zwrócić uwagę, że w ocenie Sądu organ prawidłowo wydał zaskarżone postanowienie. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która umożliwia weryfikację ostatecznej decyzji administracyjnej pod kątem jednej z kwalifikowanym wad procesowych, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. Postępowanie to należy postrzegać jako nadzwyczajne, umożliwiające ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Z uwagi jednakże na to, że może ono prowadzić do wzruszenia tejże decyzji, co przełamuje zasadę trwałości decyzji ostatecznych, wynikającą z art. 16 § 1 k.p.a., wznowienie postępowania obwarowane jest szczególnymi wymogami. Wniesienie podania nie wszczyna postępowania wznowieniowego, tylko uruchamia fazę wstępną postępowania, której celem jest ustalenie, czy wznowienie postępowania jest w określonym przypadku dopuszczalne. Poprzedza ona ustalenie, czy przyczyny wznowienia wskazane przez wnioskodawcę faktycznie wystąpiły, gdyż ta kwestia może zostać merytorycznie rozważona dopiero po wydaniu postanowienia, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a. Dopuszczalność wszczęcia omawianego nadzwyczajnego trybu postępowania uzależniona jest od stwierdzenia, że z żądaniem wznowienia postępowania wystąpił podmiot do tego uprawniony, a zatem strona, której przysługuje interes prawny (art. 28 k.p.a.), podmiot ten powołał się w złożonym podaniu na okoliczność stanowiącą jedną z przesłanek wznowienia (art. 145 § 1 pkt 1 - 8, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a.), jak też podanie o wznowienie postępowania zostało złożone w przewidzianym w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. terminie. Zgodnie z art. 147 k.p.a., wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b następuje tylko na żądanie strony. Rozstrzygnięcie w sprawie wznowienia postępowania decyzji następuje w drodze decyzji (art. 151 § 1 i 2 k.p.a.). Natomiast według art. 149 § 3 k.p.a., odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.). Stwierdzenie rzeczywistego wystąpienia w sprawie przyczyny wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną i wynikających z tego skutków dla rozstrzygnięcia sprawy jest rezultatem ustaleń dokonanych po wydaniu postanowienia o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wznowienia postępowania, lub też w przypadku postępowania inicjowanego wnioskiem strony, ustaleń dokonanych po doręczeniu organowi żądania strony. Nie można skutecznie domagać się wszczęcia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli - w szczególności - żądanie zostało wniesione po upływie 5 lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji (art. 146 § 1 k.p.a.). Jak już wyżej wskazano, postępowanie w sprawie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nie może być wszczęte w razie zaistnienia przykładowo wskazanych negatywnych przesłanek. W takim wypadku organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Powody, dla których nie można wszcząć postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną uwzględnia się również w zakresie wszczęcia postępowania z urzędu. Organ nie wydaje wówczas postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania z urzędu, lecz postępowania takiego nie wszczyna. Należy podkreślić, że organ administracji publicznej odmawia wszczęcia postępowania w sprawie wznowieniowej także wówczas, gdy kwestionowana przez stronę decyzja nie jest ostateczna. Odmowa wszczęcia postępowania wznowieniowego stanowi jednocześnie odmowę przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów w sprawie i rozstrzygania merytorycznego o zasadności wniosku o uchylenie decyzji dotychczasowej. Istota postępowania prowadzonego w omawianym trybie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii dopuszczalności uruchomienia trybu nadzwyczajnego. Przed wydaniem postanowienia na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. organ administracji publicznej bada wyłącznie, czy istnieją negatywne przesłanki uniemożliwiające wszczęcie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. W razie ustalenia, że brak jest przesłanek negatywnych organ administracji publicznej winien przeprowadzić postępowanie, które kończy się wydaniem decyzji na podstawie art. 151 § 1 i 2 k.p.a. Zatem wydanie postanowienia o wznowieniu postępowaniu uzależnione jest jedynie od spełnienia minimalnych, stricte formalnych przesłanek - tak, że zasadne jest wręcz mówienie o pozytywnym domniemaniu obowiązku uwzględnienia wniosku o wznowienie postępowania (zob. wyrok NSA z 23 czerwca 2010 r., II OSK 965/09; wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.gov.pl). Tymczasem w niniejszej sprawie organ jeszcze przed wznowieniem postępowania ocenił, czy przyczyny wznowienia wskazane przez Wnioskodawcę faktycznie wystąpiły, i w oparciu o negatywną ocenę w tym zakresie odmówił wznowienia postępowania. Organ wskazał przy tym, że z dniem 7 lutego 2019 r. przestał istnieć beneficjent, który jest podmiotem uprawnionym do występowania w charakterze strony w niniejszym postępowaniu tj. postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Ministra Rozwoju z dnia ... sierpnia 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości nr ... z dnia ... stycznia 2016 r. w przedmiocie zwrotu części środków przekazanych Z. Spółka z o.o. w upadłości likwidacyjnej, na podstawie umowy o dofinansowanie zawartej w dniu ... maja 2010 r. W ocenie Ministra z dniem 7 lutego 2019 r. nastąpiła utrata legitymacji procesowej przez spółkę Z. sp. z o.o. Legitymacja w tym zakresie nie przysługuje natomiast Skarżącemu, ani byłemu Zarządowi byłej Spółki oraz innym podmiotom związanym z byłym Zarządem byłej Spółki, które nie dysponują interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a. Oznacza to, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania nie może zostać wszczęte z uwagi na wykreślenie Spółki z rejestru przedsiębiorców. Z kolei Skarżący twierdzi, powołując się na umowę z dnia ... lipca 2015 r., zgodnie z którą Spółka T.Ltd przejęła prawa wynikające ze zrealizowanej umowy o dofinansowanie nr ... - że posiada prawo do reprezentacji i obrony interesów wynikających z tej umowy w postępowaniach administracyjnych. Dokonując oceny stanowiska organu oraz Skarżącego, należy uznać, że autor skargi nie podważył skutecznie oceny dokonanej przez organy odnośnie odmowy wznowienia postępowania. Uzasadnienie skargi w istocie opiera się na polemice z ustaleniami zawartymi w decyzjach odnoszących się do kwestii zwrotu części środków przekazanych Z. Spółka z o.o. w upadłości likwidacyjnej, na podstawie umowy o dofinansowanie zawartej w dniu ... maja 2010 r., podczas gdy istotą kontrolowanego postępowania jest dopuszczalność samego wznowienia postepowania. W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji odmówił wznowienia postępowania postanowieniem wydanym na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., który przewiduje, że odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. W orzecznictwie podkreśla się, że "Odmowa wznowienia postępowania na mocy art. 149 § 3 k.p.a. dotyczy tylko tych przypadków, gdy wspomniane przeszkody są łatwo dostrzegalne, a ich stwierdzenie nie wymaga prowadzenia analiz lub uzyskania dodatkowych wyjaśnień." (por. wyrok NSA z 9 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 610/16, LEX nr 2483578; dostępne tamże). Taka sytuacja wystąpiła w tej sprawie. W okolicznościach tej sprawy zasadnie bowiem przyjęto, że przyjmowanie w postępowaniu wznowieniowym subiektywnej koncepcji legitymacji procesowej nie oznacza w konsekwencji dowolnego przyznawania przez organy administracji publicznej statusu strony postępowania administracyjnego, bowiem status taki zawsze wynikać winien z obowiązujących przepisów prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 3 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 1644/17; dostępny tamże). W uzasadnieniu wniosku, jak też i skargi, M. Z. powołał się na umowę z dnia ... lipca 2015 r., zawartą pomiędzy Z. Sp. z o.o. z siedzibą w S. a T. Ltd z siedzibą w L. zgodnie z którą Spółka T. Ltd przejęła prawa wynikające ze zrealizowanej umowy o dofinansowanie nr ... Skarżący wskazuje przy tym, że posiada "(...)prawo do reprezentacji i obrony interesów wynikających z tej umowy w postępowaniach administracyjnych". Zarzuca też, że "pominięcie dowodu z przelania wierzytelności z umowy o dofinansowanie na inny podmiot stanowi istotną wadę przeprowadzonego postępowania, albowiem nie można przyjąć, że podmiot uprawniony do reprezentacji został wykreślony z rejestru, skoro w myśl umowy cesji podmiotem tym jest spółka T. Ltd - będąca podmiotem aktywnym i zdolnym do wykonywania prawa z cesji umowy o dofinansowanie, tym bardziej iż podmiot ten dysponuje nowymi istotnymi dowodami w zakończonych postępowaniach, jakie ujawniają się w toku postępowania prokuratorskiego". Organ w zaskarżonym postanowieniu wskazał jednakże, że niezbędnym elementem posiadania przymiotu strony, a co za tym idzie podmiotu uprawnionego do wystąpienia o wznowienie postępowania administracyjnego, jest interes prawny, o którym wspomina art. 28 k.p.a. Interes prawny, czyli oparta na przepisach prawa materialnego możliwość skutecznego domagania się od administracji publicznej podjęcia określonych działań, a w szczególności wydania decyzji administracyjnej, trwa dopóty, dopóki istnieje podmiot, tj. konkretna osoba fizyczna lub prawna, któremu interes ten przysługuje. Innymi słowy, jeżeli podmiot taki utracił swój byt (wskutek śmierci bądź likwidacji), to nie można uznać, że interes prawny istnieje nadal. Trzeba zgodzić się z Ministrem, iż taki przypadek nastąpił w sprawie zakończonej zaskarżonym postanowieniem. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w dniu 7 lutego 2019 r. Z. Spółka z o.o. została wykreślona z rejestru przedsiębiorców, co oznacza, że nie może być ona traktowana jako podmiot istniejący. W konsekwencji również w wymienionym dniu ustał interes prawny Spółki, który legitymował ją do złożenia żądania wznowienia postępowania w sprawie. Rację ma też organ, że ustalenia faktyczne w tym zakresie nie wymagają szczególnych zabiegów dowodowych, bowiem wystarczające jest zasięgnięcie informacji z Krajowego Rejestru Sądowego, co może nastąpić w sposób elektroniczny. Tym samym Minister prawidłowo uznał, że M. Z. nie jest podmiotem uprawnionym do wznowienia postępowania w sprawie, która dotyczyła praw i obowiązków Z. Sp. z o.o., gdyż interes prawny, który służył wyłącznie Spółce, ustał równocześnie z jej wykreśleniem z rejestru. W ocenie Sądu rację ma też organ, że przedstawiona przez Skarżącego umowa z dnia ... lipca 2015 r. nie stanowi o przeniesieniu praw na kolejną spółkę. Wynika to z treści umowy o dofinansowanie nr ... (w aktach sprawy), a konkretnie z jej § 3 ust. 4, który zobowiązuje Beneficjenta do nieprzenoszenia na inny podmiot praw i obowiązków z niej wynikających, bez uprzedniej zgody Instytucji Wdrażającej/Instytucji Pośredniczącej II stopnia. Jak wskazał Minister, podmioty zaangażowane w udzielenie Beneficjentowi dotacji nigdy nie udzielały zgody na zawarcie tego rodzaju umowy, a Beneficjent nigdy o uzyskanie takiej zgody nie występował. Jak już wyżej wskazano, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że został on wydany z naruszeniem przepisu prawa materialnego wpływającym na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 litera a-c p.p.s.a.). Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa materialnego czy procesowego na treść decyzji, a więc ukształtowanych w niej stosunków administracyjnoprawnych materialnych lub procesowych. Sąd, uchylając z tych powodów decyzję, musi zatem wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (patrz: wyrok NSA z 19 października 2011r., sygn. akt I OSK 915/11; dostępny tamże). Dlatego też zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i uchylenie decyzji (postanowienia) może nastąpić jedynie wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w takim wypadku rzeczą Sądu jest wykazanie, że uchybienie przepisom prawa przez organ orzekający było tak istotne, że przy poprawnym ich zastosowaniu brzmienie osnowy rozstrzygnięcia byłoby lub mogłoby być inne. Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.