V SA/Wa 141/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Protokolant st. specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi G. P. R. P. Sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... listopada 2015 r. nr ... w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach działania grupy producentów rolnych oddala skargę. Przedmiotem skargi G. w O. (dalej: skarżąca, strona lub Grupa) jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR, organ odwoławczy lub II instancji) z [...] listopada 2015r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. (dalej: Dyrektor ARiMR lub organ I instancji) z [...] sierpnia 2015r., nr [...] odmawiającą przyznania środków finansowych w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 za okres od dnia 30 grudnia 2013 r. do dnia 29 grudnia 2014 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Decyzją z [...] grudnia 2013r. Marszałek Województwa [...] wpisał skarżącą do rejestru grup producentów rolnych, a następnie Dyrektor ARiMR decyzją z [...] lipca 2014r. przyznał stronie pomoc finansową w ramach działania "Grupy producentów rolnych" na okres od 30 grudnia 2013r. do 29 grudnia 2018r. Wnioskiem z [...] stycznia 2015 r. Grupa złożyła wniosek o płatność w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych" za okres od dnia 30 grudnia 2013 r. do dnia 29 grudnia 2014 r., tj. za pierwszy rok korzystania z pomocy. Następnie po przeprowadzaniu postepowania wyjaśniającego organ I instancji decyzją z [...] sierpnia 2015 r. odmówił przyznania stronie wnioskowanej pomocy. W wyniku rozpoznania odwołania Prezes ARiMR zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2015r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora ARiMR z [...] sierpnia 2015r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że Grupę tworzy pięciu członków, tj.: P. S., I. S., R. K., J. S., M. S. Prezesem Grupy jest A. S. Stwierdzono, że skarżąca została utworzona przez pięciu producentów rolnych, z których czterech należało w przeszłości do G. Sp. z o.o. w O. (dalej: GP [...]). GP [...] w dniu [...] listopada 2009 r. (decyzja Marszałka Województwa [...]) została wpisana do Rejestru grup producentów rolnych w grupie produktów "świnie żywe, prosięta, warchlaki, mięso wieprzowe: świeże, chłodzone, mrożone". Następnie, w dniu [...] października 2009 r. do GP [...] przystąpił M. S. i z tym samym dniem wykluczono 2 członków Grupy, tj.: A. J. oraz E. L. Prezesem Grupy był A. S. Pozostali członkowie to: P. S., I. S., R. K., K. H. Prezes ARiMR wskazał, że GP [...] korzystała z pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 przez 3 lata, tj. w latach 2009-2012. W dniu [...] listopada 2012r. K. H. poinformował GP [...] o zamiarze wystąpienia z Grupy z dniem [...]listopada 2013 r. W dniu [...] listopada 2013 r. pomiędzy K. H. a I. S. zawarta została umowa zbycia udziałów w GP [...] Sp. z o.o. Organ odwoławczy wskazał, że z informacji zawartych w aktach wynika, iż podmiot ten poszukiwał nowego członka w miejsce K. H. w okresie od [...] listopada 2012 r. do [...] listopada 2013 r., jednakże nie był w stanie przestawić dokumentów na potwierdzenie powyższego. Przedstawił w tym zakresie jedynie pisemne wyjaśnienia, w których wskazał, że producenci trzody chlewnej byli poszukiwani a wszelkie rozmowy w tym zakresie odbywały się telefonicznie. Żaden producent rolny nie chciał przystąpić do GP [...]. Do tej grupy nie chciała również przystąpić J. S. z powodu braku wiedzy o historii grupy oraz o ewentualnych zobowiązaniach lub obciążeniach. Osoba ta jednak miesiąc później zdecydowała się na członkostwo w G. i działalność w zakresie chowu trzody chlewnej rozpoczęła w styczniu 2014 r. Organ II instancji podkreślił, że zarówno siedziba G. Sp. z o.o. jak i adres zamieszkania 3 jej członków, tj. P. S., I. S. oraz J. S. zlokalizowana jest pod tym samym adresem w miejscowości O. Czterech członków Grupy, poza J. S., na dzień jej rejestracji w KRS prowadziło hodowlę trzody chlewnej. Stwierdził także, że produkcja trzody chlewnej J. S. i I. S. odbywa się w budynkach będących własnością P. S. Dzierżawcy ponoszą koszty czynszu, energii, gazu, wody, jak również koszty związane z produkcją trzody chlewnej, co potwierdzają stosowne dokumenty. I. S. dzierżawi budynek produkcyjny o powierzchni 1000 m2 położony w Z. na działce ewidencyjnej nr [...]. Natomiast J. S. dzierżawi budynek o powierzchni produkcyjnej 600 m2, położony na tej samej działce. Prezes ARiMR, powołując się na wyjaśnienia strony z [...] kwietnia 2015 r., zauważył, że w tym samym czasie w ww. budynku o powierzchni 600 m2 działalność prowadzi również P. S., co pozostaje w sprzeczności z dokumentami potwierdzającymi tytuł prawny do nieruchomości, w których prowadzona jest działalność w zakresie chowu trzody chlewnej. Podkreślił, że dzięki dzierżawie chlewni J. S. uzyskała miejsce do prowadzenia chowu trzody chlewnej, gdyż osoba ta nie posiada innej infrastruktury technicznej oprócz dzierżawionej, nie ma też innych obiektów, w których mogłaby prowadzić chów trzody chlewnej. Organ odwoławczy stwierdził również, że J. S. rozpoczęła prowadzenie produkcji trzody chlewnej w styczniu 2014 r. a więc miesiąc po wpisie Grupy do rejestru grup producentów rolnych. Powołując się na załącznik nr 2 do wniosku o płatność Prezes ARiMR wskazał, że na początku roku 2014 J. S. wstawiła do dzierżawionej chlewni jednorazowo 200 szt. warchlaków, następnie w kwietniu 2014 r. dostarczyła do Grupy 200 szt. tuczników. Natomiast w tym samym czasie, do tego samego budynku, P. S. wstawiła do 400 szt. warchlaków i w kwietniu 2014 r. również tyle samo sztuk tuczników dostarczyła Grupie (dostarczyła 391 szt. – dopisek Sądu). Po kwietniu 2014 r. w chlewni o powierzchni 600 m2, która według strony (informacja zawarta w piśmie z [...] kwietnia 2005 r.) została podzielona pomiędzy P. S. i J. S., produkcja prowadzona była jedynie przez P. S. W związku z tym, organ wskazał, że zachodzi podejrzenie, że po kwietniu 2014 r. produkcję 578 szt. świń P. S. prowadziła na całej powierzchni chlewni (600 m2), również tej wydzierżawionej, co organ zobrazował stosowną tabelą. W związku z powyższym Prezes ARiMR dokonał analizy sprawy pod kątem wystąpienia sztucznych warunków i podkreślił pozornym charakterze utworzenia grupy. Zwrócił uwagę, że Grupa składa się z minimalnej liczby pięciu członków, z tego czterech członków Grupy prowadziło działalność w zakresie chowu trzody chlewnej przed powstaniem Grupy, natomiast J. S. weszła w posiadanie zależne obiektu produkcyjnego, od innego z członków tejże Grupy, bezpośrednio przed powstaniem Grupy, natomiast samą działalność rozpoczęła po utworzeniu skarżącej. Wskazał, że zaplecze produkcyjne wymienionego powyżej członka Grupy zostało utworzone z wcześniej funkcjonującego, efektywnego gospodarstwa, poprzez użyczenie budynku produkcyjnego o pow. 600 m2 członka Grupy zajmującego w Grupie jedną z dominujących pozycji pod względem potencjału produkcyjnego. Podkreślił, że J. S. prowadziła produkcję 200 szt. świń w dzierżawionym budynku przez pierwszy kwartał 2014 r., w tym okresie P. S. w tym samym budynku prowadziła chów 400 szt. świń. Natomiast w pozostałym okresie, tj. do końca października 2014 r. już tylko P. S. prowadziła produkcję trzody chlewnej w ilości 600 szt. w budynku produkcyjnym o pow. 600 m2. Organ odwoławczy powołując art. 35 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 277 z 21 października 2005 r., str. 1, ze zm., dalej: rozporządzenie 1698/2005) stwierdził, że w sprawie miał miejsce podział bazy produkcyjnej, a więc nastąpiła dekoncentracja. P. S. bowiem najpierw wydzierżawiła budynki produkcyjnych I. S. a następnie J. S. i w ten sposób dokonała rozdzielenia potencjału produkcyjnego, celem umożliwienia skorzystania z danego działania poprzez obejście przepisów prawa, związanych z ograniczeniami dotyczącymi wymaganej minimalnej liczby 5 członków grupy. Organ II instancji wskazał na cel, jakim jest ułatwienie organizowania się przez indywidualnych, samodzielnych producentów funkcjonujących na rynku (mimo braku określenia przez ustawodawcę minimalnego okresu prowadzenia działalności) w Grupy ułatwiające uzyskanie lepszej pozycji konkurencyjnej takich podmiotów, których celem jest m. in. wspólne wprowadzanie towarów do obrotu oraz centralizacja sprzedaży. Brak unormowań w zakresie konieczności potwierdzania przez członków Grupy prowadzenia działalności przed utworzeniem w przepisach obowiązujących w sprawach przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" nie oznacza, że pomoc w ramach przedmiotowego działania , może zostać wypłacona w sytuacji, w której poszczególni członkowie, na potrzeby założenia grupy, rozpoczynają działalność w branży, w której uprzednio żadnej działalności nie prowadzili, a obiekty do produkcji uzyskali na skutek podziału nieruchomości pozostałych członków grupy. W jego ocenie dokonując interpretacji przepisów regulujących funkcjonowanie grup producentów nie można tracić z pola widzenia istoty "powołania do życia" takiego podmiotu, który jest swoistym przedłużeniem działalności producentów rolnych określonego produktu, w celach określonych w art. 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 88, poz. 983, ze zm., dalej: ustawa o grupach) i w art. 35 ust. 1 rozporządzenia 1698/2005, czyli związanych w pewien sposób z działalnością produkcyjną w rolnictwie. W ocenie organu II instancji, utworzenie grupy producentów rolnych z 5 członków, z których dwóch członków (I. S. i J. S.) prowadzi działalność rolniczą wyłącznie na dzierżawionych nieruchomościach, będących wcześniej w posiadaniu innego członka i jeden z nich podejmuje działalność w zakresie hodowli trzody chlewnej tuż przed dniem złożenia wniosku o wpis Grupy do rejestru, a de facto rozpoczyna jej prowadzenie po utworzeniu Grupy wskazuje, że w sprawie doszło do podziału gospodarstwa, celem umożliwienia skorzystania z danego działania poprzez obejście przepisów prawa, związanych z ograniczeniami dotyczącymi wymaganej minimalnej liczby pięciu członków, wynikającym z załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (Dz. U. z 2013 poz. 642). W konsekwencji, mimo spełnienia formalnych warunków niezbędnych do utworzenia grupy producentów rolnych na gruncie prawa polskiego, Grupa w sprawie w sposób sztuczny i pozorny stworzyła warunki do przyznania pomocy, a otrzymanie przez skarżącą w takiej sytuacji pomocy finansowej oznaczałoby uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia. Ww. okoliczności, w tym, w szczególności dotyczące: struktury własnościowej, fakt braku prowadzenia wcześniej, tj. przed utworzeniem Grupy, przez jednego z pięciu członków działalności rolniczej w zakresie chowu trzody chlewnej, wydzierżawienia przez P. S. całej bazy produkcyjnej I. S. i J. S. i jednoczesnego jej użytkowania świadczą o dokonaniu sztucznego podziału potencjału produkcyjnego jednego członka Grupy, co doprowadziło do decentralizacji produkcji. Utworzenie Grupy, zdaniem Prezesa ARiMR, doprowadziło do sytuacji przeciwnej niż utworzenie podmiotu w celu wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych, tj. do sztucznego rozdrobnienia produkcji, mającego na celu umożliwienie nowo utworzonemu podmiotowi wykazywanie się jakąkolwiek produkcją oraz umożliwić stronie wypełnienia warunku minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych. Bez utworzenia nowego podmiotu działająca pod firmą G. Sp. z o.o., nie wypełniłaby warunku minimalnej liczby członków Grupy. W związku z powyższym Prezes ARiMR stwierdził, że w sprawie zostały wypełnione przesłanki wskazane w art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25/8 z 28 stycznia 2011, ze zm., dalej: rozporządzenie nr 65/2011). Odnosząc się do zarzutów przedstawionych przez stronę w odwołaniu od decyzji, organ II instancji uznał je za niezasadne. Pismem z [...] grudnia 2015r. skarżąca złożyła skargę na ww. decyzję Prezesa ARiMR z [...] listopada 2015r. wnosząc o uchylenie decyzji organów obydwu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: A. przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania: 1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 21 ust. 2 pkt 2) i ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. z 2016r., poz. 1387 ze zm., dalej: ustawa o wspieraniu rozwoju) poprzez ich niezastosowanie w sprawie, polegające na rozstrzygnięciu sprawy bez jej dostatecznego wyjaśnienia i bez wyczerpującego rozpatrzenia i zebrania całego materiału dowodowego, poprzez przyjęcie założenia, że Grupa stworzyła sztuczne warunki i nie realizuje celów przewidzianych w przepisach prawa dla grup producentów rolnych, a w szczególności bez wyjaśnienia i rozpatrzenia przyczyn funkcjonowania spółki w takiej, a nie innej strukturze organizacyjnej, co doprowadziło do wydania decyzji jedynie w oparciu o arbitralne założenie organu II instancji, że struktura organizacyjna i sposób funkcjonowania spółki same w sobie świadczą o stworzeniu sztucznych warunków do otrzymania płatności, nie zaś w oparciu o zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy; 2) art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie, polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu przyczyn, dla których organ II instancji utrzymał w mocy decyzję odmawiającą przyznania spółce środków finansowych za pierwszy rok działalności jako grupa producentów rolnych, przejawiające się w szczególności w tym, iż organ II instancji nie wyjaśnił dostatecznie przyczyn i nie podał w sposób jasny, precyzyjny i klarowny powodów, dla których uznał, że spółka nie realizuje celów przewidzianych dla grup producentów rolnych i że stworzyła sztuczne warunki do otrzymania płatności, ograniczając się jedynie do podania lakonicznych, ogólnikowych twierdzeń i subiektywnych ocen organu nie popartych zgromadzonymi w sprawie dowodami, powielając w zasadzie twierdzenia i zarzuty wcześniej podniesione przez organ I instancji; B. przepisów prawa materialnego: 1) art. 4 pkt. 8 rozporządzenie 65/2011 poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że działalność strony wskazuje na pozorny i sztuczny charakter stworzonych przez Grupę warunków przyznania środków finansowych za pierwszy rok działalności; 2) art. 2 ustawy o grupach oraz art. 35 ust. 1 rozporządzenia 1698/2005 poprzez dokonanie błędnej wykładni i przyjęcie, że działania podjęte przez stronę nie korespondują z celami określonymi w powołanych przepisach, w szczególności, że Grupa nie spełnia warunku polegającego na centralizacji sprzedaży; 3) art. 35 ust. 2 rozporządzenia 1698/2005, art. 20 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 10 ustawy o wspieraniu rozwoju oraz w zw. z § 6 ust. 1, § 6 ust. 3 pkt 1) oraz § 8 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych " objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 81, poz. 550, ze zm., dalej: rozporządzenie wykonawcze) poprzez niezastosowanie i nieprzyznanie spółce środków z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych za pierwszy rok działalności, mimo że skarżąca spełniła wszelkie warunki do uzyskania środków z tytułu pomocy finansowej; W uzasadnieniu skargi stroną rozwinęła powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienie wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadza się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając skargę we wskazanym wyżej zakresie Sąd uznał, że jest ona niezasadna. Zasady organizowania się producentów rolnych w grupy producentów oraz zasady i warunki udzielania ze środków publicznych pomocy finansowej związanej z ich organizowaniem i funkcjonowaniem określa ustawa z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw. Zgodnie z art. 2 ustawy o grupach osoby fizyczne, jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz osoby prawne prowadzące gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym lub prowadzące działalność rolniczą w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej mogą organizować się w grupy producentów rolnych w celu dostosowania produkcji rolnej do warunków rynkowych, poprawy efektywności gospodarowania, planowania produkcji ze szczególnym uwzględnieniem jej ilości i jakości, koncentracji podaży oraz organizowania sprzedaży produktów rolnych, a także ochrony środowiska naturalnego. Art. 3 ustawy o grupach określa szereg warunków, które muszą zostać spełnione dla prowadzenia działalności przez grupę producentów rolnych, m.in. zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy grupa musi zostać utworzona przez producentów jednego produktu lub grupy produktów. W ustawie określone zostały również wymagania jakie musi spełniać statut lub umowa, na podstawie których działa grupa (art. 4 ustawy o grupach). Na podstawie art. 6 ustawy o grupach Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w załączniku do rozporządzenia z 9 kwietnia 2008r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych określił, że minimalna liczba członków grupy producentów rolnych w grupie produktów "świnie żywe, prosięta, warchlaki, mięso wieprzowe: świeże, chłodzone, mrożone" wynosi 5 członków. Program wspierania rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich obejmuje między innymi działanie pod nazwą "grupy producentów rolnych". W ramach tego programu grupom producentów rolnych przyznawana jest pomoc finansowa. Realizowanie programu w zakresie działania "Grupy producentów rolnych", na terytorium RP reguluje ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. W art. 10 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju przewidziano, że pomoc jest przyznawana na wniosek i jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach rozporządzenia 1698/2005 oraz w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia, a także w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ustawy, czyli w rozporządzeniu z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. W myśl § 3 rozporządzenia wykonawczego pomoc jest udzielana grupie producentów, która: prowadzi działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jest wpisana do rejestru grup producentów rolnych zgodnie z ww. ustawą czyli do rejestru prowadzonego przez właściwego marszałka województwa; została utworzona ze względu na produkty określone w załączniku do rozporządzenia; został jej nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów. Z kolei § 6 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego stanowi, że pomoc jest wypłacana w formie rocznych płatności i obejmuje okresy kolejnych 12 miesięcy prowadzenia działalności przez grupę, liczonych od dnia decyzji o wpisie grupy do rejestru. Przytoczone wyżej przepisy krajowe nie przewidują kontrolowania przez organy ARiMR założenia i funkcjonowania grupy producentów rolnych pod kątem spełnienia wymogów formalnych. W tym zakresie organy ARiMR są związane decyzją i wpisem do rejestru dokonanymi przez właściwego marszałka województwa. Wobec uzyskania przez Grupę w dniu [...] grudnia 2013 r. wpisu do prowadzonego przez Marszałka Województwa [...] rejestru grup producentów rolnych Nr [...], Prezes ARiMR zobowiązany był uznać, że grupa spełnia wymogi formalne bycia grupą producentów rolnych. Zgodnie z § 6 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego wypłata pomocy za dany okres jest dokonywana na podstawie decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, która jest wydawana w oparciu o złożony wniosek o płatność, spełniający warunki określone w § 7 ust. 1, do którego dołączane są dokumenty wskazane w ust. 2 tego przepisu. Organy ARiMR wydając decyzje o płatności są zobowiązane sprawdzić, czy wnioskodawca został wpisany do rejestru grup producentów rolnych, ale także sprawdzić, czy wnioskodawca spełnia kryteria przyznania pomocy określone w przepisach wspólnotowych oraz, czy nie zachodzą określone w przepisach wspólnotowych przesłanki do odmowy wypłaty. Wydanie decyzji przez ARiMR o przyznaniu pomocy finansowej, jest wynikiem spełnienia wymogów określonych treścią art. 3 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego. Tymczasem badanie zasadności wypłaty pomocy za konkretny okres obejmuje ustalenie prawidłowości złożonego wniosku jak również tego, czy spełnione są cele działania Grupy określone przepisami nie tylko krajowymi, ale i unijnymi. Tak więc przed wydaniem decyzji w sprawie przyznania środków finansowych organy orzekające sprawdzają, czy przyznanie pomocy wnioskodawcy wpisanemu do rejestru będzie zgodne z przepisami rozporządzenia 1698/2005 i rozporządzenia 65/2011. Na gruncie prawa wspólnotowego cele pomocy finansowej przyznawanej grupom producentów określa przepis art. 35 rozporządzenia 1698/2005, który w ust. 1 stanowi, że wsparcia ze środków dotyczących wspierania tworzenia grup producentów udziela się w celu ułatwienia tworzenia i działalności administracyjnej grup producentów do celów: a) dostosowania do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego i produkcji producentów, którzy są członkami takich grup; b) wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych; c) ustanowienia wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji, ze szczególnym uwzględnieniem zbiorów i dostępności. Zgodnie z przepisami rozporządzenia 1698/2005 celem pomocy finansowej przyznawanej w ramach działania "Grupy producentów rolnych", jest ułatwianie tworzenia i działalności grup producentów w celu wspólnego wprowadzania towarów do obrotu. W związku z tym, że istotą pomocy jest wsparcie wspólnego wprowadzania do obrotu danego produktu należy przyjąć, że chodzi o działania wspólne, czyli dokonywane przez wszystkich członków grupy. Sąd uznał, że stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo. Wbrew zarzutom skargi organy obydwu instancji prawidłowo oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy. Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 i ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Organ, przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności i jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a zgodnie z ust. 3 tego przepisu strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Zatem z treści ww. przepisu wynika, że organ działa na podstawie k.p.a., z zastrzeżeniem pewnych odmienności, do których należy brak związania treścią art. 7 i 77 § 1 k.p.a., zatem zawarty w skardze zarzut dotyczący ich naruszenia nie jest zasadny. Obowiązkiem organu jest natomiast rozpatrzenie całego materiału dowodowego, co w ocenie Sądu miało miejsce w sprawie. Organy, w tym organ II instancji, odniósł się do wszystkich dokumentów i dowodów zgromadzonych w sprawie i dokonał oceny ich znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut naruszenia art. 107 § 3 oraz art. 11 k.p.a. Wbrew zarzutom skarżącej organ II instancji właściwie ustalił stan faktyczny oraz wskazał mające w sprawie zastosowanie przepisy prawa krajowego i unijnego. Dokonując ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyczerpująco wyjaśnił podjęte rozstrzygnięcie opierając argumentację na zgromadzonym materiale dowodowym. Nie naruszył tym samym również art. 80 k.p.a. oraz art. 21 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o wspieraniu rozwoju. Należy też zaznaczyć, że decyzja o przyznaniu pomocy finansowej wydawana jest po sprawdzeniu spełnienia przez Grupę określonych § 3 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego wymogów formalnych, zaś wniosek o płatność składany jest po upływie konkretnego okresu faktycznej działalności Grupy i realizacji przyjętego przez nią celu działania. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego Sąd stwierdza, że w sprawie zostały wypełnione przesłanki wskazane w art. 4 ust. 8 rozporządzenia 65/2011 zgodnie z którym, nie naruszając przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Zgodnie z poglądem zawartym w uzasadnieniu wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12, organy analizując całokształt materiału zgromadzonego dowodowego, zasadnie uznały, że w sprawie wystąpiły zarówno elementy obiektywne w postaci naruszenia celów systemu jak elementy subiektywne w postaci zamiaru stworzenia sztucznych warunków wymaganych do otrzymania płatności z systemu wsparcia EFRROW w celu uzyskania wyłącznie korzyści sprzecznej z celami tego systemu, warunkujące zastosowanie art. 4 ust. 8 rozporządzenia 65/2011. Organy orzekające nie kwestionowały, że Grupa nie spełnia wymogu minimalnej liczby członków przewidzianej dla grupy producentów rolnych w sytuacji gdy liczba członków Grupy wynosi ustawowe minimum. Organy jednakże zasadnie kwestionują faktyczną działalność członków Grupy w zakresie produkcji tuczników (grupa produktów "świnie żywe, prosięta, warchlaki, mięso wieprzowe: świeże, chłodzone, mrożone") i uzasadniając to przyjętym przez członków Grupy sposobem organizacji produkcji, który jak wskazano, zdeterminowany jest w sprawie możliwością uzyskania wsparcia dla grup producenckich, w ramach środków przewidzianych w PROW na lata 2007-2013, a nie potrzebą dostosowania procesu produkcyjnego do wymogów rynkowych wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, centralizacją sprzedaży, co rzutuje na ocenę spełnienia celu określonego w treści art. 35 ust. 1, a w szczególności lit. b rozporządzenia 1698/2005. Przepis ten bowiem stanowi, że celem jest wspólne wprowadzanie towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych. Tym samym rozpoznanie sprawy wymaga oceny, czy w związku z tym zasadne jest postawienie skarżącej zarzutu stworzenia przez Grupę sztucznych warunków wymaganych do otrzymania płatności, o czym stanowi art. 4 ust. 8 rozporządzenia 65/2011. Działania podjęte przez Grupę w okresie objętym wnioskiem istotnie wskazują, że w sprawie doszło do podziału bazy produkcyjnej, celem umożliwienia skorzystania z danego działania poprzez obejście przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych. Zasadnie Prezesa ARiMR zwrócił uwagę na chronologia kolejnych zdarzeń poprzedzających utworzenie Grupy, które ewidentnie wskazuje, że zamiarem osób zawiązujących Grupę oraz jej poszczególnych członków, było działanie polegające na decentralizacji produkcji, tj. rozdzielenie potencjału produkcyjnego, a następnie ponowne jego połączenie w celu utworzenia grupy producentów rolnych i uzyskanie pomocy finansowej. Z akt bezsprzecznie wynika, że czterech z pięciu obecnych członków Grupy wchodziło w skład GP [...], która posiadała siedzibę w tej samej miejscowości, co siedziba skarżącej. GP [...] korzystała z pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" przez 3 lata i następnie wobec wystąpienia jednego z jej członków (udział tego członka nabyła I. S.) uległa rozwiązaniu, gdyż członek ten nie został zastąpiony przez innego producenta rolnego w tym również przez J. S., która także nie widziała możliwości wstąpienia do tej grupy. Niemniej jednak, jak słusznie zauważył organ odwoławczy J. S. miesiąc później zdecydowała się na członkostwo w nowej Grupie "[...]" mimo, że na datę zawiązania tej grupy nie prowadziła działalności w zakresie chowu trzody chlewnej, gdyż rozpoczęła ją dopiero w styczniu 2014 r. Skarżąca oraz jej trzech członków (P. S., I. S. oraz J. S.) posiadają w tej samej miejscowości siedzibę i miejsce zamieszkania pod adresem O., [...]-[...] D. Pod tym samym adresem mieszka także prezes zarządu Grupy A. S. Jednakże najbardziej istotnego ustalenia dokonały organy ARiMR w zakresie decentralizacji produkcji, tj. rozdzielenie potencjału produkcyjnego, a następnie ponownego jego połączenie w celu utworzenia grupy producentów rolnych i uzyskanie pomocy finansowej. Zasadnie Prezes ARiMR dokonał analizy przedstawionych umów dzierżawy z [...] czerwca 2009 r. wraz z aneksem z [...] stycznia 2011r. zawartych pomiędzy P. S. a I. S. oraz z [...] grudnia 2013 r. zawartej pomiędzy P. S. a J. S. Z dokumentów tych wynika, że I. S. dzierżawi budynek produkcyjny o powierzchni 1000 m2 położony w Z. na działce ewidencyjnej nr [...]. Natomiast J. S. dzierżawi budynek o powierzchni produkcyjnej 600 m2, położony na tej samej działce. Na podstawie tych dowodów zasadnie wywiódł, że produkcja trzody chlewnej J. S. i I. S. odbywa się w budynkach będących własnością P. S. Dzierżawcy ponoszą koszty czynszu, energii, gazu, wody, jak również koszty związane z produkcją trzody chlewnej, co potwierdzają stosowne dokumenty. Jednocześnie organ prawidłowo zwrócił uwagę na wyjaśnienia Grupy z [...] kwietnia 2015 r. (karta 407-411) i ustalił, że w tym samym czasie w budynku o powierzchni 600 m2 działalność prowadzi zarówno J. S., jak i P. S., co na marginesie pozostaje w sprzeczności z umową dzierżawy z [...] grudnia 2013r., wg której J. S. wydzierżawiła cały budynek, a nie jego wydzieloną część. Mając powyższe na względzie zasadna była konstatacja organu wskazująca, że dopiero po wydzierżawieniu budynku chlewni J. S. uzyskała miejsce do prowadzenia chowu trzody chlewnej. Bez tej dzierżawy nie miałaby ona ani infrastruktury, ani budynków, w których mogłaby prowadzić chów trzody chlewnej. Co więcej, jak także prawidłowo wskazały organy, J. S. rozpoczęła prowadzenie produkcji trzody chlewnej w styczniu 2014 r. wprowadzając 200 szt. świń do dzierżawionego obiektu i zakończyła ją już w kwietniu sprzedając świnie w tej samej ilości Grupie. W tym samym okresie i w tym samym budynku o pow. 600 m2 P. S. prowadziła chów 400 szt. świń (sprzedała w kwietniu 2014r. 391 szt. – karty 10 – 13 akt adm.). Natomiast w pozostałym okresie, tj. od czerwca do końca października 2014 r., w tym budynku, produkcję trzody chlewnej w ilości 600 szt. prowadziła tylko P. S., która następnie dokonała sprzedaży 578 szt. (pozostałe padły). W związku z powyższym w sprawie niewątpliwie dokonano podziału bazy produkcyjnej P. S. poprzez wydzierżawienie budynków produkcyjnych najpierw I. S. a następnie J. S. Proceder ten miał na celu dekoncentrację, tj. rozdzielenie potencjału produkcyjnego, celem umożliwienia skorzystania z danego działania poprzez obejście przepisów prawa, związanych z ograniczeniami dotyczącymi wymaganej minimalnej liczby 5 członków. Utworzenie w takiej sytuacji Grupy doprowadziło do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt b rozporządzenia 1698/2005, tj. do sztucznego rozdrobnienia produkcji, mającej na celu umożliwienie nowo utworzonemu podmiotowi wykazywanie się jakąkolwiek produkcją oraz umożliwienie Grupie wypełnienia warunku minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych. Bez wydzierżawienia przez P. S. J. S. (dzierżawca) własnych budynków - Grupa nie wypełniłaby warunku minimalnej liczby członków. P. S. wydzierżawiając obiekty innym członkom Grupy, niejako zrezygnowała z częściowego prowadzenia własnej produkcji na rzecz J. S. i I. S., czego doskonałym przykładem jest I kwartał 2014r., w którym to okresie obie te osoby prowadziły chów trzody chlewnej w tym samym budynku (w wydzielonych częściach) w wysokości 600 szt. Po tym okresie tucz ten prowadziła jedynie P. S. w takiej samej wielkości, jak prowadzony łącznie, tj. 600 szt. Tym samym trzeba wskazać, że bez takiego działania, a więc rozpoczęcia działalności przez J. S. nie byłoby możliwe utworzenie Grupy ze względu na minimalną liczbę członków grupy. Taka metoda gospodarowania w żaden sposób nie wpływa na zwiększenie mocy produkcyjnej Grupy, gdyż w danym obiekcie możliwa jest do wyprodukowania z góry określona liczba tuczników, bez znaczenia kto w danym czasie je wytwarza. W związku z powyższym, organy agencji zasadnie wywiodły, iż w takim przypadku nie można mówić o jakiejkolwiek koncentracji podaży oraz poprawie efektywności gospodarowania. Zasadnie Prezes ARiMR wskazał, że pomoc w ramach tego działania nie może zostać wypłacona w sytuacji, w której poszczególni członkowie, na potrzeby założenia grupy producentów rolnych, rozpoczynają działalność w branży, w której uprzednio żadnej działalności nie prowadzili, a obiekty do produkcji uzyskali na skutek podziału nieruchomości pozostałych członków grupy. Utworzenie grupy producentów rolnych z 5 członków, z których dwóch członków (I. S. i J. S.) prowadzi działalność rolniczą wyłącznie na dzierżawionych nieruchomościach, będących wcześniej w posiadaniu innego członka i jeden z nich podejmuje działalność w zakresie hodowli trzody chlewnej tuż przed dniem złożenia wniosku o wpis Grupy do Rejestru Grup Producentów Rolnych) a de facto rozpoczyna jej prowadzenie po utworzeniu Grupy wskazuje, iż w sprawie doszło do podziału gospodarstwa, celem umożliwienia skorzystania z danego działania poprzez obejście przepisów prawa, związanych z ograniczeniami dotyczącymi wymaganej minimalnej liczby pięciu członków. Tym samym, mimo, że skarżąca Grupa formalnie spełnia warunki niezbędne do utworzenia grupy producentów rolnych na gruncie prawa polskiego, to jednakże w sposób sztuczny i pozorny stworzyła warunki do przyznania pomocy, a otrzymanie przez stronę w takiej sytuacji pomocy finansowej oznaczałoby uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia. Wniosek organu, że w istocie doszło do decentralizacji, a nie centralizacji produkcji między podmiotami będącymi członkami Grupy, co stanowi jeden z wymogów celu działania grupy producentów określonym w art. 35 ust. 1 pkt b rozporządzenia 1698/2005, jest uprawniony. Należy podkreślić, że skoro zgodnie z art. 2 ustawy o grupach określone w nim podmioty prowadzące gospodarstwo rolne lub prowadzące działalność rolniczą w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej, mogą organizować się w grupy producentów rolnych w celu dostosowania produkcji rolnej do warunków rynkowych, poprawy efektywności gospodarowania, planowania produkcji ze szczególnym uwzględnieniem jej ilości i jakości, koncentracji podaży oraz organizowania sprzedaży produktów rolnych, a także ochrony środowiska naturalnego, to jest jednoznaczne, że podmioty te "wchodząc" do Grupy, wnoszą do niej swój dotychczasowy potencjał produkcyjny, zatem można się spodziewać, że łącznie będzie on oscylował wokół sumy wszystkich tych potencjałów. Oczywiście konieczne jest jedynie uzyskanie zakładanej ilości produktów, która nie może być mniejsza niż minimalna. Tym niemniej swoiste "podzielenie się" zakresem produkcji przez P. S. dowodzi, że w istocie chodziło nie o samą produkcję i możliwość współpracy podmiotów tworzących Grupę w ramach wspólnego działania określonego zarówno w treści art. 35 ust. 1 pkt b rozporządzenia 1698/2005, jak i w treści art. 2 ustawy o grupach, ale o stworzenie sztucznych warunków umożliwiających uzyskanie płatności finansowej. W tym miejscu należy także zwrócić uwagę na fakt, że skarżąca został wezwana przez organ pismem z [...] marca 2015r. (karta 364 akt adm.) m.in. o wyjaśnienie jak kształtowała się wielkość produkcji trzody chlewnej P. S. przed podziałem bazy produkcyjnej na bazę produkcyjną J. S. i I. S. Odpowiedzi na to pytanie skarżąca nie udzieliła. Za odpowiedź nie może być poczytana bowiem informacja o nie posiadaniu dokumentów dotyczących trzody chlewnej przed rokiem 2009. Pytanie organu było jasne i strona winna nadesłać dokumenty dotyczące okresu przed grudniem 2013, wówczas to bowiem nastąpiła dzierżawa obiektu przez J. S. Tym samym, to na skutek samego działania skarżącej, a konkretnie braku odpowiedzi, organ był wręcz zobowiązany do wysunięcia wskazanych w rozstrzygnięciu wniosków. Tym samym Sąd podziela stanowisko organu, że w okolicznościach faktycznych sprawy, w szczególności dotyczących: struktury własnościowej, faktu braku prowadzenia (przed utworzeniem Grupy) przez jednego z członków działalności rolniczej w zakresie chowu trzody chlewnej, wydzierżawienia przez P. S. całej bazy produkcyjnej I. S. i J. S. i jednoczesnego jej użytkowania świadczą o dokonaniu sztucznego podziału potencjału produkcyjnego jednego członka Grupy, co doprowadziło do decentralizacji produkcji. Tym samym należało uznać, że mimo formalnego spełnienia warunków uzyskania płatności, nie jest ona należna ze względu na to, że stoi temu na przeszkodzie treść art. 4 pkt 8 rozporządzenia 65/2011, gdyż powołana Grupa w żaden sposób nie spełnia celu określonego w art. 35 ust. 1 lit, b rozporządzenia 1698/2005. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 35 ust. 2 rozporządzenia 1698/2005, art. 20 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 10 ustawy o wspieraniu rozwoju oraz w zw. z § 6 ust. 1, § 6 ust. 3 pkt 1) oraz § 8 ust. 1-3 rozporządzenia wykonawczego poprzez niezastosowanie i nieprzyznanie spółce środków z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych za pierwszy rok działalności, mimo że skarżąca spełniła wszelkie warunki do uzyskania środków z tytułu pomocy finansowej. Organy ARiMR bowiem, mają zarówno uprawnienie jak i obowiązek badać, w postępowaniu dotyczącym przyznania płatności (zarówno w pierwszym roku korzystania z pomocy, jak i następnych), czy spełnione są warunki do otrzymania płatności. Sam fakt formalnego istnienia Grupy, nie może stanowić wystarczającego warunku do uzyskania płatności. W wypadku wystąpienia przesłanki wskazującej na stworzenie przez stronę sztucznych warunków brak jest podstaw do przyznania płatności (podobnie NSA w wyroku z 28 lutego 2013 r., II GSK 2138/11 – orzecznia.nsa.gov.pl). Organy ARiMR wydając decyzje o płatności zobowiązane są sprawdzić, czy wnioskodawca został wpisany do rejestru grup producentów rolnych, jak również, czy spełnia kryteria przyznania pomocy określone w przepisach wspólnotowych oraz, czy nie występują określone w przepisach wspólnotowych przesłanki do odmowy wypłaty pomocy. Wydanie decyzji o przyznaniu pomocy finansowej jest wynikiem spełnienia przez beneficjenta warunków określonych w art. 3 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego. Zgodnie z § 6 ust. 3 rozporządzenia wypłata pomocy za dany okres jest dokonywana na podstawie decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, która jest wydawana w oparciu o złożony wniosek o płatność, spełniający warunki określone w § 7 ust. 1, do którego dołączane są dokumenty wskazane w ust. 2 tego przepisu. Badanie zasadności wypłaty pomocy za konkretny okres obejmuje ustalenie prawidłowości złożonego wniosku, jak również tego, czy spełnione są cele działania Grupy określone przepisami krajowymi i unijnymi. Słusznie wyjaśnił także Prezes ARiMR, że odmienną kwestią jest spełnienie formalnych warunków do uzyskania statusu grupy producentów rolnych (o czym decyduje właściwy miejscowo marszałek województwa), a odmienną spełnienie przesłanek do otrzymania pomocy finansowej w ramach PROW określonych w przepisach wspólnotowych, czy też krajowych. Przeciwna interpretacja prowadziłyby do sytuacji, w której rola organu sprowadzona zostałaby wyłącznie do naliczenia wysokości pomocy, gdyż sam fakt wpisania grupy do rejestru prowadzonego przez marszałka województwa, przesądzałby o zasadności przyznania pomocy. Taką interpretację wyklucza jednak cytowany powyżej art. 4 ust. 8 rozporządzenia 65/2011, który nakazuje badanie, czy przyznanie pomocy nie jest konsekwencją stworzenia przez danego beneficjenta sztucznych warunków. W tym stanie rzeczy nie doszło do naruszenia treści żadnego ze wskazywanych przez Grupę przepisów prawa materialnego w postaci wymienionych w skardze art. 4 ust. 8 rozporządzenia 65/2011, art. 35 ust. 1 rozporządzenia 1698/2005. NSA w wyroku z 18 maja 2016r., I GSK 344/15 zasadnie zauważył, że cyt. "z punktu widzenia istoty spornego w sprawie zagadnienia nie sposób nie zwrócić uwagę i na ten jego aspekt, który w kontekście odnoszącym się do odzwierciedlanej w orzecznictwie Trybunały Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Trybunału Konstytucyjnego tożsamości podstaw aksjologicznych obowiązywania systemu prawa krajowego oraz systemu prawa unijnego nakazuje uwzględniać tę jego konsekwencję, że prawo unijne - a więc tak samo, jak i prawo krajowe - sprzeciwia się powoływaniu się na wprost wynikające z jego uregulowań, czy też wyinterpretowane z nich przez Trybunał Sprawiedliwości uprawnienia, w sytuacji gdy, polegać miałoby to wyłącznie na tworzeniu stanów faktycznych (stanów rzeczy) pozornie tylko odpowiadających tym uprawnieniom w celu skorzystania z nich i powoływania się na nie, przy jednoczesnym braku istnienia ku temu usprawiedliwionych oczekiwań i podstaw. To jest takich, które znajdowałyby uzasadnienie w prawnie chronionych wartościach. Znajduje to swoje potwierdzenie w tym stanowisku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, z którego wynika, że nikt nie może powoływać się na normy prawa unijnego w celach nieuczciwych lub stanowiących nadużycie (por. np. wyrok dnia 18 grudnia 2014 r., w połączonych sprawy C - 131/13, C - 163/13 i C-164/13). Ze stanowiskiem tym, koresponduje również orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości, na które w uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołuje się strona skarżąca. Z orzeczenia tego, w którym sąd europejski odwołał się również do wyroku w sprawie C – 515/03 (pkt 29) wyraźnie wynika, że dowód w zakresie praktyki stanowiącej nadużycie wymaga, z jednej strony, zaistnienia ogółu obiektywnych okoliczności, z których wynika, że pomimo formalnego poszanowania przesłanek przewidzianych w uregulowaniach wspólnotowych cel realizowany przez te uregulowania nie został osiągnięty, a z drugiej strony, wystąpienia subiektywnego elementu woli uzyskania korzyści wynikającej z uregulowań wspólnotowych poprzez sztuczne stworzenie wymaganych dla jej uzyskania przesłanek". Reasumując, w ocenie Sądu wszystkie kwestie sporne zostały przez organ wyjaśnione i uzasadnione w sposób zgodny z wykładnią prawa dokonaną również w przytoczonych orzeczeniach. Wyjaśniono zarówno dlaczego pomimo spełnienia formalnych warunków do uzyskania pomocy Grupa nie realizuje celów wsparcia, zaś jej powstanie i sposób działalności miały na celu wyłącznie obejście przepisów prawa (o czym mowa była wyżej). Zaś poprzez wykazanie wzajemnych powiązań między członkami Grupy organ w sposób czytelny odniósł się do elementu subiektywnego - zamiaru uzyskania korzyści majątkowej sprzecznej z celami wsparcia. Suma okoliczności faktycznych sprawy sprawia, że stanowisko organów o spełnieniu w realiach tej konkretnej sprawy sztucznych warunków w celu uzyskania pomocy jest w pełni zasadne. Sąd nie dopatrzył się ponadto naruszenia przez organ przepisów postępowania, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. powinno prowadzić do uwzględnienia skargi. W kontekście powyższych przepisów nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia podniesione przez Skarżącą zarzuty. Należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu p.p.s.a. podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.