V SA/Wa 1411/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Protokolant referent - Maryla Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2013 r. sprawy ze skargi I. D. Sp. z o.o. w W. na rozstrzygnięcie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu; oddala skargę. I. Spółka z o.o. z siedzibą w W. (przed zmianą P. Sp. z o.o.) (zwana dalej: skarżącą) złożyła [...] lipca 2012 r. wniosek o dofinansowanie realizacji projektu pt. "[...]" w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka Oś Priorytetowa 8 Społeczeństwo informacyjne - zwiększanie innowacyjności gospodarki, Działanie 8.2 Wspieranie wdrażania elektronicznego biznesu typu B2B. Celem złożonego projektu było stworzenie systemu WS, którego zadaniem będzie automatyzacja procesów dystrybucji cyfrowej kontentu w serwisach dystrybutorów, zarówno w formie download jak i streaming przez zintegrowanie stworzonego narzędzia z systemami wybranych partnerów skarżącej. [...] Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. (dalej: [...]) pismem nr [...] z [...] września 2012 r. powiadomiła skarżącą, że w wyniku oceny merytorycznej obligatoryjnej projekt nie spełnił wszystkich kryteriów oceny merytorycznej Kryteriów nr 4 (Planowane wydatki są kwalifikowalne w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu) i 8 (Środki będą wykorzystane w sposób efektywny relacja nakład/rezultat). W uzasadnieniu informacji – w zakresie Kryterium nr 4 – L. przytoczyła oceny dwóch ekspertów, wskazując, że kryterium zostało uznane za niespełnione ze względu na brak szczegółowego uzasadnienia wielkości wydatków planowanych do poniesienia w kategorii WNP. Skarżąca nie podała nazw ani profilu działalności firm do których zwróciła się w ramach rozeznania rynku, co uniemożliwia ocenę wiarygodności podanych szacunków. Zakwestionowano również wielkości dotyczące czasochłonności poszczególnych prac, ponieważ nie zostały one uzasadnione. Ponieważ łączna kwota zakwestionowanych wydatków przekroczyła 10% wartości wydatków kwalifikowalnych wskazanych przez skarżącą w projekcie, kryterium zostało uznane za niespełnione. W zakresie Kryterium nr 8, L. wskazała, że kryterium to zostało uznane za niespełnione z uwagi na brak dostatecznego i przekonującego uzasadnienia wielkości wydatków w kategorii WNP, co w konsekwencji nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że są one adekwatne do zakładanych rezultatów. W związku z treścią udzielonej informacji skarżąca [...] października 2012 r. złożyła protest. W proteście odnosząc się do sposobu oceny projektu pod względem spełnienia kryteriów merytorycznych obligatoryjnych skarżąca uznała, że są one niezasadne. Skarżąca odnosząc się do zakwestionowanych kryteriów wskazała, że nie miała obowiązku podawania nazw potencjalnych wykonawców/dostawców, wskazanych przez nich cen, jak również profilu ich działalności, bowiem Instrukcja do pkt 8 Biznes Planu nie nakłada na nią takiego obowiązku. Skarżąca podkreśliła, że jeżeli intencją osób tworzących Instrukcję do pkt 8 Biznes planu byłoby nałożenie bezwzględnego obowiązku na wnioskodawców wskazania danych w nim wymienionych użyte zostałyby sformułowania jednoznacznie taki obowiązek nakładający. Skoro zaś zostały użyte słowa np. "poprzez wskazanie" nie można takiego obciążenia z niego wywodzić. W konsekwencji skarżąca stwierdziła, że interpretacja dokonana w przedstawionej ocenie jest niezgodna z założeniami Instrukcji do pkt 8 Biznes Planu i nie może stanowić podstawy do wydania w tym względzie negatywnej oceny wniosku, w szczególności z uwagi na fakt, że uzyskane przez nią oferty zostały opatrzone przez kontrahentów klauzulą poufności. Do protestu skarżąca dołączyła uzyskane w trakcie rozeznania rynku oferty. Skarżąca podkreśliła, że w jej ocenie w dostateczny sposób wykazała kwalifikowalność, racjonalność i adekwatność wydatków i stanowi to podstawę pozytywnej oceny spełnienia Kryterium nr 8. Minister Administracji i Cyfryzacji rozstrzygnięciem z [...] maja 2013 r. nr [...] stwierdził, że protest nie zasługuje na uwzględnienie. W odniesieniu do zarzutów protestu dotyczących Kryterium nr 4 Minister wyjaśnił, że zgodnie z "Przewodnikiem po kryteriach wyboru finansowanych operacji dla POIG 2007-2013" w ramach tego kryterium sprawdzeniu podlega, czy przedstawione w projekcie wydatki są dostatecznie uzasadnione i racjonalne z punktu widzenia realizacji danego projektu oraz adekwatne do jego zakresu i celu, np. czy są niezbędne do prawidłowej i efektywnej realizacji projektu oraz osiągnięcia założonych celów projektu. Ponadto, nie mogą być uznane za kwalifikowalne wydatki, które zostały zaprezentowane we wniosku w sposób niedostatecznie konkretny i uniemożliwiający pełną ocenę wszystkich aspektów kwalifikowalności. W ramach tego kryterium sprawdzeniu podlega, czy poszczególne wydatki nie zostały przeszacowane. Zgodnie z Instrukcją do punktu 8 Biznes Planu Wnioskodawca powinien odnieść się do poszczególnych wydatków, wskazując przeznaczenie danego zakupu i uzasadniając jego niezbędność dla projektu. Opis i uzasadnienie powinny odnosić się równiej do liczby i sposobu oszacowania wartości wydatku. Uzasadnienie odnoszące się do liczby i sposobu oszacowania wartości wydatków powinno być przedstawione możliwie szczegółowo i konkretnie, np. poprzez wskazanie odpowiednio: ilości zakupywanych dóbr; wymaganej wydajności/innych istotnych wymagań technicznych zakupywanych elementów infrastruktury informatycznej; pracochłonności usług planowanych do zlecenia firmom zewnętrznym; wstępnej wyceny dóbr/usług dokonanej przez potencjalnych wykonawców/dostawców (nazwy tych przedsiębiorców, wskazana przez nich cena i jej uzasadnienie); raportów lub analiz rynkowych i innych opracowań, wraz miejscem ich publikacji (adresy stron internetowych), na podstawie których została oszacowana wysokość wydatków, itp. Informacje powinny być przedstawione w sposób klarowny, nie budzący wątpliwości co do zakresu i celowości zaplanowanych działań oraz kwalifikowalności ponoszonych w projekcie wydatków. Zgodnie z "Wytycznymi w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach POIG 2007-2013", Rozdział 4.3, Podrozdział 3. Pkt 2 – wydatki kwalifikowalne muszą być zgodne z postanowieniami prawa krajowego i unijnego oraz dokonane w sposób oszczędny, to jest poniesione przy zachowaniu zasady osiągnięcia założonego efektu przy jak najniższych kosztach. Z uwagi na powyższe Minister wskazał, że wnioskodawca ubiegający się o dofinansowanie ze środków Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka powinien zapewnić zgodność przygotowywanej dokumentacji aplikacyjnej z wymogami określonymi w dokumentacji konkursowej. Wnioskodawca powinien szczegółowo opisać oraz uzasadnić szacowane koszty projektu w oparciu o rzetelną metodologię w sposób umożliwiający ich weryfikację. Sposób prezentacji tych danych we wniosku o dofinansowanie oraz w Biznes Planie powinien bez wątpliwości potwierdzać, że wydatki te nie zostały przeszacowane. Minister zwrócił uwagę, że pomimo tego, iż skarżąca podała we wniosku szacowane koszty nabycia wartości niematerialnych i prawnych (kategoria WNP), to jednak dane te nie zostały w dostateczny sposób uzasadnione. Skarżąca powinna powołać się na konkretne oferty, analizy, czy raporty oraz poprzeć te informacje wiarygodnym źródłem, np. konkretną ofertą rynkową przygotowaną dla projektu. W ocenie Ministra za niewystarczające należy uznać wskazane przez skarżącą w proteście argumenty, że nie miała obowiązku przedstawiania ofert firm, które wykonają dla niego konkretne usługi. Minister podkreślił, że obowiązkiem wnioskodawcy jest takie uzasadnienie planowanych wydatków, które będzie weryfikowalne i uzasadnione oraz pozwalające na weryfikację tych wydatków. Wnioskodawca w celu uwiarygodnienia przeprowadzonego rozeznaniu rynku powinien np. wskazać firmy, do których zostały wysłane zapytania ofertowe i załączyć lub opisać otrzymane oferty. Informacje wskazane przez skarżącą w dokumentacji aplikacyjnej powinny zostać przedstawione w sposób klarowny oraz nie budzący wątpliwości co do zakresu i celowości planowanych działań oraz do kwalifikowalności ponoszonych w projekcie wydatków. Umożliwiłoby to Komisji Konkursowej potwierdzenie, że szacunki te zostały dokonane w oparciu o rozeznanie rynku i wybór najkorzystniejszej oferty. Brak takich informacji uniemożliwia potwierdzenie, że zaplanowane przez skarżącą wydatki są uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu. Minister odnosząc się do dotyczącego zastrzeżenia przez firmy klauzuli poufności wskazał, że dołączenie ofert było jednak możliwe, ponieważ zostały one dołączone do protestu. Niemniej jednak podkreślił, że ocenie podlega jedynie pierwotnie złożony wniosek, wobec czego załączone przez skarżącą do protestu oferty firm nie mogły zostać wzięte pod uwagę na etapie rozpatrywania protestu. Wyjaśnienia lub uzupełnienia wniosku stanowiłyby bowiem rozszerzenie zakresu merytorycznego wniosku dokonane po zakończeniu naboru, co nie jest dopuszczalne. Minister powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 listopada 2010 r. sygn. akt II GSK 1305/10, w którym wskazano, że przedmiotem oceny konkursowej jest zawsze projekt przedstawiony we wniosku, zatem decydująca przy dokonywaniu ocen jest treść wniosku, a wszelkie jego merytoryczne modyfikacje, w szczególności po dacie zamknięcia konkursu, są niedopuszczalne, gdyż w istocie stanowiłyby przedłużenie terminu na składanie wniosku dla niektórych uczestników konkursu. Odnosząc się do zarzutów dotyczących kryterium nr 8, Minister zauważył, że to kryterium jest pośrednio związane z kryterium nr 4 i jeżeli brak jest danych (w tym przypadku ofert firm) pozwalających na rzetelną ocenę wydatków wskazanych we wniosku, to nie można jednoznacznie stwierdzić, że relacja nakład/rezultat jest prawidłowa. Tym samym w ocenie Ministra, jeżeli brak jest podstaw do uznania większości wydatków za kwalifikowalne, to nie można stwierdzić, że środki będą wykorzystane w sposób efektywny. Skarżąca 6 czerwca 2013 r. od rozstrzygnięcia protestu złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzuciła: 1. błędne przyjęcie, iż Instrukcja (zwłaszcza pkt 8) nakładała na skarżącą bezwzględny obowiązek przedstawienia nazw potencjalnych wykonawców/dostawców, wskazanych przez nich cen oraz profilu ich działalności, w ramach wstępnej wyceny dóbr/usług; 2. przeprowadzenie oceny wniosku w sposób nierzetelny oraz niezgodny z ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, zwłaszcza z naruszeniem zasady przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów; 3. błędne przyjęcie, że planowane wydatki z kategorii WNP nie są kwalifikowane, gdyż skarżąca w sposób dostateczny nie uzasadniła szacowanych kosztów nabycia wartości niematerialnych i prawnych. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Instytucję pośredniczącą oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi wskazała, że zapis pkt 8 Instrukcji stanowi jedynie, iż skarżąca mogła skorzystać z możliwości uzasadnienia wskazanych przez nią wydatków we wniosku poprzez przedstawienie nazw potencjalnych wykonawców/dostawców czy też ich ofert. Wbrew błędnemu stanowisku Instytucji pośredniczącej skorzystanie jednak z powyższej możliwości zależało jedynie od wyłącznej woli skarżącej, która mogła wybrać również inny sposób na uzasadnienie spełnienia kryterium nr 4 co też uczyniła. Twierdzenia organu, iż z powyższego zapisu wynika bezwzględny obowiązek przedstawienia nazw wykonawców/dostawców wskazanych przez nich cen oraz profilu ich działalności są bezzasadne, nie znajdujące żadnej podstawy prawnej ani podstawy w analizie językowej użytego w Instrukcji słowa "na przykład", które zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego (Wydawnictwo PWN, pod red. M. Szymczaka) oznacza: "wyrażenie wtrącone, poprzedzające wskazanie na coś lub niepełne wyliczenie czegoś". Skarżąca powołała się na stanowisko WSA w Kielcach wyrażone w wyroku z 17 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Ke 48/11. Dalej skarżąca wskazała, iż sama Instrukcja zawiera zapisy, z konstrukcji których w sposób jednoznaczny wynikają obowiązki zawarcia danej informacji przez wnioskodawcę we wniosku w odróżnieniu od ww. zapisu. Pomimo zaś wskazywania przez skarżącą w proteście przykładów takich zapisów oraz argumentacji, że jeżeli intencją osób tworzących Instrukcję do pkt 8 byłoby nałożenie bezwzględnego obowiązku na wnioskodawców wskazania danych w nim wymienionych użyte zostałyby sformułowania jednoznacznie taki obowiązek nakładający, organ w żaden sposób nie odniósł się merytorycznie do niniejszej kwestii. Skarżąca podkreśliła, że zapisy Instrukcji nie mogą być interpretowane dowolnie i powołała się na wyrok WSA w Opolu z 12 stycznia 2011 r. sygn. akt I SA/Op 650/10. Przy czym z całą stanowczością skarżąca stwierdziła, że interpretacja Instrukcji przyjęta przez Instytucję pośredniczącą stoi w sprzeczności z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa a zwłaszcza ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Organ nie odniósł się również do zarzutu skarżącej zawartego w proteście co do rzekomego obowiązku skarżącej do wskazania profilu działalności potencjalnych wykonawców/dostawców. Skarżąca zarzuciła, iż przeciwnie niż twierdzi Instytucja pośrednicząca, wykazała kwalifikowalność, racjonalność, adekwatność, zasadność wydatków i przedstawiła ich uzasadnienie. Skarżąca wykazała powyższe z użyciem innych środków niż Instytucja pośrednicząca błędnie uznaje za bezwzględnie konieczne. Przede wszystkim dokonała analizy rynku, złożyła zapytania dotyczące badania rynku do 3 firm, od których otrzymała odpowiedzi wraz z określeniem szczegółowej wyceny wartości niematerialnych i prawnych. Uzyskane przez skarżącą wyceny zawierały szczegółowe, wyczerpujące wyliczenia, w tym z określeniem osobodni pracy, a przedstawione wydatki są w pełni weryfikowalne. Skarżąca zarzuciła, że obowiązkiem Instytucji rozpatrującej protest było całościowe zbadanie przedstawionej sprawy. Ta zaś oparła się wyłącznie na ocenie ŁARR, powtarzając przytoczone przez nią argumenty. Skarżąca podkreśliła, że zgodnie z załącznikiem 4.4. dokumentu "Szczegółowy opis priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013; Narodowe Strategiczne Ramy Odniesienia na lata 2007-2013", w trakcie rozpatrywania protestu Instytucja pośrednicząca zobowiązana jest m.in. do: wnikliwego przeanalizowania zgłoszonych zarzutów oraz pisemnego ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w proteście i do uzasadnienia swojego stanowiska. Przyjęcie zaś stanowiska organu dokonującego oceny merytorycznej i powtórzenie go w znacznej części w uzasadnieniu jako swoje, nie może być uznane za spełniające ww. kryteria. Uzasadniając ostatni z zarzutów skargi skarżąca wskazała, iż wbrew twierdzeniom organu, uzasadniła wielkość wydatków w kategorii WNP spełniając tym samym kryterium nr 8. Wadliwe zaś stanowisko Instytucji pośredniczących jest wynikiem błędnej interpretacji Instrukcji i bez podstawy prawnej przyjęcie, że bezwzględnie konieczne jest przedstawienie nazw oferentów skarżącej. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Ministra wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z 10 lipca 2013 r. skarżąca podtrzymała zarzuty skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Przedmiotem niniejszej sprawy jest rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Ministra Administracji i Cyfryzacji z 21 maja 2013 r., na które skarga została wniesiona w trybie ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 z p. zm.; dalej: u.z.p.p.r.). W przepisach art. 30c-30d u.z.p.p.r. przewidziano kilka rozwiązań autonomicznych, regulujących wybrane zagadnienia procesowe, w tym także kierunki rozstrzygnięć, jakie może podjąć sąd, załatwiając skargę (art. 30c ust. 3-5). Natomiast w zakresie nieuregulowanym w ustawie, w postępowaniu sądowo-administracyjnym odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.), z wyłączeniem jednak: art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 p.p.s.a. (art. 30e u.z.p.p.r.). Wskazać także należy, że każda ocena projektu winna być dokonywana z uwzględnieniem zasad równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów, o których mowa w art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. Ocena ta winna być rzetelna i bezstronna, co pośrednio wynika również z art. 31 u.z.p.p.r. Podkreślenia wymaga zasada postępowania konkursowego polegająca na wyłonieniu najlepszego projektu. Ogólnie można więc stwierdzić, że najlepszy projekt, któremu zostanie następnie przyznane dofinansowanie, to taki, który w przewidzianym we właściwym Programie Operacyjnym zakresie przyczyni się najpełniej do osiągnięcia założonego celu. Celem postępowania konkursowego jest zatem wyłonienie takich przedsięwzięć, które dadzą gwarancję osiągnięcia celów opisanych w Programie Operacyjnym. Natomiast kontrola sądowo-administracyjna sprowadza się do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza powyższych reguł. Zgodnie z art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy u.z.p.p.r. Sąd może zatem uwzględnić skargę, jeżeli stwierdzi, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Przy czym wskazać należy, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w myśl którego – sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy – nie został wyłączony przez art. 30e u.z.p.p.r. Oznacza to, że sąd uwzględnia skargę ale tylko w przypadku, o ile stwierdzi wydanie zaskarżonego aktu z naruszeniem przepisu prawa materialnego wpływającym na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Przy tak zakreślonym polu kontroli działania organów oceniających wniosek należy wskazać, że ocena wniosku o dofinansowanie projektu nie narusza prawa. Spór między stronami dotyczy tego, czy projekt skarżącej spełnia dwa z kryteriów oceny merytorycznej tj. Kryterium nr 4 (Planowane wydatki są kwalifikowalne w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu) i Kryterium nr 8 (Środki będą wykorzystane w sposób efektywny relacja nakład/rezultat). Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących Kryterium nr 4, wskazać należy, że zgodnie z "Przewodnikiem po kryteriach wyboru finansowanych operacji dla POIG 2007-2013" w ramach tego kryterium sprawdzeniu podlega, czy przedstawione w projekcie wydatki są dostatecznie uzasadnione i racjonalne z punktu widzenia realizacji danego projektu oraz adekwatne do jego zakresu i celu, np. czy są niezbędne do prawidłowej i efektywnej realizacji projektu oraz osiągnięcia założonych celów projektu. Nie mogą być uznane za kwalifikowalne wydatki, które zostały zaprezentowane we wniosku w sposób niedostatecznie konkretny i uniemożliwiający pełną ocenę wszystkich aspektów kwalifikowalności. W ramach tego kryterium sprawdzeniu podlega, czy poszczególne wydatki nie zostały przeszacowane. Zgodnie z Instrukcją do punktu 8 Biznes Planu "Uzasadnienie do poniesienia poszczególnych wydatków" Wnioskodawca powinien odnieść się do poszczególnych wydatków, wskazując przeznaczenie danego zakupu i uzasadniając jego niezbędność dla projektu. Opis i uzasadnienie powinny odnosić się równiej do liczby i sposobu oszacowania wartości wydatku. Uzasadnienie odnoszące się do liczby i sposobu oszacowania wartości wydatków powinno być przedstawione możliwie szczegółowo i konkretnie, np. poprzez wskazanie odpowiednio: - ilości zakupywanych dóbr; - wymaganej wydajności/innych istotnych wymagań technicznych zakupywanych elementów infrastruktury informatycznej; - pracochłonności usług planowanych do zlecenia firmom zewnętrznym; - wstępnej wyceny dóbr/usług dokonanej przez potencjalnych wykonawców/dostawców (nazwy tych przedsiębiorców, wskazana przez nich cena i jej uzasadnienie); - raportów lub analiz rynkowych i innych opracowań, wraz miejscem ich publikacji (adresy stron internetowych), na podstawie których została oszacowana wysokość wydatków, itp. Informacje powinny być przedstawione w sposób klarowny, nie budzący wątpliwości co do zakresu i celowości zaplanowanych działań oraz kwalifikowalności ponoszonych w projekcie wydatków. Zdaniem skarżącej z powyższych zapisów nie wynika aby konieczne było wskazanie firm potencjalnych oferentów, ich ofert, wskazanych w tych ofertach cen oraz profili działalności, z czym nie zgadza się organ. Zdaniem Sądu ocena organu jest prawidłowa. Faktycznie powyższe zapisy wskazują jedynie przykładowo możliwe sposoby uzasadnienia wydatków, inaczej mówiąc aspekty jakimi powinien kierować się wnioskodawca sporządzając dokumentacje aplikacyjną, a więc nie są one formalnie narzuconymi wymaganiami, które każdy z ubiegających się o dofinansowanie w ramach działania 8.2 musi uwzględnić w sporządzanym Biznes planie. Jednakże to w obowiązku wnioskodawcy leży szczegółowe uzasadnienie poszczególnych wydatków, tak aby Komisja Konkursowa miała możliwość weryfikacji racjonalności kosztów. Słuszne jest stanowisko organu, że każdy wnioskodawca ma wybór pomiędzy opcjami wskazanymi w Biznes Planie jednak z zastrzeżeniem, że przedstawione uzasadnienie będzie konsekwentne i wiarygodne. W szczególności uzasadnienie wydatków z wykorzystaniem jednej z proponowanych w ww. Instrukcji metodologii powinno nastąpić w sposób pełny z zachowaniem wszystkich wymogów przewidzianych dla danej metodologii (wymienionej po jednym z myślników powołanego fragmentu instrukcji). Skorzystanie z jednej z przewidywanych opcji łączy się już z obowiązkiem zachowania wymogów Instrukcji. Zatem Sąd nie zgadza się ze stanowiskiem skarżącej, które sprowadza się do tego, że zakłada możliwość korzystania z ww. opcji w sposób częściowy. W ramach jednostek redakcyjnych (myślników), które następuję po dwukropku w zacytowanym fragmencie instrukcji, przedstawiono już metodologie uzasadniania wydatków, które powinny być dochowane w każdym elemencie. Skarżąca uzasadniła planowane wydatki na wartości niematerialne i prawne poprzez odwołanie się do trzech ofert, które zebrała w ramach rozeznania rynku. Nie przedstawiła przy tym, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, innego ich uzasadnienia. Skarżąca skorzystała więc z jednej z opcji uzasadniania wydatków. Nie dokonała tego jednak w sposób pełny tzn. wskazała jedynie na fakt przeprowadzenia rozeznania w określony sposób bez przedstawienia treści tych ofert (nie wskazano nazw oferentów, proponowanych cen i ich uzasadnienia). Sąd stwierdza, że przedstawienie takich ofert było ważne, ponieważ po pierwsze – dowodziłoby faktu ich złożenia, a po drugie – wskazanie nazw wykonawców może mieć znaczenie np. dla oceny, czy wnioskodawca nie skierował do zapytań do podmiotów najdroższych na rynku i faktycznie wybrał najlepszą ofertę. W takim stanie faktycznym oceniający wniosek nie mieli rzeczywistej możliwości zbadania prawidłowości oszacowania omawianych wydatków. Podkreślenia przy tym wymaga, że był to jedyny sposób uzasadnienia wysokości wydatków przez skarżącą, którego wyboru w tym zakresie dokonała samodzielnie składając dokumentację aplikacyjną w takiej, a nie innej formie. W tym kontekście rozważania językowe skarżącej zawarte w skardze, jak i wcześniej w proteście, nie mają w sprawie żadnego znaczenia, bo organy nie podważały możliwości skorzystania przez skarżącą z różnych form uzasadniania wydatków. Podobnie bezpodstawny jest zarzut dowolnej interpretacji ww. Instrukcji, skoro organ nie podważa tego, że wymienione w niej sposoby uzasadniania wydatków są przykładami prawidłowego uzasadniania wydatków. Jednocześnie literalna analiza treści ww. Instrukcji jednoznacznie wskazuje na to, że skorzystanie z danej metodologii oszacowania wydatków musi być pełne, aby można było uznać takie oszacowanie za prawidłowe. Sąd za niezasadny uznał zarzut skarżącej dotyczący braku odniesienia się w zaskarżonym rozstrzygnięciu do zarzutu protestu, co do rzekomego obowiązku skarżącej do wskazania profilu działalności potencjalnych wykonawców/dostawców. W okolicznościach sprawy w rozstrzygnięciu zawarto stwierdzenie, że wnioskodawca w celu uwiarygodnienia przeprowadzonego rozeznania rynku powinien np. wskazać firmy, do których zostały wysłane zapytania ofertowe i załączyć lub opisać otrzymane oferty. W stwierdzeniu tym został wyrażony pogląd na temat tego, co w okolicznościach sprawy, organ uważał za właściwy zakres informacji, jaki przedstawić powinna była skarżąca. Organ nie potwierdził więc, aby obowiązkiem w tym zakresie (na co błędnie wskazała L.) było dodatkowo opisanie profilu działalności potencjalnych wykonawców/dostawców. Odniósł się więc tym samym do zarzutu skarżącej. Sąd odnosząc się do zarzutu, że skarżąca nie mogła załączyć do wniosku ofert z uwagi na względy "poufności" składanych ofert, wskazuje, że informacje otrzymane od potencjalnych oferentów, objęte tajemnicą przedsiębiorcy, mogły być wolą przedsiębiorcy odtajnione. Informacje takie są przy tym chronione na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze wzglądu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy; Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze. zm.), a jednocześnie skarżąca zaznaczyła w pkt 9 wniosku o dofinansowanie to, że informacje zawarte we wniosku o dofinansowanie oraz Biznes Planie są objęte tajemnicą przedsiębiorcy. Przy czym niezależnie od powyższego fakt ochrony określonych informacji handlowych tajemnicą przedsiębiorcy nie zwalnia wnioskodawcy z obowiązku dostosowania się do wymogów konkursu wynikających z przepisów prawa. Sąd odnosząc się do argumentu skarżącej, że na etapie wniesienia protestu oferty zostały załączone wskazuje, że postępowanie odwoławcze w ramach wniosków składanych na podstawie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, nie jest typowym postępowaniem odwoławczym jakie reguluje Kodeks postępowania administracyjnego, w którym rozpoznaje się na skutek odwołanie postępowanie w całokształcie. W postępowaniu dotyczącym polityki rozwoju sprawa nie jest rozpoznawana ponownie przez organ II instancji w jej całokształcie. Organ rozpatrujący odwołanie (protest) od oceny negatywnej wniosku kontroluje jedynie prawidłowość oceny dokonanej przez RIF (L.). Oznacza to, że na tym etapie postępowania nie jest możliwa jakakolwiek korekta, czy uzupełnienie wniosku. Procedura odwoławcza nie służy bowiem umożliwieniu poprawienia wniosku, a jedynie ponownej ocenie, czy wniosek, w takim kształcie w jakim został złożony (i ewentualnie uzupełniony w terminie) był oceniony zgodnie z prawem, a w szczególności zgodnie z kryteriami wyboru projektów. Zatem załączenie do protestu kserokopii trzech ofert skierowanych przez skarżącą do potencjalnych wykonawców nie mogły być wzięte pod uwagę przy ocenie prawidłowości dokonanej oceny przez ekspertów RIF w postępowaniu odwoławczym. Konkludując Sąd uznał, że brak przedstawienia we wniosku nazw przedsiębiorców do których skierowano oferty uniemożliwił ekspertom obiektywnie ocenić kwalifikowalność i wiarygodność wydatków w ramach Kryterium nr 4. W odniesieniu do Kryterium nr 8 (Środki będą wykorzystane w sposób efektywny relacja nakład/rezultat) należy zgodzić się z oceną wniosku w tej mierze, że brak spełnienia Kryterium nr 4 w związku z brakiem możliwości oceny prawidłowości wskazanych wydatków ma znaczenie dla prawidłowości oceny, czy wydatki te przyniosą najlepszy, możliwy do osiągnięcia rezultat. Należy uznać bowiem, że ocena w zakresie nakład/rezultat jest możliwa tylko wówczas kiedy przyjęte jako podlegające ocenie kwoty wydatków, są prawidłowo wskazane w projekcie. Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów aktów prawnych wskazywanych w skardze a zatem ocena projektu została dokonana w sposób właściwy i z tych względów – działając na podstawie art. 30c. ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r. – oddalił skargę.