V SA/Wa 1412/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA - Jolanta Bożek po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. [...] w W. na uchwałę Rady Miasta [...] W. z dnia [...] lutego 2009 r. Nr [...] w przedmiocie zmiany w budżecie miasta postanawia: - odrzucić skargę. Na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 4, pkt 9 lit. d ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) Rada Miasta [...] W. w dniu [...] lutego 2009 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie zmian w budżecie miasta [...] W. na 2009 r., w której w jej paragrafie 1 w pkt 4 dokonała zmian w budżecie po stronie wydatków miasta [...] W. na 2009 r. zgodnie z załącznikiem nr 4 do uchwały, w części B dotyczącym spisu zadań inwestycyjnych ogólnomiejskich, [...]. Pismem z 25 marca 2009 r. (data wpływu do Urzędu Miasta – potwierdzona prezentatą Biura Rady Miasta [...] W.), załączonym do skargi, W. S. w W. wezwała Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ust. 1 oraz art. 101 a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, którym według wnioskodawczyni powyższa uchwała była dotknięta. Uzasadniając naruszenie prawa wskazała, iż dokonane przesunięcie wydatków w budżecie w części dotyczącej planowanego nabycia nieruchomości nie było celowe oraz nie było adekwatne względem osiągnięcia założonego celu w rozumieniu przepisu art. 35 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2005 r., Nr 249, poz. 2104, ze zm.) oraz nastąpiło z rażącym naruszeniem aktu prawa miejscowego, którym jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, określający sposób przeznaczenia i warunki zagospodarowania nieruchomości, które są rozbieżne względem zakładanego w klasyfikacji budżetowej przeznaczenia nieruchomości oraz wydatku, który ma sfinansować jej zakup. Ponadto wskazała, iż wykonanie uchwały w części objętej zaskarżeniem naraziłoby Prezydenta [...] W. na zarzut naruszenia dyscypliny finansów publicznych w rozumieniu przepisu art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz. U. z 2005 r., Nr 14, poz.114, ze zm.), gdyż wobec zbywcy nieruchomości zostały zgłoszone przez W. S. w W. roszczenia odszkodowawcze, które są na nieruchomości zabezpieczane. Podnosząc powyższe wniosła o zaniechanie wykonania uchwały Rady Miasta [...] W. nr [...] z [...] lutego 2009 r. w terminie 7 dni od daty otrzymania przez organ wezwania. Rada Miasta [...] W. nie udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie. Następnie pismem z 22 maja 2009 r. W. S. w W. ponownie wezwała Radę Miasta [...] W. w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym do usunięcia stanu naruszenia prawa spowodowanego podjęciem przez Radę Miasta [...] W. uchwały nr [...] z [...] lutego 2009 r. w sprawie zmian w budżecie miasta [...] W. na 2009 r. w części określonej w paragrafie 1 w punkcie 4, w którym dokonano zmian w budżecie po stronie wydatków miasta [...] W. na 2009 r. zgodnie z załącznikiem nr 4 do uchwały, w części B dotyczącej spisu zadań inwestycyjnych ogólnomiejskich, [...] i uchylenie tej uchwały w terminie 7 dni od otrzymania wezwania. W uzasadnieniu powyższego wezwania wnioskodawczyni przedstawiła tożsamą argumentację jak w wezwaniu Rady Miasta [...] W. do usunięcia naruszenia prawa z dnia 25 marca 2009 r. W następstwie powyższego wezwania z 22 maja 2009 r. Rada Miasta [...] W. nie zajęła stanowiska w sprawie. Pismem z 30 czerwca 2009 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) W. S. złożyła skargę na uchwałę nr [...] Rady m. [...] W. z dnia [...] lutego 2009 r. Skarżąca, zarzucając uchwale naruszenie art. 61 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 35 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2005 r., Nr 249, poz. 2104 ze zm.), wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały. Jako podstawę prawną skargi skarżąca wskazała art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła m.in., iż podjęta uchwała jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady m.[...] W. z dnia [...] kwietnia 1999 r., który określa, iż nieruchomość przy ul. [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...], który uzyskał przeznaczenie funkcji usługa-nauka. W ocenie Skarżącej nie jest więc możliwe przeznaczenie tej nieruchomości na cele kulturalne oraz nieprawidłowe jest ujęcie w wydatkach m.[...] W. kwoty [...] zł w dziale [...]. Ponadto Skarżąca podniosła, iż w świetle art. 35 ust. 3 pkt 1 ustawy o finansach publicznych przesunięcie wydatków w budżecie w części dotyczącej planowanego nabycia nieruchomości nie było celowe oraz nie było adekwatne względem osiągnięcia planowanego celu. Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 61 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym poprzez nieopublikowanie zaskarżonej uchwały w wojewódzkim dzienniku urzędowym, co zdaniem Skarżącej powoduje, iż jest to uchwała nieistniejąca. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż w świetle art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym Skarżąca nie wykazała naruszenia jej interesu prawnego lub uprawnienia polegającego na istnieniu związku miedzy zaskarżoną uchwałą, a jej własną indywidualną sytuacją prawną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności Sąd był zobligowany do oceny przesłanek dopuszczalności skargi i zachowania terminu do jej wniesienia. Skarga została wniesiona w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.). Przepis ten stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z przepisu tego wynika, że przesłanką dopuszczalności skargi opartej na powyższym artykule jest poprzedzenie skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, które to wezwanie winno być bezskuteczne. Kontrowersje w orzecznictwie dotyczące terminu wnoszenia takiej skargi zostały wyjaśnione w Uchwale Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., II OPS 2/2007, ONSAiWSA 2007/3 poz. 60. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził w niej, że: 1. Przepis art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej jako p.p.s.a., ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. 2. Skarga na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, także wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania przed upływem terminu załatwienia wezwania (art. 35 § 3 k.p.a. w zw. z art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym), jeżeli organ nie uwzględnił wezwania. Przywołany w uchwale przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ustanawia zasadę, że w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skład orzekający w uchwale z 2 kwietnia 2007 r. wskazał, iż z powyższego przepisu wynikają dwa terminy wniesienia skargi związane z wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Po pierwsze, jest to termin trzydziestu dni, który ma zastosowanie w sytuacji, gdy organ udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i biegnie od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi. Doręczenie odpowiedzi na wezwanie jest zdarzeniem, które jest początkiem terminu oznaczonego w dniach, co oznacza, że przy obliczaniu terminu nie uwzględnia się dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło (art. 111 § 2 Kodeksu cywilnego w związku z art. 83 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Należy przy tym zwrócić uwagę, że przedmiotem zaskarżenia jest akt a nie odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Po drugie, jest to termin sześćdziesięciu dni, który ma zastosowanie w sytuacji, gdy organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i biegnie od dnia wniesienia tego wezwania do organu. Z relacji obu terminów wskazanych w art. 53 § 2 p.p.s.a. wynika, że już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie, rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. A zatem z uchwały Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., II OPS 2/2007 wynika, że skarga oparta na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym jest wniesiona w terminie zarówno wtedy gdy złożono ją w terminie 30 dni od udzielenia negatywnej odpowiedzi na wezwanie jak i wówczas, gdy wniesiono ją w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa, a przed upływem terminu do załatwienia wezwania, jeśli organ nie uwzględnił wezwania. W stanie faktycznym niniejszej sprawy W. S. w W. wystąpiła do Rady Miasta [...] W. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w dniu 25 marca 2009 r. Powyższą okoliczność potwierdza zarówno skarżąca, dołączając do skargi wezwanie z 25 marca 2009 r. (karta 10-13 akt sądowych), a także organ – pismo procesowe z 15 października 2009 r. (karta 84-85 akt sądowych). Ponadto bezsporny jest również fakt, iż Rada Miasta [...] W. nie udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie. W związku z powyższym w świetle przestawionych wyżej rozważań dotyczących określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym terminu do wniesienia skargi W. S. w W. powinna wnieść skargę w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W niniejszej sprawie termin ten mijał zatem w dniu 25 maja 2009 r. Skarga natomiast została wniesiona do sądu administracyjnego dopiero w dniu 30 czerwca 2009 r. (data stempla na kopercie, w której nadano skargę –k. 50 akt sądowych), a zatem po upływie terminu do jej wniesienia. Należy również zauważyć, że wystąpienie przez Skarżącą z drugim wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w dniu 22 maja 2009 r. nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia skargi. Żaden przepis prawa nie nakłada bowiem na stronę dwukrotnego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Powołane wyżej przepisy zobowiązują natomiast stronę postępowania do złożenia skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na takie wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Sąd stwierdza zatem, iż w realiach rozpoznawanej sprawy ustawowy termin do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym minął 25 maja 2009 r. Wniesienie natomiast skargi w dniu 30 czerwca 2009 r. powoduje, że w tym przypadku aktualizuje się norma prawna zawarta w art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którą Sąd odrzuca skargę złożoną po upływie terminu do jej wniesienia. Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.