V SA/Wa 1438/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz – Wóltańska, Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, , Protokolant sekretarz sądowy - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2012 r. sprawy ze skargi Gminy S. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu; oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2012 r. nr [...] Minister Finansów, utrzymał w mocy decyzję Wojewody W. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], nakazującą zwrot do budżetu państwa pobranej w nadmiernej wysokości części dotacji celowej w kwotach [...] i [...] zł wraz z odsetkami. Powyższe decyzje wydane zostały w następującym stanie faktycznym: Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] Wojewoda W. orzekł, że kwota pobranej w 2010 r. przez Gminę S. dotacji celowej na realizację bieżącego zadania własnego, określonego w rozdziale 85213 - opłacanie składek na ubezpieczenia zdrowotne wynikających z przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej oraz 85216 - zasiłki stałe, została zawyżona odpowiednio o kwotę [...] zł i [...] zł, w związku z czym wskazane kwoty podlegają wraz z należnymi odsetkami zwrotowi do budżetu państwa, zgodnie z art. 169 ust. 6 w zw. z art. 169 ust. 1 pkt 2, ust.2 i ust.4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że naruszenie obowiązujących przepisów przez Gminę S. wynikało z braku zastosowania, przy realizacji zadań własnych gminy, postanowień art. 128 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, ponieważ wydatki na wskazane zadania własne zostały w całości sfinansowane ze środków dotacji celowej. Gmina S. wniosła odwołanie od powyższej decyzji Wojewody W. wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca powołała się przede wszystkim na przepisy ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie (Dz. U. Nr 92, poz. 753, z p. zm.) oraz na pisma W. Urzędu Wojewódzkiego w P. z [...] sierpnia 2010 r. i Ministerstwa Finansów z dnia [...] października 2010 r. nr [...] wskazując, że organ nie zastosował w sposób prawidłowy treści art. 38 ust. 3 wskazanej wyżej ustawy. Podniosła, że interpretacja dotycząca treści art. 38 ust. 3 ustawy z 23 stycznia 2009 r. pozostaje w sprzeczności z powołanymi w tych pismach stanowiskami stosownych organów, co powoduje, że niezasadne jest posiłkowanie się stanowiskiem Ministra Finansów zawartym w piśmie z [...] stycznia 2011 r. [...] niekorzystnym dla strony. Skarżąca wskazała, że w ustawie z 23 stycznia 2009 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie, wprowadzono zapis art. 38 ust.3, w którym określono, że w odniesieniu do zadań, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 19 i 20 ustawy o pomocy społecznej nie stosuje się treści art. 115 ust. 1 tej ustawy. Ponieważ obowiązywała wtedy treść art. 108 ustawy z 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (obecnie art. 128 ust.2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych), który nie zawierał ograniczeń procentowych w zakresie wysokości przyznawanych dotacji celowych według odrębnych ustaw, a wykluczono obowiązywanie art. 115 ustawy o pomocy społecznej, który przewidywał ograniczenie wysokości dotacji do 50%, to uzasadnione jest stanowisko, że sporne zadania własne Gminy mogły być finansowane w całości z przyznanych na ten cel dotacji. Na poparcie tego stanowiska Gmina powołała się ponadto na uzasadnienie do ustawy z 23 stycznia 2009 r. w zakresie art. 55. Ponadto Gmina zarzuciła, że organ I instancji wydał decyzję, która nie spełnia zasad określonych w treści art. 107 § 3 kpa, co czyni ją wadliwą. Minister Finansów decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody W. Minister Finansów ponownie ustalił stan faktyczny sprawy i wyjaśnił, że na podstawie art. 20 pkt 1 ustawy z 23 stycznia 2009 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie dodano do określonych w art. 17 ust. 1 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. nr 175, poz.1362, z późn. zm.) zadań własnych gmin o charakterze obowiązkowym przyznawanie i wypłacanie zasiłków stałych oraz opłacanie składek na ubezpieczenie zdrowotne określonych w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych ( art. 17 ust. 1 pkt 19 i 20 ustawy o pomocy społecznej). Według Ministra Finansów z treści art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. wynika, że jednostki samorządu terytorialnego otrzymują z budżetu państwa dotacje na realizację przejmowanych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy zadań własnych, które dotychczas były realizowane przez: jednostki administracji rządowej, jednostki samorządu terytorialnego jako zadania z zakresu administracji rządowej. Stosownie do ust. 2 tego przepisu, dotacje, o których mowa w ust. 1, są ustalone zgodnie z zasadami przyjętymi w budżecie państwa do określania wydatków podobnego rodzaju. Z kolei na mocy art. 38 ust. 3 tej ustawy, w odniesieniu do zadań, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 19 i 20 ustawy zmienianej w art. 20 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie stosuje się art. 115 ust. 1 tej ustawy. Organ stwierdził, że dopiero na mocy art. 12 ustawy z dnia 22 grudnia 2011 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej (Dz. U. Nr 291, poz. 1707), w ustawie z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie art. 38 ust. 3 otrzymał brzmienie, z którego wynika, że w odniesieniu do zadań, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 19 i 20 ustawy zmienianej w art. 20 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie stosuje się art. 115 ust. 1 tej ustawy oraz art. 128 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Zatem – zdaniem Ministra - wyłączenie stosowania art. 128 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych nastąpiło dopiero ww. ustawą z dnia 22 grudnia 2011 r. i obowiązuje z dniem 1 stycznia 2012 r. Powyższa zmiana nie miała zatem zastosowania do stanu faktycznego przedstawionego w sprawie. W opinii Ministra Finansów oczywistym jest jednocześnie, że powyższe nie oznacza automatycznie, że z dniem 1 stycznia 2012 r. jednostki samorządu terytorialnego zostały zwolnione od ponoszenia jakichkolwiek wydatków związanych z wykonywaniem zadań własnych, związanych z realizacją przepisów ustawy o pomocy społecznej. Takie ewentualne wyłączenie (zwolnienie) powinno wynikać bezpośrednio z przepisu ustawy. Art. 128 ust. 2 ustawy o finansach publicznych (analogicznie art. 115 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej) jest przepisem określającym jedynie poziom przyznanej dotacji celowej, który nie może być przekroczony, chyba że przepisy ustaw odrębnych stanowią inaczej. Dla porównania wskazano, że przepisami odrębnymi są m.in.: art. 63 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3, art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", art. 197 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, oraz art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 2010 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi z maja i czerwca 2010 r. W stanie prawnym obowiązującym w 2010 r. nie obowiązywał natomiast żaden przepis, który znosiłby skutki postanowień zawartych w art. 128 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, w zakresie realizowanego przez gminy zadania własnego w zakresie opłacania składek na ubezpieczenie zdrowotne określonych w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych i wypłaty zasiłków stałych. Minister wskazał ponadto, że stosownie do art. 169 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 i 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, dotacje udzielone z budżetu państwa pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Zwrotowi do budżetu państwa podlega ta część dotacji, która została pobrana w nadmiernej wysokości. Dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu państwa w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. Zdaniem Ministra Finansów nieprawidłowość, która miała miejsce w sprawie polegała na braku dokonania zwrotu pobranych z budżetu państwa środków finansowych w wysokości wyższej niż niezbędna na dofinansowanie określonych zadań własnych Gminy wbrew treści art. 128 ust. 2 ustawy o finansach publicznych, który w rozpatrywanej sprawie miał niewątpliwe zastosowanie. Gmina S. na powyższą decyzję złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie. Decyzji tej zarzucono naruszenie art. 128 ust. 2 oraz art. 169 ust. 1 pkt 2 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2009 r., nr 157, poz. 1240 z późn. zm.) przez przyjęcie, że mają one zastosowanie w przedmiotowej sprawie oraz przez niewłaściwe ich zastosowanie i przyjęcie, że dotacja celowa przeznaczona na realizację bieżących zadań własnych Gminy przekazana z budżetu państwa w 2010 r. pobrana została w nadmiernej wysokości i podlega zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami, art. 38 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2009r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że dotacja celowa przeznaczona na realizację bieżących zadań własnych Gminy przekazana z budżetu państwa w 2010 r. pobrana została w nadmiernej wysokości i podlega zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami, art. 7 i art. 77 ust. 1, art. 80 kpa poprzez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, jednostronne przyjęcie, że okoliczności prawne dotyczące wydatkowania otrzymanej dotacji celowej zostały jednoznacznie stwierdzone i udowodnione, art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej poprzez pominięcie uzasadnienia prawnego decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazano ponownie na zastrzeżenia jakie skarżąca przedstawiła w odwołaniu w odniesieniu do decyzji organu I instancji i podniesiono, że Minister Finansów w swojej decyzji ograniczył się do przedstawienia zaistniałych na przestrzeni lat 2009-2011 regulacji prawnych dotyczących sfery pomocy społecznej, finansów publicznych i zmian w organizacji i podziale zadań administracji publicznej, z których w jego ocenie wynika zasadność zastosowania w sprawie treści art. 128 ust. 2 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Minister nie odniósł się natomiast do zaprezentowanych przez Gminę S. zasad stosowania prawa w szczególności wzajemnej relacji uregulowań tej samej rangi ustawowej, celu jaki przyświecał racjonalnemu ustawodawcy przy ich uchwalaniu oraz uwarunkowań wynikających z przejmowania przez jednostki samorządu gminnego zadań pomocy społecznej jako zadań własnych. Nie odniósł się również do własnego stanowiska zaprezentowanego w roku 2010. W tym stanie rzeczy skarżąca wskazała, że aktualne są zarzuty i argumenty, które podniosła uprzednio w odwołaniu. Gmina wskazała, że realizacja polityki socjalnej Państwa w tym polityki finansów publicznych nie może być dowolna i wynikać ze zmienianych na przestrzeni czasu urzędowych interpretacji organów ją realizujących argumentując, że stanowisko Gminy w zakresie wysokości należnych jej dotacji na realizację zadań własnych w zakresie składek na ubezpieczenie zdrowotne i zasiłków stałych w roku 2010, było zgodne ze stanowiskiem Ministra Finansów w tym czasie. W tym stanie rzeczy Gmina uznała, że decyzja Ministra Finansów powinna zostać uchylona jako wydana z naruszeniem przepisów prawa wskazanych w skardze. Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując wcześniej prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem a więc rozpoznając sprawę sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Dokonując w rozpoznawanej sprawie oceny, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia - Sąd stanął na stanowisku, iż organy administracji zarówno przy wydawaniu decyzji w I, jak i w II instancji nie dopuściły się naruszenia prawa materialnego ani przepisów postępowania w sposób mający lub mogący mieć wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym Sąd oddalił skargę jako bezzasadną. Należy wskazać, że od dnia 1 stycznia 2010r. weszła w życie ustawa z dnia 27 sierpnia 2009r o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240, dalej: u.f.p. z 2009r.)., która w przepisie art. 128 ust. 1 stanowi, że udzielanie dotacji celowych dla jednostek samorządu terytorialnego określają odrębne ustawy, natomiast w ust. 2, że kwota dotacji na dofinansowanie zadań własnych bieżących i inwestycyjnych nie może stanowić więcej niż 80% kosztów realizacji. Tym samym okoliczność, że pod rządami poprzedniej ustawy o finansach publicznych ( art. 108) możliwe było sfinansowanie przedmiotowego zadania w 100% z dotacji celowej, nie może stanowić argumentu przemawiającego za tym, że nadal jest to możliwe. Ustawodawca wprowadzając przepis art. 128 ust. 2 nowej ustawy o finansach, jednoznacznie określił poziom dofinansowania zadań własnych gminy bieżących i inwestycyjnych. Należy zatem uznać, że całkowity koszt zrealizowanego zadania powinien zostać najwyżej w 80% sfinansowany ze środków budżetu państwa, natomiast 20% winna wyłożyć dana gmina. tym miejscu należy również wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wielokrotnie orzekał w sprawach dotyczących interpretacji zapisu art. 128 ust. 2 ustawy o finansach publicznych z 2009r. zajmując stanowisko takie jak zaprezentowane wyżej (m.in. wyroki z dnia 3 stycznia 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 2105/11; z dnia 25 stycznia 2012r. sygn. akt V SA/Wa 2119/11. Treść art. 128 ust. 2 ustawy -jak trafnie zauważył Minister w zaskarżonej decyzji jest jednoznaczna i nie pozostawia żadnych wątpliwości, co do jego rozumienia. Należy uznać zdaniem Sądu, że użycie wyrazu "dofinansowanie" oznacza, że środki z budżetu państwa w postaci dotacji celowej mają na celu jedynie wsparcie realizacji określonego zadania własnego gminy, a zatem dotyczy części zadania, a nie jego całości. Stosując wykładnię językową należy bowiem kierować się znaczeniem słów użytych przez ustawodawcę. Należy wskazać, że ustawodawca wyraźnie rozgranicza pojęcia "dofinansowania" i "finansowania" realizacji zadań publicznych np. w art. 126, art. 127 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 3 u.f.p. z 2009r. zawierający definicję dotacji celowych. Rozróżnienie takie zawiera także art. 169 ust. 2 definiujący "dotację pobranej w nadmiernej wysokości". Takie rozumienie powyższej normy prawnej prowadzi do konkluzji, że finansowanie realizacji zadania w części spoczywa na jednostce samorządu terytorialnego. Trzeba także podkreślić, że zawarte we wspominanym przepisie określenie "chyba, że odrębne ustawy stanowią inaczej" również należy ściśle interpretować, nie można przy tym mówić o jakimkolwiek domniemaniu istnienia wyłączeń spod działania art. 128 ust. 2 u.f.p. z 2009r. Tylko wyraźnie wskazane w innych obowiązujących przepisach prawa (ustawach) wyłączenia będą miały skutek w postaci braku zastosowania górnego limitu dofinansowania. Taką regulację zawierają, na przykład - wskazane przez Ministra Finansów - ustawa z dnia 29 grudnia 2005r. o ustanowieniu programu wieloletniego ,,Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. Nr 267 poz. 2259), czy ustawa z 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi do lat 3. Sąd podziela tym samym stanowisko organów odnoszące się do tego problemu, zawarte w zaskarżonych decyzjach. Między stronami jest niesporne, że ustawa z dnia 23 stycznia 2009r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie (Dz. U. Nr 92, poz.753 z p. zm. – dalej jako ustawa kompetencyjna) jest "odrębną ustawą" w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, jak również taką ustawą są przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2008r., Nr 115, poz. 728 z p. zm.), jednakże żaden z przepisów ustawy kompetencyjnej, nie określał procentowego udziału dofinansowania przedmiotowego zadania, ani nie wyłączał stosowania przepisu art. 128 ust.2 ustawy o finansach publicznych, z tym zastrzeżeniem, że art. 115 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, który zawierał takie ograniczenie w odniesieniu do zadań własnych Gminy, których dotyczy przedmiotowa sprawa, został wyłączony z mocy art. 38 ust. 3 ustawy kompetencyjnej. Takie wyłączenie stosowania art. 128 ust. 2 ustawy o finansach publicznych z 2009r. obowiązuje bowiem dopiero od 1 stycznia 2012r., co wynika z noweli do ustawy kompetencyjnej zawartej w ustawie z dnia 22 grudnia 2011 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej (Dz. U. Nr 291, poz. 1707), której art. 12 dokonał zmiany art. 38 ust. 3 ustawy kompetencyjnej, nadając mu brzmienie, z którego wynika, że w odniesieniu do zadań, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 19 i 20 ustawy (o pomocy społecznej – przyp. Sądu), nie stosuje się art. 115 ust. 1 tej ustawy oraz art. 128 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Zatem jest oczywiste zdaniem Sadu, iż trafne jest stanowisko organów, że od dnia wejścia w życie ustawy o finansach publicznych z dnia 27 sierpnia 2009r. tj. od dnia 1 stycznia 2010r. do dnia 1 stycznia 2012r., czyli wejścia w życie powyżej cytowanej noweli, w stosunku do finansowania zadań określonych w art. 17 pkt 19 i 20 ustawy o pomocy społecznej nie było wyłączenia stosowania spornego przepisu art. 128 ust. 2 u.f.p. z 2009r. Kontrargumentem dla tego stanowiska nie mogą być twierdzenia Gminy związane z zapisami uzasadnienia do projektu ustawy z 23 stycznia 2009 r. a odnoszące się do art. 55 ust.1, ponieważ w momencie wejścia w życie art. 128 ustawy o finansach publicznych, nie dokonano wyłączenia stosowania jego ustępu 2 w odniesieniu do zadań o jakich mowa w treści art. 17 ust. 1 pkt 19 i 20 ustawy o pomocy społecznej. Tak więc w przypadku wejścia w życie przepisu o bezwzględnie obowiązującej treści, który ma zastosowanie do wszystkich dotacji udzielanych na dofinansowanie własnych zadań bieżących i inwestycyjnych, chyba, że przepisy odrębne stanowią inaczej - przy braku przepisu odrębnego w ustawie o pomocy społecznej, który przewidywałby wyższy lub całkowity poziom udzielania pomocy gminom w zakresie ich zadań własnych - zastosowanie ma ten właśnie przepis. Nie można bowiem przeciwstawiać treści obowiązującego przepisu wcześniejszym zamysłom ustawodawcy wyrażonym w uzasadnieniu projektu ustawy, jeśli nie znalazły one odzwierciedlenia w obowiązującym przepisie prawa i jeśli w sposób wyraźny stało się to dopiero od 1 stycznia 2012 r. Należy przyznać rację organowi, że gdyby przyjąć za zasadne stanowisko Gminy w tej mierze to zmiana treści art. 38 ust. 3 ustawy z 23 stycznia 2009 r., która nastąpiła z dniem 1 stycznia 2012 r. byłaby zupełnie niezrozumiała i zbędna. W tym stanie rzeczy stanowisko Gminy w tym zakresie, w tym odnoszące się do wzajemnego stosunku (pierwszeństwa) ustaw w przypadku kolizji norm prawa późniejszego (ustawa o finansach 27 sierpnia 2009 r.) i o większej szczegółowości (ustawa z 23 stycznia 2009 r.) jest niezasadne. Trafne jest stanowisko wyrażane w orzecznictwie sądowym, że dotacje celowe z budżetu państwa na dofinansowanie bieżących zadań własnych gminy powinny odgrywać ograniczoną rolę wśród źródeł dochodów jednostek samorządu terytorialnego, a ponieważ jak wynika z dowodów w niniejszej sprawie, pobrano środki finansowe wyższe, niż konieczne, wynikające z limitu procentowego określonego w ustawie o finansach publicznych, zasadnie więc organ określił kwotę części dotacji celowej podlegającej zwrotowi. Z tych też powodów nie można się zgodzić ze stanowiskiem prezentowanym przez Gminę, iż decyzje organów naruszają wskazywane przez nią w skardze przepisy, albowiem dotacje celowe zostały przyznane na rok 2010 i mogły być przyznane tylko zgodnie z obowiązującymi przepisami. Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010r., nie można zatem stwierdzić, że wprowadzenie do obrotu prawnego art. 128 ust. 2 u.f.p. z 2009r. miało charakter niespodziewany i naruszający zasady ochrony interesów w toku. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut skargi dotyczący faktu, że niezasadność decyzji miałaby wynikać z faktu zgodności działania Gminy z interpretacją treści art. 128 ust. 2 ustawy o finansach publicznych z 27 sierpnia 2009 r., wynikającą z treści pism W. Urzędu Wojewódzkiego w P. z [...] sierpnia 2010 r. i Ministerstwa Finansów z dnia [...] października 2010 r. nr [...] ponieważ stanowiska te - w świetle powyższych rozważań dotyczących art. 128 ust. 2 u.f.p. z 2009r. były błędne, nadto nie miały dla organu mocy wiążącej. W tym stanie rzeczy należy uznać, że nie doszło do naruszenia ani wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, ani też przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Wbrew stanowisku Gminy decyzja zawiera właściwe uzasadnienie odnosząc się do kluczowej w sprawie prawidłowości zastosowania i rozumienia kwestionowanych przez nią przepisów prawa. Stan faktyczny co do przyznania dotacji w określonej wysokości, wyników postępowania kontrolnego w zakresie jej wydatkowania został właściwie ustalony. Sporna była jedynie kwestia prawidłowości zastosowania w sprawie treści art. 128 ust. 2 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. ustawy o finansach publicznych w kontekście art. 38 ust. 3 ustawy z 23 stycznia 2009 r. a co za tym idzie ustalenia na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 i 4 ustawy o finansach publicznych wysokości dotacji podlegającej zwrotowi ale organy odniosły się do tych kwestii w uzasadnieniu swoich decyzji. Faktem jest jedynie, że organy nie odniosły się do istnienia rozbieżności zawartych w pismach Ministerstwa Finansów z 2010 i 2011 r. w odniesieniu do interpretacji w zakresie stosowania art. 128 ust. 2 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. na tle treści art. 38 ust. 3 ustawy z 23 stycznia 2009 r. jak również kwestii związanej z istniejącą w ocenie Gminy kolizją przepisów wspomnianych ustaw ale uchybienia te nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Oceniając zaskarżone decyzje Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy przepisów postępowania, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. powinno prowadzić do uwzględnienia skargi. W kontekście powyższych przepisów nie dają one podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o podniesione przez skarżącą zarzuty, należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu p.p.s.a. podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy. Mając wszystkie powyższe okoliczności na uwadze, Sąd uznał, że organy administracji w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy, należycie go oceniły, zaś wydane na jego podstawie decyzje odpowiadają prawu. Z tych względów, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.