V SA/Wa 1440/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Protokolant - ref. staż. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi U.D. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia kwoty nienależnie pobranych płatności 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adwokata M. S., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295, 20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez U.D. (zwaną dalej skarżącą lub stroną skarżącą) jest postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, nr [...], z dnia [...] marca 2013 r., o odmowie wszczęcia postepowania administracyjnego w sprawie umorzenia kwoty nienależnie pobranych płatności, wraz z odsetkami, ustalonej decyzją, nr [...], z dnia [...] lipca 2009 r. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym: Wniosekim z dnia [...] lipca 2009 r. U. D. wniosła o umorzenie nienależnie podranych płatności. Decyzją, nr [...], z dnia [...] października 2009 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmówił U. D. umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej, ustalonej w odrębnym postępowaniu decyzją Prezesa ARiMR, nr [...], z dnia [...] lipca 2009 r. Po rozpozananiu odwołania strony skarżącej, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją, nr [...], z dnia [...] maja 2010 r. utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia [...] października 2009 r. W dniu [...] maja 2011 r. do Centrali ARiMR wpłynął kolejny wniosek strony skarżącej o umorzenie nienależnie pobranych płatności. Decyzją, nr [...], z dnia [...] września 2011 r. Prezes ARiMR odmówił U. D. umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. Uzasadniając swoje stanowisko organ I instancji podał, że decyzją, nr [...], z dnia [...] lipca 2009 r. Prezes ARiMR ustalił Stronie kwotę nienależnie pobranych płatności w wysokości [...] zł. Uzasadniając swoje stanowisko organ I instancji podał, że nie została spełniona przesłanka warunkująca umorzenie należności określona w § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz. U. Nr 258. poz. 1747). Zgodnie bowiem z powyższym przepisem właściwy organ agencji płatniczej, umarza z urzędu kwotę należności, jeżeli należność nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość kwoty 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1913/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie i zmieniającym niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. UE L 365 z 21.12.2006. str. 52, z późn. zm.). Z uwagi na fakt, że zadłużenie Strony ustalone decyzją Prezesa ARiMR, nr [...], z dnia [...] lipca 2009 r. stanowiło kwotę [...] zł a tym samym kwota ta przekroczyła równowartość 100 euro, ponieważ kurs euro na dzień 30 czerwca 2009 r. wynosił [...] zł, organ I instancji uznał, że nie było podstaw do uwzględnienia wniosku Strony. Organ I instancji stwierdził również, że Strona otrzymuje emeryturę w kwocie [...] zł. Mając na uwadze powyższe organ I instancji stwierdził, że powyższe świadczenie może być przedmiotem egzekucji komorniczej, w związku z czym w przedmiotowej sprawie nie zaszła określona w § 3 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia przesłanka umorzenia kwoty nienależnie pobranych płatności. Od powyższej decyzji Prezesa ARiMR z dnia [...] września 2011 r. Strona złożyła odwołanie. Decyzją, nr [...], z dnia [...] grudnia 2011 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia [...] września 2011 r. Od decyzji ostatecznej z dnia [...] grudnia 2011 r. Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 457/12 oddalił skargę. Następnie pismem z dnia [...] lutego 2013 r. ([...]luty 2013 r. - data wpływu do Centrali ARiMR) U.D. złożyła prośbę o "wznowienie postępowania" w sprawie umorzenia kwoty [...] zł. Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wezwał stronę skarżącą do sprecyzowania żądania zawartego w piśmie z dnia [...] lutego 2013 r. tj. czy stanowi ono prośbę o wznowienie postępowania czy też jest ono wnioskiem o umorzenie kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspiernia gospodarstw niskotowatowych lub też innego rodzaju żądaniem. W odpowiedzi na wezwanie, pismem z dnia [...] marca 2013 r. (data nadania pocztowego) strona skarżąca wskazała, że zwraca się do Prezesa ARiMR z wnioskiem o umorzenie kwoty [...] zł wraz z odsetkami, przyznanej w ramach wspierania gospodarstw niskotowarowych. Postanowieniem, nr [...], z dnia [...] marca 2013 r. Prezes ARiMR odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie umorzenia należności ustalonej decyzją, nr [...], z dnia [...] lipca 2009 r. Wydając powyższe postanowienie Prezes ARiMR powołał się na art. 61 a § 1 k.p.a. (i art. 16 § 1 k.p.a.), zgodnie z którym "gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 a § 1 zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.". Organ I instancji przytoczył wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2011 r. (11 SA/Ol 893/11, LEX nr 1094438),w którym wskazano, że przez “inne uzasadnione przyczyny" należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie zapadło już rozstrzygnięcie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Pismem z dnia [...] marca 2013 r. (data nadania pocztowego) U.D. złożyła zażalenie na ww. postanowienie z dnia [...] marca 2013 r. Strona skarżąca zwróciła się o umorzenie wraz z odsetkami kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarstw niskotowarowych, wskazując na trudną sytuację życiową. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy postanowienie Prezesa Agecnji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2013 r. W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia Minister stwierdził, że postanowienie organu I instancji należy uznać za zasadne. Organ wyjaśnił, że zgodnie z przepisem § 61a § 1 k.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a. zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazał, że w literaturze wskazuje się, że przepis art. 61 a § 1 k.p.a. stanowi podstawę prawną do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego m.in. w sytuacji, gdy kierowane do organu administracji publicznej żądanie jednostki dotyczy sprawy już wcześniej rozstrzygniętej (por. B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; Warszawa 2011 r.; teza 6 do art. 61 a). Organ wskazał również, że strona skarżąca pismem z dnia [...] października 2011 r. (data nadania pocztowego) złożyła odwołanie od decyzji Prezesa ARiMR, nr [...], z dnia [...] września 2011 r. W wyniku tego Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi po przeprowadzeniu postępowania, decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., utrzymał w mocy ww. decyzje Prezesa ARiMR z dnia [...] września 2011 r. Strona skarżąca została pouczona o możliwości złożenia w odpowiednim terminie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Z powyższego uprawnienia jednak nie skorzystała. Wobec tego, ostateczna decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2011 r. stała się prawomocna. Organ wskazał, że mimo iż kwestia umorzenia nienależnie pobranych płatności została zakończona decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2011 r. strona skarżąca pismem z dnia [...] lutego 2013 r. (data wpływu do Centrali ARiMR), uzupełnionym pismem z dnia [...] marca 2013 r. (data nadania pocztowego) złożyła ponownie wniosek o umorzenie nienależnie pobranych płatności, nie podnosząc przy tym żadnych nowych okoliczności faktycznych mogących mieć wpływ na rozpatrzenie wniosku. Dalej Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazał, że postępowanie w kwestii umorzenia należności zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2011 r. toczyło się po raz drugi z uwagi na zmianę sytuacji życiowej strony skarżącej. W poprzednim postępowaniu Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją, nr [...], z dnia [...] maja 2010 r. utrzymał również w mocy decyzję Prezesa ARiMR, nr [...], z dnia [...] października 2009 r. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy organ wskazał, że wniosek strony skarżącej dotyczący umorzenia nienależnie pobranej płatności wraz z odsetkami został wystosowany przez stronę skarżącą dnia [...] lutego 2013 r. (data wpływu do Centrali ARiMR), uzupełniony pismem z dnia [...] marca 2013 r. (data nadania pocztowego), w którym strona skarżąca nie wskazała na żadne nowe okoliczności faktyczne mające wpływ na umorzenie należności, które jej zdaniem uzasadniałyby wszczęcie po raz kolejny postępowania administracyjnego i umorzenie tej należności. Zdaniem organu kolejny wniosek strony skarżącej w przedmiocie umorzenia nienależnie pobranych płatności wypełnia przesłankę z art. 61a § 1 k.p.a. dotyczącą uzasadnionej przyczyny dla której postępowanie nie może być wszczęte. Na potwierdzenie swojego stanowiska organ powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych, z którego wynika, że przez "inne uzasadnione przyczyny", o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a. należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Ponadto organ wskazał, że zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2011 r. (sygn. akt II OSK 701/10, LEX nr 1081855), gdy organ uznał, że w sprawie zachodzi tożsamość podmiotu i przedmiotu rozstrzygnięcia i gdyby w takiej sytuacji ponownie doszło do rozstrzygnięcia w sprawie, to byłoby ono dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Istotą tej sankcji jest ochrona obowiązującej w postępowaniu administracyjnym zasady powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), która stoi na straży trwałości decyzji administracyjnych. Mając na uwadze powyższe, zdaniem Ministra, organ I instancji prawidłowo tj. na podstawie art. 61 a § 1 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia nienależnie pobranych płatności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie U. D. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Ministra Pracy i Polityki Społecznej. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że znajduje się w trudnej sytuacji zdrowotnej i finansowej. Minister Pracy i Polityki Społecznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje; Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie wraz z poprzedzającym je postanowieniem narusza przepisy prawa, a to powoduje konieczność uchylenia wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Przedmiotem kontroli sądowej w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2013r. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] marca 2013r. o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Mając na uwadze podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności należy ocenić prawidłowość wydanego w sprawie rozstrzygnięcia formalnego odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie. Podstawę odmowy wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 61a § 1 k.p.a. Przepis ten pozwala na rozróżnienie wstępnego etapu postępowania administracyjnego - jego wszczęcia, od etapu merytorycznego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia co do istoty żądania strony przez wydanie decyzji administracyjnej. Wskazany przepis stanowi podstawę do wydania przez organ administracji publicznej postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Z treści art. 61a § 1 k.p.a. wynika, że ustawodawca wprowadził w tej regulacji dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z ich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną (występuje np. w interesie innej osoby, czy w interesie społeczności lokalnej, nie mając uprawnień do reprezentowania tych podmiotów). Natomiast drugą przesłanką do wydania postanowienia w trybie art. 61a § 1 k.p.a. jest zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, tj. gdy np. w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie lub, gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialno-prawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Skoro jednak, na skutek odmowy wszczęcia postępowania, organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, to należy przyjąć, że w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się bowiem aktem formalnym, a nie merytorycznym (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2011 r. II SA/Ol 983/11, Lex nr 1094438). Należy podnieść, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ stwierdził, że we wniosku z dnia [...] lutego 2013 r. (data wpływu do Centrali ARiMR), uzupełnionym pismem z dnia [...] marca 2013 r. (data nadania pocztowego), strona skarżąca nie wskazała na żadne nowe okoliczności faktyczne mające wpływ na umorzenie należności, które jej zdaniem uzasadniałyby wszczęcie po raz kolejny postępowania administracyjnego i umorzenie tej należności. Sformułowanie takiego wniosku w uzasadnieniu postanowienia wydanego w trybie art. 61 a § 1 k.p.a. należy, zdaniem Sądu, uznać za nieprawidłowe. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi oceny czy nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych powinien dokonać w rozstrzygnięciu merytorycznym a nie w postanowieniu o odmowie wszczęcia postępowania, który jest aktem formalnym. Jak wyżej wskazano, na skutek odmowy wszczęcia postępowania, organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. Przyczyny uprawniające organ do odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 61 a § 1 k.p.a. mogą mieć wyłącznie charakter formalny, zarówno podmiotowy jak i przedmiotowy. Niedopuszczalne jedst zatem zastosowanie tego przepisu z powołaniem się na przyczyny o charakterze merytorycznym. Badanie tych ostatnich staje się możliwe dopiero po wszczęciu postepowania, a więc na kolejnym jego etapie.Brak wskazania nowych okoliczności faktycznych mających wpływ na umorzenie należności jest przesłanką odmowy umorzenia tych należności a nie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego. Na marginesie należy zauważyć, że organ pomimo wątpliwości co do treści wniosku strony skarżącej, wzywając Ją do sprecyzowania żądania zawartego w piśmie z dnia [...] lutego 2013 r. tj. czy stanowi ono prośbę o wznowienie postępowania czy też jest ono wnioskiem o umorzenie kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspiernia gospodarstw niskotowatowych lub też innego rodzaju żądaniem, nie wezwał jednocześnie skarżącej do wskazania nowych okoliczności faktycznych mających wpływ na umorzenie należności. Ponadto organ nie dokonał analizy jaka kwota pozostała stronie skarżącej do spłaty. Z ustaleń organu wynika, że pomimo tego, że kwestia umorzenia nienależnie pobranych płatności została zakończona decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2011 r., strona skarżąca pismem z dnia [...] lutego 2013 r. (data wpływu do Centrali ARiMR), uzupełnionym pismem z dnia [...] marca 2013 r. (data nadania pocztowego) złożyła ponownie wniosek o umorzenie nienależnie pobranych płatności. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazał, że postępowanie w kwestii umorzenia należności zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2011 r. toczyło się po raz drugi z uwagi na zmianę sytuacji życiowej strony skarżącej. W poprzednim postępowaniu Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją, nr [...], z dnia [...] maja 2010 r. utrzymał również w mocy decyzję Prezesa ARiMR, nr [...], z dnia [...] października 2009 r. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy organ wskazał, że we wniosku dotyczącym umorzenia nienależnie pobranej płatności wraz z odsetkami z dnia [...] lutego 2013 r. (data wpływu do Centrali ARiMR), uzupełnionym pismem z dnia [...] marca 2013 r. (data nadania pocztowego), strona skarżąca nie wskazała na żadne nowe okoliczności faktyczne mające wpływ na umorzenie należności, które jej zdaniem uzasadniałyby wszczęcie po raz kolejny postępowania administracyjnego i umorzenie tej należności. Zdaniem organu kolejny wniosek strony skarżącej w przedmiocie umorzenia nienależnie pobranych płatności wypełnia przesłankę z art. 61a § 1 k.p.a. dotyczącą uzasadnionej przyczyny dla której postępowanie nie może być wszczęte. Powyższy wniosek organu należy uznać za błędny albowiem tak długo jak istnieje należność z tytułu nienależnie pobranej płatności strona skarżąca może - w przypadku zmiany okoliczności faktycznych, tj. sytuacji majątkowej, rodzinnej lub zdrowotnej - wystąpić o jej umorzenie, ponieważ odmowa umorzenia należności nie ma powagi rzeczy osądzonej. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd nie podzielił stanowiska organu, wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i uznał, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw prawnych do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego. Orzekając zatem ponownie w sprawie wniosku strony skarżącej o umorzenie nienależnie pobranych płatności organy wydadzą w tym zakresie stosowne rozstrzygnięcie merytoryczne, po ewentualnym uprzednim wezwaniu strony skarżącej do wskazania jakie nowe okoliczności faktyczne skłoniły Ją do złożenia ponownego wniosku o umorzenie nienależnie pobranych płatności. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku oparto na treści art. 250 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 i § 18 ust.1 pkt 1c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz.U.2013.461).