V SA/Wa 1457/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant - ref. staż. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia ... kwietnia 2012 r., nr ... w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich; 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adw. B. D. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę ... zł (... złotych ... groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę ... zł (... złotych) i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę ... zł (... złotych ... groszy). Przedmiotem skargi z dnia ... maja 2012r. (data nadania) wniesionej do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Warszawie przez M. L. jest decyzja Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia ... kwietnia 2012r. Nr ... utrzymująca w mocy decyzje własną z dnia ... marca 2012r. odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej. Skarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Zainteresowany został pozbawiony uprawnień kombatanckich z tytułu ,,utrwalania władzy ludowej’’ decyzją ostateczną Kierownika Urzędu z dnia ... czerwca 2003r. Nr ... Skarga na powyższą decyzję została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 stycznia 2004r. W dniu 28 stycznia 2009r. wpłyną do Urzędu wniosek o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 kodeksu postępowania administracyjnego. ... grudnia 2009r. wydano decyzję o odmowie wznowienia postępowania, która została następnie utrzymana w mocy decyzją II instancji z dnia ... stycznia 2010r. WSA w Warszawie, wyrokiem z dnia 17 czerwca 2010r w sprawie sygn.akt: V SA/Wa 525/10 oddalił skargę na powyższą decyzję W wyniku wniesionej przez M. L. skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 lipca 2011r., sygn. akt: II OSK 314/11 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wyrokiem z dnia 16 listopada 2011r (sygn. akt: V SA/Wa 2116/11) WSA w Warszawie uchylił decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia ... stycznia 2010r nr ... i poprzedzającą ją decyzję z dnia ... grudnia 2009r. W uzasadnieniu wyroku Sąd nakazał wznowienie postępowania ze względu na załączenie do wniosku dokumentów spełniających przesłankę z art. 148 § 1 k.p.a. Postanowieniem z dnia ... lutego 2012r organ wznowił postępowanie administracyjne. W trakcie ponownego postępowania administracyjnego, uwzględniono w materiale dowodowym wszystkie dokumenty załączone do najnowszego wniosku przez Zainteresowanego, w tym zawiadomienie Terenowej Komisji Wojskowej w L. z dnia ... października 2009r. W wydanej, w wyniku przeprowadzonego postępowania, decyzji z dnia ... marca 2012 r, odmówiono uchylenia decyzji ostatecznej z dnia ... czerwca 2003r. Nr ... W jej uzasadnieniu Kierownik Urzędu wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Zainteresowany odbywał służbę wojskową od ... września 1947r., natomiast z przepisu art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego wynika, że uprawnienia kombatanckie zachowują m.in. żołnierze z poboru, którzy pełnili służbę wojskową w Wojsku Polskim w okresie od 10 maja 1945r. do 30 czerwca 1947r. Ponadto organ podkreślił, że uprawnienia kombatanckie zostały Zainteresowanemu odebrane decyzją z dnia ... czerwca 2003r, która została skontrolowana przez WSA w Warszawie, który wyrokiem oddalił skargę Strony. Decyzja stała się ostateczne. Organ podniósł także, iż nawet służba w oddziałach, które rozminowywały po wojnie terytorium Polski, czy stan zdrowia Zainteresowanego – nie mogą być przesłanką do wyjątkowego traktowania, gdyż nie przewiduje tego ustawa o kombatantach. Rozpoznając ponownie sprawę, w wyniku wniosku złożonego przez M. L., Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia ... kwietnia 2012r utrzymał w mocy decyzję własną z dnia ... marca 2012r. W uzasadnieniu organ zacytował treść przepisów art.16 § 1, 145 § 1 pkt 5, 149 § 2 , 151 k.p.a., podkreślając zasadę trwałości decyzji administracyjnych i wyjątkowość instytucji wznowienia postępowania. Wskazał też, że uchylenie decyzji ostatecznej może nastąpić tylko wtedy, gdy okoliczności stanowiące podstawę wznowienia (w rozpatrywanym przypadku nowe fakty i dowody) okażą się na tyle istotne, że wywrą wpływ na rozstrzygniecie decyzji ostatecznej. Ponadto podzielono argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji I instancji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. L. (dalej: Skarżący), wniósł o uchylenie decyzji z dnia ... kwietnia 2012r.. Zaskarżonej decyzji zarzucił bezprawne i bezpodstawne przyjęcie przez organ, iż uprawnienia kombatanckie otrzymał w wyniku uczestnictwa w walkach o niepodległość i utrwalanie władzy ludowej. Podkreślił, że nigdy w takich walkach nie uczestniczył , a zajmował się rozminowaniem terytorium kraju. Uległ w związku z tym poważnemu wypadkowi i nie otrzymał z tego tytułu żadnego odszkodowania. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny (w tym przypadku – decyzję) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / t.j. Dz. U.z 2012r , poz. 270./; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Badając niniejszą sprawę w ramach powyższych przepisów i w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Na wstępie należy wskazać, że jedna z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § k.p.a.). Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Zgodnie z przepisem art. 151 § 1 k.p.a. organ, po przeprowadzeniu postępowania wydaje decyzję w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, albo uchyla decyzję dotychczasową , gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145 a , i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Tak więc uchylenie decyzji ostatecznej jest możliwe tylko wtedy, gdy nowe fakty i dowody okażą się na tyle istotne, że wywrą bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji ostatecznej. W niniejszej sprawie, przedstawione przez Skarżącego – jako podstawa wznowienia- dowody jednoznacznie wskazują, że w okresie od września 1947 do września 1949 odbywał on służbę w Wojsku Polskim biorąc udział w rozminowywaniu po wojnie terytorium Polski, w wyniku czego został poważnie ranny. Te okoliczności nie stanowią – zgodnie z obowiązującymi przepisami- podstawy do przyznania uprawnień kombatanckich. Uprawnienia kombatanckie osobom służącym w LW do 30 czerwca 1947r.,mogą być wyłącznie zachowane na podstawie przepisu art. 25 ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991r o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (t.j. Dz. U.z 2012r nr.400). Stanowi on, że pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które na mocy dotychczasowych przepisów uzyskały uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944-1956 w charakterze ,,uczestników walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej’’ lub innych tytułów niż wymienione w art. 1 ust. 2, w art. 2 oraz w art. 4. Uprawnienia te zachowują jednak osoby, które uczestniczyły w Wojnie Domowej w Hiszpanii w latach 1936 – 1939 lub które uprawnienia te uzyskały z tytułów określonych w ustawie, oraz żołnierze z poboru, którzy pełnili służbę woskową w Wojsku Polskim w okresie od 10 maja 1945r. do 30 czerwca 1947r. Na marginesie należy wskazać, że Skarżący, nawet w przypadku posiadania na chwilę obecną uprawnień , nie mógłby skorzystać z art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach z uwagi na okres pełnienia służby. Wobec powyższego, stwierdzając że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.