V SA/Wa 1457/12

Referendarz sądowy – Anna Nasiłowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia (...) kwietnia 2012 r. nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich p o s t a n a w i a : - przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. B. D. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu 147,60 zł (słownie: sto czterdzieści siedem złotych, 60/100) w tym: tytułem wynagrodzenia - kwotę 120 zł (słownie: sto dwadzieścia złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 27,60 zł (słownie: dwadzieścia siedem złotych, 60/100). Wnioskiem z dnia 2 grudnia 2014 r. adw. B. D. pełnomocnik ustanowiony z urzędu dla M. L. w sprawie skargi na opisaną w komparycji decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oświadczając, że nie zostały one opłacone. Wyrokiem z 2 grudnia 2014 r., sygn. akt II OSK 590/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił złożoną przez pełnomocnika skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 grudnia 2012 r., sygn. akt 1457/12. Zgodnie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnik procesowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów i radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.; dalej "rozporządzenie"). Na mocy § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, stawka minimalna za czynności adwokata wynosi 240 zł. Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach, nie mniej niż 120 zł. W niniejszej sprawie adwokat reprezentował stronę skarżącą w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, a Sąd w wyroku z dnia 10 grudnia 2012 r. zasądził na jego rzecz koszty nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Po wydaniu wyroku pełnomocnik sporządził i złożył skargę kasacyjną od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji oraz wniósł o przyznanie kosztów zastępstwa prawnego za pomoc prawną udzieloną z urzędu w postępowaniu kasacyjnym, które nie zostały przez stronę uiszczone. Pełnomocnik nie stawił się na rozprawę, która odbyła się 2 grudnia 2014 r. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wobec tego zasądzić należało na rzecz pełnomocnika wynagrodzenie w wysokości 50% stawki minimalnej, tj. w wysokości 120 zł. Jednocześnie stosownie do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty (...) sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W związku z powyższym na podstawie art. 250 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.