V SA/Wa 1499/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi K. w G. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Postanowieniem z [...] marca 2018 r. znak: [...], Pomorski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: "PWIOŚ"), działając na podstawie art. 17 § 1 i 2 w zw. z art. 34 § 1 i 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm.), dalej: "u.p.e.a.", oddalił zarzuty zgłoszone przez Komendanta Wojskowego Ośrodka Medycyny Prewencyjnej w G. (dalej: "Skarżący"), pismem z dnia [...] lutego 2018 r. w przedmiocie postępowania egzekucyjnego. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, iż należność dochodzona w postępowaniu egzekucyjnym została nałożona na dłużnika na podstawie art. 200 ust. 1 i 2 w zw. z art. 237 ust. 1 pkt 1 oraz art. 197 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.). Zgodnie z art. 202 ww. ustawy w sprawach dotyczących kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.), dalej: "O.p.". Ponadto organ I instancji wyjaśnił, że należność dochodzona w postępowaniu egzekucyjnym jest traktowana jako zobowiązanie podatkowe, a zatem w niniejszej sprawie powołany przez dłużnika art. 69 § 1 u.p.e.a. nie ma zastosowania. Od tego rozstrzygnięcia Skarżący wniósł zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy. Wskazał, że należność objęta tytułem wykonawczym nr [...] z [...] listopada 2016 r. została zaskarżona w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] grudnia 2014 r., znak: [...] Dodatkowo Skarżący wyjaśnił, że postępowanie egzekucyjne jest niedopuszczalne względem Inspektora Wojskowego Ośrodka Medycyny Prewencyjnej – G., z uwagi na błędnie oznaczoną osobę zobowiązanego. W ocenie Komendanta Wojskowego Ośrodka Medycyny Prewencyjnej w G. w zaistniałym stanie faktyczno-prawnym ma zastosowanie art. 69 § 1 Ordynacji podatkowej. Jego zdaniem PWIOŚ błędnie przyjął, iż nałożona decyzją z [...] grudnia 2014 r., znak: [...], administracyjna kara jest zobowiązaniem podatkowym. Zgodnie z art. 202 ustawy o odpadach przepisy działu III ustawy Ordynacja podatkowa stosuje się "odpowiednio" w sprawach dotyczących administracyjnych kar pieniężnych, co nie jest tożsame ze stosowaniem tych przepisów wprost, tak jak dokonał tego organ I instancji. Zdaniem Skarżącego nałożona decyzją administracyjną kara nie jest zobowiązaniem podatkowym, a jedynie niepodatkową należnością budżetową, a co za tym idzie zarzut naruszenia art. 69 § 1 u.p.e.a. ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Po przeprowadzeniu postępowania na skutek wniesienia środka odwoławczego Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydał postanowienie z [...] czerwca 2018 r. nr [...], utrzymujące postanowienie organu I instancji w mocy, stwierdzając, iż zażalenie nie zasługuje na uwzględnienia, a zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa, co przejawia się w wydaniu decyzji z [...] grudnia 2014 r. nr [...], w której nałożono obowiązek - karę na nieistniejący organ jednostki wojskowej jaką jest WOMP G., co prowadzi do naruszenia prawa i dalszego kontynuowania postępowania egzekucyjnego. W myśl przepisów ustawy o odpadach - za złożenie sprawozdania odpowiedzialny jest kierownik jednostki w przedmiotowym wypadku jest to dowódca jednostki wojskowej o nazwie Wojskowy Ośrodek Medycyny Prewencyjnej w G. Wykładnia gramatyczna tych przepisów wprost wskazuje, kto winien być adresatem decyzji z [...] grudnia 2014 r. Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Skarżący stwierdził, że naruszenie zasad postępowania doprowadziło do nieuzasadnionego wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Komendant Wojskowego Ośrodka Medycyny Prewencyjnej w G. stoi na stanowisku, iż zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie z [...] marca 2018 r. są niezasadne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego postanowienia pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Po rozpoznaniu niniejszej sprawy Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa uzasadniającego uchylenie zaskarżonego postanowienia. Skarga nie jest zasadna. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz przepisy ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednio zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 26 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela, na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 u.p.e.a.). Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z [...] czerwca 2018 r., Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2018 r., wydane w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Zgodnie z art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być błąd co osoby zobowiązanego. Podstawę prawną obowiązków objętych tytułem wykonawczym [...] z dnia [...] listopada 2016 r. stanowi ostateczna decyzja z dnia [...] grudnia 2014 r. znak: [...], którą Pomorski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nałożył na Inspektora Wojskowego Ośrodka Medycyny Prewencyjnej – G. administracyjną karę pieniężną w wysokości 500 zł za nieprzekazanie w terminie Marszałkowi Województwa Pomorskiego zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów za 2013 r. W części A "Dane zobowiązanego", w pozycji 4 ww. tytułu wykonawczego, wskazano Inspektora Wojskowego Ośrodka Medycyny Prewencyjnej. Jednocześnie decyzja z dnia [...] grudnia 2014 r. znak: [...], stanowiąca podstawę prawną obowiązku objętego tytułem wykonawczym (część E "Dane dotyczące należności pieniężnych", pozycja 4 i 5 tytułu wykonawczego), na dzień jego wystawienia posiadała przymiot ostateczności. Z uwagi na powyższe, zdaniem Sądu, prawidłowo przyjął organ, że wskazana w ww. tytule wykonawczym należność pieniężna wynikająca z ostatecznej decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2014 r., nadal pozostającej w obrocie prawnym, dochodzona jest od Inspektora Wojskowego Ośrodka Medycyny Prewencyjnej. Jak wskazuje się w judykaturze, jeżeli pomiędzy treścią tytułu wykonawczego, a treścią orzeczenia będącego podstawą jego wystawienia istnieje rozbieżność co do imienia oraz nazwiska osoby zobowiązanej, to taka sytuacja wypełnia przesłanki uznania, iż w sprawie wystąpił błąd co do osoby zobowiązanej, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 listopada 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 930/06). W rozpoznawanej sprawie nie ma rozbieżności między treścią decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2014 r., a tytułem wykonawczym [...] z dnia [...] listopada 2016 r. Nie znajdują zatem uzasadnienia podnoszone w tym zakresie zarzuty zawarte w skardze. Sąd podziela również stanowisko organu, iż wniesienie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji stanowiącej podstawę prawną obowiązku objętego tytułem wykonawczym, nie powoduje nieistnienia obowiązku określonego przedmiotową decyzją. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 p.p.s.a., skargę jako nieuzasadnioną oddalił.