V SA/Wa 1518/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. i I. Z. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych postanawia: 1. Umorzyć postępowanie sądowe. 2. Uchylić opłatę sądową w wysokości 200,00 zł (dwieście złotych), uiszczoną tytułem wpisu od skargi, wpisaną do rejestru opłat sądowych pod poz. 28639 w dniu 1.10.2014 r. i zwrócić solidarnie na rzecz E. S. i I. Z.. E. S.i I. Z.wystąpiły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą z dnia 23 maja 2014 r. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zawarte w piśmie z dnia [...] marca 2014 r. o odmowie przyznania pomocy w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych". Skarga została złożona za pośrednictwem Prezesa ARiMR, który przekazał ją do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę z dnia 24 czerwca 2014 r., w której wniósł o umorzenie postępowania sądowego. Organ wyjaśnił przy tym, iż pismem z dnia 9 czerwca 2014 r., poinformował skarżące o pozytywnym wyniku rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa i przywróceniu ich wniosku o przyznanie pomocy do ponownej weryfikacji. W konsekwencji organ podniósł, iż wobec wycofania skutków prawnych pisma z dnia 10 marca 2014 r. zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."). Zarządzeniem z dnia 4 września 2014 r. zwrócono się do skarżących o wskazanie, czy podtrzymują skargę czy też ją cofają i wnoszą o umorzenie postępowania sądowego. Pismem z dnia 12 września 2014 r. skarżące wskazały, iż nie zaistniały przesłanki do wycofania skargi i złożenia wniosku o umorzenie postępowania sądowego, wobec czego podtrzymują skargę z dnia 23 maja 2014 r. W odpowiedzi, pismem procesowym z dnia 14 października 2014 r. organ ponownie wniósł o umorzenie postępowania sądowego jako bezprzedmiotowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając sprawę stwierdzić w pierwszej kolejności należy, iż w aktach administracyjnych sprawy znajduje się pismo Agencji z dnia [...] czerwca 2014 r. o numerze [...], skierowane do skarżących stron, w którego treści wskazano, iż wniosek o przyznanie pomocy został przywrócony celem poprawy rozstrzygnięcia zawartego w piśmie [...] z dnia [...] marca 2014 r. Jednocześnie, w piśmie z dnia 14 października 2014 r., sporządzonym po złożeniu skargi, organ wskazał, iż przywrócenie wniosku o przyznanie pomocy w niniejszej sprawie, jest tożsame w swoich skutkach z uchyleniem wydanego rozstrzygnięcia. Wobec powyższego Sąd stwierdza, że przedmiot zaskarżenia został wyeliminowany z obrotu prawnego, co z kolei skutkuje bezprzedmiotowością postępowania sądowego. Jednakże wobec tego, iż powyższe nastąpiło po złożeniu skargi do sądu administracyjnego, obowiązkiem Sądu jest zbadanie czy działanie organu wypełnia przesłanki określone w art. 54 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, organ, którego działalnie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Wskazać należy, iż w uchwale z dnia 2 kwietnia 2007 r. o sygn. akt II OPS 2/07, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że możliwe jest załatwienie sprawy przez organ w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a, w sytuacji gdy skargę wniesiono przed udzieleniem odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jeżeli następnie organ zgadza się z wezwaniem skarżącego (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z sytuacją taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Przypomnieć zatem należy, iż wymóg uwzględnienia w trybie autokontroli skargi w całości, nakłada na sąd administracyjny dokonujący kontroli legalności takiego aktu, obowiązek wnikliwej analizy wniesionej skargi tak w zakresie zarzutów, wniosków w niej zawartych jak i podstawy prawnej żądania. Oceniając w trybie autokontroli wydany uprzednio przez siebie akt, organ tylko wówczas może zastosować przepis art. 54 § 3 p.p.s.a., gdy jednocześnie uwzględnia skargę w całości, a więc uznaje za uzasadnione zarówno zarzuty, wnioski jak i wskazaną w niej argumentację. Jeżeli zaś nie podziela niektórych zarzutów, nie uwzględnia w całości wniosków, kwestionuje przedstawioną w niej podstawę lub ocenę prawną naruszeń, to wówczas nie może wydać rozstrzygnięcia, lecz winien przekazać skargę sądowi do rozpoznania. Sąd, bowiem w przeciwieństwie do organu działającego w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Tylko Sąd nie jest skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi zarzutami, wnioskami i żądaniami. Organ zaś wydający akt na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. winien podzielić zarzuty skargi i zadość uczynić żądaniom skarżącego w całości (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2012 r. o sygn. II GSK 1859/12). Mając zatem na uwadze powyższe, Sąd zauważa, iż w skardze z dnia 23 maja 2014 r. skarżące strony wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wobec tego, iż pismo Agencji z dnia [...] czerwca 2014 r. czyni zadość żądaniu skargi poprzez przywrócenie wniosku do ponownej oceny przez właściwy organ, przyjąć należało, że organ uwzględnił skargę w całości w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy postępowanie stało się bezprzedmiotowe, a Sąd – opierając się na przepisie art.161 § 2 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. Sąd postanowił również uchylić opłatę sądową, do uiszczenia której skarżące zostały wezwane zarządzenie z dnia 23 września 2014 r., albowiem postępowanie sądowe było bezprzedmiotowe w dacie wydania tego zarządzenia, co czyni uiszczoną opłatę nienależną i jako taką podlegającą zwrotowi, o czym orzeczono na podstawie art. 165 w zw. z art. 167 i art. 225 p.p.s.a., w punkcie drugim sentencji postanowienia.