V SA/Wa 1523/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant - ref. staż. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi A. w G. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia ... maja 2014 r., nr .... w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania ze środków unijnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz A. w G. kwotę ... zł (... złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Przedmiotem skargi wniesionej przez A. w G. (dalej: Skarżąca) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia ... maja 2014 r., nr ..., utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w G. z dnia ... lutego 2014 r. nr ... w sprawie określenia do zwrotu kwoty dofinansowania. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. A. w G. w dniu ... czerwca 2011 r. zawarła z Województwem Pomorskim, reprezentowanym przez Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w G. umowę nr ... o dofinansowanie projektu "..." w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego, zmienianą aneksami nr 1 z dnia 20 lutego 2012 r., nr 2 z dnia 26 marca 2012 r. oraz nr 3 z dnia 14 czerwca 2012 r. Przedmiotem zawartej umowy było dofinansowanie w formie dotacji wyżej wskazanego projektu. Okres realizacji projektu wynikający z umowy trwał od dnia 16 sierpnia 2011 r. do 16 października 2013 r. Beneficjent – A., we wniosku o płatność za okres od 1 września 2013 do 16 października 2013 przedstawił wydatek dotyczący, jak zostało wskazane: "dodatkowego wynagrodzenia rocznego za okres realizacji projektu ..; brutto-brutto" w wysokości ... złotych. Dodatkowe wynagrodzenia dla pracownika M. G. zostało wypłacone kolejno w dniach 14 października 2013 r. oraz 15 października 2013 r., co potwierdziły wyciągi bankowe. Dyrektor WUP w G. w dniu ... lutego 2014 r. wydał decyzję, zgodnie z którą Skarżąca zobowiązana została do zwrotu kwoty dofinansowania wykorzystanego z naruszeniem procedur, tj. wydatku niekwalifikowalnego w rozumieniu Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL, zwanych dalej "Wytycznymi", związanych z realizacją projektu pn... w wysokości ... zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania transzy dofinansowania, z której został sfinansowany wydatek. Jako uzasadnienie decyzji organ I instancji wskazał, iż w wyniku weryfikacji wniosku o płatność za okres od 1 września do 16 października 2013 r. złożonego przez Skarżącą w ramach projektu ... stwierdził niekwalifikowalną wypłatę dodatkowego wynagrodzenia rocznego dla M. G. w kwocie ... zł. Za niekwalifikowalne uznał również naliczone ryczałtowo (4,37%) od tej kwoty koszty pośrednie w wysokości ... zł. A. w odwołaniu z 24 lutego 2014 r. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zarzuciła jej naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ustawy z dnia 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1144) poprzez jego błędną interpretację przejawiającą się na przyjęciu, iż nie jest możliwe wypłacenie dodatkowego rocznego wynagrodzenia wcześniej niż w ciągu trzech miesięcy roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje to wynagrodzenie. Decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia ... maja 2014 r., nr ..., została utrzymana w mocy decyzja Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w G. z dnia ... lutego 2014 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wynagrodzenie roczne wypłaca się co do zasady po przepracowaniu u danego pracodawcy całego roku kalendarzowego (art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek strefy budżetowej). Wcześniejsza wypłata wynagrodzenia jest możliwa tylko w jednym przypadku, tj. w związku z likwidacją pracodawcy (zgodnie z art. 5 ust. 3 ww. ustawy). Tymczasem w rozstrzyganej sprawie M. G. była zatrudniona w 2013 r. w ramach projektu na umowę w okresie trwania projektu, tj. tylko do 16.10.2013 r., tj. do momentu zakończenia realizacji projektu. W związku z powyższym, zgodnie z przepisami ww. ustawy dodatkowe wynagrodzenie powinno być wypłacone dopiero w I kwartale 2014 r., nawet jeśli umowa o pracę z pracownikiem nie była kontynuowana po 16.10.2013 r. Stwierdzono, że jedynym wyjątkiem, kiedy możliwe jest kwalifikowanie dodatkowego wynagrodzenia rocznego wypłaconego wcześniej niż przed końcem roku kalendarzowego, za który to wynagrodzenie przysługuje, jest likwidacja pracodawcy, zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy. Ponadto w ocenie IZ PO KL, z istoty dodatkowego wynagrodzenia rocznego wynika, że jest ono prawem pracownika z tytułu przepracowania u pracodawcy roku kalendarzowego. W przypadku przepracowania całego roku kalendarzowego pracownikowi przysługuje wynagrodzenie roczne w pełnej wysokości. Z kolei pracownik, który nie przepracował u danego pracodawcy całego roku kalendarzowego, w myśl art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 1997 r., nabywa prawo do wynagrodzenia rocznego w wysokości proporcjonalnej do okresu przepracowanego, pod warunkiem, że okres ten wynosi co najmniej 6 miesięcy. Prawo do wynagrodzenia rocznego po stronie pracownika wiąże się ze zobowiązaniem pracodawcy do wypłaty tego wynagrodzenia. Minister wskazał, że ustawowe sformułowanie "nabycie prawa do wynagrodzenia rocznego po przepracowaniu roku kalendarzowego" oznacza, że powstanie i skorzystanie z tego prawa jest możliwe dopiero po przepracowaniu roku kalendarzowego. Jednocześnie, wraz z powstaniem przedmiotowego prawa po stronie pracownika rodzi się zobowiązanie po stronie pracodawcy, z mocy prawa zobligowanego do stosowania przepisów ww. ustawy, do wypłaty tego świadczenia na rzecz pracownika. Bez powstania prawa po stronie pracownika nie istnieje zobowiązanie po stronie pracodawcy. Oznacza to, że Skarżąca jako pracodawca nie mógł zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników sfery budżetowej spełnić swojego zobowiązania wynikającego z ww. prawa pracownika przed powstaniem tego prawa. Zdaniem Ministra w dniach 14 i 15.10.2013 r. tj. wypłaty dodatkowego wynagrodzenia rocznego M. G., obydwa elementy tego stosunku zobowiązaniowego (prawo pracownika i zobowiązanie pracodawcy) nie istniały. Pracownik zatem nabywa prawo do dodatkowego wynagrodzenia rocznego z dniem 1 stycznia następnego roku po przepracowaniu co najmniej 6 miesięcy u danego pracodawcy w poprzednim roku kalendarzowym i jednocześnie z tym samym dniem po stronie pracodawcy rodzi się zobowiązanie do wypłaty wynagrodzenia. W opinii IZ PO KL z przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 1997 r. wynika początkowa data, od której możliwa jest wypłata dodatkowego wynagrodzenia rocznego. Równocześnie, z uwagi na to, że wspomniana ustawa mówi o wynagrodzeniu rocznym jako o prawie pracownika, w przepisach tej ustawy uregulowano wprost końcowy termin na spełnienie zobowiązania ciążącego na pracodawcy z tego tytułu w celu ochrony prawa pracownika. Zdaniem Ministra jednoznacznie wynika z przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników sfery budżetowej, że przesłanką powstania prawa do dodatkowego wynagrodzenia rocznego po stronie pracownika jest przepracowanie przez niego u danego pracodawcy roku kalendarzowego. Wcześniej pracownik nie ma prawa do tego rodzaju świadczenia. Wypłata dodatkowego wynagrodzenia rocznego wcześniej (tak jak w niniejszym przypadku w dniach 14 i 15.10.2013 r., zamiast najwcześniej w dniu 01.01.2014 r.) jest z pewnością korzystna dla pracownika, lecz zarazem oznacza naruszenie przepisów ww. ustawy przez pracodawcę. Tym samym IZ PO KL uznał wydatki poniesione na wypłatę dodatkowego wynagrodzenia rocznego w wysokości ... zł za niekwalifikowalne i podlegające zwrotowi. Odpowiednio, zwrotowi powinna również podlegać naliczona ryczałtowo (4,37%) od tego wydatku kwota kosztów pośrednich ... zł. W myśl bowiem podrozdziału 4.4 pkt 4 Wytycznych "Na wysokość kosztów pośrednich rozliczanych ryczałtem mają wpływ nie tylko koszty bezpośrednie wykazane we wnioskach o płatność, lecz również wszelkiego rodzaju pomniejszenia, które są dokonywane w ramach projektu (np. w związku z szacunkowym budżetem lub korektami finansowymi)." Wskazano również, że naruszenie przepisów art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników sfery budżetowej stanowi naruszenie podrozdziału 3.1 pkt 1 lit. k Wytycznych, do stosowania których Odwołująca zobowiązała się na mocy § 3 ust. 4 umowy o dofinansowanie projektu. Naruszenie z kolei Wytycznych stanowi naruszenie procedur obowiązujących przy wykorzystaniu środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej, o którym mowa w art. 184 u.f.p. Tym samym spełniona została dyspozycja normy z art. 207 u.f.p., zgodnie z którą "w przypadku, gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji", określającej kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków. W takim przypadku, zgodnie z art. 207 ust. 9 u.f.p., organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej lub instytucji pośredniczącej wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki. Na tę decyzję została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w G. z dnia ... lutego 2014 r. oraz zasądzenie zwrotu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania. Wskazano na naruszenie prawa materialnego tj. art. 5 ust. 1,2,3 ustawy z dnia 12 grudnia 1997r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej w zw. z art. 9 § 2 i art. 300 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. kodeks pracy w zw. z art. 457 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. kodeks cywilny, ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w przyjęciu, iż stanowi naruszenie ustawodawstwa obowiązującego w RP działanie pracodawcy polegające na wypłacie pracownikowi dodatkowego wynagrodzenia rocznego wcześniej aniżeli w terminie pierwszych trzech miesięcy roku kalendarzowego następującego po roku za który przysługuje to wynagrodzenie, mimo, iż pracodawca ustalił wysokość tego wynagrodzenia, posiadał na ten cel środki, zaś spełnienie świadczenia pieniężnego jest zgodnie z polskim ustawodawstwem zastrzeżona na korzyść dłużnika, co oznacza, że może być dokonana - także w kontekście semiimperatywnych norm prawa pracy - wcześniej aniżeli z upływem terminu końcowego. Skarżąca w uzasadnieniu skargi wskazała, że wypłata dodatkowego wynagrodzenia rocznego nastąpiła w momencie ustania zatrudnienia pracownika, co nie stanowi naruszenia obowiązujących przepisów, z których w wprost wynika, że: wynagrodzenie roczne wypłaca się, z zastrzeżeniem art. 3, nie później niż w ciągu pierwszych trzech miesięcy roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje (art. 5 ustawy). Oznacza to, że termin wskazany w przepisach jest tylko datą końcową, do której wypłata musi nastąpić. Dodatkowo Skarżąca znając wysokość postawy naliczenia dodatkowego wynagrodzenia rocznego z przepracowanych miesięcy w 2013 tj. od 1 stycznia 2013 do 16 października 2013 ustaliła jego wysokość. Skarżąca tym samym nie przekroczyła wysokości łącznych kosztów związanych z zarządzaniem projektem spełniając warunek wynikający z Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL z dnia 01.07.2013 r. pkt 4.5 Podrozdział 5 Koszty związane z zaangażowaniem personelu podpunkt 5- dodatkowe wynagrodzenie roczne jest kwalifikowane wyłącznie jeżeli wynika z właściwych przepisów prawa pracy i odpowiada proporcji w której wynagrodzenie będące podstawą jego naliczania jest rozliczne w ramach projektu. Skarżąca wskazała ponadto, iż w rozpatrywanej sytuacji wygasł stosunek pracy z pracownikiem projektu, wysokość wynagrodzenia zostało prawidłowo ustalona, zaś przepis art. 5 ustawy z dnia 12 grudnia 1997r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej przewiduje jedynie, że wypłata tego wynagrodzenia nie może nastąpić później aniżeli w terminie trzech miesięcy następujących po roku, za który wynagrodzenie przysługuje. Ustawy o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym w ocenie Skarżącej nie sposób interpretować w oderwaniu od pozostałych przepisów prawa pracy. Zgodnie zaś z art. 9 § 2 kodeksu pracy, przepisy prawa pracy mają charakter semiiperatywny przez co należy je interpretować na korzyść pracownika. Jednocześnie przepisy prawa pracy nie stanowią regulacji samodzielnej i choćby w zakresie ustalenia wymagalności zobowiązania i terminów jego realizacji stosuje się poprzez odesłanie z art. 300 kodeksu pracy przepisy ogólne prawa cywilnego. Zgodnie zaś z art. 457 kodeksu cywilnego termin spełnienia świadczenia jest zastrzeżony na korzyść dłużnika. W świetle powyższych skoro bezspornym jest, że pracownik był wierzycielem pracodawcy co do obowiązku wypłaty dodatkowego wynagrodzenia rocznego pracodawca był w pełni uprawniony do zapłaty tego wynagrodzenia. Wbrew bowiem stanowisku zajętemu przez organ II instancji art. 5 ustawy o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym określa jedynie termin końcowy spełnienia świadczenia, w żaden zaś sposób nie odnosi się do terminu początkowego. Minister Infrastruktury i Rozwoju w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko oraz argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z p. zm. – dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż organy administracji publicznej naruszyły przepisy prawa materialnego w sposób, które miał wpływ na wynik sprawy, zatem skarga jako zasadna podlega uwzględnieniu. Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885 z p. zm. , dalej jako u.f.p.), jak również przepisy ustawy z dnia 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej (Dz. U. z 1997 r., Nr 160, poz. 1080 ze zm., obecnie: Dz. U. z 2013 r. poz. 1144, zwane dalej ustawą). W myśl zapisów ustawy o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej pracownik nabywa prawo do wynagrodzenia rocznego w pełnej wysokości po przepracowaniu u danego pracodawcy całego roku kalendarzowego (art. 2 ust. 1), zaś pracownik, który nie przepracował u danego pracodawcy całego roku kalendarzowego, nabywa prawo do wynagrodzenia rocznego w wysokości proporcjonalnej do okresu przepracowanego, pod warunkiem, że okres ten wynosi co najmniej 6 miesięcy (art. 2 ust. 2). Zgodnie z art. 5 wynagrodzenie roczne jest wypłacane z wyodrębnionych na ten cel środków na wynagrodzenia (ust. 1); wynagrodzenie roczne wypłaca się, z zastrzeżeniem ust. 3, nie później niż w ciągu pierwszych trzech miesięcy roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje to wynagrodzenie (ust. 2); pracownikowi, z którym rozwiązano stosunek pracy w związku z likwidacją pracodawcy, wynagrodzenie roczne wypłaca się w dniu rozwiązania stosunku pracy (ust. 3). Istota sprawy sprowadza się do oceny kwalifikowalności części środków wypłaconych przez stronę skarżącą tytułem realizacji umowy o dofinansowanie projektu pt. "[...]" w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego. Kwestię zasadniczą stanowi ocena zastosowanej przez organ wykładni przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej oraz zapisów obowiązujących przy realizacji przedmiotowego projektu tj. odpowiedź na pytanie czy w świetle obowiązujących przepisów prawa wypłacenie dodatkowego wynagrodzenia rocznego w dniu 14 i 15 października, czyli przed końcem danego roku kalendarzowego, stanowi naruszenie prawa skutkujące uznaniem wypłaconej z tego tytułu kwoty za wydatki niekwalifikowalne. Zdaniem Sądu należy tutaj przyznać rację Skarżącej A. M., Sąd stwierdza bowiem, że organy dokonały nieprawidłowej wykładni przepisów dotyczących wypłaty dodatkowego wynagrodzenia rocznego Zgodnie z treścią cyt. przepisu art. 2 ustawy pracownik nabywa zatem prawo do wynagrodzenia rocznego w pełnej wysokości po przepracowaniu u danego pracodawcy całego roku kalendarzowego, przy czym pracownik, który nie przepracował u danego pracodawcy całego roku kalendarzowego, nabywa prawo do wynagrodzenia rocznego w wysokości proporcjonalnej do okresu przepracowanego, pod warunkiem, że okres ten wynosi co najmniej 6 miesięcy. Jak wynika natomiast z treści przepisu art. 5 ust. 2 ustawy wynagrodzenie roczne jest wypłacane (poza przypadkiem rozwiązania stosunku pracy w związku z likwidacją pracodawcy) nie później niż w ciągu pierwszych trzech miesięcy roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje to wynagrodzenie. Wskazać również należy na treść innych przepisów i regulacji wiążących strony w ramach realizowanego przedsięwzięcia Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki. W ustawie o finansach publicznych (art. 184 ust. 1) określono, iż wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 (m.in. środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej) są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Jak określono natomiast w obowiązujących w sprawie Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki (3.1 podrozdział 1 Podstawowe zasady kwalifikowania wydatków) wszystkie wydatki w ramach PO KL są kwalifikowalne, o ile są zgodne z przepisami prawa krajowego i wspólnotowego, w szczególności z ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych. Mając zatem na uwadze treść wskazanych wyżej przepisów prawa w pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż ważne są tutaj dwie kwestie. Po pierwsze uznanie wydatkowanej kwoty w ramach PO KL za wydatek niekwalifikowalny uzasadniać może poniesienie tego wydatku w związku z naruszeniem przepisu prawa krajowego. Po drugie dodatkowe wynagrodzenie roczne w pełnej wysokości przysługuje po przepracowaniu u danego pracodawcy całego roku kalendarzowego i następuje nie później niż w ciągu pierwszych trzech miesięcy roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje to wynagrodzenie. Ustawodawca określił zatem wprost, kiedy powstaje obowiązek wypłaty dodatkowego wynagrodzenia rocznego w pełnej wysokości (po przepracowaniu roku) i do kiedy obowiązek ten winien być zrealizowany (do końca marca danego roku). Tym samym nabycie prawa do pełnego wynagrodzenia dodatkowego następuje po przepracowaniu całego roku. Nie jest tutaj więc istotnym brak doprecyzowania w ustawie daty początkowej wypłaty przedmiotowego wynagrodzenia, ale sam fakt nabycia tego prawa. Skoro zatem dany pracownik nabywa prawo do pełnego wynagrodzenia dodatkowego po pełnym roku kalendarzowym to nie sposób zakładać, iż możliwe jest stwierdzenie tego prawa w dniu 29 grudnia tj. przed upływem danego roku (patrz: wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 493/14, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy przy tym szczególnie podkreślić, że w zapisie art. 2 ust. 1 ustawy jest mowa o nabyciu prawa w pełnej wysokości po przepracowaniu całego roku kalendarzowego. Jednocześnie w przypadku, gdy z powodu ustania stosunku pracy (tutaj – zakończenie projektu), który ma miejsce przed zakończeniem roku kalendarzowego, należy na mocy tego przepisu stwierdzić, że pracownik nabywa prawo do wynagrodzenia rocznego mimo nieprzepracowania całego roku kalendarzowego. Oczywiście nabycie prawa dotyczy wynagrodzenia nie w pełnej wysokości, a jedynie w takiej, która odpowiada okresowi zatrudnienia (art. 4 ust. 2). Należy tutaj wskazać na cyt. przepis art. 5 ust. 3 ustawy, który określa przypadek wcześniejszej wypłaty wynagrodzenia z uwagi na likwidację pracodawcy. Trzeba w tym miejscu uznać, że w omawianym przypadku zakończenie projektu jest podobną sytuacją jak likwidacja pracodawcy, albowiem z chwilą zakończenia projektu następuje jego ostateczne rozliczenie i po dacie zakończenia projektu nie jest możliwe dokonywanie jakichkolwiek operacji finansowych w ramach projektu. Nie jest zatem możliwe dalsze zatrudnianie pracownika, jak również wypłacanie mu jakiegokolwiek wynagrodzenia. Z zestawienia powyższych przepisów zdaniem Sądu nie można zatem wykluczyć, że wypłata pracownikowi dodatkowego wynagrodzenia rocznego w przypadku, gdy nie może być z przyczyn obiektywnych leżących po stronie pracodawcy wypłacona po zakończeniu roku kalendarzowego, może nastąpić przed upływem roku kalendarzowego w sytuacji, gdy odnosi się do wynagrodzenia uzyskanego nie w pełnej wysokości z uwagi na nieprzepracowanie przez pracownika pełnego roku kalendarzowego. Słusznie tym samym wskazała w treści skargi Skarżąca, że art. 5 ustawy o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym określa jedynie termin końcowy spełnienia świadczenia, w żaden zaś sposób nie odnosi się do terminu początkowego, szczególnie zaś w sytuacji powyżej opisanej. Mając na uwadze powyższe Minister przy rozpoznawaniu sprawy Skarżącej winien uwzględnić wykładnię przepisów wskazaną przez Sąd i stosownie do poczynionych ustaleń faktycznych wyda decyzję stosując przepisy ustawy Ordynacja podatkowa w związku z przepisami ustawy o finansach publicznych. Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku, uchylając zaskarżoną decyzję i wstrzymując jej wykonanie na mocy art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a.