V SA/Wa 1550/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2013 r. spraw ze skargi M.K. – F.P.-H.U. D. "M." na informację Ministra Gospodarki z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu; oddala skargę. Przedmiotem skargi z (...) czerwca 2013 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez M. K., prowadzącego działalność pod nazwą Firma Produkcyjno-Handlowo-Usługowa D. w D. (dalej: Skarżący, Wnioskodawca) jest stanowisko Ministra Gospodarki (dalej: Instytucja Pośrednicząca, IP) wyrażone w piśmie z dnia (...) maja 2013r. dot. nieuwzględnienia protestu dotyczącego oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie nr (...) , wyrażonym przez Bank Gospodarstwa Krajowego (dalej: Instytucja Wdrażająca, IW) w zawiadomieniu o odmowie przyznania premii technologicznej, wydanym w dniu (...) stycznia 2013 r. (znak (...)). Przedmiotowe pismo zostało wydane w następującym stanie faktycznym : M. K. , prowadzący działalność pod nazwą Firma Produkcyjno-Handlowo-Usługowa D. w D. złożył projekt pt.: "Innowacyjna technologia produkcji wysoko uszlachetnionych etykiet i opakowań z nadrukiem o metalicznym połysku" o nr (...) w dniu (...) października 2012 r. w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka lata 2007-2013 Działanie 4.3. "Kredyt technologiczny". Pismem z dnia (...) stycznia 2013 r. BGK poinformował Wnioskodawcę o odmowie przyznania premii technologicznej z uwagi na to, że projekt nie spełnił kryteriów merytorycznych dla inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym zgodnie z warunkową umową kredytu technologicznego nr (...) z dnia (...).10.2012, w szczególności w wyniku stwierdzenia niezgodności wniosku z przepisami ustawy z dnia 30 maju 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. Nr 116, poz. 730, z późn. zm.). Wskazano, że na podstawie weryfikacji dokumentów wymienionych w art. 5 ust. 3 tej ustawy podjęta została decyzja o odmowie przyznania promesy premii technologicznej, gdyż projekt nie spełnił kryterium oceny merytorycznej, ujętego w załączniku nr 1 do Regulaminu przeprowadzania konkursu: Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 PO IG oraz ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. Stwierdzono, że z informacji przedstawionych we wniosku o dofinansowanie oraz opinii o nowej technologii wynika, że usługa badawczo-rozwojowa Politechniki Łódzkiej, wskazana jako źródło nowej technologii, sprowadza się w praktyce do zastosowania trzech istniejących na rynku, opracowanych przez inne podmioty, technologii. Instalacja gotowego rozwiązania (cylinder rastrowy o otwartej strukturze dostępny na rynku od 2009 r.) w nabywanej, gotowej maszynie drukującej oraz modyfikacja napędu w ww. maszynie nie jest nową technologią w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 i 9 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. W konsekwencji, w opinii Komisji Konkursowej, projekt nie jest zgodny z art. 3 ust. 4 tej ustawy, gdyż Wnioskodawca w ramach projektu planuje wykorzystywać funkcjonalności gotowych, istniejących na rynku rozwiązań technicznych, które zostały już wdrożone w planowanych do zakupienia maszynach. Na to rozstrzygnięcie, zgodnie z Procedurą odwoławczą w ramach PO IG, Skarżący złożył protest do Ministra Gospodarki, w którym zarzucił BGK naruszenia o charakterze proceduralnym, które wystąpiły w trakcie oceny i miały wpływ na jej wynik oraz brak zgodności oceny z kryteriami wyboru projektów. W uzasadnieniu protestu wskazano, iż w ocenie określono, że technologia wskazana we wniosku nie jest nową technologią w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 i 9 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, co jest zarzutem niezgodnym z prawdą ponieważ na pierwszej stronie Opinii o nowej technologii (zał. nr 3 do Wniosku o dofinansowanie) wystawionej przez uprawnioną do tego instytucję stwierdzono, że "planowana do wdrożenia technologia jest nową technologią w rozumieniu zapisów ustawy, a tym samym stanowi podstawę do ubiegania się o premię technologiczną (w polu wyboru zostało zaznaczone TAK)", a do kwestionowania treści merytorycznej tego dokumentu BGK nie jest uprawniony. Skarżący zarzucił ponadto IW, że zarzut podniesiony w trakcie oceny cyt.: "usługa badawczo-rozwojowa Politechniki Łódzkiej, wskazana jako źródło nowej technologii, sprowadza się w praktyce do zastosowania trzech istniejących na rynku, opracowanych przez inne podmioty, technologii. Instalacja gotowego rozwiązania (cylinder rastrowy o otwartej strukturze dostępny na rynku od 2009 r.) w nabywanej, gotowej maszynie drukującej oraz modyfikacja napędu w ww. maszynie nie jest nową technologią..." - jest niezgodny z prawdą. Twierdzenie takie – zdaniem Skarżącego - świadczy o nieznajomości przez oceniających zarówno definicji prac badawczo- rozwojowych jak również metodologii ich przeprowadzania. Fakt wykorzystania istniejącej wiedzy w postaci już znanych technologii wcale nie wyklucza możliwości opracowania całkowicie nowej technologii, co więcej jest to najczęściej stosowana metodyka w prowadzonych pracach badawczych nad nowymi technologiami. W wyniku rozpatrzenia protestu Instytucja Pośrednicząca uznała protest za niezasadny i poinformowała Skarżącego o tym fakcie w piśmie z dnia (...) maja 2013r. IP wskazała, że zgodnie z Przewodnikiem po kryteriach wyboru projektów w działaniu 4.3 (dalej Przewodnik) zgodność projektu z celami i zakresem działania 4.3 PO IG oraz ustawą o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej polega na weryfikacji, czy: 1. dany projekt wpisuje się w cele i założenia działania 4.3 PO IG - na podstawie opisu projektu, postawionych w nim celów i określonych wskaźników (część IV wniosku o dofinansowanie " Informacje o projekcie - inwestycji technologicznej "), 2. zachowano zgodność przedmiotu inwestycji z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 4 i 9 ustawy - podstawą do uznania tego warunku za spełniony jest pozytywna ocena informacji zawartych iv części IV wniosku o dofinansowanie "Informacje o projekcie - inwestycji technologicznej " oraz w opinii o nowej technologii, 3. zachowano zgodność przedmiotu inwestycji z wymogami zawartymi w art. 3 ust. 3 i 4 ustawy- weryfikacji dokonuje się na podstawie części IV wniosku o dofinansowanie " Informacje o projekcie - inwestycji technologicznej " oraz opinii o nowej technologii, 4. przedstawione we wniosku i załącznikach wydatki kwalifikujące się do objęcia wsparciem zostały określone prawidłowo, tj. zgodnie z definicjami i katalogiem wydatków kwalifikowalnych dla działania określonym w ustawie, Wytycznych MRR w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO IG, 2007-2013, Szczegółowym opisie priorytetów PO IG 2007-2013 oraz są ze sobą powiązane funkcjonalnie i służą do realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym. 5. zachowano zgodność kwoty obliczonej premii technologicznej z wymogami zawartymi w art. 10 ustawy. Zapisano ponadto w Przewodniku, że aby kryterium mogło zostać uznane za spełnione, projekt musi zostać pozytywnie zweryfikowany w zakresie wszystkich powyższych punktów. Minister wskazał, że Instytucja Wdrażająca w piśmie zawiadamiającym Wnioskodawcę o odmowie przyznania premii technologicznej stwierdziła, iż projekt nie spełnia m.in. art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, który stanowi, że kredyt technologiczny nie może być udzielany na zakup, leasing lub wynajem środka trwałego, w którym została wdrożona nowa technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej finansowanej za pomocą kredytu technologicznego. IP stwierdziła, że z wniosku o dofinansowanie wynika, iż przedmiotowy projekt będzie polegał na odpowiednim doborze nabytych maszyn i urządzeń o wymaganych parametrach. Wnioskodawca w ramach projektu chce zakupić i zintegrować w procesie produkcyjnym linię technologiczną do produkcji wysoko uszlachetnionych etykiet i opakowań z nadrukiem o metalicznym połysku. W kwestii niezgodności z art. 3 ust. 4 ustawy Minister wskazał, że do wytworzenia "etykiet samoprzylepnych i opakowań giętkich w technice fleksograficznej o jakości odpowiadającej drukowi offsetowemu", które mają być wynikiem wdrożenia technologii, Wnioskodawca planuje nabycie środków trwałych a następnie funkcjonalne ich połączenie. Powyższe potwierdza zapis zawarty w Opinii o nowej technologii części dotyczącej opisu prac podczas wdrożenia technologii na str. 10 Opinii o nowej technologii: " (...) Opracowanie projektu wdrożenia innowacyjnej technologii i uzyskanie zgody właścicieli innowacyjnych i opatentowanych rozwiązań do ich zastosowania w projekcie. Wnioskodawca otrzymał także deklarację pomocy przy uruchomieniu nowej technologii oraz dokonaniu niezbędnych zmian w konstrukcji maszyny drukującej i instalacji cylindrów rastrowych o unikalnej otwartej strukturze powierzchni, dzięki którym będzie możliwe wdrożenie innowacyjnej technologii produkcji wysoko uszlachetnionych etykiet i opakowań z nadrukiem o metalicznym połysku (...)". Minister zacytował ponadto, że w tym samym fragmencie Opinii na stronie 10 znalazły się stwierdzenia: ,,(...)Wprowadzenie zmian w konstrukcji zespołów farbowo-drukujacych w zainstalowanej maszynie, przewidziane w projekcie wdrożenia innowacyjnej technologii. Przeróbka jest niezbędnym elementem projektu ze względu na to, że żadna maszyna obecnie oferowana na rynku nie jest przystosowana do instalacji cylindrów rastrowych o unikalnej otwartej strukturze powierzchni. Zmiany dotyczą: instalacji nowych (innych niż oferowane przez producentów maszyn) cylindrów rastrowych w zespołach farbowo-drukujących i lakierującym maszyny, modyfikacji napędu w zespołach farbowo-drukujących i lakierującym maszyny.(...) ". W związku z tym, zdaniem IP, zasadnicza modyfikacja procesu technologicznego opierająca się na instalacji nowych cylindrów rastrowych oraz modyfikacji napędu będzie efektem możliwości funkcjonalnych nabywanego w ramach projektu środka trwałego. Potwierdza to –zdaniem Ministra - fragment na stronie 11 Opinii o nowej technologii: ,,(...) Instalację nowych cylindrów rastrowych w zespołach maszyn: farbowo-drukujących i lakierującym oraz modyfikację napędu, prac zaplanowanych i niezbędnych do wprowadzenia zmian w konstrukcji maszyny, dokona wybrany dostawca cylindrów w ramach procedury zamówień. (...)". Z powyższego fragmentu opinii wynika dla IP, że zmian w konstrukcji maszyny dokona wybrany dostawca cylindrów, natomiast z żadnego fragmentu opinii nie wynika, że to Wnioskodawca dokona istotnych zmian w konstrukcji nabywanych urządzeń. Minister stwierdził zatem, że Wnioskodawca sam nie opracował zarówno nowych cylindrów rastrowych, ani napędu w zespołach farbowo-drukujących i lakierujących maszyny. Cylinder rastrowy dostępny jest na rynku od 2009 roku, a innowacyjność omawianej technologii opiera się głównie na wykorzystaniu środków trwałych pn. maszyna farbowo-drukująca oraz maszyna lakierująca, zatem przedmiot inwestycji technologicznej nie jest zgodny z definicją ustawy. Tym samym – zdaniem IP - opinia o nowej technologii nie wykazuje znaczących cech procesu, świadczących o innowacyjności w myśl ustawy a Wnioskodawcy zależy na automatyzacji procesu produkcji poprzez zakup kompletnej linii technologicznej do produkcji wysoko uszlachetnionych etykiet i opakowań z nadrukiem o metalicznym połysku. Wskazano ponadto, że nowa technologia została już zastosowana przez producenta maszyn w urządzeniach planowanych do zakupu, a jakiekolwiek ustawienie czy dobór reżimów pracy urządzenia nie może być traktowane jako nowa technologia w rozumieniu zapisów ustawy. Powyższe operacje są jedynie wykorzystaniem opcji urządzenia, już wcześniej opracowanych i wdrożonych przez producenta tego urządzenia. M. K. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie informacji Ministra Gospodarki i przekazanie sprawy Instytucji Pośredniczącej do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucono, że ocena projektu objętego wnioskiem została przeprowadzona w sposób naruszający prawo poprzez naruszenie przepisów: - art. 31 ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez niedokonanie rzetelnej oceny wniosku w szczególności w zakresie nowej technologii w postaci uszlachetniania etykiet w druku fleksograficznym, - art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej poprzez błędne i bezpodstawne a przez to bezzasadne przyjęcie, że technologia uszlachetniania etykiet w druku fleksograficznym opracowana w ramach usługi badawczo rozwojowej Politechniki Łódzkiej p.t. "Opracowanie innowacyjnej technologii uszlachetniania etykiet w druku fleksograficznym" nie jest nową technologią w rozumieniu tego przepisu, - art. 5 ust. 3 pkt 2 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej poprzez błędne i bezpodstawne przyjęcie, że załączona do wniosku opinia o nowej technologii nie odnosi się do nowej technologii i nie zawiera opisu nowej technologii, - art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej poprzez błędne zastosowanie tego przepisu w odniesieniu do wniosku Skarżącego, a ponadto naruszenie: - § 7 ust. 2 pkt 9 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka. Priorytet 4: Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia. Działanie 4.3: Kredyt technologiczny poprzez jego niezastosowanie i niewezwanie Wnioskodawcy w toku oceny merytorycznej wniosku do przedłożenia dodatkowych wyjaśnień, co do treści wniosku w zakresie opinii o innowacyjności technologii, - § 7 ust. 1 pkt 2 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka. Priorytet 4: Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia. Działanie 4.3: Kredyt technologiczny poprzez nie zachowanie równego traktowania wnioskodawców w toku oceny projektów. Minister Gospodarki w odpowiedzi wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z p. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270 - dalej: p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z przepisami postępowania administracyjnego i normami prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem niniejszej sprawy jest rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Ministra Gospodarki z (...) maja 2013 r., na które skarga została wniesiona w trybie ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 z p. zm. - dalej: u.z.p.p.r.). W tym miejscu należy zaznaczyć, że uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 30 c ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w związku z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przepisach art. 30c-30d u.z.p.p.r. przewidziano kilka rozwiązań autonomicznych, regulujących wybrane zagadnienia procesowe, w tym także kierunki rozstrzygnięć, jakie może podjąć sąd, załatwiając skargę (art. 30c ust. 3-5). Natomiast w zakresie nieuregulowanym w ustawie, w postępowaniu sądowoadministracyjnym odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy p.p.s.a. (określone dla aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4), z wyłączeniem jednak: art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 p.p.s.a. (art. 30e u.z.p.p.r.). Zgodnie art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, sąd administracyjny dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego, skoro w przepisie tym przewidziane jest uwzględnienie skargi, w wypadku stwierdzenia, że ocena konkretnego projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą. Wskazać należy, iż - jak wynika z dotychczasowego orzecznictwa - zasady dokonywania sądowej oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego wymagają ustalenia standardu prawnego, według którego należy dokonać oceny zgodności (niezgodności) z prawem kontrolowanego rozstrzygnięcia odwoławczego. Wprowadzając w art. 30c ust. 1 pkt 1 u.z.p.p.r. kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 37 u.z.p.p.r., że do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie na podstawie tejże ustawy – ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych – nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a. Natomiast podzielić należy stanowisko, które dopuszcza możliwość posługiwania się, w ramach sądowej kontroli ocen projektów ubiegających się o dofinansowanie - postanowieniami systemu realizacji programu, łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Jednocześnie przyjąć należy jako słuszny pogląd , że kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się w tym przypadku do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza powyższych reguł. Powyższe oznacza, że Sąd nie jest uprawniony do weryfikacji merytorycznej wniosku (projektu), lecz wyłącznie do kontroli oceny projektu dokonanej przez organy w aspekcie kompletności oceny oraz jasności kryteriów tejże oceny (patrz: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 lutego 2010 r., sygn. akt III SA/Po 37/10, w: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W kontekście powyższych rozważań, badając legalność oceny wniosku zawartej w piśmie z dnia (...) maja 2013r. Sąd uznał , że ocena wniosku o dofinansowanie projektu złożonego przez Skarżącego nie narusza prawa. Przystępując do merytorycznego rozpoznania sprawy odnieść należy się do przebiegu postępowania zainicjowanego złożonym przez Skarżącego wnioskiem o dofinansowanie, przy uwzględnieniu podniesionych w tym zakresie zarzutów w skardze. Skarżący zgłosił swój wniosek – projekt w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka (PO IG) lata 2007-2013 – Działanie 4.3. – Kredyt technologiczny. Program ten został przygotowany na podstawie Rozporządzenia Rady nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 oraz Rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1783/1999 a także Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1828/2006 z dnia 8 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności oraz rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. Zastosowanie w realizacji tego programu mają również przepisy Rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz. Urz. UE L 214 z 09.08.2008, str. 3), zwane dalej "rozporządzeniem Komisji (WE) nr 800/2008". W zakresie regulacji krajowych dotyczących PO IG wymienić trzeba cyt. ustawę o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz ustawę z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. Nr 116, poz. 730, z p. zm., dalej ustawa). Ministerstwo Rozwoju Regionalnego uregulowało zasady udzielania dofinansowania w ramach PO IG, w tym określiło regulacje dotyczące procedury odwoławczej, o której mowa w art. 30b-g u.z.p.p.r. w Szczegółowym opisie priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (odpowiednio wersja szesnasta z 18 października 2012r., dalej: SOP PO IG). Ponadto odpowiednio Instytucja Wdrażająca ustaliła Regulamin przeprowadzania Konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka Priorytet 4: Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia Działanie 4.3: Kredyt technologiczny (dalej : Regulamin). Z treści cytowanych dokumentów wynika, że wniosek o dofinansowanie (wniosek o przyznanie premii technologicznej) powinien być wypełniony zgodnie z Instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie, na formularzu zamieszczonym w powszechnie dostępnej sieci tele-informatycznej. Wnioskodawca za pośrednictwem banku kredytującego składa do BGK wniosek o dofinansowanie wraz z wymaganymi załącznikami, do którego dołącza promesę kredytu technologicznego/warunkową umowę udzielenia kredytu technologicznego. Pracownicy IW przeprowadzają ocenę formalną wniosku. Ocena ta dokonywana jest na bieżąco po wpłynięciu wniosku do BGK. Jeżeli do wniosku nie zostały dołączone wszystkie wymagane dokumenty, BGK wzywa wnioskodawcę za pośrednictwem banku kredytującego do uzupełnienia braków w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku o dofinansowanie (wniosku o przyznanie premii technologicznej), pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Wniosek o dofinansowanie spełniający wszystkie kryteria formalne, zostaje przekazany do oceny merytorycznej przeprowadzanej przez Komisję Konkursową. Należy dodać, że w Załączniku 4.4. SOP PO IG uregulowano procedurę odwoławczą w ramach PO IG, opracowaną na podstawie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Wynika z niej, że w ramach procedury odwoławczej obowiązują dwa etapy: etap przedsądowy w ramach systemu instytucjonalnego PO IG oraz etap sądowy, przy czym środki odwoławcze przysługują wyłącznie wnioskodawcom, których wnioski uzyskały ocenę negatywną tj. taką , której wyniki nie pozwalają na skierowanie projektu do dalszego etapu oceny lub zakwalifikowanie do dofinansowania (§ 3 i 5 Procedury odwoławczej). Na etapie przedsądowym procedury odwoławczej wnioskodawcy przysługuje jeden środek odwoławczy w formie protestu, w której dokonuje się oceny projektu w zakresie zgodności oceny z kryteriami wyboru projektów oraz naruszeń o charakterze proceduralnym, które wystąpiły w trakcie oceny i miały wpływ na jej wynik (§ 3 Procedury odwoławczej). Należy podkreślić, że BGK może w wyniku autokontroli uznać protest za zasadny i skierować go do dalszego etapu oceny, w innych przypadkach kieruje protest do rozpatrzenia Instytucji Pośredniczącej (§ 9 Procedury odwoławczej). W wyniku rozpatrzenia protestu, instytucja go rozpatrująca może go uwzględnić – w przypadku, gdy na podstawie zebranych informacji i dokumentacji uzna za zasadne żądanie wnioskodawcy w całości bądź uzna za zasadne w takiej części, iż możliwe jest przekazanie wniosku o dofinansowanie projektu do dalszego etapu oceny albo rekomendowanie projektu do dofinansowania (§ 9 pkt 7 Procedury odwoławczej). Uwzględniając protest - w przypadku, gdy ocena przed wszczęciem procedury odwoławczej nie została przeprowadzona w całości – Instytucja Pośrednicząca kieruje wniosek do właściwej instytucji w celu dokonania kolejnych etapów oceny, jeżeli zaś ocena przed wszczęciem procedury odwoławczej została przeprowadzona w całości – Instytucja Pośrednicząca przekazuje stosowną informację do wiadomości Instytucji Wdrażającej (§ 9 pkt 8 Procedury odwoławczej). W trakcie rozpatrywania protestu Instytucja Pośrednicząca oceniająca zobowiązana jest do: 1. zapoznania się z wynikami pierwotnej oceny projektu, 2. zapoznania się z treścią protestu złożonego przez wnioskodawcę wraz z jego uzasadnieniem, a w szczególności do wnikliwego przeanalizowania zgłoszonych zarzutów, 3. dokonania ponownej oceny projektu w zakresie objętym protestem, jeżeli zarzuty podniesione przez wnioskodawcę w proteście są uzasadnione, 4. pisemnego ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w proteście i do uzasadnienia swojego stanowiska (§ 9 pkt 10 Procedury odwoławczej). Ponadto - zgodnie z art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. – w celu zapewnienia rzetelnej i bezstronnej oceny projektów w procesie wyboru projektów do dofinansowania mogą uczestniczyć eksperci posiadający specjalistyczną wiedzę lub umiejętności z poszczególnych dziedzin objętych programem operacyjnym. Warto w tym miejscu wskazać, że każda ocena projektu winna być dokonywana z uwzględnieniem zasad równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów, o których mowa w art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. Ocena ta winna być rzetelna i bezstronna, co pośrednio wynika również z art. 31 u.z.p.p.r. Przede wszystkim podkreślenia wymaga zasada postępowania konkursowego polegająca na wyłonieniu najlepszego projektu. Ogólnie można więc stwierdzić, że najlepszy projekt, któremu zostanie następnie przyznane dofinansowanie, to taki, który w przewidzianym we właściwym Programie Operacyjnym zakresie przyczyni się najpełniej do osiągnięcia założonego celu. Celem postępowania konkursowego jest zatem wyłonienie takich przedsięwzięć (i ich wsparcie finansowe), które dadzą gwarancję osiągnięcia celów opisanych w Programie Operacyjnym (tu: PO IG). Natomiast kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza powyższych reguł. Zgodnie z art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy u.z.p.p.r. Sąd może zatem uwzględnić skargę, jeżeli stwierdzi, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. W nawiązaniu do przytoczonych wyżej regulacji przyjąć należy, że instytucja dokonująca wyboru projektów do dofinansowania ma obowiązek stosowania wszystkich zasad i reguł określonych w systemie realizacji projektu (kryteria oceny, sposób stosowania tych kryteriów w nawiązaniu do projektu, rozpatrywanie środków odwoławczych) – do których musi stosować się także wnioskodawca zgłaszający określony projekt do dofinansowania – zaś Sąd dokonuje kontroli ich stosowania jako źródeł prawa w szerokim znaczeniu, przy uwzględnieniu także norm prawnych powszechnie obowiązujących. Jak wyżej wspomniano, w konkursie obowiązywał Regulamin przeprowadzania konkursu w ramach PO IG Załącznik nr 1- ,,Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3. PO IG oraz ustawą z dnia 30 maja 2008r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej". Wnioskodawca musiał załączyć do wniosku opinię, wystawioną przez podmiot wymieniony w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy, stwierdzającą, że technologia, która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym jest nową technologią w rozumieniu ustawy, której okres stosowania na świecie nie jest dłuższy niż 5 lat (art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy). Przedmiotem zgłoszonego projektu w ramach Działania 4.3 była "Innowacyjna technologia produkcji wysoko uszlachetnionych etykiet i opakowań z nadrukiem o metalicznym połysku". Poprzez dokonanie zakupu środków trwałych a potem funkcjonalnego ich połączenia Wnioskodawca zamierzał wdrożyć produkcję etykiet samoprzylepnych i opakowań giętkich w technice fleksograficznej o jakości odpowiadającej drukowi offsetowemu, których produkcja miała być wynikiem wdrożenia technologii. Z opisu wspomnianej technologii oraz działania Wnioskodawcy związanego z nabyciem maszyn i ich zainstalowania wynika, że Skarżący zamierza nabyć środki trwałe z już wdrożoną technologią opracowaną przez inną jednostkę (str. 10 Opinii o nowej technologii: " (...) Opracowanie projektu wdrożenia innowacyjnej technologii i uzyskanie zgody właścicieli innowacyjnych i opatentowanych rozwiązań do ich zastosowania w projekcie. Wnioskodawca otrzymał także deklarację pomocy przy uruchomieniu nowej technologii oraz dokonaniu niezbędnych zmian w konstrukcji maszyny drukującej i instalacji cylindrów rastrowych o unikalnej otwartej strukturze powierzchni, dzięki którym będzie możliwe wdrożenie innowacyjnej technologii produkcji wysoko uszlachetnionych etykiet i opakowań z nadrukiem o metalicznym połysku (...)"). Ponadto – co wynika z treści Opinii o nowej technologii (cd. str. 10: ,,(...)Wprowadzenie zmian w konstrukcji zespołów farbowo-drukujacych w zainstalowanej maszynie, przewidziane w projekcie wdrożenia innowacyjnej technologii. Przeróbka jest niezbędnym elementem projektu ze względu na to, że żadna maszyna obecnie oferowana na rynku nie jest przystosowana do instalacji cylindrów rastrowych o unikalnej otwartej strukturze powierzchni. Zmiany dotyczą: instalacji nowych (innych niż oferowane przez producentów maszyn) cylindrów rastrowych w zespołach farbowo-drukujących i lakierującym maszyny, modyfikacji napędu w zespołach farbowo-drukujących i lakierującym maszyny.(...) "; a także str. 11 Opinii: ,,(...) Instalację nowych cylindrów rastrowych w zespołach maszyn: farbowo-drukujących i lakierującym oraz modyfikację napędu, prac zaplanowanych i niezbędnych do wprowadzenia zmian w konstrukcji maszyny, dokona wybrany dostawca cylindrów w ramach procedury zamówień. (...)") - wynika, że zmian w konstrukcji maszyny dokona wybrany dostawca cylindrów, natomiast z żadnego fragmentu opinii nie wynika, że to Wnioskodawca dokona istotnych zmian w konstrukcji nabywanych urządzeń. Należy zatem – zdaniem Sądu – zgodzić się z organami oceniającymi projekt, że zasadnicza modyfikacja procesu technologicznego opierająca się na instalacji nowych cylindrów rastrowych oraz modyfikacji napędu będzie efektem możliwości funkcjonalnych nabywanego w ramach projektu środka trwałego. Z cyt. opinii wynika ponadto, że zmian w konstrukcji maszyny dokona wybrany dostawca cylindrów, natomiast z żadnego fragmentu opinii nie wynika, że to Wnioskodawca dokona istotnych zmian w konstrukcji nabywanych urządzeń. Zasadnie tym samym Minister stwierdził, że Wnioskodawca sam nie opracował zarówno nowych cylindrów rastrowych, ani napędu w zespołach farbowo-drukujących i lakierujących maszyny, sam zaś cylinder rastrowy dostępny jest na rynku od 2009 roku, a innowacyjność omawianej technologii opiera się głównie na wykorzystaniu środków trwałych w postaci maszyny farbowo-drukującej oraz maszyny lakierującej, zatem przedmiot inwestycji technologicznej nie jest zgodny z definicją ustawy. Podobne stwierdzenie zostało zawarte w rozstrzygnięciu BGK, gdyż w piśmie z dnia (...) stycznia 2013r. wskazano, że z informacji przedstawionych we wniosku o dofinansowanie oraz opinii o nowej technologii wynikało dla IW, że usługa badawczo-rozwojowa Politechniki Łódzkiej, wskazana jako źródło nowej technologii, sprowadzała się w praktyce do zastosowania trzech istniejących na rynku, opracowanych przez inne podmioty, technologii. Organ wskazał przy tym, że instalacja gotowego rozwiązania w nabywanej, gotowej maszynie drukującej oraz modyfikacja napędu w tej maszynie nie jest nową technologią w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 i 9 ustawy, projekt zaś nie jest zgodny z art. 3 ust. 4 ustawy, gdyż Wnioskodawca w ramach projektu planuje wykorzystywać funkcjonalności gotowych, istniejących na rynku rozwiązań technicznych, które zostały już wdrożone w planowanych do zakupienia maszynach. W opinii jednoznacznie w ocenie Sądu wskazano, a powtórzenie to znajduje się we wniosku, że zamierzony cel Wnioskodawca zamierzał osiągnąć poprzez zakup maszyn i urządzeń produkowanych przez wskazanych producentów. Uzyskanie innowacyjnego produktu w postaci etykiet i opakowań z nadrukiem o metalicznym połysku nastąpi zatem w sytuacji zakupu nowoczesnych maszyn i urządzeń zestawionych (zamontowanych) w odpowiedni ciąg technologiczny według pomysłu i wiedzy oferenta maszyn. W związku z tym faktem należy stwierdzić, że stanowisko Instytucji Wdrażającej dotyczące faktu braku spełnienia kryterium merytorycznego w zakresie "Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 POIG oraz ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej", jest prawidłowe. Jest ono zgodne z kryteriami wyboru projektów w działaniu 4.3 właściwym dla danego naboru wniosków w zakresie kryteriów merytorycznych przyznania premii technologicznej. Kryterium to ocenia się przez pryzmat treści opinii o nowej technologii i wniosku a weryfikuje się je m.in. poprzez ocenę zachowania zgodności przedmiotu inwestycji z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 4 i 9 ustawy. W świetle art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej kredyt technologiczny może zostać udzielony na inwestycję technologiczną polegającą na: zakupie nowej technologii, jej wdrożeniu oraz uruchomieniu na jej podstawie wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług albo wdrożeniu własnej, nowej technologii oraz uruchomieniu na jej podstawie wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług. Pod pojęciem "nowej technologii" zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy należy rozumieć technologię w postaci prawa własności przemysłowej lub usługi badawczo - rozwojowej (w rozumieniu Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług), lub nieopatentowanej wiedzy technicznej, która umożliwia wytwarzanie nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług i nie jest stosowana na świecie dłużej niż 5 lat. Wnioskodawca wskazywał we wniosku, że jego inwestycja technologiczna polega na wdrożeniu własnej, nowej technologii, która będzie wynikała z usługi badawczo-rozwojowej wykonanej przez Politechnikę Łódzką (wskazana jako źródło nowej technologii), która jednak nie będzie nabywana ze środków uzyskanych z projektu, bowiem z tych środków mają zostać nabyte środki trwałe. Ponadto z opinii wynika, że owa nowa technologia sprowadza się do zastosowania trzech istniejących na rynku, opracowanych przez inne podmioty, technologii, przy pomocy której zostanie uruchomiona produkcja ulepszonych towarów. Zatem twierdzenie Wnioskodawcy o nowej technologii nie znajduje potwierdzenia w dokumentach podlegających ocenie. Dla uznania technologii za innowacyjną zgodnie z wymogami ustawy nie jest bowiem wystarczające wskazywanie na indywidualnie ustalony ciąg technologiczny linii produkcyjnej uzyskany przy pomocy zakupu nowoczesnych maszyn i urządzeń posiadających określone możliwości techniczne i opcje ich wykorzystania. Jest bowiem niesporne, że będzie ona efektem wykorzystania linii technologicznej, której części składowe (nawet jeśli odpowiednio zestawione zgodnie z zamysłem Wnioskodawcy w oparciu o usługę badawczo-rozwojową Politechniki Łódzkiej), to maszyny posiadające już w swoim działaniu wspomnianą technologię. W tej sytuacji trafnie IW i IP uznały, że przedstawiony we wniosku projekt nie dowodzi posiadania nowej innowacyjnej technologii, a dowodzi posiadania technologii już wdrożonej w nowych maszynach w rozumieniu treści art. 3 ust. 4 ustawy z 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. Należy podkreślić, że nawet jeśli przy pomocy odpowiednio zmontowanej linii produkcyjnej efektem jej działania będzie nowy, czy też ulepszony towar (jako produkt finalny), nie jest to wystarczające do uznania innowacyjności technologii (patrz: wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 lutego 2013r. , sygn. akt V SA/Wa 3025/12, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym zdaniem Sądu nie można zarzucić instytucjom oceniającym naruszenia przepisów art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej oraz art. 3 ust. 4 tej ustawy poprzez błędne zastosowanie tych przepisów w odniesieniu do wniosku Skarżącego. W odniesieniu do podnoszonego zarzutu naruszenia art. 31 ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez niedokonanie rzetelnej oceny wniosku w szczególności w zakresie nowej technologii w postaci uszlachetniania etykiet w druku fleksograficznym - Skarżący wskazał naruszenie tego przepisu chyba błędnie, albowiem wynika z niego regulacja odnosząca się do środków Funduszu Kredytu Technologicznego utworzonego na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej – przepis ten nie miał zastosowania w rozpatrywanej sprawie, a tym samym Sąd nie stwierdził jego naruszenia. Odnośnie naruszenia przepisu art. 5 ust. 3 pkt 2 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej poprzez błędne i bezpodstawne przyjęcie, że załączona do wniosku opinia o nowej technologii nie odnosi się do nowej technologii i nie zawiera opisu nowej technologii - Instytucja Pośrednicząca a przedtem Instytucja Wdrażająca dokonały oceny przedstawionej przez Wnioskodawcę opinii przez pryzmat jej treści w zakresie oceny opisu innowacyjności technologii i wytwarzania przy jej pomocy ulepszonego towaru pod kątem spełnienia przez opisywaną technologię kryteriów ustawy warunkujących udzielenie premii technologicznej. Należy zauważyć, że podmiot wystawiający opinię sporządza ją według swojej najlepszej wiedzy zgodnie z danymi i materiałami dostarczonymi przez Wnioskodawcę, zatem jej zawartość jest zależna od tych materiałów. Zatem twierdzenia odnoszące się do zawartości opinii (tak jak w przedmiotowej sprawie) należy więc z reguły odnosić do tych dostarczanych treści a nie traktować jak zarzuty odnoszące się do jej strony formalnej. Sąd jest zdania, że ocena projektu została dokonana prawidłowo z uwzględnieniem treści dokumentacji i przy zastosowaniu obowiązujących przepisów. Tym samym brak jest podstaw do formułowania przez Skarżącego zarzutów błędnej oceny stanu faktycznego, a w konsekwencji błędnej interpretacji przepisów wskazywanych w skardze. Również zarzut odnoszący się do naruszenia przepisów Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka. Priorytet 4: Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia. Działanie 4.3: Kredyt technologiczny, a w szczególności § 7 ust. 2 pkt 9 Regulaminu poprzez jego niezastosowanie i niewezwanie Wnioskodawcy w toku oceny merytorycznej wniosku do przedłożenia dodatkowych wyjaśnień, co do treści wniosku w zakresie opinii o innowacyjności technologii – nie zasługuje na uwzględnienie. Należy bowiem zdaniem Sądu wyjaśnić, że wskazany zapis przewiduje możliwość zwracania się do wnioskodawcy przez przewodniczącego Komisji Konkursowej na wniosek członków oceniających KK o dodatkowe wyjaśnienia, ale takiej inicjatywy ze strony wspomnianych ekspertów nie było. Należy podkreślić przy tym, że opis wspomnianej technologii, jak również jej wdrożenia jest całkowicie jasny, dlatego brak było powodów do zwracania się o takie wyjaśnienia, uznać więc należy, że zarzut skargi dotyczący naruszenia wspomnianego przepisu Regulaminu jest chybiony. Natomiast w odniesieniu do zarzutu naruszenia § 7 ust. 1 pkt 2 Regulaminu przeprowadzania konkursu poprzez nie zachowanie równego traktowania wnioskodawców w toku oceny projektów – Skarżący nie uzasadnił w treści swojej skargi, na czym miało polegać owo nierówne traktowanie, Sąd zatem nie mógł odnieść się do tego zarzutu w sposób określony wskazanymi powyżej przepisami ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym miejscu Sąd pragnie podkreślić, że zgodnie z art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. , w celu zapewnienia rzetelnej i bezstronnej oceny projektów w procesie wyboru projektów do dofinansowania mogą uczestniczyć eksperci posiadający specjalistyczną wiedzę lub umiejętności z poszczególnych dziedzin objętych programem operacyjnym. Należy przy tym wskazać, że każda ocena projektu winna być dokonywana z uwzględnieniem zasad równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów, o których mowa w art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. Ocena ta winna być rzetelna i bezstronna, co pośrednio wynika również z art. 31 u.z.p.p.r. Przede wszystkim podkreślenia wymaga zasada postępowania konkursowego polegająca na wyłonieniu najlepszego projektu. Ogólnie można więc stwierdzić, że najlepszy projekt, któremu zostanie następnie przyznane dofinansowanie, to taki, który w przewidzianym we właściwym Programie Operacyjnym zakresie przyczyni się najpełniej do osiągnięcia założonego celu. Celem postępowania konkursowego jest zatem wyłonienie takich przedsięwzięć (i ich wsparcie finansowe), które dadzą gwarancję osiągnięcia celów opisanych w Programie Operacyjnym. Natomiast kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza powyższych reguł. Zgodnie z art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy u.z.p.p.r. Sąd może zatem uwzględnić skargę, jeżeli stwierdzi, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. W nawiązaniu do przytoczonych wyżej regulacji przyjąć należy, że instytucja dokonująca wyboru projektów do dofinansowania ma obowiązek stosowania wszystkich zasad i reguł określonych w systemie realizacji projektu (kryteria oceny, sposób stosowania tych kryteriów w nawiązaniu do projektu, rozpatrywanie środków odwoławczych) – do których musi stosować się także wnioskodawca zgłaszający określony projekt do dofinansowania – zaś Sąd dokonuje kontroli ich stosowania jako źródeł prawa w szerokim znaczeniu, przy uwzględnieniu także norm prawnych powszechnie obowiązujących. Tak oceniając zaskarżone pismo Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Sąd ponadto stwierdza, że ocena sporządzona przez BGK była dokonana z poszanowaniem zasad postępowania w takich sprawach, określonych w cytowanych przepisach prawa krajowego i wspólnotowego. Ocena ta była wyczerpująca i nie przekraczała zasad dopuszczalnej swobody w ocenie materiału dowodowego. W świetle powyższych uregulowań należy zatem zgodzić się z Instytucją Pośredniczącą, iż nie można uznać, aby przeprowadzona ocena projektu Skarżącego była niezgodna z prawem. Ocena projektu została przeprowadzona prawidłowo, z zachowaniem zasad wskazanych w powołanych wcześniej przepisach prawa, prawidłowo również został rozpoznany protest. Ponadto z urzędu Sąd wskazuje, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 12 grudnia 2011 r. sygn. akt. P 1/11 stwierdził niezgodność z art. 87 Konstytucji RP art. 5 pkt 11, art. 30b ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 2 oraz art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r. w zakresie, w jakim prawa i obowiązki uczestnika konkursu, a także służące mu środki odwoławcze, warunkujące dopuszczalność skargi do sądu, są uregulowane w aktach znajdujących się poza systemem prawa powszechnie obowiązującego. Jednocześnie jednak Trybunał odroczył utratę mocy obowiązującej wymienionych wyżej niekonstytucyjnych przepisów o 18 miesięcy od dnia opublikowania wyroku w dzienniku ustaw (czyli od dnia 27 grudnia 2011 r.), co ma ten skutek, że wymienione przepisy u.z.p.p.r. posiadały moc obowiązującą do dnia 27 czerwca 2013r. i dotychczasowa procedura w zakresie oceny wniosków zawarta w pozaustawowych dokumentach konkursowych mogła być stosowana. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił stanowisko Ministra Gospodarki i na zasadzie przepisu art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r. orzekł jak w sentencji wyroku.