V SA/Wa 1569/13

Referendarz sądowy – Anna Nasiłowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu grzywny p o s t a n a w i a - przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. M. P., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy. Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2011 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał R. K. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie wyznaczyła adw. M.P. Adwokat stawił się na rozprawę przed tut. Sądem w dniu 7 października 2011 r., oświadczył, że popiera skargę oraz wnosi o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, które to koszty nie zostały opłacone w całości ani w części. Wyrokiem z 7 października 2011 r. tut. Sąd oddalił skargę oraz zasądził od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adw. M. P., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł. Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 170/12 uchylił w całości zaskarżony wyrok z 7 października 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. W związku z powyższym, rozpoznając wniosek pełnomocnika o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu złożony na rozprawie w dniu 7 października 2011 r. przypomnieć należy, że zgodnie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnik procesowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów i radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.; dalej "rozporządzenie"). Na mocy § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, stawka minimalna za czynności adwokata wynosi 240 zł. W niniejszej sprawie adwokat reprezentował stronę skarżącą w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 170/12 uchylił w całości zaskarżony wyrok z 7 października 2011 r., również w zakresie przyznania pełnomocnikowi kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Wobec tego pełnomocnikowi należy przyznać tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu stawkę minimalną w wysokości 240 zł. Jednocześnie stosownie do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty (...) sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W związku z powyższym na podstawie art. 250 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.