V SA/Wa 1595/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Protokolant starszy specjalista - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2012 r. sprawy ze skargi G.P. na informację [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia [...] listopada 2011r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez [...] Jednostkę Wdrażania Programów Unijnych; 2. zasądza od [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych na rzecz Gminy P. kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Gmina P. złożyła do [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych wniosek o dofinansowanie projektu realizowanego w ramach Regionalnego Programu Województwa Mazowieckiego, lata 2007-2013, pod tytułem "Rekultywacja wydzielonej części składowiska odpadów w miejscowości P., Gmina P.". Pismem z dnia [...] września 2011 r. organ poinformował skarżącą o brakach wniosku wzywając do ich uzupełnienia - poprawienia wskazując na konkretne uchybienia m.in. podał, że wnioskodawca nie przedstawił informacji w zakresie wykorzystania pozostałej części składowiska. Nie wskazano, w jakiej formie został wybrany aktualny operator - operatorzy zajmujący się odbiorem i utylizacją odpadów. Nie wskazano, czy na planowane przedsięwzięcie były zaalokowane środki w budżecie gminy operatora i kto zarządza lub zarządzał składowiskiem. Nie ujęto informacji, czy operator w dalszym ciągu będzie prowadził działalność związaną z administrowaniem składowiska i jego dalszą rekultywacją oraz czy operator zaprzestając działalności będzie prowadził działalność na innych płaszczyznach, na których występuje konkurencja. Organ wezwał do dostarczenia odpowiednich dokumentów wskazanych w punktach 5-15, § 7 regulaminu konkursu (wyliczenie rekompensaty, dokument potwierdzający nałożenie zobowiązania na operatora w zakresie odbioru i utylizacji odpadów zawarty na czas określony oraz formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Jednocześnie wnioskodawca zgodnie z regulaminem konkursu zobowiązany był do wskazania w formularzu wniosku o dofinansowanie wszystkich wskaźników dostępnych w ramach Działania 4.2. i dotyczących rekultywacji. Organ wniósł także o poprawę wykazu załączników poprzez wpisanie odpowiedniej opcji - tak, nie lub nie dotyczy - oraz o dołączenie wymaganych do wniosku załączników, tj. dokumentów dotyczących zagospodarowania przestrzennego (kopia decyzji o warunkach zabudowy lub kopia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji lub wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), kopii pozwolenia na budowę oraz dokumentów potwierdzających formę prawną wnioskodawcy, oświadczenia o uzyskaniu lub nieuzyskaniu innych środków publicznych na prowadzenie działalności w zakresie usług w ogólnym interesie gospodarczym. Pismem z [...] października 2011 r. organ poinformował skarżącą, że jej wniosek został odrzucony z przyczyn formalnych oraz wyjaśnił, że nie spełniła Kryterium 7 Zgodność z prawodawstwem krajowym i unijnym w zakresie Pomocy publicznej, przyjętego przez Komitet Monitorujący w ramach Regionalnego Programu Województwa [...] uchwałą nr [...] z [...] maja 2011 r. Zdaniem organu skarżąca nie odniosła się do wszystkich zadanych pytań odnośnie pomocy publicznej i nie dostosowała dokumentacji zgodnie z uwagami. W projekcie wystąpiła o pomoc publiczną i była zatem zobowiązana do opracowania aplikacji zgodnie z wytycznymi w zakresie reguł dofinansowania z programów operacyjnych podmiotów realizujących obowiązek świadczenia usług publicznych w ramach zadań własnych jednostek samorządu terytorialnego w gospodarce odpadami. Wbrew opinii skarżącej, projekt podlegał przepisom, które dotyczyły całościowego procesu prowadzenia działalności w zakresie gospodarki odpadami, od momentu powierzenia tych usług do momentu zakończenia (zamknięcia i rekultywacji) ich wykonywania. Niezależnie od formy prawnej prowadzenia działalności skarżącej poprzez jednostki jej podległe tj. pierwotnie Zakład Usług Komunalnych i Gospodarki Mieszkaniowej ( 28 grudnia 2007 r. zlikwidowany), a następnie przez P. Przedsiębiorstwo Usług Komunalnych Sp. z o.o. skarżąca realizowała zadania związane z gospodarką odpadami, w tym prowadziła działalność zarówno w zakresie zarządzania składowiskiem odpadów, jak również polegającą na odbiorze i transporcie odpadów na składowisko. W związku z powyższym organ uznał, że konieczne było stosowanie reguł określonych w wytycznych dla prawidłowego określenia rekompensaty wynikającej ze świadczenia usług publicznych. Aneksowanie umowy pomiędzy PPUK a skarżącą w zakresie zmiany zarządcy starej części składowiska w P. nie wpływa w kontekście przepisów europejskich na fakt, iż dofinansowując rekultywację starej części składowiska - bez szczegółowych zasad wyliczania rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych – PPUK stałby się odbiorcą nielegalnej pomocy publicznej, gdyż PPUK faktycznie przeniosło obowiązki i związane z tym koszty dotyczące rekultywacji na skarżącą. Projekt rekultywacji starej niecki składowiska nie mógł być oderwany od działalności świadczenia usług publicznych w zakresie gospodarki odpadami. Skarżącą nie skorzystała z możliwości aplikowania w ramach pomocy de minimis. W odpowiedzi na ww. pismo skarżąca złożyła protest, w którym odniosła się do argumentacji prezentowanej przez organ i przedstawiła swoje stanowisko w sprawie wskazując, iż wbrew twierdzeniom organu wniosek spełniał wszystkie wymagane kryteria. Wyjaśniła, że wszelkie rozliczenia pomiędzy gminą a PPUK w roku 2008 zostały zakończone. Skarżąca zwróciła się do Marszałka Województwa [...] o wyrażenie zgody na zamknięcie wydzielonej części składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne i decyzją z [...] grudnia 2008 r. Marszałek wyraził zgodę na zamknięcie wydzielonej części składowiska w miejscowości P. ( stara niecka ). Skarżąca przyjęła na siebie zadanie rekultywacji, jak również wskazała, że ponosi wymagane koszty po rekultywacji, związane m.in. z monitoringiem zamkniętego składowiska odpadów i podała, że jako jednostka samorządu terytorialnego, nie otrzymuje rekompensaty na pokrycie bieżących kosztów związanych z rekultywacją składowiska, gdyż pokrywa te wydatki ze środków własnych. Pismem z [...] listopada 2011 r. organ poinformował stronę skarżącą, że złożony protest został oddalony. Powtórzył po raz kolejny, że w jego ocenie skarżąca nie spełniła kryterium nr 7 oraz powołał się na pismo własne z dnia [...] września 2011 r. wzywające do usunięcia braków. Wskazał, że ani w treści dokumentacji projektowej, ani też w proteście nie zostały wskazane informacje świadczące o tym, że skarżąca nie będzie prowadziła już działalności we wnioskowanym zakresie. W związku z powyższym brak odpowiedzi ze strony skarżącej na pytanie czy będzie ona w dalszym ciągu prowadziła działalność gospodarczą upoważniał osoby oceniające wniosek do postawienia tezy, że podmiot jest przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów unijnych, tym bardziej że projekt dotyczył jedynie części składowiska (potencjalnie na drugiej części ta działalność związana z gospodarką odpadami mogła być kontynuowana). Jak zauważył organ, w przypadku, gdy beneficjent kontynuuje działalność w zakresie składowania odpadów na innych kwaterach lub innych składowiskach, dofinansowanie ze środków UE wzmocni jego pozycję konkurencyjną, jako podmiotu aktywnego na rynku składowania odpadów. Z tego powodu wsparcie takich podmiotów należało uznać za pomoc publiczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 stycznia 2012 r. akt V SA/Wa 2522/11, oddalił skargę Gminy P. na informację [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z [...] listopada 2011 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu. Sąd oddalając skargę Gminy P. wyjaśnił, że dopłaty, o które ubiegała się skarżąca, są formą wsparcia finansowego w ramach wspólnej polityki rozwoju, będącej jednym z celów Unii Europejskiej, określonych w art. 87 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE). Niniejsza sprawa została zainicjowana wnioskiem skarżącej Spółki o dofinansowanie w ramach Regionalnego Programu Województwa Mazowieckiego, lata 2007-2013 (dalej RIO WM lata 2007-2013), Priorytet IV: Środowisko, zapobieganie zagrożeniom i energetyka, Działania 4.2: Ochrona powierzchni ziemi. Podstawą prawną obowiązującą w tym naborze wniosków o dofinansowanie było Rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE L 210 z 31.07.2006). Program został przygotowany w oparciu o powyższe rozporządzenie i był zarządzany na poziomie regionalnym. Instytucją Zarządzającą był Zarząd Województwa [...], który powierzył realizację programu [...] Jednostce Wdrażania Programów Unijnych, pełniącej tu rolę Instytucji Pośredniczącej II stopnia (tj. Instytucji Wdrażającej). Sąd I instancji podał, że spór w sprawie sprowadzał się do oceny spełnienia przez skarżącą Kryterium 7 oceny merytorycznej wniosku. Mając na uwadze uregulowania określające wymogi wniosku o wsparcie oraz sposób jego oceny, zdaniem Sądu rację należało przyznać organowi. Jednocześnie WSA zauważył, że zgodnie z § 9 pkt 1 Regulaminu konkursu złożone wnioski o dofinansowanie podlegają ocenie formalnej, strategicznej, merytorycznej i ocenie wykonalności, zgodnie z zapisami obowiązującej wersji Szczegółowego Opisu Priorytetów Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego 2007-2013 (rozdział 6 "Opis systemu wyboru projektów" oraz załącznik 5 "Kryteria wyboru finansowych operacji"). Skarżąca na etapie uzupełnienia wniosku nie odniosła się do wszystkich zadanych pytań w zakresie pomocy publicznej, nie dostosowała dokumentacji zgodnie z uwagami oraz nie zawarła w dokumentacji kluczowych kwestii pozwalających na uznanie, że nie mają tu zastosowania zapisy pomocy publicznej. W ocenie WSA wytyczne dotyczą całego procesu prowadzenia działalności w zakresie odbioru i składowania odpadów, od momentu powierzenia tych usług, aż do momentu zakończenia ich wykonywania (tj. zamknięcia i rekultywacji składowiska). Tylko spełnienie przesłanek, o których mowa w wytycznych pozwala na udzielenie podmiotowi pomocy publicznej w ramach programu, która będzie zgodna (legalna) z decyzją Komisji z dnia 28 listopada 2005 r. w sprawie stosowania art. 86 ust. 2 Traktatu WE do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom zobowiązanym do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym (Dz. Urz. UE L 312 z 29.11.2005 r.). Skarżąca niezależnie od formy prawnej (pierwotnie ZUKiGM, a następnie PPUK sp. z o.o.) realizowała zadania związane z gospodarką odpadami, w tym prowadziła działalność zarówno w zakresie zarządzania składowiskiem odpadów jak również działalność polegającą na odbiorze i transporcie odpadów na składowisko. W związku z powyższym konieczne było stosowanie reguł określonych w wytycznych dla prawidłowego określenia wysokości udzielonej rekompensaty wynikającej z ww. tytułu. Aneksowanie umowy pomiędzy PPUK, a skarżącą w zakresie zmiany zarządcy starej części składowiska w P. nie wpływało w kontekście przepisów europejskich na fakt, iż dofinansowując rekultywację starej części składowiska bez szczegółowych zasad wyliczania rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych PPUK stałby się odbiorcą nielegalnej pomocy publicznej. WSA stwierdził, że projekt rekultywacji starej niecki składowiska nie mógł być oderwany od działalności świadczenia usług publicznych w zakresie gospodarki odpadami, dotyczył bowiem jednej kompleksowej inwestycji realizowanej przez dwa podmioty. Ponadto fakt, iż w przywołanych wytycznych nie wskazano wprost podmiotów - gmin, a tylko zakłady budżetowe, spółki komunalne oraz operatorów zewnętrznych nie decyduje o stosowaniu ich zapisów tylko dla grup tam wskazanych. Skoro spółki komunalne oraz zakłady budżetowe co do zasady są w 100% własnością gmin należało utożsamiać je bezpośrednio z gminą (skarżącą), a tym samym stosować wprost zapisy wytycznych, także w przedmiotowym projekcie. Reasumując Sąd I instancji stwierdził, że słusznie organ zastosował zasady dopuszczalności pomocy de minimis lub udzielania pomocy publicznej zgodnie z wytycznymi w zakresie reguł dofinansowania z programów operacyjnych podmiotów realizujących obowiązek świadczenia usług publicznych w ramach zadań własnych jednostek samorządu terytorialnego w gospodarce odpadami z dnia 2 marca 2010 r. Trafnie wskazał, iż skarżąca gmina poprzez działalność w obszarze gospodarki odpadami na rynku konkurencyjnym podlegała zasadom pomocy publicznej a tym samym powinny być stosowane do niej przepisy ww. wytycznych lub zasady pomocy de minimis. Skarżąca nie odniosła się do uwag oceniających oraz nie zastosowała żadnego z zaproponowanych rozwiązań, dlatego projekt został odrzucony, a protest musiał podlegać oddaleniu. Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II GSK 560/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie . NSA za słuszny uznał zarzut naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenia, miało wpływ na wynik sprawy. NSA wskazał , iż Sąd pierwszej instancji popełnił w uzasadnieniu swego wyroku takie błędy, które świadczą o tym, iż Sąd nie rozważał szczegółowo jaki podmiot złożył skargę i w jakim zakresie dokonywana była ocena, tj. czy na etapie oceny formalnej czy merytorycznej. Świadczą o tym zamieszczone na s. 6 uzasadnienia wyroku WSA stwierdzenia, iż skargę złożyła "spółka", co jak podkreśla autor skargi kasacyjnej: "w kontekście pozostałej części uzasadnienia może oznaczać przyjęcie przez Sąd, że skarga została złożona przez spółkę gminy, co nie jest prawdą, gdyż skarga złożona została przez Gminę P." . NSA przypomniał, że stosownie do unormowań zawartych w art. 30 b ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz zapisami Procedury odwoławczej dla wniosków o dofinansowanie projektów realizowanych w ramach RPO WM 2007-2013 przyjętej przez Zarząd Województwa [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2010 r., rozpatrzenie protestu po ocenie formalnej polega na sprawdzeniu zgodności przeprowadzonej oceny z kryteriami wyboru projektów zatwierdzonymi przez Komitet Monitorujący oraz sprawdzeniu, czy ocena została przeprowadzona w sposób właściwy. Tymczasem, co słusznie podkreśliła w uzasadnieniu wskazanego zarzutu strona skarżąca, Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdził, iż: "spór w sprawie sprowadza się do oceny spełnienia przez skarżącą Kryterium 7 oceny merytorycznej wniosku." Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego popełnienie takich błędów w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku powoduje, iż wyrok ten uchyla się spod kontroli, ponieważ kwestią bardzo istotną jest to jakie są granice danej sprawy będącej przedmiotem oceny przez sąd administracyjny, a w niniejszym przypadku kwestią bardzo ważną jest czy przedmiotem skargi jest ocena formalna wniosku, czy też jego ocena merytoryczna i kto wniósł skargę. Takich błędów w uzasadnieniu wyroku nie można uznać za "oczywiste omyłki". Naczelny Sąd Administracyjny za słuszny uznał także zarzut skargi kasacyjnej, iż Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu swego wyroku nie odniósł się do złożonej na rozprawie w dniu 20 stycznia 2012 r. opinii Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wydanej na prośbę Gminy P. , przez co doszło do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 30 c ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. NSA wskazał, że w uzasadnieniu wyroku sąd administracyjny nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich zagadnień podniesionych w skardze, jeśli nie mają istotnego znaczenia dla końcowego wyniku kontroli zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia organu. W niniejszej sprawie jednak skarżąca Gmina wywodzi z przedmiotowej opinii UOKiK dotyczącej wsparcia na refinansowanie wydatków poniesionych na rekultywację zamkniętej części składowiska ważne dla rozstrzygnięcia sprawy zdanie tegoż organu, z którego wynika, iż: "udzielenie wsparcia...wydaje się nie stanowić pomocy publicznej w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE", a zatem nieodniesienie się do tego dowodu w sprawie, na kanwie którego strona skarżąca sformułowała swoje zarzuty w skardze, jest w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego istotnym uchybieniem Sądu pierwszej instancji mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonując kontroli zaskarżonej informacji Sąd pierwszej instancji powinien rozważyć w świetle argumentacji podniesionej w skardze oraz w proteście od oceny formalnej, czy istotnie można przyjąć tak jak twierdzi organ w zaskarżonej informacji, że: "Ani w treści dokumentacji projektowej ani też w proteście nie zostały wskazane informacje świadczące o tym, że taka działalność nie będzie prowadzona. W związku z powyższym brak odpowiedzi ze strony Wnioskodawcy na pytanie czy będzie on w dalszym ciągu prowadził działalność gospodarczą upoważniał osoby oceniające do postawienia tezy, że podmiot jest przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów unijnych..." (s. 2 zaskarżonej informacji), skoro w przedmiotowym proteście skarżąca Gmina wskazała, że z dniem [...].05.2008 r. na podstawie aneksu do umowy [...] PPUK sp. z o.o. przestała dzierżawić teren przedmiotowej niecki i od tego czasu za nieckę odpowiada tylko i wyłącznie Gmina. Wszelkie rozliczenia pomiędzy PPUK sp. z o.o. a Gminą w 2008 r. zostały zakończone. Gmina P. zwróciła się do Marszałka Województwa [...] o wyrażenie zgody na zamknięcie wydzielonej części składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne. Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. Marszałek Województwa [...] wyraził zgodę na zamkniecie wydzielonej części składowiska w miejscowości P. ( stara niecka). "Wnioskodawca przyjął ww. decyzję o zamknięciu składowiska i przejął na siebie zadanie rekultywacji, jak również ponosi wymagane koszty po rekultywacji, związane m.in. z monitoringiem zamkniętego składowiska odpadów. Gmina, jako jednostka samorządu terytorialnego, nie otrzymuje rekompensaty na pokrycie bieżących kosztów związanych z rekultywacją składowiska, gdyż pokrywa te wydatki ze środków własnych. Jedyną w tym przypadku rekompensatą, a dokładniej przysporzeniem, jest otrzymane przez Wnioskodawcę dofinansowanie, które stanowi korzyść. Jednocześnie Gmina nie generuje żadnych przychodów na obszarze inwestycji. Zaznaczyć należy, iż Gmina nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej w kontekście przedmiotowej inwestycji, ani też nie jest przedsiębiorcą. Za przedsiębiorcę można uznać spółki lub też zakłady budżetowe, które wykonują zlecone przez JST działania i za które to otrzymują odpowiednią, ustaloną rekompensatę. Taki przypadek nie występuje w projekcie." (s. 3 uzasadnienia protestu). NSA nakazał także, aby niezależnie od kwestii powyższej Sąd pierwszej instancji rozważył jaki wpływ na rezultat niniejszej sprawy miało pismo MJWPU z dnia [...] września 2011 r. skierowane do Burmistrza Gminy P. W związku z treścią tego pisma Gmina podniosła w skardze zarzut, iż została wprowadzona w błąd przez to m.in., że w piśmie tym MJWPU zawarła jedynie sugestię występowania pomocy publicznej przy dofinansowaniu projektowanej inwestycji, a nie jednoznaczne stanowisko o jej występowaniu. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: - stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz 1270 ze zm. dalej ppsa) sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpoznając sprawę niniejszą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie związany jest zatem wykładnią prawa oraz wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2012 r. sygn. akt II GSK 560/12 wydanym w następstwie rozpoznania skargi kasacyjnej skarżącej gminy P. Mając zatem na względzie z jednej strony powyższe uwarunkowania, z drugiej zaś treść skargi złożonej przez Gminę P. uznać trzeba, iż zasługuje ona na uwzględnienie. Przypomnieć bowiem należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie, o której wyżej mowa przesądził, że nie w każdym przypadku można uznać, że gminę mogą dotyczyć ograniczenia związane z przyznawaniem pomocy publicznej. W ocenie Sądu należy przyznać rację skarżącej , że taka sytuacja nie zachodzi w sprawie niniejszej. Należy bowiem zważyć, że wniosek o dofinansowanie dotyczy zamkniętej części składowiska odpadów, które już nigdy nie będzie wykorzystywane do prowadzenia działalności o znaczeniu gospodarczym. Składowisko to nie pozostaje w posiadaniu gminnej spółki komunalnej , ale zostało przejęte w posiadanie przez Gminę P. Trudno więc mówić , jak to ujęła MJWPU "PPUK stałby się odbiorcą nielegalnej pomocy publicznej, gdyż PPUK faktycznie przeniosło obowiązki i związane z tym koszty dotyczące rekultywacji na skarżącą." Należy przy tym pamiętać, że gmina w zakresie gospodarki odpadami ma obowiązki określone m.in. w ustawie z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ( t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 391). Zgodnie z art. 3 ust. 1 powołanej ustawy utrzymanie czystości i porządku w gminach należy do obowiązkowych zadań własnych gminy. Dlatego też w tych konkretnych warunkach nie można uznać , iż Gmina P. odpowiada definicji przedsiębiorstwa zawartej w art. 1 Załącznika I do Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu ( Dz.U. UE L z 9 sierpnia 2008 r. ). Projekt związany z rekultywacją starej niecki składowiska odpadów w P. w żaden sposób nie wpłynie bowiem na sytuacje spółki zajmującej się obecnie gospodarka odpadami na terenie Gminy, a tylko PPUK zajmuje się administrowaniem otwartą częścią składowiska, nie ma żadnych obowiązków związanych z rekultywacja części zamkniętej. Wspomniany art. 1 Załącznika I dla potrzeb pomocy publicznej definiuje "przedsiębiorstwo" jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą bez względu na jego formę prawną. Zalicza się tu w szczególności osoby prowadzące działalność na własny rachunek oraz firmy rodzinne zajmujące się rzemiosłem lub inną działalnością, a także spółki lub konsorcja prowadzące regularną działalność gospodarczą. Pojęcie to jest w prawie unijnym interpretowane bardzo szeroko, o czym także wspomniano w piśmie Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 11 stycznia 2012 r. Obejmować może także jednostki sektora publicznego, w tym oczywiście gminę. Jednak kluczowe znaczenie ma prowadzenie regularnej działalności gospodarczej, co w tym przypadku nie ma miejsca, bo projekt dotyczy zamkniętej części składowiska. MJWPU w zaskarżonym piśmie zdaje się utożsamiać Gminę P. z P. Przedsiębiorstwem Usług Komunalnych Spółką z o.o. , która zarządza czynną częścią składowiska odpadów. Jest to spółka komunalna, jednak odrębna od gminy osoba prawna, wyposażona w majątek , zdolność do czynności prawnych itd. Udzielenie wsparcia dla Gminy P. w żaden sposób nie wpłynie na polepszenie sytuacji ekonomicznej Spółki , gdyż nie ma ona żadnych obowiązków związanych z zamkniętą częścią składowiska. Te zobowiązania ciążą wyłącznie na Gminie. Wsparcie nie wpłynie na wysokość ceny usług świadczonych przez Spółkę lub zakres oferty. Z powyższych względów brak jest , w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie , podstaw do uznania, że projekt zgłoszony do dofinansowania w ramach Regionalnego Programu Województwa Mazowieckiego, lata 2007-2013 Priorytet IV: Środowisko, zapobieganie zagrożeniom i energetyka, Działania 4.2: Ochrona powierzchni ziemi nie spełnia Kryterium 7 Zgodność z prawodawstwem krajowym i unijnym w zakresie Pomocy publicznej. Wobec powyższego stwierdzenia zbędne jest dokonywanie oceny wpływu , jaki na rezultat niniejszej sprawy miało pismo MJWPU z dnia [...] września 2011 r. skierowane do Burmistrza Gminy P. Konkludując Sąd podzielił w powyższym zakresie zarzuty skargi i dopatrzył się w takim sposobie prowadzenia oceny formalnej wniosku o dofinansowanie realizacji projektu naruszenia prawa, przy czym w myśl art. 30c ust. 3 pkt 1 z.p.p.r. wniosek taki jest wystarczający do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W toku ponownego rozpatrywania sprawy MJWPU powinna zatem przywrócić projekt do dalszej oceny wniosku . Mając powyższe na uwadze, Sąd w pkt 1 wyroku stwierdził, że ocena spornego projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, za podstawę rozstrzygnięcia przyjmując art. 30c ust. 3 pkt 1 z.p.p.r. w zw. z art. 3 § 3 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 2 wyroku za podstawę biorąc art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.).