V SA/Wa 1605/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 26 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Powiatu [...] na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji decyzję Ministra Rozwoju i Finansów Powiat G. (dalej jako: "skarżący" lub "powiat"), zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając powyższy wniosek wskazano, że w przypadku uregulowania należności objętych zaskarżoną decyzją w kwocie 455.608,28 zł istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia powiatowi znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący podkreślił, iż uiszczenie powyższej kwoty spowodowałoby znaczne kłopoty finansowe powiatu zmuszając go do zewnętrznego finansowania dodatkowych nakładów finansowych. Do wniosku załączono informację Skarbnika Powiatu G. z [...] sierpnia 2017 r. z której wynika, że powiat w 2017 r. spłaca w ratach niezależnie uzyskaną część subwencji ogólnej za 2010 r. w wysokości 619.755 zł. Ponadto skarżący zobowiązany został kolejnymi decyzjami Ministra Rozwoju i Finansów do zwrotu nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej: za 2012 r. w wysokości 2.258.295 zł oraz za 2011 r. w kwocie określonej zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją. Wskazano dalej, że spłata kolejnego w roku 2017 zobowiązania z tytułu subwencji w kwocie 455.608,28 zł (za 2011 r.) spowoduje znaczny uszczerbek w realizacji zaplanowanych zadań. Podkreślono, że łączna kwota zobowiązania z tytułu nienależnie otrzymanej części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2011 i 2012 wynosi 2.713.903,28 zł i stanowi 69,21% miesięcznego wpływu z tytułu części oświatowej subwencji ogólnej. Dodano, iż nie jest możliwe pokrycie tak znacznej kwoty z innych wydatków bieżących lub poprzez zmniejszenie wydatków majątkowych, ponieważ to z kolei skutkowałoby naliczeniem przez wykonawców robót inwestycyjnych kar umownych przewidzianych w podpisanych umowach. Wyjaśniono również, iż takie działanie spowodowałoby wstrzymanie wypłaty wynagrodzeń osobowych dla pracowników jednostek organizacyjnych oświaty i wychowania na jeden miesiąc, co może rodzić inne skutki prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zasadą jest, że wniesienie do sądu administracyjnego skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach tej samej sprawy. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając powyższy wniosek skarżący akcentował fakt, iż w 2017 roku powiat zobowiązany jest do zwrotu części oświatowej subwencji ogólnej nie tylko za 2011 rok, ale również za lata 2010 i 2012. W tym miejscu zaznaczyć należy, o czym Sąd ma wiedzę z urzędu, iż zgodnie z postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2017 r., sygn. akt V SA/WA 996/17 wstrzymano wykonanie decyzji Ministra Rozwoju i Finansów z [...] marca 2017 r. zobowiązującej powiat do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2012 w kwocie 2.258.295,00 zł. We wskazanej wyżej sprawie Sąd nie wydał jeszcze wyroku, a zatem wstrzymanie wykonania decyzji z [...] marca 2017 r. pozostaje nadal w mocy. Tym samym, wbrew twierdzeniom strony, nie zachodzi w jej wypadku konieczność natychmiastowego uiszczenia ww. kwoty. Jednocześnie podkreślić należy, iż badając przesłanki wstrzymania wykonania decyzji w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 996/17, Sąd wziął pod uwagę wysokość ciążącego wówczas na stronie zobowiązania, które było niemal pięciokrotnie wyższe od wysokości zobowiązania określonego w zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji. Ponadto, zgodnie z treścią załączonej do skargi informacji Skarbnika Powiatu, kwota przypadającej do zwrotu części oświatowej subwencji ogólnej za 2010 r., zgodnie z decyzją Ministra Rozwoju i Finansów z [...] lipca 2016 r., została rozłożona na raty, zatem powiat nie jest również zmuszony do poniesienia jednorazowego wydatku w kwocie 619.755 zł. Zgodnie natomiast z § 5 uchwały budżetowej nr [...] Rady Powiatu G. z dnia [...] grudnia 2016 r. łączna wysokość rezerwy ogólnej i rezerw celowych przewidzianych w budżecie na 2017 r. to 1.000.000,00 zł. Zatem kwota określona w zaskarżonej decyzji mieści się w wartości ww. rezerw przewidzianych w budżecie powiatu. Należy również zauważyć, iż w przypadku konieczności zwrotu kwoty określonej zaskarżoną decyzją, powiat będzie mógł zwrócić się do organu z wnioskiem o rozłożenie jej spłaty na raty, podobnie jak to miało miejsce w przypadku zwrotu części oświatowej subwencji ogólnej za 2010 r. Dodatkowo należy zauważyć, iż rodzaj obowiązku nałożony na skarżącego, tj. zwrot kwoty nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, których spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09 dostępne w CBOSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu stronie kwoty pieniężnej orzeczonej w skarżonej decyzji. Reasumując, w ocenie Sądu, skarżący nie wykazał w niniejszej sprawie zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.