V SA/Wa 1617/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Asesor WSA - Aleksandra Młyńska (spr.), Protokolant st. specjalista - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2020 r. sprawy ze skargi Urzędu Gminy [...] na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oddala skargę c.v.s. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Urząd Gminy R. , utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] o odmowie wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres wrzesień 2017 r. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej jako: k.p.a.), w związku z art. 66 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 511 ze zm.; dalej jako: ustawa o rehabilitacji). Stan sprawy przedstawia się następująco. Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej jako: Prezes PFRON, organ I instancji) odmówił Urzędowi Gminy R. (dalej jako: Strona) wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres wrzesień 2017 r. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 26b ust. 7 i 8 oraz art. 45 ust. 3a ustawy o rehabilitacji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że stronie jako jednostce budżetowej nie przysługuje miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, gdyż z przepisów ustawy o finansach publicznych wynika, że wszystkie wydatki na wynagrodzenia osobowe, ponoszone przez jednostki budżetowe na rzecz pracowników, finansowane są z budżetu jednostki samorządu terytorialnego, w konsekwencji ponoszone są ze środków publicznych. Jednocześnie organ powołał się na przepis art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji stanowiący, że miesięczne dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych w części finansowanej ze środków publicznych. Od powyższej decyzji Strona złożyła odwołanie podnosząc, że podstawowym aktem prawnym rozstrzygającym o możliwości ubiegania się przez pracodawców o dofinansowanie z PFRON jest ustawa o rehabilitacji i wyłącznie w oparciu o ww. ustawę należy rozstrzygać problem dofinansowania. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Prezesa PFRON z dnia [...] lutego 2018 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych ze środków PFRON przysługuje pracodawcy po spełnieniu warunków określonych w art. 26a-26c ustawy o rehabilitacji. Zgodnie z art. 26b ust. 7 ww. ustawy, miesięczne dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzenia pracownika w części finansowanej ze środków publicznych. Natomiast zgodnie z art. 26b ust. 8 ww. ustawy, przepisu ust. 7 nie stosuje się w przypadku, gdy pracodawca sfinansował wynagrodzenie pracownika: 1) ze środków publicznych z prowadzonej działalności, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5 (przychody jednostek sektora finansów publicznych pochodzące z prowadzonej przez nie działalności oraz pochodzące z innych źródeł), 2) z dochodów publicznych, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 3 (wpływy ze sprzedaży wyrobów i usług świadczonych przez jednostki sektora finansów publicznych) ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2077 oraz z 2019 r. poz. 326). Organ stwierdził, że zasadnicze znaczenie w sprawie ma stwierdzenie, czy wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych zatrudnionych w jednostkach sektora finansów publicznych, w szczególności w samorządowych jednostkach budżetowych, są finansowane ze środków publicznych. Pojęcie "środki publiczne" o którym mowa w art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2077 ze zm.) oznacza: 1) dochody publiczne; 2) środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej oraz niepodlegające zwrotowi środki z pomocy udzielanej przez państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA); 2a) środki, o których mowa w art. 3b ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2017 r. poz. 1376 i 1475); 3) środki pochodzące ze źródeł zagranicznych niepodlegające zwrotowi, inne niż wymienione w pkt 2; 4) przychody budżetu państwa i budżetów jednostek samorządu terytorialnego oraz innych jednostek sektora finansów publicznych pochodzące: a) ze sprzedaży papierów wartościowych, b) z prywatyzacji majątku Skarbu Państwa oraz majątku jednostek samorządu terytorialnego, c) ze spłat pożyczek i kredytów udzielonych ze środków publicznych, d) z otrzymanych pożyczek i kredytów, e) z innych operacji finansowych, 5) przychody jednostek sektora finansów publicznych pochodzące z prowadzonej przez nie działalności oraz pochodzące z innych źródeł. Natomiast zgodnie z ust. 2 ww. artykułu dochodami publicznymi są: 1) daniny publiczne, do których zalicza się: podatki, składki, opłaty, wpłaty z zysku przedsiębiorstw państwowych i jednoosobowych spółek Skarbu Państwa oraz banków państwowych, a także inne świadczenia pieniężne, których obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu terytorialnego, państwowych funduszy celowych oraz innych jednostek sektora finansów publicznych wynika z odrębnych ustaw; 2) inne dochody budżetu państwa, jednostek samorządu terytorialnego oraz innych jednostek sektora finansów publicznych należne na podstawie odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych; 3) wpływy ze sprzedaży wyrobów i usług świadczonych przez jednostki sektora finansów publicznych; 4) dochody z mienia jednostek sektora finansów publicznych, do których zalicza się w szczególności: a) wpływy z umów najmu, dzierżawy i innych umów o podobnym charakterze, b) odsetki od środków na rachunkach bankowych, c) odsetki od udzielonych pożyczek i od posiadanych papierów wartościowych, d) dywidendy z tytułu posiadanych praw majątkowych; 5) spadki, zapisy i darowizny w postaci pieniężnej na rzecz jednostek sektora finansów publicznych; 6) odszkodowania należne jednostkom sektora finansów publicznych; 7) kwoty uzyskane przez jednostki sektora finansów publicznych z tytułu udzielonych poręczeń i gwarancji; 8) dochody ze sprzedaży majątku, rzeczy i praw, niestanowiące przychodów w rozumieniu ust. 1 pkt 4 lit. a i b. Jednocześnie Minister zauważył, że Strona - Urząd Gminy R. , zgodnie z art. 9 pkt 3 ww. ustawy jest jednostką sektora finansów publicznych - jednostką budżetową Gminy R. (§ 4 regulaminu organizacyjnego urzędu gminy R. , nadanego zarządzeniem nr 118/2013 Wójta Gminy R. z dnia 30 grudnia 2013 r. obowiązującego w dacie składania wniosków o dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych). Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych jednostki budżetowe są jednostkami organizacyjnymi sektora finansów publicznych nieposiadającymi osobowości prawnej, które zgodnie z tzw. "zasadą finansowania brutto" pokrywają swoje wydatki bezpośrednio z budżetu państwa lub budżetu jednostek samorządu terytorialnego, a pobrane dochody odprowadzają na rachunek odpowiedniego budżetu. Minister zauważył, że na etapie postępowania przed organem I instancji strona została wezwana do złożenia wyjaśnień, z jakiego źródła pochodzą środki, które przeznaczane są na wypłatę wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. W odpowiedzi strona m. in. poinformowała, że "(...) posiada własne mienie komunalne tj. budynek gminnego Ośrodka Kultury oraz Gminnego Ośrodka Zdrowia w R. ". Budynki te tylko częściowo są przeznaczone na działalność kulturalną i zawodową. Podkreśliła, że na terenie gminy nie istnieje zakład gospodarki komunalnej, dlatego też nieruchomości te zostały zaadaptowane z przeznaczeniem na najem dla mieszkańców w celach mieszkalnych i użytkowych. Strona wskazała, że prowadzi gospodarkę wodno-ściekową i osiąga z tego tytułu przychody, na potwierdzenie czego przesłała dokumenty poświadczające uzyskane przychody z tytułu świadczonych przez siebie usług komunalnych. W związku z powyższym Gmina R. osiąga dochody wymienione w art. 5 ust. 1 pkt 5 i art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Minister stwierdził, że przepisy ustawy o rehabilitacji oraz ustawy o finansach publicznych nie wskazują na możliwość sfinansowania przez jednostki budżetowe (państwowe lub samorządowe) wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych ze środków innych niż środki publiczne. Skoro więc urząd gminy jako jednostka budżetowa realizuje zadania, a uzyskane z tej działalności przychody są, jak Strona informuje, środkami publicznymi, nie można z nich sfinansować wynagrodzeń niepełnosprawnych pracowników. Ponadto, umowy o pracę zostały zawarte pomiędzy Urzędem Gminy w R. , reprezentowanym przez Wójta Gminy R. a konkretnym pracownikiem niepełnosprawnym. Zatem pracodawcą nie jest sama gmina, ale urząd gminy, czyli jednostka budżetowa. Dlatego też w sprawie nie mają zastosowania wyjątki przewidziane w art. 26b ust. 8 ustawy o rehabilitacji, nawet gdy przychody uzyskane z prowadzonej działalności gospodarczej przewyższają wysokość wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Minister wskazał, że w sprawie istotną kwestią jest status pracodawcy będącego jednostką sektora finansów publicznych. Zatem wszelkie wydatki tej jednostki, w tym związane z zatrudnieniem pracowników niepełnosprawnych, są finansowane zawsze ze środków publicznych. Skargę na powyższa decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Urząd Gminy R. . Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób dokładny i wszechstronny źródła finansowania przez skarżącego wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, b) art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez odwołanie się przez organ II instancji w uzasadnieniu prawnym decyzji do rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 703/12, które zostało wydane przed wejściem w życie przepisu art. 26b ust. 8 ustawy o rehabilitacji, a zatem nie powinno przesądzać o słuszności stanowiska organu II instancji w aspekcie dotyczącym możliwości zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 26b ust. 8 ww. ustawy, a nadto poprzez niedostateczne odniesienie się w uzasadnieniu prawnym decyzji do podnoszonej przez skarżącego argumentacji prawnej dotyczącej możliwości zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 26b ust. 8 ustawy o rehabilitacji, c) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w całości w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania oraz prawa materialnego, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 26b ust. 8 ustawy o rehabilitacji poprzez jego niewłaściwą wykładnię i błędne uznanie, iż Urzędowi Gminy R. nie przysługuje miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, z uwagi na finansowanie tych wynagrodzeń ze środków publicznych, w sytuacji gdy ww. przepis wprowadza wyjątek od zasady wskazanej w przepisie art. 26b ust. 7 ww. ustawy, umożliwiając uzyskiwanie dofinansowania przez jednostki, które finansują wynagrodzenie pracownika ze środków publicznych z prowadzonej działalności, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5 oraz z dochodów publicznych, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2077), która to okoliczność była podnoszona przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Skarżący podkreślił, że składając wniosek o dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych działał w zaufaniu do organu administracji publicznej. Wyjaśnił, iż w latach 2015-2017 skarżący składał wnioski o dofinansowanie z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych i takie dofinansowanie otrzymywał. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.). Ponadto, uwzględnienie skargi ma miejsce wówczas, gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 ww. ustawy. Na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a ww. ustawy. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. Kontroli Sądu podlegała decyzja Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2019 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] lutego 2018 r. o odmowie wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres wrzesień 2017 r. W sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 511; dalej jako: ustawa o rehabilitacji), ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2077 ze zm.; dalej jako: u.f.p.) oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej jako: k.p.a.). Stan faktyczny rozpoznawanej sprawy jest bezsporny. Organy odmówiły Skarżącej wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych przez Stronę pracowników niepełnosprawnych, bowiem uznały, że Skarżąca uzyskuje na wynagrodzenia środki pochodzące ze środków publicznych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5 u.f.p. Natomiast z treści art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji jednoznacznie wynika, że miesięczne dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzenia pracownika w części finansowanej ze środków publicznych. Skarżąca nie kwestionuje przy tym, że w świetle przepisów ustawy o finansach publicznych jest jednostką sektora finansów publicznych, uważa jednak, że wynagrodzenia, które wypłaca pracownikom niepełnosprawnym, nie są finansowane ze środków publicznych. W świetle art. 9 pkt 3 u.f.p. Skarżąca jest jednostką sektora finansów publicznych działająca w formie jednostki budżetowej Gminy. Zgodnie z art. 11 ust. 1 u.f.p., jednostki budżetowe są jednostkami organizacyjnymi sektora finansów publicznych nieposiadającymi osobowości prawnej, które pokrywają swoje wydatki bezpośrednio z budżetu państwa lub budżetu jednostek samorządu terytorialnego, a pobrane dochody odprowadzają na rachunek odpowiedniego budżetu. Bezspornym jest, że Urząd Gminy R. , zgodnie z art. 9 pkt 3 ww. ustawy, jest jednostką sektora finansów publicznych, jednostką budżetową Gminy R. . Zatem Skarżąca jako jednostka budżetowa nie posiada wydzielonego własnego rachunku dochodów, jest też pracodawcą osób, na które złożyła wnioski o dofinansowanie. Również dochody z tytułu prowadzonej działalności są odprowadzane na rachunek jednostki samorządu terytorialnego, tj. Gminy R. . Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 i 5 u.f.p., środkami publicznymi są między innymi dochody publiczne, a także przychody jednostek sektora finansów publicznych pochodzące z prowadzonej przez nie działalności oraz pochodzące z innych źródeł. Jeżeli natomiast Skarżąca jest jednostką sektora finansów publicznych, to w konsekwencji wszystkie jej przychody są środkami publicznymi. Zawarta w ustawie o finansach publicznych definicja środków publicznych jest definicją legalną i obowiązującą, chyba że przepis innej ustawy ustanowi inną definicję na użytek takiej ustawy, co w ustawie o rehabilitacji nie ma miejsca. Dokonując wykładni art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji, należy zatem stosować definicję środków publicznych zawartą w ustawie o finansach publicznych. Trzeba zatem przyznać rację organowi, że ze względu na status Strony, tj. jednostki sektora finansów publicznych, w sprawie nie może znaleźć zastosowania art. 26b ust. 8 ustawy o rehabilitacji, zgodnie z którym wyłączenia z art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji nie stosuje się w przypadku, gdy pracodawca sfinansował wynagrodzenie pracownika z: 1) przychodów jednostek sektora finansów publicznych pochodzących z prowadzonej przez nie działalności oraz pochodzących z innych źródeł; 2) wpływów ze sprzedaży wyrobów i usług świadczonych przez jednostki sektora finansów publicznych. Powyższe stanowisko zostało należycie uzasadnione w zaskarżonej decyzji, w której wskazano, że Strona skarżąca, zgodnie z art. 9 pkt 3 u.f.p., jest jednostką sektora finansów publicznych, działającą w formie jednostki budżetowej Gminy, w związku z powyższym zgodnie z art. 11 ust. 1 u.f.p. pokrywa swoje wydatki bezpośrednio z budżetu państwa lub budżetu jednostek samorządu terytorialnego, a pobrane dochody odprowadza na rachunek odpowiedniego budżetu. Dokonując wykładni art. 26 ust. 7 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 5 u.f.p. wyjaśnić trzeba, że możliwość wypłaty środków publicznych nie może być interpretowana w sposób rozszerzający ani zawężający, a decydujące znaczenie w procesie wykładni prawa dotyczącego pomocy publicznej powinna mieć w realiach sprawy wykładnia językowa. Za niedopuszczalną należy zatem uznać wykładnię, której wynik byłby całkowicie sprzeczny z literalnym brzmieniem analizowanego w sprawie przepisu w sytuacji, w której inne niż językowa reguły interpretacyjne nie stanowią racjonalnej i przekonującej podstawy do takiej ingerencji w treść przepisu. Nie tylko wykładnia językowa, ale i celowościowa sprzeciwia się zaakceptowaniu stanowiska Strony skarżącej. Jego aprobata prowadziłaby w konsekwencji do zaakceptowania możliwości udzielania pomocy publicznej samorządowej jednostce budżetowej, finansującej wynagrodzenia pracowników ze środków publicznych. W świetle powyższego należało przyjąć, że wszelkie środki, jakie znajdują się w dyspozycji Strony, są środkami publicznymi. To zaś z mocy art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji wyklucza możliwość przyznania miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych zatrudnionych przez Skarżącą (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 lutego 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 1521/18, z dnia 19 września 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 12/19; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyjaśnić również należy, że fakt przyznania dofinansowania za wcześniejsze okresy pozostaje bez wpływu na ocenę przedmiotowej sprawy. Minister był bowiem zobowiązany do odstąpienia od uprzedniego wadliwego stanowiska Prezesa Zarządu PFRON. Obowiązkiem organu było prawidłowe zastosowanie art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji. Natomiast fakt uprzedniego nieprawidłowego uznania, że Strona spełnia przesłanki otrzymania dofinansowania, nie mógł stanowić podstawy do wydania korzystnej dla Skarżącego decyzji, zgodnie z jego żądaniem. Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie naruszenia prawa, w szczególności art. 8 k.p.a., który to przepis nie może kolidować z zasadą legalizmu wynikającą z art. 6 k.p.a. Reasumując, Sąd nie stwierdził w przedmiotowej sprawie naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.