V SA/Wa 1624/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Arkadiusz Tomczak po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze sprzeciwu K. W. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2018 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia postanawia: odrzucić sprzeciw K. W. (dalej: "Skarżąca") w dniu 12 września 2018 r. (data nadania w urzędzie pocztowym według pieczęci na kopercie) wniosła skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (dalej "Dyrektor OR ARiMR") z [...] sierpnia 2018 r. Nr [...]. Zaskarżoną decyzją Dyrektor OR ARiMR na podstawie art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej "k.p.a.") uchylił w całości decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] wydaną w przedmiocie zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zaskarżona decyzja została doręczona Skarżącej 13 sierpnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przedmiotem niniejszej sprawy jest decyzja organu administracji wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., która w obecnym stanie prawnym (od 1 czerwca 2017 r.) może być kwestionowana przez stronę w sprzeciwie od decyzji. W związku z tym Sąd zakwalifikował pismo procesowe skarżącej z 12 września 2017 r. jako sprzeciw (a nie jako skargę). Zgodnie z art. 64a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a.") od decyzji, o którym mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji (art. 64c § 1 p.p.s.a.). Z akt sprawy wynika, że kwestionowana decyzja została doręczona Skarżącej 13 sierpnia 2018 r., stąd termin do wniesienia sprzeciwu od decyzji upływał 27 sierpnia 2017 r. Tymczasem sprzeciw od decyzji został wniesiony 12 września 2018 r., a więc po upływie terminu. Zauważyć należy, że Skarżącą zaskarżyła decyzję Dyrektora OR ARiMR zgodnie z błędnym pouczeniem zawartym w decyzji. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Ochrona przewidziana na podstawie art. 112 k.p.a. jest szeroka, ale nie ma charakteru absolutnego. Błędne pouczenie organu o przysługującym środku zaskarżenia nie może kreować nowych praw dla strony postępowania, nieprzewidzianych w obowiązujących przepisach (por. np. postanowienie NSA z 13 stycznia 2015 r. sygn. akt II OSK 3372/14 i wyrok NSA z 9 grudnia 2016 r. sygn. akt II OSK 702/15, dostępne na stronie www.nsa.gov.pl/orzecznictwo). Niemniej Skarżąca może wystąpić z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu o decyzji. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu, pod warunkiem spełnienia wymogów wynikających z art. 87 ustawy. Skarżąca wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skarg powinna wnieść za pośrednictwem organu w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia - wskazując na błędne pouczenie w zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 tej ustawy, Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.