V SA/Wa 1630/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant st. specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2020 r. sprawy ze skargi P. Spółka z o.o. w R. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia (...) lipca 2019 r. nr (...) w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania oddala skargę W dniu [...] marca 2018 r. Wojewódzki Urząd Pracy w Ł. (dalej także jako: WUP, organ I instancji) wszczął postepowanie administracyjne zakończone wydaniem w dniu [...] czerwca 2018 r. decyzji administracyjnej nr [...] zobowiązującej [...] sp. [...] w Ł. (dalej także jako: strona, odwołująca, beneficjent, skarżąca, wnioskodawca) do zwrotu środków przyznanego dofinansowania w ramach realizowanego projektu w łącznej wysokości [...] zł. Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji Minister Inwestycji i Rozwoju (dalej także jako: Minister, organ odwoławczy, organ II instancji) wydał w dniu [...] listopada 2018 r. decyzję ( nr [...]), którą uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W dniu [...] marca 2019 r. Dyrektor WUP w Ł. wydał kolejną decyzję, w której ponownie zobowiązał odwołującą do zwrotu wydatków niekwalifikowalnych w wysokości [...] zł. wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. W następstwie rozpoznania odwołania od powyższej decyzji Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] uchylił w całości decyzję organu I instancji oraz orzekł o zwrocie przez beneficjenta kwoty [...] zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonych od dnia [...] marca 2016 r. do dnia zwrotu z wyłączeniem okresu: - od dnia [...] marca 2018 r. do dnia [...] czerwca 2018 r., - od dnia [...] lipca 2018 r. do dnia [...] lipca 2018 r., - od dnia [...] września 2018 r. do dnia [...] listopada 2018 r., - od dnia [...] listopada 2018 r. do dnia [...] marca 2019 r., - od dnia [...] marca 2019r. do dnia [...] kwietnia 2019 r., - od dnia [...] kwietnia 2019 r. do dnia otrzymania niniejszej decyzji. W uzasadnieniu tejże decyzji organ odwoławczy przywołał m.in. następujące okoliczności faktyczne i prawne: Odwołująca na podstawie umowy o dofinansowanie projektu zawartej [...] lutego 2016 r. z Wojewódzkim Urzędem Pracy w Ł. realizowała w okresie: [...] stycznia 2016 r. - [...] listopada 2017 r. projekt pn. " [...]." nr [...]. Zgodnie z § 2 tej umowy na dofinansowanie projektu przyznano beneficjentowi kwotę w wysokości [...] zł. Wartość wydatków kwalifikowalnych projektu obejmowała również wkład własny ze środków prywatnych Odwołującej w kwocie [...] zł. Koszty pośrednie wskazane w umowie o dofinansowanie zostały określone w wysokości 20%. Celem głównym projektu było zwiększenie szans na podjęcie zatrudnienia u min. 90% spośród 90 osób w wieku 18-24 lata, tzw. młodzież NEET, pozostających bez zatrudnienia, nieuczących się i niekształcących w szczególności niezarejestrowanych w urzędach pracy, w tym osób niepełnosprawnych, zamieszkałych na obszarze województwa [...]. Cel główny miał zostać osiągnięty poprzez realizację kompleksowego wsparcia doradczo-zawodowego obejmującego również pośrednictwo pracy, szkolenia i staż zawodowy. Przystępując do realizacji projektu, poprzez zawarcie umowy o dofinansowanie beneficjent dobrowolnie przyjął na siebie zobowiązania wynikające z zawartej umowy. Przy wydatkowaniu środków przyznanych w ramach projektu Odwołująca zobowiązała się stosować Wytyczne w zakresie kwalifikowalności wydatków w zakresie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014 - 2020, dalej: " Wytyczne". Odwołująca odpowiadała za realizację projektu zgodnie z wnioskiem, w tym za m.in.: osiągnięcie wskaźników produktu oraz rezultatu określonych we wniosku oraz realizację projektu przez personel projektu posiadający kwalifikacje określone we wniosku lub/i przez osoby bezpośrednio wskazane we wniosku (§ 4 ust. 1 umowy o dofinansowanie). Organ odwoławczy zauważa, że: 1. W odniesieniu do kwoty [...]zł podlegającej zwrotowi z tytułu niezwrócenia przekazanej kwoty dofinansowania w ramach skarżonego projektu z uwagi na rozwiązanie umowy o dofinansowanie na podstawie § 25 ust. 2 tejże umowy, tj. z zachowaniem jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia podkreślenia wymaga , iż: W świetle § 25 ust. 2 ww. umowy o dofinansowanie: "Instytucja Pośrednicząca może rozwiązać umowę z zachowaniem jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia, w przypadku gdy: 1. w zakresie postępu rzeczowego projektu stwierdzi, że zadania nie są realizowane lub ich realizacja w znacznym stopniu odbiega od umowy, w szczególności harmonogramu określonego we wniosku; 2. beneficjent odmówi poddania się kontroli, o której mowa w §18; 3. beneficjent w ustalonym przez Instytucję Pośredniczącą terminie nie doprowadzi do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości; 4. beneficjent nie przedkłada zgodnie z umową wniosków o płatność; 5. beneficjent w sposób uporczywy uchyla się od wykonywania obowiązków, o których mowa w § 19 ust. 1". Natomiast, zgodnie z § 27 umowy o dofinansowanie: "2. W przypadku rozwiązania umowy w trybie § 25 ust. 2 i § 26 beneficjent ma prawo do wykorzystania wyłącznie tej części otrzymanych transz dofinansowania, które odpowiadają prawidłowo zrealizowanej części projektu, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4. 3. Za prawidłowo zrealizowaną cześć projektu należy uznać cześć projektu rozliczoną zgodnie z regułą proporcjonalności, o której mowa w Wytycznych w zakresie kwalifikowalności, pod warunkiem, że beneficjent osiągnie co najmniej 50% założonych we wniosku wskaźników rezultatu lub produktu odnoszących sie do zadań przedstawionych przez beneficjenta jako wykonane i do rozliczenia. W przeciwnym przypadku Beneficjent jest zobowiązany do zwrotu całości otrzymanego dofinansowania wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków dofinansowania. 4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2. beneficjent jest zobowiązany przedstawić rozliczenie otrzymanych transz dofinansowania, w formie wniosku o płatność w terminie 30 dni kalendarzowych od dnia rozwiązania umowy oraz jednocześnie zwrócić niewykorzystaną część otrzymanych transz dofinansowania na rachunek bankowy wskazany przez Instytucję Pośredniczącą. 5. W przypadku niedokonania zwrotu środków zgodnie z ust. 1 i 4, stosuje się odpowiednio §13 umowy". W § 13 ust. 1 i 2 umowy o dofinansowanie określono, że "jeżeli na podstawie wniosków o płatność lub czynności kontrolnych uprawnionych organów zostanie stwierdzone, że dofinansowanie jest: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 Ufp, 3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości Instytucja Pośrednicząca wzywa beneficjenta do zwrotu całości lub części dofinansowania wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków lub do wyrażenia zgody na pomniejszenie wypłaty kolejnej należnej mu transzy dofinansowania (ust. 1). Beneficjent zwraca środki, o których mowa w ust. 1, wraz z odsetkami, na pisemne wezwanie Instytucji Pośredniczącej, w terminie 14 dni kalendarzowych od dnia doręczenia wezwania do zwrotu na rachunek bankowy wskazany przez Instytucję Pośredniczącą w tym wezwaniu, albo wyraża, z wykorzystaniem SL2014, zgodę na pomniejszenie wypłaty kolejnej należnej mu transzy dofinansowania (ust. 2)". Organ odwoławczy podkreśla, iż organ I instancji rozwiązał umowę o dofinansowanie projektu z Odwołującą w trybie określonym w § 25 ust. 2 pkt 2 i 5 z zachowaniem jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia, co wiąże się z możliwością rozliczenia w ramach projektu tylko tej części otrzymanych transz, które odpowiadają prawidłowo zrealizowanej części projektu. W kontekście przywołanych uregulowań prawnych jako podstawę rozwiązania umowy o dofinansowanie IP wskazała na: - naruszenie § 18 umowy o dofinansowanie poprzez uniemożliwienie przeprowadzenia czynności kontrolnych w Biurze projektu w dniach [...]-[...] kwietnia 2017 r.; - naruszenie § 8 ust 5 umowy o dofinansowanie poprzez wykorzystanie przekazanych środków na cele inne niż związane z projektem, tj. finansowanie w ramach projektu własnej działalności polegające na dokonaniu spłat z tytułu zajęć komorniczych na rzecz ZUS na łączną kwotę [...]zł. Ww. naruszenia były głównymi przyczynami rozwiązania umowy o dofinansowanie i samodzielnie wypełniały przesłanki rozwiązania tejże umowy, zarówno w trybie natychmiastowym (§ 25 ust. 1 pkt 1) jak i z zachowaniem jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia (§ 25 ust. 2 pkt 2). Ponadto, w toku realizacji projektu wobec beneficjenta sformułowano następujące zastrzeżenia: - przelewanie środków z konta projektu na konto firmowe; - wpłacanie środków do kasy projektu bez uzasadnienia i pokrycia w wydatkach ponoszonych z kasy projektu; - brak zamieszczenia na stronie internetowej projektu szczegółowego harmonogramu udzielania wsparcia; - nieudzielanie informacji i wyjaśnień dotyczących realizacji projektu; brak kompletnej dokumentacji potwierdzającej realizację poszczególnych form wsparcia oraz poniesionych wydatków; - nieinformowanie IP o istotnych zmianach w spółce, tj. zmiana adresu siedziby spółki oraz zmiana w zakresie osób, które reprezentują podmiot; - używanie naprzemiennie aktualnej i nieaktualnej pieczęci firmy; - niewłaściwa realizacja poszczególnych zadań i form wsparcia w projekcie stwierdzona na podstawie czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu [...] - [...] września 2016 r. W ocenie organu odwoławczego beneficjent nie realizował projektu zgodnie z przyjętymi założeniami. Wyjaśnienia beneficjenta wprost potwierdziły, że wykorzystał przekazane środki finansowe na cel inny, niż określony w projekcie. W ocenie organu odwoławczego przeznaczenie otrzymanych transz na cele inne niż związane z projektem (spłata z tytułu zajęć komorniczych) bezwzględnie wypełniało przesłankę do rozwiązania umowy o dofinansowanie w trybie natychmiastowym (§ 25 ust. 1 pkt. 1). Pomimo to, IP podjęła dodatkowe kroki umożliwiające beneficjentowi w jak największym stopniu prawidłowe rozliczenie projektu. Odnosząc się do drugiej przesłanki rozwiązania umowy, organ odwoławczy zauważa, że pomimo przekazania informacji o planowanej kontroli w dniach [...]-[...] kwietnia 2017 r., beneficjent uniemożliwił Zespołowi kontrolującemu podjęcie czynności kontrolnych. Powyższe wynikało z faktu, iż w dniu [...] kwietnia 2017 r. w biurze projektu nie było obecnej żadnej osoby z kierownictwa, do której mogliby się skierować kontrolujący. Natomiast z informacji przekazanych przez asystentkę projektu wynikało, że ona sama nie posiada stosownych upoważnień do udzielania wyjaśnień, a także nie ma dostępu do dokumentacji projektowej, gdyż klucze do szaf, w których znajdują się dokumenty projektowe posiada koordynator projektu. Powyższe potraktowano jako odmowę poddania się kontroli, w szczególności jako odmowę zapewnienia podmiotom kontrolującym prawa wglądu we wszystkie dokumenty związane i niezwiązane z realizacją projektu i naruszenie w tym zakresie § 18 umowy o dofinansowanie, co stanowi jedną z przesłanek do rozwiązania umowy o dofinasowanie projektu, z zachowaniem jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia. W informacji pokontrolnej nr [...] wskazano, iż z uwagi na brak możliwości przeprowadzenia czynności kontrolnych zaplanowanych w dniach [...]-[...] kwietnia 2017 r. nie była możliwa ocena projektu. Beneficjent nie wniósł zastrzeżeń do ustaleń zawartych w Informacji pokontrolnej, wobec czego uznano, że przyjął je do wiadomości i zaakceptował. Informację o wypowiedzeniu umowy o dofinansowanie przekazano beneficjentowi pismem z dnia [...] maja 2017 r. Rozwiązanie umowy w trybie przewidzianym w § 25 ust. 2 umowy wiąże się z koniecznością zwrotu przez Beneficjenta kwoty dotacji z wyłączeniem kwoty odpowiadającej prawidłowo zrealizowanej części projektu. W związku z powyższym w przedmiotowym piśmie poproszono beneficjenta o przedstawienie rozliczenia otrzymanej transzy dofinansowania. Jednocześnie w przedmiotowym piśmie Odwołująca została wezwana do zwrotu kwoty [...]zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków do dnia zwrotu. W okresie wypowiedzenia umowy i po jej rozwiązaniu Odwołująca złożyła korekty wniosków o płatność za okres: od [...] kwietnia 2016 r. do [...] czerwca 2016 r. i od [...] lipca 2016 r. do [...] września 2016 r. oraz pierwsze wersje wniosków o płatność za okres: od [...] października 2016 r. do [...]grudnia 2016 r., od [...] stycznia 2017 r. do [...] lutego r., od [...] marca 2017 r. do [...] maja 2017 r. i od [...] czerwca 2017 r. do [...] czerwca 2017 r. (wniosek końcowy). W ramach weryfikacji złożonych wniosków o płatność IP wielokrotnie wzywała beneficjenta do przekazania korekt ww. wniosków o płatność, w tym dokumentów rozliczających przekazaną transzę dofinansowania i Formularzy Monitorowania uczestników. IP wydłużała termin rozliczenia projektu aż 5-krotnie, ostatecznie do dnia [...] stycznia 2018 r. Zatem termin na dokonanie korekt został przedłużony o ponad [...] miesięcy. Odwołująca nie kontaktowała się z IP w sprawie rozliczenia skarżonego projektu. Co więcej, w analizowanej sprawie beneficjent nie tylko nie rozliczył projektu, ale również nie zwrócił przekazanych środków na konto IP. Rozwiązanie przez IP umowy o dofinansowanie w trybie jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia - w myśl § 25 ust. 2 w zw. z § 27 ust. 2 - sprowadza się do żądania zwrotu całości otrzymanego dofinansowania projektu, w przypadku m.in. nieosiągnięcia przez beneficjenta co najmniej 50% założonych we wniosku o dofinansowanie wskaźników. Tym samym zaniechanie beneficjenta w kwestii rozliczenia otrzymanej transzy dofinansowania spowodowało utratę przez niego prawa do wykorzystania tej części dofinansowania, która odpowiadałaby prawidłowo zrealizowanej części projektu. Efektem powyższego było stwierdzenie wydatków niekwalifikowalnych podlegających zwrotowi w wysokości [...] zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków do dnia zwrotu. Kwota ta stanowi różnicę pomiędzy wypłaconą transzą dofinansowania w wysokości [...] zł a: • kwotą wydatków uznanych za niekwalifikowalne w łącznej wysokości [...] zł rozliczoną we wnioskach nr: - [...], tj. [...]zł, - [...], tj. [...]zł, - [...], tj. [...]zł, - [...], tj. [...]zł, - [...], tj. [...]zł, • oraz kwotą przeznaczoną na środki niezwiązane z realizacją projektu (zajęcia komornicze) w wysokości [...]zł, a zwróconą w dniu [...] maja 2017 r. Za całkowicie bezzasadne organ odwoławczy uznaje twierdzenie Odwołującej, że nierozliczenie projektu wynikało z braku pracownika uprawnionego do wykonywania pracy w systemie SL2014. Organ odwoławczy zauważa, iż to Odwołująca przystępując do realizacji projektu jako jego Lider ponosi odpowiedzialność za realizację projektu zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie, nie zaś kadra projektowa, której beneficjent zleca m.in. prowadzenie spraw w systemie informatycznym SL 2014. Wskazać bowiem należy, że w ramach podpisanej umowy o dofinansowanie beneficjent odpowiadał za realizację projektu, w tym za zapewnienie realizacji projektu przez personel posiadający kwalifikacje określone we wniosku o dofinansowanie (§ 4 ust. 1 pkt 3) na każdym jego etapie. W konsekwencji stwierdzić należy, że to beneficjent odpowiadał za kadrę realizującą projekt i wszystkie działania w ramach tego projektu przez nią podejmowane/zaniechane. Odwołująca przyjęła na siebie zobowiązanie się (§4 pkt 1} do realizacji analizowanego projektu zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie, w tym za: • osiągnięcie wskaźników produktu oraz rezultatu określonych we wniosku. • realizację projektu w oparciu o harmonogram realizacji projektu określony we wniosku, • zapewnienie realizacji projektu przez personel projektu posiadający kwalifikacje określone we wniosku lub/i przez osoby bezpośrednio wskazane we wniosku. • zachowanie trwałości projektu lub rezultatu, o ile tak przewiduje wniosek. Jeśli chodzi o naruszenie zasady konkurencyjności przy wyborze wykonawcy usług w zakresie doradztwa zawodowego i szkoleń ([...] zł.) to w przekonaniu organu odwoławczego, w niniejszej sprawie dowiedzionym zostało naruszenie przez Odwołującą istotnych zapisów umowy o dofinansowanie, skutkujących rozwiązaniem tejże umowy. Wobec powyższego wydatek w kwocie [...] zł nie może zostać uznany za kwalifikowalny, aczkolwiek podstawą takiego stwierdzenia jest fakt rozwiązania umowy o dofinansowanie w trybie § 25 ust. 2 w zw. z § 27 ust 2 tejże umowy, tj. nieosiągnięcie przez beneficjenta co najmniej 50% założonych we wniosku o dofinansowanie wskaźników rezultatu lub produktu. Zdaniem organu II instancji zasadnym jest podkreślenie, że to beneficjent z własnej inicjatywy zdecydował się przystąpić do realizacji projektu, który jest jego własnym i autorskim pomysłem. Na mocy zawartej umowy o dofinansowanie obowiązywały zapisy tejże umowy przez cały okres jego realizacji. Podpisując umowę o dofinansowanie Odwołująca zobowiązała się - w § 2 ust 1 oraz § 4 pkt 1 umowy - do realizacji projektu na podstawie wniosku o dofinansowanie, w tym m.in. za: • osiągnięcie wskaźników produktu oraz rezultatu określonych we wniosku, • zapewnienie realizacji projektu przez personel projektu posiadający kwalifikacje określone we wniosku lub/i przez osoby bezpośrednio wskazane we wniosku. W § 8 pkt 5 Odwołująca zapewniła, że nie będzie przeznaczać otrzymanych transz dofinansowania na cele inne niż związane z projektem, w szczególności na tymczasowe finansowanie swojej podstawowej, pozaprojektowej działalności. Umowa o dofinansowanie (§18 pkt 1) zobowiązywała również Odwołującą do poddania się kontroli dokonywanej przez IP oraz inne uprawnione podmioty w zakresie prawidłowości realizacji projektu oraz do okazania wszelkiej dokumentacji związanej z jego realizacją (§18 pkt 4). Podstawowe argumenty uznające zasadność rozwiązania umowy dotyczą przede wszystkim przeznaczenia otrzymanej transzy dofinansowania na cele niezwiązane z realizacją projektu (§8 pkt 5) oraz uniemożliwienia przeprowadzenia czynności kontrolnych w Biurze Projektu (§ 18). Powyższe naruszenia zapisów umowy stanowiły wystarczające przesłanki do rozwiązania umowy o dofinansowanie w trybie §25 pkt 2 tejże umowy, tj. z zachowaniem jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia. Odwołująca uchybiła także innym zapisom umowy jak np,: nieprzesyłanie IP i niezamieszczanie aktualnego harmonogramu udzielanego wsparcia (§19 ust. 4 umowy), nieinformowanie IP o istotnych zmianach dotyczących spółki (§ 33), niezapewnienie realizacji projektu przez personel posiadający kwalifikacje - brak personelu (§ 4), zaniechanie wycofania dostępu do pracy w systemie SL2014 osobie, która zakończyła świadczenie pracy u beneficjenta (§ 16 ust. 3), nieprzedstawianie na wezwanie IP wszelkich informacji i wyjaśnień związanych z realizacją projektu (§19). W przypadku stwierdzenia powyższych naruszeń - zgodnie z umową - stosuje się § 13 umowy, który stanowi, że jeżeli na podstawie wniosków o płatność lub czynności kontrolnych uprawnionych organów zostanie stwierdzone, że dofinansowanie jest wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem lub wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ufp, beneficjent zobowiązuje się do zwrotu całości lub części otrzymanego dofinansowania wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Rozwiązanie przez IP umowy o dofinansowanie z jednomiesięcznym okresem wypowiedzenia - w myśl zapisów umowy § 25 ust. 2 w zw. z § 27 ust. 2 - sprowadza się do żądania zwrotu całości otrzymanego dofinansowania projektu, w przypadku m.in. nie osiągnięcia przez beneficjenta co najmniej 50% założonych we wniosku o dofinansowanie wskaźników. Konsekwencją braku przesłania przez beneficjenta korekt do niezatwierdzonych wniosków o płatność oraz błędów i nieścisłości w dokumentacji, w tym w Formularzu monitorowania uczestników, jest stwierdzenie, że beneficjent nie zrealizował założonych w projekcie wskaźników na poziomie co najmniej 50%, zatem nie zrealizował założeń merytorycznych skarżonego projektu. Z kolei brak osiągnięcia przez Beneficjanta co najmniej 50% założonych we wniosku wskaźników rezultatu lub produktu w efekcie doprowadziło do uznania całości otrzymanego dofinansowania za wydatki niekwalifikowalne. Zdaniem organu II instancji mając powyższe na uwadze kwota [...] podlega zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Zgodnie z art. 54 § 1 pkt 7 O.p. "odsetek za zwłokę nie nalicza się (...) za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania". Z kolei mając na uwadze zapisy art. 54 § 3 O.p. zgodnie z którym, cyt. "przepisy § 1 pkt 2, 3i7 stosuje się również w razie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz stwierdzenia nieważności decyzji w tym przypadku terminy należy liczyć sumując na poszczególnych etapach okresy trwania postępowania ", (organ odwoławczy stwierdza, iż znajduje on zastosowanie w przedmiotowej sprawie). Tymczasem, w decyzji organu I instancji wskazano, iż środki wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ufp podlegają zwrotowi "z wyłączeniem okresu od dnia wszczęcia postępowania, tj. (...) marca 2018 r. do dnia doręczenia niniejszej decyzji. W związku z powyższym, organ odwoławczy uchylił w całości decyzję organu I instancji i na podstawie art. 207 ust. 12 w zw. z ust. 1 pkt 2 ufp orzekł co do istoty sprawy. Jak wynika z materiału dowodowego, organ I instancji po raz pierwszy rozpatrujący sprawę Odwołującej wszczął postępowanie w dniu [...] marca 2018 r. Decyzja Dyrektora WUP w Ł. nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. kończąca postępowanie w I instancji, została doręczona Odwołującej [...] czerwca 2018 r., co wynika z daty widniejącej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji. Powyższe dowodzi, że postępowanie trwało ponad 3 miesiące. Wobec powyższego, zgodnie z art. 54 § 1 pkt 7 O.p., nie należy naliczać odsetek za okres od dnia [...] marca 2018 r. do [...] czerwca 2018 r. Organ l instancji ponownie rozpatrujący sprawę Odwołującej otrzymał decyzję organu II instancji nr [...]z dnia [...] listopada 2018 r. przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia w dniu [...] listopada 2018 r. Decyzja Dyrektora WUP w Ł. nr [...]z [...] marca 2019 r., kończąca postępowanie została doręczona Odwołującej w dniu [...] marca 2019 r., co wynika z daty widniejącej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji. Powyższe dowodzi, że postępowanie trwało ponad 3 miesiące. Wobec powyższego, zgodnie z art. 54 § 1 pkt 7 O.p. wzw.z art. 54 § 3 O.p., nie należy naliczać odsetek za okres od dnia [...] listopada 2018 r. do dnia [...] marca 2019 r. Ponadto, zgodnie z art. 139 § 3 O.p., "Załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy, a sprawy, w której przeprowadzono rozprawę lub strona złożyła wniosek o przeprowadzenie rozprawy - nie później niż w ciągu 3 miesięcy. Jednocześnie w myśl art. 54 ust. 1 pkt 3 O.p., "odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa wart. 139 § 3, do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego, jeżeli decyzja organu odwoławczego nie została wydana w terminie, o którym mowa w art. 139 § 3". Postępowanie odwoławcze w sprawie dotyczącej decyzji organu I instancji z dnia [...] czerwca 2019 r. (nr [...]) wszczęte zostało w dniu [...] lipca 2018 r. Dwumiesięczny okres rozstrzygnięcia sprawy upływał w dniu [...] września 2018 r. Decyzja organu odwoławczego z dnia [...] listopada 2018 r. (nr [...]) doręczona została Odwołującej w dniu [...] listopada 2018 r. Wobec powyższego, zgodnie z przywołanym art. 54 §1 pkt 3 O.p. nie należy naliczać odsetek za okres od dnia [...] września 2018 r. do dnia [...] listopada 2018 r., tj. dnia doręczenia decyzji organu II instancji. Rozpatrując sprawę po raz drugi organ odwoławczy akta sprawy otrzymał w dniu [...] kwietnia 2019 r. Wobec powyższego, zgodnie z art. 54 § 1 pkt 3 O.p. wzw.z art. 54 § 3 O.p., nie należy naliczać odsetek za okres od dnia [...] kwietnia 2019 r. do dnia doręczenia niniejszej decyzji. Ponadto, zgodnie z art. 227 § 1 O.p. "organ podatkowy, do którego wpłynęło odwołanie, przekazuje je wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania odwołania, chyba że w tym terminie wyda decyzję na podstawie art. 226". Zgodnie z art. 54 § 1 pkt 2 odsetek za zwłokę nie nalicza się "za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 227 § 1, do dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy. Z materiału dowodowego wynika, że odwołanie od decyzji Dyrektora WUP w Ł. nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. wpłynęło do organu I Instancji w dniu [...] lipca 2018 r. Przedmiotowe odwołanie wraz z aktami sprawy wpłynęło do organu odwoławczego w dniu [...] lipca 2018 r. Powyższe dowodzi, że przekazanie odwołania trwało powyżej 14 dni. Wobec powyższego, zgodnie z art. 54 § 1 pkt 2 O.p., nie należy naliczać odsetek za okres od dnia [...] lipca 2018 r. do dnia [...] lipca 2018 r. Z kolei odwołanie od decyzji Dyrektora WUP w Ł. nr [...]z dnia [...] marca 2019 r. wpłynęło do organu I Instancji w dniu [...] marca 2019 r. Przedmiotowe odwołanie wraz z aktami sprawy wpłynęło do organu odwoławczego w dniu [...] kwietnia 2019 r. Wobec powyższego, zgodnie z art. 54 § 1 pkt 2 O.p. w zw. z art. 54 § 3 O.p, nie należy naliczać odsetek za okres od dnia [...] marca 2019 r. do dnia [...] kwietnia 2019 r. Decyzję organu odwoławczego zaskarżyła strona w części tj. w zakresie w jakim Minister Inwestycji i Rozwoju orzekł o obowiązku zwrotu kwoty [...] zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonych od dnia [...] marca 2016 r. do dnia zwrotu, w wyłączeniem okresu: od dnia [...] marca 2018 r. do dnia [...] czerwca 2018 r" od dnia [...] lipca 2018 r. do dnia [...] lipca 2018 r., [...] września 2018 r. do dnia [...] listopada 2018 r" od dnia [...] listopada 2018 r. do dnia [...] marca 2019 r, od dnia [...] marca 2019 r. do dnia [...] kwietnia 2019 r,, od dnia [...] kwietnia 2019 r. do dnia otrzymania decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów: I. prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj,: 1. Art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego i brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie; 2. Art. 8 k.p,a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej; 3. Art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie wszechstronną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na uznaniu, że w sprawie zachodzą przesłanki do orzeczenia obowiązku zwrotu udzielonej dotacji. II. prawa materialnego tj art. 207 ust 1 w zw. z art. 206 ustawy o finansach publicznych poprzez uznanie, że Strona naruszyła zapisy umowy o dofinansowanie, w sytuacji gdy takie naruszenia w niniejszej sprawie nie sposób stwierdzić. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w zakreślonej wyżej części i orzeczenie co do istoty sprawy; ewentualnie o: 2. uchylenie zaskarżonej decyzji w zakreślonej wyżej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Sąd zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie wypada przypomnieć, że strona na podstawie umowy o dofinansowanie projektu zawartej [...] lutego 2016 r. (z Wojewódzkim Urzędem Pracy w Ł.) realizowała w okresie: [...]stycznia 2016 r. - [...] listopada 2017 r. projekt pn., [...]". Celem głównym projektu było zwiększenie szans na podjęcie zatrudnienia u min. 90% spośród 90 osób w wieku 18-24 lata, tzw. młodzież NEET, pozostających bez zatrudnienia, nieuczących się i niekształcących w szczególności niezarejestrowanych w urzędach pracy, w tym osób niepełnosprawnych, zamieszkałych na obszarze województwa [...]. Cel główny miał zostać osiągnięty poprzez realizację kompleksowego wsparcia doradczo-zawodowego obejmującego również pośrednictwo pracy, szkolenia i staż zawodowy. Poza sporem jest to, że strona dobrowolnie przyjęła na siebie zobowiązania wynikające z zawartej umowy m. in. do stosowania Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w zakresie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014 - 2020, a nadto do realizacji projektu zgodnie z wnioskiem, do osiągnięcia wskaźników produktu oraz rezultatu określonych we wniosku, oraz do realizacji projektu przez personel projektu posiadający kwalifikacje określone we wniosku lub/i przez osoby bezpośrednio wskazane we wnioskuj - zob. § 4 ust. 4, ust. 5 i ust. 1 umowy o dofinansowanie. Sąd nie podziela stanowiska strony co do nieprawidłowego sposobu rozwiązania umowy o dofinansowanie a zatem i bezpodstawnego żądania zwrotu otrzymanej kwoty dofinansowania. Zgodnie z § 25 ust. 2 ww. umowy o dofinansowanie Instytucja Pośrednicząca może rozwiązać umowę z zachowaniem jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia, w przypadku gdy beneficjent odmówi poddania się kontroli, o której mowa w § 18 (pkt 2) lub beneficjent w sposób uporczywy uchyla się od wykonywania obowiązków, o których mowa w § 19 ust. 1(pkt 5). Zdaniem sądu obie ww. przesłanki zaistniały w przypadku strony co uzasadniało rozwiązanie umowy o dofinansowanie projektu ze stroną w trybie określonym w § 25 ust. 2 pkt 2 i 5 z zachowaniem jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia. To wiązało się z możliwością rozliczenia w ramach projektu tylko tej części otrzymanych transz, które odpowiadają prawidłowo zrealizowanej części projektu (za prawidłową realizację projektu należy rozumieć osiągnięcie założeń projektowych określonych we wniosku o dofinansowanie, w stopniu wskazanym w § 27 ust. 3 umowy o dofinansowanie.) W ocenie sądu organ w pełni zasadnie rozwiązał umowę o której mowa przywołując: naruszenie § 18 umowy o dofinansowanie poprzez uniemożliwienie przeprowadzenia czynności kontrolnych w Biurze projektu w dniach [...]-[...] kwietnia 2017 r.; naruszenie § 8 ust. 5 umowy o dofinansowanie poprzez wykorzystanie przekazanych środków na cele inne niż związane z projektem, tj. finansowanie w ramach projektu własnej działalności polegające na dokonaniu spłat z tytułu zajęć komorniczych na rzecz ZUS na łączną kwotę [...] zł. Co oczywiste powyższe naruszenia były głównymi przyczynami rozwiązania umowy o dofinansowanie i to zarówno w trybie natychmiastowym (§ 25 ust. 1 pkt 1) jak i z zachowaniem jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia {§ 25 ust 2 pkt 2). Wobec beneficjenta sformułowano zastrzeżenia dotyczące także przelewania środków z konta projektu na konto firmowe, wpłacania środków do kasy projektu bez uzasadnienia i pokrycia w wydatkach ponoszonych z kasy projektu, braku zamieszczenia na stronie internetowej projektu szczegółowego harmonogramu udzielania wsparcia, nieudzielania informacji i wyjaśnień dotyczących realizacji projektu, braku kompletnej dokumentacji potwierdzającej realizację poszczególnych form wsparcia, nieinformowania IP o istotnych zmianach w spółce niewłaściwej realizacji poszczególnych zadań i form wsparcia w projekcie` (stwierdzonej na podstawie przeprowadzonych czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu [...]-[...] września 2016 r.) Sąd nie uznaje za trafny zarzutu strony dotyczącego braku możliwości złożenia korekt wniosków o płatność, z uwagi na brak pracownika uprawnionego i przeszkolonego do obsługi systemu SL2014. Zatrudnienie takiego pracownika powinien zapewnić skarżący albowiem podpisując umowę o dofinansowanie przyjął na siebie odpowiedzialność za jego realizację. W szczególności (na podstawie § 16 umowy o dofinansowanie) zobowiązał się do wykorzystywania SL2014 w procesie rozliczania projektu oraz komunikowania się z IP w tym przesyłania wniosków o płatność, dokumentów potwierdzających kwalifikowalność wydatków, danych uczestników projektu, harmonogramu płatności, informacji o zamówieniach publicznych, innych dokumentów związanych z realizacją projektu oraz do wyznaczenia osoby uprawnionej do wykonywania pracy w systemie SL2014. Powyższych obowiązków skarżąca nie dopełniła. W ramach podpisanej umowy o dofinansowanie to Skarżąca odpowiadała za realizację projektu, w tym za zapewnienie realizacji projektu przez personel posiadający kwalifikacje określone we wniosku o dofinansowanie (§ 4 ust. 1 pkt 3). Skarżąca zarówno w trakcie realizacji projektu, jak i po rozwiązaniu umowy o dofinansowanie, nie złożyła wniosku o nadanie uprawnień do systemu innym osobom niż wskazane w załączniku nr 6 do umowy o dofinansowanie. Również zaniechała złożenia wniosku o wycofanie uprawnień pracownikowi, który zakończył u niej świadczenie pracy. Za nietrafny uznać należy zarzut naruszenia przez Organ prawa materialnego, tj. art. 207 ust. 1 w zw. z art. 206 u.f.p. Organ w uzasadnieniu decyzji wskazał konkretne procedury, które zostały naruszone przy wykorzystaniu przez Skarżącą środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich. Wskazał wprost, jakie procedury zostały naruszone przy wydatkowaniu środków z dofinansowania. Co istotne strona podpisując umowę o dofinansowanie zobowiązała się do realizacji projektu na wniosku o dofinansowanie, stanowiącego załącznik do umowy, oraz do stosowania aktualnie obowiązującej treści Wytycznych. Analiza stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy doprowadziła organ do słusznego wniosku, że Skarżąca podczas realizacji projektu naruszyła procedury z art. 184 u.f.p. Stwierdzenie naruszenia takich procedur stanowiło z kolei podstawę do wydania na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 i ust. 9 w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p., decyzji zobowiązującej do zwrotu środków uznanych za niekwalifikowalne. Za nieuzasadnione sad uznaje zarzuty Skarżącej dotyczące naruszenia przez organ art. 7 , 77 § 1, 80 k.p.a. W toku prowadzonego postępowania, organ podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. W ocenie sadu nie jest prawdą, że organ wydając zaskarżoną decyzję, naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów oraz nie dokonał wszechstronnej analizy materiału dowodowego. Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy jest kompletny, natomiast jego ocena dokonana jest z zachowaniem zasady swobodnej oceny dowodów. W toku postepowania organ zgromadził i poddał wnikliwej analizie wszystkie dowody potrzebne do wydania rozstrzygnięcia. Przeprowadzona przez organ ocena dowodów była prawidłowa, co przesadza o tym, że organ działał w sposób zgodny z art. 7 k.p.a., art.77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Okoliczność, że ocena zgromadzonych w sprawie dowodów doprowadziła organ do wniosków odmiennych od tych, które prezentuje Skarżąca nie oznacza, że organ uchybił przepisom procedury administracyjnej. Bezpodstawne są także zarzuty naruszenia przez organ art. 8 i 11 k.p.a. albowiem organ wyjaśnił podstawy rozstrzygnięcia. Prawidłowo ustalił także stan faktyczny sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe sąd podziela stanowisko organu, że naruszenie przez Skarżącą zapisów umowy o dofinansowanie oraz Wytycznych stanowi złamanie obowiązujących przy wydatkowaniu środków projektowych procedur, o których mowa w art. 184 ust.1u.f.p. i stanowi podstawę do wydania decyzji, której podstawą jest art. 207 ust. 1 pkt. 2 u.f.p. Mając powyższe na względzie sąd skargę oddalił w oparciu o art.151 p.p.s.a.