V SA/Wa 1639/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Joanna Zabłocka (spr.), Sędzia WSA - Barbara Mleczko - Jabłońska, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant spec. - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi H.X. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia z terytorium RP; 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz H.X. kwotę 457 zł (słownie czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi z dnia 21 czerwca 2011 r., wniesionej przez H.I., zwanego dalej Skarżącym, jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (zwanego dalej Szefem Urzędu) z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...] orzekająca o wydaleniu Cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: H.I obywatel C. przebywał w Polsce od dnia [...] paździenika 2007 r. na podstawie 4 zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonych mu przez Wojewodę [...] w związku z wykonywaniem pracy na rzecz "A." Sp. z o.o. z siedzibą w A. W dniu [...] listopada 2008 r. Wojewoda [...] rozpoznając kolejny wniosek pracodawcy wydał zezwolenie na pracę Cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej o nr [...]. Wydane zezwolenie uprawniało H.I do wykonywania pracy na stanowisku Prezesa Zarządu w spółce A. Sp. z o.o., [...], w okresie od [...] listopada 2008 r. do [...] października 2009 r. Określając stanowisko oraz rodzaj wykonywanej pracy wskazano także, iż wydana decyzja nie obejmuje wykonywania pracy związanej ze sprzedażą – tj. wykonywania zawodu sprzedawcy. W dniu [...] grudnia 2009 r. funkcjonariusze Placówki Straży Granicznej w M. dokonali kontroli legalności pobytu i wykonywania pracy przez cudzoziemców w firmie "A." Sp. z o.o. z siedzibą w A. W trakcie przeprowadzonej kontroli stwierdzono, iż w dniach [...] listopada 2008 r. do [...] października 2009 r. H.I. wykonywał w należącym do spółki "A." sklepie w A. pracę, sprzedawcy, polegającą na obsługiwaniu klientów podawaniu towarów przyjmowaniu pieniędzy i obsługiwaniu kasy fiskalnej. Stwierdzono również, iż H.I. powierzył swojej żonie C.I. nielegalne wykonywanie pracy to jest od dnia [...] lutego 2009 r. do dnia [...] marca 2009 r. bez wymaganej umowy o pracę, a od [...] września 2009 r. do dnia [...] listopada 2009 r. niezgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu na pracę. W dniu [...] lutego 2010 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w M. zwrócił się z wnioskiem do Wojewody [...] o wydalenie H.I. z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podnosząc, iż wobec Cudzoziemca zachodzą przesłanki z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694 ze zm.). Wnioskodawca wskazał również, iż Cudzoziemiec nie wykazał, żeby zachodziły przesłanki do udzielenia mu zgody na pobyt tolerowany na podstawie art. 97 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity Dz. U. z 2009 r. Nr 189 poz. 1472). Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. [...] Wojewoda [...] powołując w podstawie prawnej rozstrzygnięcia art. 88 ust. 1 pkt 2, art. 90 ust. 1 pkt 1 oraz art. 92 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach orzekł o wydaleniu H.I. z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, przez każde prawnie dozwolone przejście graniczne. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, iż decyzja o wydaleniu nie naruszy prawa do życia rodzinnego, gdyż wobec małżonki cudzoziemca C.I. również wydano decyzję o wydaleniu. Tym samym w ocenie organu nie zachodzą w sprawie przesłanki o udzielaniu zgody na pobyt tolerowany określone w art. 97 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pismem z dnia 20 kwietnia 2010 r. H.I. w ustawowym terminie wniósł odwołanie od ww. decyzji organu I instancji. W treści pisma podniósł m.in., iż w dniu [...][ marca 2010 r. jego żona urodziła w 7 miesiącu ciąży dziecko A.I., które przebywa wraz z matką na oddziale intensywnej opieki medycznej. Podniesiono przy tym, iż żona Cudzoziemca C.I. wykonując legalną pracę na terytorium RP nabyła prawo do urlopu macierzyńskiego i wychowawczego natomiast jej prawa w C. nie będą przestrzegane. Tym samym w ocenie odwołującego organ I instancji naruszył art. 97 ustawy o udzielaniu Cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Orzekając w sprawie na skutek odwołania strony Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu pisma przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania oraz treść przepisów prawa stanowiących podstawę wydanego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy po zapoznaniu się z zebranym materiałem dowodowym w całości podtrzymał ustalenia faktyczne oraz wnioski podjęte przez organ I instancji. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, iż okoliczność narodzenia dziecka Cudzoziemca jest bez znaczenia, bowiem nabycie uprawnień związanych z rodzicielstwem w oparciu o polskie przepisy prawa nie stanowi uzasadnienia dla wyrażenia zgody na pobyt tolerowany. W skardze złożonej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Cudzoziemiec wniósł o stwierdzenie jej nieważności ewentualnie o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucono m.in. naruszenie art. 89 ust. 1 ustawy o Cudzoziemcach w zw. z art. 97 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP (Dz. U. 2009 r. Nr 128, poz. 1472) poprzez wydanie decyzji o wydaleniu, podczas gdy z analizy stanu faktycznego jednoznacznie wynika, iż zachodzą przesłanki udzielenia zgody na pobyt tolerowany. W uzasadnieniu skargi powołano, iż w ojczystym kraju Cudzoziemca dochodzi do powszechnego łamania podstawowych praw człowieka w tym prawa do życia, wolności, bezpieczeństwa osobistego, rzetelnego procesu oraz życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie. Na potwierdzenie powoływanej argumentacji przytoczono obszerne fragmenty raportu z roku 2011 sporządzonego przez organizację międzynarodową badającą przestrzeganie praw człowieka na świecie. Wyjaśniono także powołując się na trudną sytuację c. rodzin posiadających więcej niż jedno dziecko, iż ewentualny powrót do C. Cudzoziemca z trzecim dzieckiem skutkować będzie znacznym pogorszeniem sytuacji prawnej rodziny skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśniono m.in., iż dla uznania istnienia przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany, zgodnie z przesłankami zawartymi w art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, niezbędne są poważne podstawy do stwierdzenia, że osoba, o którą chodzi, znajdzie się w sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia wymienionych w tym artykule zagrożeń w kraju, do którego ma być wydana lub ma wrócić. Sama hipotetyczna możliwość wystąpienia zagrożenia nie jest wystarczająca. Ustosunkowując się natomiast do kwestii przestrzegania praw człowieka w ojczystym kraju Cudzoziemca Szef Urzędu w obszernych wyjaśnieniach wskazał m.in., iż nie kwestionuje faktu, że polityka demograficzna C. jak również związane z nią regulacje prawne oraz sposób, w jaki są egzekwowane pozostają w sprzeczności z międzynarodowymi standardami ochrony praw człowieka i mogą niekiedy przybierać formy drastyczne. Nie budzi również wątpliwości organu dyskryminacja, jakiej mogą doświadczyć rodzice dzieci "ponad planowych", która może w niektórych przypadkach godzić w prawa podstawowe chronione na mocy Konwencji rzymskiej. Szef Urzędu zwrócił jednak uwagę, iż Cudzoziemiec i jego żona obawiają się wyłącznie kwestii ekonomicznych związanych z obowiązkiem uiszczenia dodatkowych opłat z tytułu posiadania trzeciego dziecka. W ocenie sporządzającego odpowiedź na skargę mając na uwadze koszt [...] z tytułu narodzenia 3 dziecka, wydaje się mało prawdopodobne, że skarżący będący Prezesem zarządu i jego żona pracująca w charakterze członka zarządu w spółce posiadającej dwa sklepy w Polsce, nie będą w stanie ponieść ewentualnych kosztów z tytułu urodzenia kolejnego dziecka. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle powyższego, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, wydanej przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, tj. badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności tak z przepisami k.p.a., jak i z normami prawa materialnego zawartymi w mających zastosowanie w sprawie ustawach dotyczących Cudzoziemców, Sąd uznał, iż decyzja ta z powodu naruszenia przez organ orzekający przepisów prawa procesowego, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy - nie może się ostać. Kwestia sporna mająca dla niniejszej sprawy istotne znaczenie, dotyczy przede wszystkim oceny materiału dowodowego pozwalającego na zbadanie przesłanek udzielenia Cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany. Zdaniem organu II instancji okoliczność narodzenia się trzeciego dziecka Cudzoziemca na terytorium RP w żaden sposób nie uzasadnia wyrażenia zgody na pobyt tolerowany. Skarżący natomiast konsekwentnie powoływał, iż powrót do C. z trzecim dzieckiem skutkować będzie naruszeniem podstawowych praw człowieka wobec jego rodziny. Zdaniem Sądu aby należycie ocenić prezentowane stanowiska stron co do ewentualnego wpływu okoliczności powrotu do C. po narodzeniu się trzeciego dziecka Cudzoziemca, przeprowadzone w tym zakresie postępowanie wyjaśniające wymaga uzupełnienia. Przechodząc do wyjaśnienia podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia przede wszystkim wskazać należy, iż podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach z dnia 13 czerwca 2003 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 234 poz. 1694 ze zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej m.in. w sytuacji gdy wykonywał pracę niezgodnie z ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy albo podjął działalność gospodarczą niezgodnie z przepisami obowiązującymi w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej. Należy także wskazać, iż stosownie do treści art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. 234 poz. 1694 ze zm.), do postępowań w sprawach uregulowanych w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Oznacza to, że również w uregulowanych w rozdziale 8 tej ustawy sprawach dotyczących wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, stosuje się przepisy k.p.a., a zatem stosuje się także zasady ogólne w nim wyrażone. Zasady ogólne postępowania administracyjnego stanowią natomiast integralną część przepisów regulujących procedurę administracyjną i są dla organów wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury. W art. 7 k.p.a. ustawodawca uregulował zaś naczelną zasadę postępowania administracyjnego, którą organ winien kierować się w każdym postępowaniu, tj. zasadę prawdy obiektywnej, a której realizację zapewnia w szczególności obowiązek organu wynikający z art. 77 § 1 k.p.a. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. wymaga bowiem od organu podjęcia ciągu czynności procesowych mających na celu zebranie, a następnie rozpatrzenie całego materiału dowodowego (v. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 1982 r., sygn. akt I SA 258/82; ONSA 1982, nr 1, poz. 54). Niedopełnienie obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, jak również uproszczona (...) jego ocena stanowi o zaniedbaniu organu administracji publicznej uzasadniającym uchylenie decyzji administracyjnej wydanej w wyniku takiego zaniedbania (v. wyrok NSA z 11 czerwca 1981 r., sygn. SA 503/81; ONSA 1981, Nr 1, poz. 54). Dokonując oceny postępowania dowodowego przeprowadzonego w sprawie przyznać należy, iż w sposób kompletny wyjaśniono jedynie kwestię przesłanki z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Okoliczności realizacji tej przesłanki potwierdzone zostały materiałem dowodowym w postaci zeznań przesłuchiwanych w sprawie świadków (k. 2 akt adm.), oraz wyjaśnień samego Cudzoziemca (k. 11 v. akt. adm.), który powoływał się m.in. na przekonanie, iż wydane mu zezwolenie na pracę uprawnia go do prowadzenia wszelkich czynności związanych z prowadzeniem sklepu. Tym samym w ocenie Sądu postępowanie dowodowe w zakresie przesłanki z art. 88 ust. 1 pkt 2 przeprowadzone zostało w sposób wyczerpujący i nie budzi zastrzeżeń Sądu. Podkreślić jednak tutaj należy, iż całokształt regulacji prawnych dotyczących wydalenia Cudzoziemca z terytorium RP zobowiązuje organ do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego także pod kątem przesłanek łagodzących rygoryzm instytucji wydalenia Cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tj. regulacji z art. 89 ustawy o cudzoziemcach i art. 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przypomnieć tutaj należy, że powoływany przepis art. 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP stanowi, że cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie: 1) mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sadowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950r; 1a) naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989r. (Dz. U. z 1991r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000r. Nr 2, poz.11) w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu; 2) jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu i od cudzoziemca. Przepisu ust. 1 pkt 1a nie stosuje się w przypadku, gdy dalszy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zauważyć tutaj należy, iż wskazany art. 97. ww. ustawy zawiera odesłanie do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 r., nr 61, poz. 284 i 285 ze zm.) m.in. w zakresie takich praw chronionych jak prawo do życia (art. 2), prawo do wolności i bezpieczeństwa (art. 5), zakaz tortur (art. 3), zakaz niewolnictwa i pracy przymusowej (art. 4), prawo do sprawiedliwego procesu (art. 6), zakaz karania bez podstawy prawnej (art. 7), prawo do poszanowania życia rodzinnego (art. 8). W przypadku, gdy wydalenie cudzoziemca mogłoby zostać przeprowadzone wyłącznie do kraju, gdzie poszanowanie tych praw mogłoby zostać zagrożone, osoba taka zasługuje na ochronę i prawo do pozostania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do czasu, kiedy nie ustanie zagrożenie związane z wydaleniem. W ocenie Sądu, organ wydając decyzję o wydaleniu Cudzoziemca z terytorium RP wobec podniesienia na etapie postępowania odwoławczego nowych okoliczności, nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący podnoszonej przez Skarżącego kwestii dotyczącej konsekwencji wydalenia Cudzoziemca do ojczystego kraju wraz z nowonarodzonym trzecim już dzieckiem. Okoliczność ta, pomimo tego, iż ma istotny wpływ dla oceny przedmiotowego wydalenia nie została zbadana przez organ w żadnym stopniu. Wyjaśnić tutaj należy, iż organ nie zbadał należycie przesłanki wynikającej z treści art. 97 ust. 1 pkt 1) i pkt 1a), co mogłoby mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy gdyby się okazało, że skarżący powinien uzyskać zezwolenie na pobyt tolerowany. Wynika to przede wszystkim z faktu, że organ bez jakiegokolwiek wyjaśnienia kwestii sytuacji rodzin wielodzietnych na terenie C. pominął postępowanie dowodowe w tym zakresie i ograniczył swoją ocenę jedynie do skomentowania kwestii uprawnień związanych z rodzicielstwem nabytych przez żonę Cudzoziemca na terytorium RP. Skarżący wskazywał, iż jego wydalenie do ojczystego kraju wraz z żoną i trzecim dzieckiem, oznaczać będzie dla jego rodziny przywykłej do standardów demokratycznego państwa prawnego, naruszenie prawa do życia rodzinnego. Wskazać tutaj należy, iż zgodnie z art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej 4 listopada 1950 r. w Rzymie, każdy ma prawo do poszanowania swojego życia rodzinnego. Nie jest dopuszczalna ingerencja władzy publicznej w korzystanie z tego prawa z wyjątkiem przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób. Prawo do poszanowania życia rodzinnego nie ma wprawdzie charakteru absolutnego, ale ingerencję władzy publicznej w korzystanie z tego prawa powinny usprawiedliwiać okoliczności wskazane w art. 8 ust. 2 Konwencji, a zatem, by ingerencja władzy publicznej była konieczna i miała na celu ochronę wartości tam wskazanych. Ograniczenia prawa do życia muszą być zatem proporcjonalne. Wspomniana ocena tej proporcjonalności wymaga rozważenia sytuacji osobistej i rodzinnej Cudzoziemca, w tym między innymi, długotrwałości pobytu w Polsce, ewentualnych przeszkód do zamieszkania z rodziną w kraju pochodzenia cudzoziemca, w tym skutków wynikających dla rodziny z przeniesienia życia rodzinnego do innego kraju. Zważywszy więc, iż powszechnie znanym faktem są obostrzenia polityki rodzinnej C. w stosunku do rodzin wielodzietnych, organ po uzyskaniu wiedzy o narodzeniu kolejnego dziecka Cudzoziemca winien dokonać wnikliwej oceny tej okoliczności po uprzednim ustaleniu ogólnej sytuacji rodzin wielodzietnych zamieszkujących w C. Przeprowadzona w tym zakresie ocena winna w pełni korespondować ze wskazywanymi powyżej normami Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Ponownie rozpoznając sprawę organ administracyjny uzupełni zatem postępowanie dowodowe a następnie zbada, czy w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki naruszenia prawa do życia rodzinnego, a wiec takie, których zaistnienie uniemożliwiałoby podjecie decyzji o wydaleniu z terytorium RP. Wyjaśnić tutaj także należy, iż rozważania w zakresie praw człowieka w C. oraz wpływu okoliczności narodzenia się 3 dziecka na sytuację Cudzoziemca po powrocie do ojczystego kraju (kwota [...] a zarobki w Polsce) jakie przedstawione zostały w odpowiedzi na skargę, nie mogą sanować nieprawidłowości postępowania wyjaśniającego organu. Kontroli Sądu podlega bowiem zaskarżona decyzja administracyjna i poprzedzające jej wydanie postępowanie, a nie treść odpowiedzi na skargę i zawarte w niej ustalenia, które całkowicie pomięte zostały w skarżonej decyzji. Zadaniem sądu administracyjnego jest ocena, czy zebrany w sprawie materiał dowodowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji. W postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym dopuszczalne jest wyłącznie przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów, ale tylko w sytuacji, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego wydłużenia postępowania sądowego (art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Tak więc celem postępowania dowodowego przed wojewódzkim sądem administracyjnym nie jest ustalenie stanu faktycznego sprawy lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły stan faktyczny sprawy zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 6.10.2005 r. sygn. akt II GSK 164/05, ONSAiWSA 2006/2/45). Wobec powyższego argumentacja przedstawiona w odpowiedzi na skargę nie może decydować o ocenie zaskarżonego rozstrzygnięcia, bowiem organ sporządzający odpowiedź na skargę nie może konwalidować działań organów administracyjnych orzekających w sprawie. Mając tutaj na uwadze cofnięcie sprawy do ponownego rozpoznania wyjaśnić jednak należy, iż w rozważaniach przedstawionego w odpowiedzi na skargę stanowiska organu, pominięto całkowicie fakt, iż Cudzoziemiec i jego żona stracili pracę w spółce A. i być może nie będzie ich stać na poniesienie opłaty [...], co ma wpływ nie tylko na sytuacje ekonomiczną rodziny ale i na ewentualne wykluczenie dziecka z powodu niemożności rejestracji. W ocenie Sądu ze względu na stwierdzenie ww. braków w zebranym materiale dowodowym nie ma potrzeby dokonywania oceny pozostałych zarzutów skargi. Nie przesądzając więc wyniku ponownego postępowania dowodowego, sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie zostały naruszone przepisy art. 7 i 77 kpa co mogło w konsekwencji doprowadzić do naruszenia treści art. 97 ust. 1 pkt 1 i 1a ustawy o ochronie praw cudzoziemców w związku z art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Mając powyższe okoliczności na uwadze i uznając, że sprawa nie dojrzała do merytorycznego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 200 i art. 205 ustawy p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.