V SA/Wa 1640/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Beata Krajewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] – [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...], dalej "Skarżący" zakwestionował opisaną w komparycji decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...]. Jednocześnie wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Odpowiadając na wezwanie do uprawdopodobnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i wskazanie okoliczności świadczących, że jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody Skarżący wskazał, że prowadzi działalność gospodarczą polegającą na imporcie orientalnych artykułów spożywczych. Specyfika tej działalności polega na angażowaniu dużych środków finansowych w momencie kupna towarów handlowych. Skarżący płaci należności z góry (nie korzysta z kredytu handlowego) zanim towary trafią do magazynu, natomiast sprzedaż jest rozciągnięta w czasie. W konsekwencji całkowity zwrot inwestycji następuje nawet po 12 miesiącach. Skarżący wskazał, że konieczność zapłaty spornych wierzytelności Skarbu Państwa powoduje, że środki finansowe na prowadzenie działalności zostają uszczuplone, co może wydłużyć okres gromadzenia środków koniecznych do złożenia kolejnego zamówienia i opłacenia dostawy towarów. Do pisma Skarżący załączył historię salda rachunku bankowego za okres 21.07.2014 – 03.08.2014. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W myśl postanowień art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012r., poz. 270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie jednakże z § 3 tego przepisu, po przekazaniu sprawy sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty. Sąd jest mianowicie uprawniony do uwzględnienia wniosku w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki (art. 61 § 3). Wspomniane przesłanki są ocenne. Strona wnosząca winna zatem starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne. Nie jest wystarczające poprzestanie jedynie na złożeniu wniosku. Zważyć należy, iż wskazany wyżej przepis art. 61 został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Podane przez Skarżącego twierdzenia odnośnie wstrzymania wykonania decyzji powinny odwoływać się do materiałów źródłowych obrazujących jego sytuację. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (Postanowienie NSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2011 r. II GSK 49/11). Podobne stanowisko zajął NSA w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09 (LEX nr 564208), w którym stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W niniejszej sprawie Skarżący wskazał, że rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej (import orientalnych artykułów spożywczych) wyznacza organizację prowadzonej działalności. Wskazał, że pomiędzy wyłożeniem środków pieniężnych na zakup towarów i dochodem ze sprzedaży istnieje duży przedział czasu, a konieczność zapłaty wierzytelności określonych w decyzjach administracyjnych uszczupli zasób środków finansowych na zakup kolejnych partii towarów. W ocenie Sądu nie można uznać, że przedstawione okoliczności wypełniają znamiona uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji tj. powodują niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodują trudne do odwrócenia skutki. Wskazują one jedynie na możliwość wystąpienia utrudnień w prowadzeniu działalności gospodarczej. Z przedstawionego uzasadnienia nie wynika, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Nie może decydować o wstrzymaniu wykonania decyzji fakt, że Skarżący korzysta albo będzie zmuszony skorzystać z kredytu kupieckiego. Skarżący nie wykazał, że posiłkowanie się zewnętrznymi źródłami finansowania działalności gospodarczej może wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 61 § 3 w związku z § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.