V SA/Wa 1647/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. Z. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... czerwca 2017 r. Nr ... w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: 1. Odrzucić skargę. 2. Odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. K. Z. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą z dnia 7 sierpnia 2017 r. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2017 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione oraz uznania niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem skargi złożonej w niniejszej sprawie jest postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2017 r. utrzymujące w mocy stanowisko wierzyciela – Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. – zawarte w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2017 r., wydanym na podstawie art. 34 § 1 i § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.; zwanej dalej: "u.p.e.a."). Przypomnieć zatem należy, iż w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658; zwana dalej: "ustawą nowelizującą"), mocą której znowelizowano dotychczasowe brzmienie p.p.s.a. W myśl art. 1 pkt 1 lit. a ustawy nowelizującej, art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. otrzymał następujące brzmienie: "Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu". Jak wynika z uzasadnienia do ustawy nowelizującej, wymienione w art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu (art. 34 § 1a u.p.e.a.) oraz postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela (art. 34 § 2 u.p.e.a.) mają charakter incydentalny, zaś w pełni skuteczna ochrona praw jednostki jest zapewniona poprzez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych w sprawie głównej (postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów). Wobec powyższego stwierdzić należało, iż złożona w niniejszej sprawie skarga na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym jest niedopuszczalna z mocy samego prawa i jako taka musi zostać przez sąd administracyjny odrzucona. Dodatkowo wskazać należy, iż w zaskarżonym postanowieniu z dnia 30 czerwca 2017 r. pouczono skarżącego, iż na postanowienie to nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany był skargę odrzucić, o czym orzekł – na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. – w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. Jednocześnie Sąd uznał za zasadne by w punkcie drugim sentencji postanowienia orzec w przedmiocie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 23 listopada 2012 r. o sygn. akt I OZ 860/12; z dnia 30 stycznia 2013 r. o sygn. akt II OZ 37/13; z dnia 5 marca 2013 r. o sygn. akt I OZ 152/13; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został zawarty w skardze niedopuszczalnej, podlegającej odrzuceniu. Stanowiło to więc o oczywistej bezzasadności skargi, co tym samym obligowało Sąd do oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, o czym orzeczono – na podstawie art. 247 p.p.s.a. – w punkcie drugim sentencji postanowienia.