V SA/Wa 1662/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia (...) kwietnia 2016 r. nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A.G. (dalej: "skarżący") w skardze na opisaną w komparycji decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazano, że ziściły się wszelkie przewidziane w art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonej decyzji w całości przez sąd administracyjny. Podano, że wobec skarżącego toczy się obecnie wiele postępowań, w których wymierzono mu karę w łącznej kwocie 228 000 zł. Ponadto wskazano, iż ilość kar pieniężnych nałożonych przez UC w R. na etapie odwołania od decyzji organu I instancji tylko w lipcu 2015 r. wynosiła aż 14. Podkreślono, że mając na uwadze łączną wysokość dotychczas nałożonych ostatecznych kar pieniężnych oraz fakt, że skarżący w roku 2014 r. i 2015 r. odnotował stratę finansową w prowadzonej przez siebie działalności za zasadne należy uznać stanowisko, iż brak wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji naraża skarżącego na wyrządzenie znacznej szkody. Strata finansowa skarżącego w 2014 r. wyniosła -360.0558,54 zł, zaś w 2015 r. się jeszcze pogłębiła, gdyż w styczniu 2015 r. skarżący odnotował stratę na poziomie 88.251,03 zł, w lutym 2015 r. na poziomie -90.442,28 zł, a marcu 2015 r. -68.200,85 zł. Stwierdzono, że strata ta w sposób istotny wpływa na płynność finansową skarżącego, nie sposób bowiem ignorować zobowiązania na kwotę ponad 228 000 zł. Ponadto zaznaczono, iż odwrócenie skutków gospodarczych w przypadku wyegzekwowania kary pieniężnej jest znacznie trudniejsze, co pokazuje praktyka, niż późniejsze wyegzekwowanie prawomocnego wyroku sądu. W szczególności, że w sytuacji upłynniania majątku skarżący narażałby się dodatkowo na zarzuty karne, tj. działanie na szkodę wierzyciela. Dodatkowo skarżący wskazał, że w postanowieniu NSA z dnia 26 maja 2015 r., sygn. akt: II GZ 220/15 i postanowieniu NSA z dnia 26 maja 2015 r., sygn. akt: II GZ 222/15 wydanych w tożsamych sprawach przyjęto, że istotnym czynnikiem dla wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji jest wielość kar. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.,j.t.)., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy w sprawie występują przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych wymienionych we wskazanym przepisie. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt: GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji – zgodnie z art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt: II SA/Bk 352/06, opub. w LEX nr 192964). Stosownie do powyższych uregulowań zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek w art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadnia wstrzymanie danego aktu. Skoro zaskarżoną decyzją wymierzono stronie karę pieniężną, to z uwagi na treść art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oczywistym jest, że rzeczowe uzasadnienie rozpoznawanego wniosku powinno precyzyjnie opisywać aktualną sytuację finansową i majątkową strony skarżącej, tak by Sąd rozpoznający ten wniosek doszedł do przekonania, że uiszczenie spornej kwoty przed rozpoznaniem sprawy rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tego jednak nie sposób doszukać się w rozpatrywanym wniosku. Jego autor nie podał bowiem żadnych rzeczowych informacji wskazujących na aktualne możliwości płatnicze skarżącego czy posiadany przez niego majątek. Nie dał zatem Sądowi możliwości oceny, czy uiszczenie kary w kwocie 24 000 zł przed rozstrzygnięciem niniejszej sprawy zagrozi płynności finansowej skarżącego, a tym bardziej czy doprowadzi do jego upadłości. Przypomnieć bowiem należy, że ogólnikowe twierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie NSA z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt: II OZ 1099/14). Należy również wskazać, że uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt: I OZ 737/14). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt: II GZ 684/13). Na potwierdzenie kondycji finansowej skarżącego nie przedłożono żadnych dokumentów – miarodajnych na okres wniesienia skargi i wniosku o wstrzymanie - poświadczających wysokość osiąganych dochodów (deklarowanych strat), czy w inny sposób świadczących o aktualnej rentowności prowadzonej działalności. W tym zakresie nie wyjaśniono również, czy i jaki majątek skarżący posiada oraz z jakich źródeł (wobec deklarowanych wieloletnich strat) pokrywa koszty bieżącej działalności, w tym nakładane kary. Czyni to niemożliwą ocenę, czy uiszczenie kwoty 24 000 zł w sprawie objętej skargą mogłoby wiązać się dla niego z następstwami, o których mowa w art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podkreślenia również wymaga, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na tym etapie postępowania nie ma nic wspólnego z analizą zasadności skargi czy kontrolą legalności spornej decyzji. Sąd nie ma dowolności w udzielaniu stronom ochrony tymczasowej, gdyż działa wyłącznie w granicach przesłanek wynikających z przytoczonego wyżej przepisu ustawy procesowej. Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.